Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010

Καλός στα χαρτιά, λίγος στην ανάγκη


Αυτό το κείμενο
είναι ένας άτσαλος
γεμάτος σβουνιές βωμός λεκτικός
κατά πάσα πιθανότητα αχρείαστος
για τους καλούς φίλους
που δε φορτώνουν
προβλήματα πάνω μου
ενώ γω μεθυσμένος
το κάνω συχνά
σε αυτούς.

Για τις ωραίες στιγμές
που καθόμαστε
αμίλητοι όλοι
νεκρική σιωπή
και ακούμε
Sunn O)))
λες και είναι
καινούρια ανακάλυψη
στη μουσική
τόσα χρόνια μετά.

Για τις όσες φορές
ο Αλέξης
χτύπαγε ρυθμικά
το πόδι του στο πάτωμα
του Γιώργη
ακούγοντας Alice in Chains
ενώ ήταν τόσο
μακριά αυτοί
απ' το μουσικό του
σύμπαν.

Για όσες φορές
μια γυναίκα μας
έκανε να τσακωθούμε
και εν τέλει
να διώξουμε
τους αιρετικούς
τους φονιάδες
απ' το τόσο
σημαντικό μας
club.

Για όσες φορές
τους τα'πρηξα
με τα σαπισμένα μου δόντια
και τα πονεμένα μου
εσώτερα όργανα
((λες και αυτοί
δεν υποφέρανε σιωπηλά
κάθε μέρα))
και όσες φορές
ευγενικά
φύγανε απ' το σπίτι μου
δίχως να πουν τίποτα
επειδή
βρώμαγε απερίγραπτα
απ' τις σαπισμένες κάλτσες μου
με δέρμα πλέον
ψόφιας φάλαινας.

Για όσες φορές
περπατήσαμε
κόκκαλο
στο πεζόδρομο
και μοιραστήκαμε
την αηδία
για το
"μέσο άνθρωπο".

Για όσες φορές
αν τύχει να διαβάσουν δαύτες
τις λεξεις
θα χαμογελάσουν αμήχανα
και θα τα θεωρήσουν όλα αυτά
αμήχανα
ανούσια
όπως κι εγώ
τώρα που τα γράφω.

Είναι πανέμορφο
να ξέρεις
πως όσους
αγαπάς
στ'αλήθεια
θα τους χάσεις
στο άμεσο
μέλλον.

Χτίζεις έτσι
χαρακτήρα
μια Βαβυλώνα
με μαύρα
σαπισμένα
θεμέλια.

Τι είναι άλλωστε
περισσότερο αιώνιο
πέραν της
άλγεβρας
της ανάγκης;

Μια άβολη σκέψη για όποιον πρέπει να'ναι άβολη σκέψη


Στη τηλεόραση
έχει ένα
ξυρισμένο
αρρενωπό
φραγκάτο
πετυχημένο
τύπο
να λέει:

"Πρώτη φορά
κάνω σεξ
ξεμέθυστος".

Σκέφτομαι ότι
αν είναι
μια φορά μαλακία
να θεωρείς τις σούρες σου
ιερές και ιδιαίτερες,
είναι εκατό φορές
πιο χυδαίο
να τις κάνεις προϊόν
του τίποτα
της ανορεξικής φύσης
του εγώ σου.

Υπάρχουν θαρρώ
τρεις κατηγορίες ανθρώπων.

Αυτοί που πίνουν
από αδυναμία.

Αυτοί που πίνουν
για να προσποιηθούν ότι έχουν
αδυναμία.

Αυτοί που πίνουν
για να ηρεμήσουν
την αντίληψή τους.

Ο μέγιστος κανόνας
είναι
να δέχεσαι τις συνέπειες
της κατάχρησής σου.
Οι κλαψιάρηδες
είναι απλά
αχρείαστοι.

"Σ'αγαπώ"
"Δεν αγαπάς εμένα
μα τον εαυτό σου
που δε πίνει
επειδή είναι μαζί μου"
λέει στη σειρά αυτή
στη τηλεόραση
η γκόμενα
στον αγαπητικό της.

