Ημερωμένα λόγια 13

-Ήρθε αυτή η εποχή πάλι.
-Χμφ?

(ήχοι: ποτήρια να τσουγκράνε το ένα στ'άλλο, μουρμούρα σαν έμβιος οργανισμός που αναπνέει πάνω απ το κεφάλι σου, νότες πεταμένες στη σειρά)

-Ναι. Λέω. Ξέρεις. Πάλι ήρθε η ανάγκη.
-Η ανάγκη...αχά. Μάλιστα.
-Δε μπορώ άλλο, δηλαδή, λέω: είναι σα το φθινόπωρο, καταλαβαίνεις;
-Χμφ-χμφ;
-Ανάγκη για να πέσουν όλα, ξέρεις. Κανένα νόημα παρά μόνο στο να πέσουν κάτω όλα για να ξαναφυτρώσουν. Και δε σε νοιάζει καν το φύτρωμα εκ νέου εδώ που τα λέμε.
-Τι να σου πω. Συ ξες.

(ήχοι: γουλιές από μπύρα, το εθιστικό "τσσαααααφ" του σπίρτου όταν ανάβει και η αίσθηση από καμμένα στάχια όταν έρχεται σε επαφή με το κεφάλι του εργοστασιακού τσιγάρου)

-Διότι τότε, δε χρειάζεσαι τίποτε άλλο. Είσαι σα βρέφος. Ακίνητος και κενός, αλλά ταυτόχρονα ζεστός λες και ξαναεπέστρεψες στη μήτρα. Δεν έχεις ανάγκη τίποτε και κανέναν.
-Χαχ, ωραία ακούγεται.
-Ύπνος δίχως όνειρα, αυτό. Σα να βιώνεις έναν ύπνο χωρίς όνειρα.

(ήχοι: μουρμούρα που γίνεται ένα, "ποτίζει" τους τοίχους και δε σε αποσπά, νέφος από τσιγάρα, παγάκια που σκάνε μέσα σε ουίσκι)

-Είναι ένα δικό σου θέμα που εσύ αποφασίζεις.
-Έπεσα πολλές φορές στην αλλαγή. Έχω κατασταλάξει πλέον ότι, ό,τι και να χρησιμοποιηθεί, εκεί θα γυρνάω ανά καιρούς, δηλαδή, δεν αλλάζει.
-Καμία άλλη εναλλακτική παρόμοιας υφής αλλά διαφορετικών αποτελεσμάτων;
-Υφής, όχι, σου είπα...κοίτα, αυτό, το τίποτα. Δε ξέρω, θα δούμε.
-Δεν έχεις κανένα νόημα στη γκλάβα για οτιδήποτε εκεί έξω, ε;
-Ναι...αυτό. Δε με ενδιαφέρει τίποτε πραγματικά. Εδώ και χρόνια. Κάθε φορά είναι αγώνας κατανόησης των ίδιων και των ίδιων.
-Σε αυτό σε νιώθω.

(ήχοι: σταγόνες να σκάνε στο τζάμι δίπλα άτσαλα, ο ήχος ξυσίματος γενειάδας, καρέκλες τρίζουν, σαγόνια ροκανίζουν ψηροκάρπια)

-Τουλάχιστον θα κοιμάσαι όμορφα. Όνειρα περίεργα;
-Σου είπα, νομίζω...ίσως, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι από τότε που έπαψα να πιστεύω σε οτιδήποτε, εδώ και χρόνια, από τότε, δεν έχω ξαναθυμηθεί ποτέ όνειρο μέχρι σήμερα. Ποτέ.
-Αυτό είναι περίεργο που λες.
-Ίσως.

(ήχοι: νύχια να χαϊδεύουν γόνατα, τακούνια με ηχώ, το "τσακα-τσουκα" κουμπιών και συσκευών)

-Και τι θα κάνεις τελικώς με αυτό το θέμα.
-Θα δω. Στη πόλη, θα κατέβω να βρω κάποιον απ τους γνωστούς και βλέπω.
-Τι να σου πω. Μεγάλο "παιδί" είσαι πλέον. Ό,τι γουστάρεις κάνε.
-Και συ, τι;
-Εγώ τι;
-Τα ίδια;
-Χα.

(ήχοι: βαριές ανάσες σαν ψαλμοί, αγκώνες να χτυπάνε άτσαλα στη μπάρα)

-Ε ναι. Τι άλλο.

(ήχοι: μπύρα να κατεβαίνει στον ουρανίσκο, σταγόνες βροχής να σκάνε άτσαλα, στο τζάμι από δίπλα, βαριοπούλες στο στέρνο να κοπανάνε κάθε φορά που πέρναγε μια όμορφη γυναίκα)

Ξέρω γω

Βαρέθηκα, κουράστηκα.