Μα ποιος τις πιστεύει
αυτές τις μαλακίες;

"Μη πίνεις
είσαι άρρωστος"
"Άντε γαμήσου
θα πιω όσο θέλω"
είναι πολύ μουρτζούφλικια
για τα ματάκια μας
άραγε
αυτή η απλή
αλήθεια;

Τώρα ο τύπος
αφού έφαγε τόνγκα
απ' τη γκόμενα
το παίζει μεθυσμένος
σε βαθμό υστερίας
κάθεται κάτω απ' το παράθυρό της
και γδύνεται και της φωνάζει.
Τι μαλακίες είναι αυτές;
Ποιος τα κάνει αυτά;
Ποιος τα χάφτει αυτά;

Αν θες να κάνεις
τη κατάχρηση
φάση πενταήμερης
κάντο με στυλ
ειδάλλως
χάσου απ' τα
μάτια μας.

Το τσιγάρο το δανεικό
σβήνει
βαριόμουνα να στρίψω
να'σαι καλά Αγγελική
για το καρκινοδάνειο.
Οι μπύρες όμως είναι ακόμα αρκετές.

Η ίδια φαγούρα με τραντάζει ακόμα
15 χρόνια μετά.

Μαστουρωμένα ραπάνια και ο Αγέλαστος Αγρότης


Η Τέχνη
είναι παζάρι
και
δημόσιες σχέσεις.

Ακόμα και
να φτιάνεις μαλακίες
αν ξέρεις
τους ΣΩΣΤΟΥΣ
ανθρώπους
είσαι ταυτόχρονα
"πετυχημένος".

Και έχει πλάκα
όσο πιο λέτσος
και αδιάφορος
προς τη Τέχνη είσαι
τόσο πιο πολύ
θες
μεγαλεία.

Σου δείχνει αυτό
ότι το δήθεν "όνειρο"
ζει.
Καληνύχτα.

Διότι λες ότι
αξίζεις τα μέγιστα
σε σχέση
με δαύτες
τις κατσαρίδες
δημοσίων
σχέσεων.

Σκέφτεσαι ότι
έχεις περάσει
πολλά βράδια
άυπνος
και νηστικός
από επιλογή καθαρά
για να
παράγεις μιαν απάτη
αλλά σε θεωρούν όλοι
κουράδα
βρωμιάρη
ρεμάλι.

Και ο τάδε
της τάδε
ταυτόχρονα
με το να είναι
πεντακάθαρος
απροβλημάτιστος
δίχως προσπάθεια
και ιδρώτα
είναι το
"Μεγάλο Όνομα".


Μετά
απλά γελάς
ξύνεις τον αφαλό σου
και λες απλά ότι
αν η ζωή είναι κοκκινόχωμα

τότε γω τρώω
τους δικούς μου καρπούς
και όχι
τις κονσέρβες τους.

Αν ο Αβραάμ ήταν αρμαντίλος


Η Βίβλος είναι ωραίο ανάγνωσμα
έχει σεξ
βία
ανωμαλία.

Σα Χολυγουντιανή
ταινία.

Πολλές ταινίες
πάω στοίχημα
εμπνεύστηκαν
από δαύτη.

Κάθε φορά που
ένα ζευγάρι
μαθαίνει στα κούτσικά του
πώς λέγονται στ'αλήθεια
τα γεννετικά τους όργανα
σπάει το πέπλο
σκατίλας
της οργανωμένης θρησκείας
και έρχονται όλοιο
πιο κοντά
στην ουσία
της πίστης τους.

Στη τηλεόραση έχει
ένα μάτσο μεσόκοπες
εβραιο-αμερικανίδες
που μιλάνε
όλη μέρα
για το σεξ.

Θεέ μου
έτσι είναι τα
πράματα σήμερα;
Είμαι τόσο νέος ακόμα
μα η χώρα
στην οποία
σπαταλώ
ιδρώτα και λεφτά
προσπαθεί να γίνει
Αμερική.

Ένας τύπος στη σειρά αυτή
πέταξε ένα τσιγάρο
κατά λάθος
στη πρωταγωνίστρια
με τη μεγάλη μύτη
και αυτή
μετά το "σοκ"
((το "σοκ
γελοία πράματα))
κατάλαβε ότι ο τύπος
ήταν
"πολύ σέξυ".

Είμαστε ράτσα
δοσύλογη
και συμφεροντολόγα.

Όσες φορές
έκαψα με τσιγάρο
γκόμενες
αυτές
έκλαιγαν
και με μισούσαν.

Θεε μου
η πούτσα μου
ξαναπονάει μετά από
αρκετό καιρό
κάθε φορά
ταυτόχρονα
μαζί με το σφίξιμο
στη κωλοτρυπίδα
στη Βίβλο
τι κάνανε άραγε με τις
πούτσες τους;
εκτός απ' το να
γαμάνε τις ίδιες τους
τις κόρες
και να τους τιμωρεί
ο "Θεός"
μετά.

Μια φορά
θυμάμαι
άκουγα τον Daniel Higgs σε δίσκο
"Say God" τον έλεγε το δίσκο
το ομώνυμο κομμάτι, δε,
ήταν 11 λεπτά
και επαναλάμβανε
ξανά και ξανά
την ίδια φράση
"Say God"
σε διαφορετικές προτάσεις
ταυτόχρονα έβλεπα στην τηλεόραση
μια διαφήμιση
επίμονη
με μαζασοκορσέδες
οι ίδιες ξερακιανές
ψεύτικες γκόμενες λέγανε
επί 11 λεπτά συνέχεια
"χάστε κιλά"
"χάστε κιλά"
σε διαφορετικές προτάσεις
υπέροχη σύμπτωση
αν ήταν σύμπτωση
δεν ήταν.

"Είναι η ίδια τακτική
μάρκετινγκ
ακριβώς και για τα δύο"
έλεγε ο Κώστας
και είχε απόλυτο
απόλυτο
δίκιο.

Τρύπια καμπούρα να στάζει νερό απ' τη καμήλα μας


Κάθε φορά
που κάθομαι να ζωγραφίσω
με τα πενάκια μου
αισθάνομαι άβολα
άσχημος άντρας
αλλά δε ντρέπομαι
για τίποτα.

Κάθε φορά
που κάθομαι να γράψω
με τα δάχτυλα-σφυριά μου
αισθάνομαι πανέμορφα
άντρακλας, Δαβίδ
αλλά ντρέπομαι
για όλα.

Κάθε φορά
που κοιτάω τη συντριπτική
πλειοψηφία έργων
συμφοιτητών μου
πιστεύω ακράδαντα
ότι αυτοί θα πλουτίσουν
στο μέλλον
μα εγώ θα'χω σχεδιάσει
με περισσότερη ουσία
συναίσθημα.

Κάθε φορά
που διαβάζω
έργα συνομήλικων, νέων γραφιάδων
ενίοτε αποσπάσματα
ήδη εκδιδόμενα σε βιβλία
πιστεύω ακράδαντα
ότι με κοροϊδεύουν
και τους βαριέμαι
ακίνδυνοι
προβλέψιμοι.

Μετά κοιτάω τα σχέδιά μου
και μου αρέσουν ακόμα
όσος καιρός και να
περάσει
ενώ με τα κείμενα
τα σιχαίνομαι
μου φαίνονται
νεκρά
άδεια
ανούσια.

Διότι ίσως
τα σχέδια δε με νοιάζουν τόσο
ενώ οι λέξεις
με ιντριγκάρουν
τόσα χρόνια ακόμα.

Πρέπει να σκάβω πολύ
με τις ώρες
στο φρέσκο χώμα
για να βρίσκω τους
καρπούς τους
και να τους ταξινομώ
να τους βάζω σε σειρά.

Μετά θυμάμαι ότι
ασχέτως πόσο
ενδιαφέρουσα
ζωή είχα
ως τώρα
είμαι ακόμα
πολύ νέος
για να πω
κάτι
ουσιώδες.

και οι καταχρήσεις
και η ρεμαλοσύνη
έχουν δύσει
απ' τη δεκαετία του '60
'70 πες ως τα τέλη της.

Αφού γράφω που γράφω
ας το γύρναγα
στην επιστημονική φαντασία
ό,τι μαλακία θες
αποκτά υπόσταση
μέσα στους δικούς σου κανόνες
μα για να φτιάσεις
εικονικό κόσμο
πετυχημένα
πρέπει να χεις
απέραντη γνώση του
ήδη υπάρχοντα.

Δεν έχω.