Ένα τείχος από μπυρόκουτα.
Μια σαχάρα στο χαλί και στα πλακάκια
από σκόνες
στάχτες
ξέρω γω.
Πιο πολύ τι ενοχλεί;
Η στάχτη εδώ;
Ή η στάχτη κει μέσα;
Στη γκλάβα;

Και οι μύγες μου με αφήσανε,
Κάποτε τις σκότωνα δίχως ενοχές.
Από τη πρώτη στιγμή που τις ένιωθα στο κούτελο,
ενώ κοιμόμουνα,
ή στο πουτσοκέφαλο,
ενώ την έπαιζα,
ήταν εκεί.
Και τις φόνευα μία-μία.
Τελετουργικό καθημερινό.

Γάμα τη μετενσάρκωση.
Σκατά.
Μαλάκες ινδουιστές και τα υπόλοιπα,
το "εγώ" πού είναι;
Πλαστικοί είμαστε όλοι;
Ναι.
Απλά μετά από τόσο καιρό,
στο λέω στα ίσα.
Και μεθυσμένα.
"ΠΑΠΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ"
"ΜΑΛΑΚΙΕΕΕΕΕΕΣ ΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣ"

Χοχο.
Χοχο.

Η Πόρνη η Βαβυλώνα.
Κατεψυγμένη.
ΤΟΣΕΣ πόρνες,
ΠΟΥΤΑΝΕΣ,
μες τα μάτια μας τόσα χρόνια,
και να μας κάνει εντύπωση,
η γυμνή καριόλα
πάνω στο ΚΤΗΝΟΣ;;;;
Χα-χα-χα.
Μανάρα μου-
ΔΕΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.

Και να ανοίξει ο ουρανός
να φτύνει χλέπες χρυσοπορτοκαλιές.
Και να ανοίξει στα δύο η θάλασσα
να φανερώσει πλάσματα απόκρυφα, "απαγορευμένα".
Και να σκιστεί στα δυο η Γη
να ξερνάει απ το μουνί της νεκροζώντανα ανδείκελα.

Ρε μουνόπανα,
πριν κάνω ό,τι θέλω σε αυτή τη σύντομη ζωή,
ΜΗΝ τολμήσετε να κάνετε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.
Σας βλέπω. Σας παρατηρώ.
Είστε η κρυφή ευχή που κάνουμε κάθε βράδυ,
πονώντας απίστευτα,
να μην πεθάνουμε απόψε- άλλο βράδυ, μετά.
Και το πρωί,
απλά μας παίρνετε τσιμπούκι απίστευτο,
υπέροχο.

Τραφείτε κι άλλο με μας.
Μας αξίζει.
και ΣΑΣ αξίζει επίσης.
Παλιοκαριόληδες,
παλιοπούστηδες,
να πα να γαμηθείτε.
Γαμώ ό,τι ιερό και όσιο,
απλά,
αν ισχύει κάτι τέτοιο,
να κλείσω από τώρα δωμάτιο για Κόλαση.
Μεφιστοφελή! Ε, παλιόπουστα, ακούς;
Ναι;
Εντάξει.
Χώσε με σε δωμάτιο επισήμων.
ΠΑΠΑΡΑ!

Τζζζζίλιν άουτ

Απ' τη μία η Laura η Τσάπ(μ)α(ν), απ' την άλλη το καθημερινό απογευματινό κλάσιμο στον καναπέ του Γιώργη, το μυαλό παίζει παίγνια περίεργα. Chillin' out. Οκέη. Τσιμπάτε λοιπόν μερικά τραγουδάκια για το αρχιδοξύσιμο (αυτό που όποιος έχει κοστούμι και βαλίτσα, αποκαλεί "lounging") και την ανελέητη γενοκτονία εγκεφαλικών κυττάρων, να λιώσουμε στο πάτωμα παρέα. Σα σκώληκες που είμεθα.


1)Faith No More
"Paths of Glory"
http://www.youtube.com/watch?v=Xu1nwEQUXmA

Skata σε όσους απαξιώνουν τη τελευταία αλμπουμάρα των προσφάτως νεκρανεστημένων Αρχόντων του Μουσικού Σουρεαλισμού εξ Αμέρικα (ίδια φράση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξεπατικοτούρα με το όνομα "Mr Bungle" να υποννοείται αντί για αυτό των Faith No More, γιες). Το "Paths of Glory" είναι ένα χαρακτηριστικότατο δείγμα του εντόνως γλαφυρού ατμοσφαιρικού τους τσίρκουλου σε νότες, έχει δε αυτή τη παλιομοδίτικη, εντόνως νοσταλγική χροιά που θα φέρει στο μυαλό πυροτεχνήματα το Πάσχα και βόλτες στα χωράφια το βράδυ με βροχή (ή ό,τι εμπειρία κουβαλάει η γκλάβα σας, εν πάσει περιπτώσει).