Ο μόνος κόσμος
που ξέρω
είναι ό,τι μοιρολατρεί
στην άκρη της γλώσσας μου
ό,τι μου ιντριγκάρει
τις κόρες των ματιών
ό,τι μου διαπερνάει
τα τούμπανα των αυτιών
ό,τι πιάνω
με τις άκρες των δαχτύλων.

Και αν μύριζα κιόλα
θα έλεγα περήφανα
"ό,τι μου γαργαλάει
τα μπαρουτοκαπνισμένα μου
ρουθούνια"
ή κάτι παρόμοιο
ψευτοκουλτουριάρικο.

Αυτά δεν επαρκούν
για τα όσα θέλησα ποτέ
να γράψω
από μικρός.

Το να φτιάνεις
το οτιδήποτε
είτε είναι βάρκα
από ξύλο
είτε ένα ποίημα
είτε ένας πίνακας
έχει σχέση
κυρίως
με τα αρχίδια
και τη ξερή σου
κεφάλα
και όχι με τα σαλόνια
τα σχολεία
και τη δήθεν
μόρφωση.

Μετά θυμάμαι ότι η "Τέχνη"
είναι μια παρωδία.

Και ο δημιουργός
ένα κορόιδο
ένα μηδενικό
ένα ζερό.

Και ότι έχεις ανάγκη
ή καθήκον
να είσαι ειλικρινής
και ασυμβίβαστος
στα βιώματά σου.

Να χεστούν οι κωλόγεροι
και όταν γεράσουμε μεις
θα πέσουμε
ή θα χεστούμε
ένα απ' τα δύο
ο νόμος του αρπακτικού μας
σύμπαντος.

Αλλά ως τότε
έχουμε χρέος
να νιώθουμε την ίδια φαγούρα
κάθε μέρα
που μας καλεί
να υψώνουμε ανάστημα
απέναντι στο σήμερα
και σε μας τους ίδιους
η αίσθηση του ότι
όσο μικρός και να'σαι
σε σχέση
με το πλανήτη
τον "κόσμο"
η μικροσκοπική
απειροελάχιστη
σκατούλα που θα αφήσεις
θα'ναι απολύτως
αδιαμφισβήτητα
ειλικρινής.

Και όταν τα φέρει έτσι
η ζωή
και συλλογιέσαι ότι
έχασες
κάθε αγώνα
που ξεκίνησες
αν μη τι άλλο
θα αισθάνεσαι
υπέροχα
που πάλαιψες
και δεν έμεινες αμέτοχος
απέναντι
στο κάλεσμα
της αγέλης
των βρωμόσκυλων
που είναι
εσύ
και ο
εαυτός σου.

Μολώχ με ραμμένο στομάχι


Ήμουνα 15
κοκαλιάρης και φοβισμένος
απ' το κόσμο
και παθιασμένα
προσπαθούσα να φτιάξω μύες
όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ
για να ξορκίσω
αυτή την αόρατη αίσθηση
απειλής
πάνω απ' τη κούτρα μου
που με κυνηγούσε
κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Ο Μιχάλης πρέπει να'ταν
ο πρώτος που μου κόλλησε το μικρόβιο
στα 15 του είχε σώμα 30άρη
σχεδόν παραμορφωμένα
σμιλεμένο
αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μαζί
καθημερινά
την άρση βαρών
και κόμπλεξ
σε ένα βρώμικο
φτηνογυμναστήριο
γεμάτο από νταλικιέρηδες
μπράβους
και νταβατζήδες.

Αυτός που το'χε
ήταν επίσης πρώην μπράβος
ούτε καν γυμναστής
και κοκορευότανε
ότι παλιά είχε φάει σφαίρα
ξυστά απ' το λαιμό
και επέζησε
από κωλοφαρδία.
Πλέον ήταν κοντόχοντρος
με μπάκα αξιέπαινη
έλεγε συνέχεια να τρώμε
σα βόδια κάθε πρωί
αυτά
κρέας
γάλα, χυμούς
και μπόλικο φυστικοβούτυρο
και το μεγαλύτερο
απόφθεγμα που ξεπήδησε
απ' τα βαριεστημένα, παρετημένα του χείλη
ήταν το, "Ο μεγαλύτερος εχθρός σου
είναι ο εαυτός σου".

Είχε και μια πλάκα χρυσή
πάνω απ' το γραφέιο του
που έλεγε,
"Να σέβεσαι
μα να μην εμπιστεύεσαι".
Αυτό πάντα μ'αρεσε
ακόμα μ'αρέσει.

Τα παιδιά του
ήταν τεράστια επίσης.
Ο γιος του πριν πάει φαντάρος
ήταν πάνω από 100 κιλά
και έμοιαζε ικανός
να σου ανοίξει τρύπα στο στήθος
με μια γροθιά μόνο.
Μετά το στρατό
γύρισε 40 κιλά ελαφρύτερος
και γεμάτος άγχος
και φοβίες.

Η κόρη του είχε γεμίσει μύες επίσης
έχωνε ένα σκασμό κιλά
στις μπάρες
και τα σήκωνε
ιδρώνοντας και βγάζοντας
πολεμικές κραυγές
μουσάτου Σπαρτιάτη
ενώ ξεκοιλιάζει
τον εχθρό της πατρίδας.

Ακόμα και το ροτβάιλέρ του
ήταν τεράστιο σα βούβαλος
απ' τα φάρμακα
συχνά πυκνά μαζεύονταν
3-4 πορτιέρηδες και έπαιζαν μαζί του
ενώ αυτό ήταν κλεισμένο
στη φωλιά του
στο μπαλκόνι
δίνοντάς του να δαγκάει μια σκούπα
και αυτό την έσπαγε στα δύο
απ, το ξύλο, απ' το κορμό
σαν οδοντογλυφίδα
δίχως να προσπαθεί καθόλου.

Ντόπερ-μαν
τι ροτβάιλερ και μαλακίες.
Σκυλί-φονιάς.

Μ'άρεσε εκεί
κανένας δε μ'ενοχλούσε
διότι ήμουνα απλά
μια ακτινογραφία ανθρώπου
παιδάκι
με μακρύ μαλλί
μπλουζάκι Iron Maiden αμάνικο
σαγιονάρες
και μια ιδέα τριχούλες
στο πηγούνι.
Κανένας δεν είχε χρόνο
να επικοινωνήσει με
έναν πιτσιρικά
όλοι θέλανε
να γίνουν Τιτάνες
να σκοτώσουν τους Ολύμπιους
της αντίπαλης γειτονιάς
και να βιάσουν
τις κόρες
των εχθρών
των αιρετικών.

Μέχρι που μια μέρα
ο Μιχάλης σταμάτησε απότομα
να έρχεται στο γυμναστήριο
ήθελε να ξεκινήσει πολεμικές τέχνες
κικ-μπόξιν για τους αδαείς.
Ήμασταν απλά δυο μαλάκες
νεαροί
πιτσιρικάδες και αβέβαιοι για το μέλλον
και είχαμε ήδη βγάλει πόρισμα
ότι το σχολείο είναι χάσιμο χρόνου
άρα έπρεπε κάπως
να περάσουν οι μέρες.

Παρήγγειλα απ' το γυμναστή
πρώην μπράβο
φάρμακα για φούσκωμα πανάκριβα
που δε μπορούσα να πληρώσω
και μετά έφυγα
την επόμενη μέρα
ακολουθώντας το Μιχάλη
στο κικ-μπόξιν
kick-boxing για τους αδαείς.

Νομίζω ακόμα με περιμένει
με τα φαρμάκια
στην αγκάλη
Λυπηρός γερο-μπάσταρδος,
εικόνα γκρίζα του παλιού του εαυτού
μα ωραίος
ωραίος άντρας
με τα όλα του.

Το κικ-μπόξιν
ή kick-boxing
ήταν ένα ναυάγιο.
Αυτός που είχε τη "σχολή"
εμφανίστηκε μια φορά
στους 2-3 μήνες
τελικά μάθαμε ότι απλά
διακινούσε ντρόγκια
και εκπαίδευε μπράβους
((πχ εμάς τους
νιούμπηδες))
για να παίζουν ξύλο
με άλλους μπράβους
για "περιοχές ισχύος"
στη πόλη.

"Εγώ έχω από δω ως εδώ,
συ δίνεις κει ως εκεί,
γκέγκε;"

Μας προπονούσε ένας μακρυμάλλης αγέλαστος
φονικός τύπος στο ξύλο
συχνά-πυκνά ξεχνιότανε
και μας έδερνε
μέχρι να ξεράσουμε στο μπάνιο
ή να ματώσουμε απ' τα αυτιά
μετά από κλωτσήδι στο κεφάλι
από νύχια ξεχασμένα να κοπούν

και πάλι,
ο πούστης,
δε βάραγε με όλη του
τη δύναμη.

Τελικά την έκανα κι από κει
δεν είχα το στομάχι
για παρανομίες
τέτοιου είδους, τελικά.
Ακόμα και σήμερα
το ίδιο χέστης είμαι
αλλά τουλάχιστον
το ξεχνάω πιο συχνά
από ποτέ, πλέον.

Τελικά κατέληξα σ'ενα μικρό
φτωχογυμναστήριο που άνοιξε
στο δίπλα χωριό
ή "πόλη".
Το δούλευε ένας αμφιλεγόμενης
σεξουαλικότητας τύπος
λεπτός και με μπάκα
αγύμναστος
κανένα κύρος
μαζί με τους ηλικιωμένους
γονείς του
πολύ αγνοί άνθρωποι
απονήρευτοι
για το κόσμο γύρω τους.

Οι πελάτες ελάχιστοι
παράδεισος
ντρεπόμουνα απίστευτα να αισθάνομαι
ότι υπάρχω ανάμεσα σε όλους
μέσα στα βάρη
και των ιδρώτα
το δικό μου και άλλων.
Πέρασαν χρόνια
είχα πέσει με τα μούτρα
στα 17 μου είχε ήδη
σωματότυπο 30άρη
μυώδους 30άρη
και ήθελα κι άλλο, κι άλλο,
δε κάπνιζα,
δεν έκανα καμία κατάχρηση,
ούτε μπύρα έπινα
ούτε σουβλάκι δεν έτρωγα.

Στα 18 περπάταγα κορδωμένος
στο δρόμο
τρομακτικός άνθρωπος
με ξυρισμένο κεφάλι
και αξούριστα μούτρα
μπορούσα να σηκώσω καμιά 200αριά κιλά
στη πλάτη
αλλά πάλι κάτι έλειπε
συνέχιζα να φοβάμαι
το κόσμο
και έβλεπα σιγά σιγά
ότι όλος αυτός ο αγώνας
ήταν κούφιος
μαλακισμένος
ανούσιος.

Είχα τις πρώτες μου προτάσεις
για να δουλέψω "πόρτα"
μα χεζόμουνα πάνω μου
στην ιδέα της πολυκοσμίας
και ποιος ήμουνα εγώ
να λέω σε άλλους
"Εσύ δε μπαίνεις"
και ενίοτε
να παίζω ξύλο
για να αποδείξω σε τρίτους
ότι "αξίζω
να'μαι πορτιέρης";

Μαλακίες.
Η αντρίλα
έπρεπε να'ναι
κάτι άλλο
απ'αυτό.

Άλλωστε
ήμουνα τόσο δυνατός ώστε να σηκώσω
4-5 άντρες πάνω μου
μα ταυτόχρονα
τόσο αδύναμος
όσο κι ένα βρέφος
ανώριμος
πιτσιρικάς.

Άρχισα τότε
να ενδίδω περισσότερο
στις ευτελείς απολαύσεις
τις "αδυναμίες" για τους πολλούς
να πάνε στο διάλο
οι "πολλοί".

Ξαναπροσπαθησα
μετά από λίγα χρόνια
να μπω στα λούκια
της μπάρας
τα κατάφερα στην αρχή, πολύ αρχή
μα ο τρόπος ζωής μου πλέον
δε σήκωνε
πολλύ υγεία.

Το τελευταίο γυμναστήριο που πήγα
το'χε ένας εύσωμος
καλοφροντισμένος νεαρός
ο "Ντάνη"
που είχε ακούσει λάθος
το όνομά του στην αρχή
και για μήνες
τον φώναζα
"Γιάννη".

Το δούλευε μαζί με έναν άλλο
πυροσβέστη νομίζω
που φόραγε μέρα νύχτα
ένα καπέλο.

Πιστεύω ότι
είχε μεγάλο μπιφτέκο
στη κεφάλα.

Ωραίοι τύποι.
Μιλάγαμε όλη μέρα
για γκόμενες
ποδόσφαιρο
και ό,τι άλλο
κλισέ
μπορεί να φέρει στο μυαλό του
ένας άντρας.

Αλλά ακόμη
η απειλή κρεμότανε
σα νεκρός αλογοκλέφτης
στο κούτελό μου
έχυνε ενώ ξεψυχούσε
κάθε βράδυ
πριν ξαναγεννηθεί το
επόμενο πρωί
γεννοβόλαγε μανδραγόρες
στις λίγες τρούχες
της κεφάλας μου.

Το κόλπο ήτανε απλό
και κάποια χρόνια άρνησης
απλά περιορίζανε την
κατάσταση αυτή
καθ'εαυτή
αγκάλιασε τους δαίμονές σου
άστους να σουλατσάρουνε λεύτερα
σε ό,τι θεωρείς άγιο και πολύτιμο
διάλα και ξαναχτίσε
υποκλίσου σε άγνωστες θεότητες
μόνο και μόνο
για να τις φτύσεις τάλαρα
στη μάπα
το επόμενο πρωί.

Οι γέροι θα μας τα πουν καλύτερα
για μαθήματα ζωής
και χαμένες ευκαιρίες.

Μου τη δίνουν
οι περισσότεροι γέροι.

Αλλά αν είναι να επιλέξεις
μεταξύ του
να γίνεις ρουκέτα
και να σβήσεις πρόωρα
στο χειμωνιάτικο ουρανό
και να ριζώσεις
στη γη
για αιώνες μέχρι να γίνεις
κουφάλα

Ανάψτε μου
τη κωλοτρυπίδα
σήμερα κιόλας.

Και αυτό
το λέει
ένας μεγάλος
χέστης.

Τρίτη 29 Ιουνίου 2010

Δυο φαντασιώσεις για το ρύζι και τη μπύρα


Θα πρεπε να'μαι καουμπόης
να σαλαγάω με το πράσινο φουλάρι μου
σε μεταμεσονύχτια λειβάδια
με παπαρούνες να φτύνουν
κύκλάκια καπνού
άρρωστη γύρη-βενζίνα.

Φαντάσου για λίγο.
Αν τα βιβλία είναι όντως
τα πιο θανάσιμα όπλα
πώς θα ήταν
σε μια αντίστοιχη
αναμέτρηση-πιστολίδι
μέχρι θανάτου;

"Αργκχχ, Άσχημε Τζακσον,
παλιοκάθαρμα,
ξεφύλισσες πιο γρήγορα
τα "Σταφύλια της Οργής"
από εμένα-
θα τα πούμε στη Κόλαση!"

Άσχημος Τζάκσον:
ο άνθρωπος που διαβάζει Στάινμπεκ
πιο γρήγορα και απ' τον ίσκιο του.

Ή να ήμουνα μπαρόβιος
στο τελευταίο καζίνο της ερήμου,
στο μπαρ του καζίνο,
να τα πίνω κάθε βράδυ ως αργά
με ανδροειδή, μεταλλαγμένους,
μεταζητιάνους
και τσοπανόσκυλα με τσιπάκια AI
που καπνίζουν μανιωδώς στριφτά
γλύφουν με τις γλωσσάρες τους το ένα ποτήρι
ουίσκυ μετά το άλλο
και βρίζουν σα ταξιτζήδες σε
μποτιλιάρισμα.

"Γεια σου, Ρεξ"
"Γάμα μας. Έχω νεύρα"
"Τι έγινε;"
"Έβγαλα σκουλήκια στο κώλο μου και με τρίβουν και με τσούζουν σα χίλιοι διάολοι. Φρέντυ! Το γνωστό!"
"Λυπάμαι που το ακούω"
"Χέστηκα. Έχεις φωτιά;"

Αντ'αυτού
μασάω ινδικό ρύζι
και ρουφάω ζύθο
περιμένοντας δίχως ελπίδες
να νυστάξω αρκετά
κι απόψε
μέχρι να ξαναμασουλήσω ινδικό ρύζι
και να ξαναρουφήξω ζύθο
αύριο.

"Ε, Ρεξ, σ'αρέσει ο Coolidge;"
"Γάμησέ μας, αστειάτορα. Θα μπεις all in σε αυτό το γύρο ή όχι;"

Όχι απόψε, Ρεξ.
Ψιλονύσταξα.