2)Current 93
"All the pretty little horses"
http://www.youtube.com/watch?v=TWg4dnXCpt8

Η αλήθεια είναι ότι οι 8 στους 10 δε μπορούν να αποφασίσουν με σαφήνεια για τον "καλύτερο" Current 93 δίσκο- αφήνονται στη διάθεση της κάθε περιόδου. Έτσι και το τομάρι που πληκτροολογεί αυτή τη στιγμή, ταπεινά παραδέχεται ότι αυτή τη περίοδο χρειάζεται το χαπάκι του από "Sleep Has His House" (εξαίρετος δίσκος, κατεβάστε σήμερα κιόλας να τσεκάρετε), μα το μάτι του έπεσε πάνω στο υπεράνω περιγραφών και κριτικής "All The Pretty Little Horses", από τον ομόνυμο δίσκο στον οποίο παραδέχεται και δημοσίως ότι δεν έχει εντρυφήσει όσο θα γούσταρε. Αυτό όμως δεν αναιρεί τον απόλυτο σεβασμό που έχει σε αυτό το κομμάτι το προαναφερθέν τομάρι, μιας και μόλις σε 2 και κάτι λεπτά καταφέρνει να σε χώσει βαθιά, στο βούρκο. Συστατικά της επιτυχίας, δύο: (1) είναι Current 93, (2)τραγουδάει ο Nick Cave...


3)Steve Von Till
"Twice Born"
http://www.youtube.com/watch?v=ey2frJA6Ujc
ΠΡΟΣΟΧΗ: κάτω από συγκεκριμένες "προϋποθέσεις", τραγούδια σαν αυτό ή γενικότερα η solo δισκογραφία του ενός εκ των δύο "mainmen" των Neurosis, μπορούν να έχουν χείριστα, καταστροφικά αποτελέσματα για τη ψυχολογία σας. Αν νιώθετε πάντως αρκετά τολμηροί, γραψαρχίδες ή επιζητάτε το κακό τριπάρισμα, σβήστε φώτα, αράξτε το κουρασμένο σας σώμα και πιάστε τον εαυτό σας πολλές φορές να προσπαθεί να αποβάλλει αυτό που ακούει δίχως όμως αποτέλεσμα- σε εθίζει ακριβώς επειδή σου γαμάει τη ψυχολογία, και τότε τα ηνία τα μαγκώνουνε τα μαζοχιστικά του καθενός. Τέτοια τραγούδια εγώ τα λέω ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ.


4)Earth
"Rise to Glory"
http://www.youtube.com/watch?v=BNOuNR45DRw
Μπάντα εθισμός. Πολυπράγμονες και πειραματιστές. Το "The Bees made honey into the lions skull" σε κάνει να σαστίζεις με τη ψυχή που βγάζει δίχως να χύνει ούτε καν σταγόνα ιδρώτα για να προσπαθήσει να σε πείσει για την ειλικρίνειά του. Δεν έχουμε καν λόγια. Οι Earth στη τελευταία τους μετενσάρκωση είναι πλέον ένας ζωντανός οργανισμός που επικοινωνεί με τη πάρτη σου μέσω ψυχεδελικών, μαστούρικων blues σινιάλων που γονατίζουν και τον πιο ισχυρογνώμονα. Απαραίτητο για ώρες λιωσίματος, όταν σκάει ειδικά η ατάκα "κάτι να παίζει και να μη μιλάει κανένας".


5)Deadsoul Tribe
"Just like a Timepiece"
http://www.youtube.com/watch?v=3Irf4l1ayKw
Για το πιο "χίπικο" της υπόθεσης. Επανηχογράφηση του τραγουδιού από τον προσωπικό δίσκο του τραγουδιστή/ιερέα/ποιητή/ένδοξο καραφλοδαίμονα Buddy Lackey/Devon Graves με τη μέχρι πριν λίγο καιρό κύρια μπάντα του, τους DeadSoul Tribe. Έρωτας χρόνων αυτό το κομμάτι. Ό,τι πρέπει για τα ρομαντικά τριπάκια, ξέτε, που για μία ώρα, ένα και μόνο βράδυ, σκέφτεστε ότι όλα έχουν μπει σε σειρά και ότι επιτέλους φώτισε πάνω από τη κούτρα σας και μόνο, και όσοι γουστάρουνε να αράξουν δίπλα σας να απολαύσουν τον ήλιο είναι ευπρόσδεκτοι, όλοι οι άλλοι να πα να χύσουνε φλοκάτη και το πούλο. Η δικιά σου προσωπική στιγμή (ψευδο-, έστω)ικανοποίησης απόλυτης και "χαράς" που δε θες να την αφήσεις να πάει έτσι, αλλά να τη γιγαντώσεις. Έτσι;


6)Down
"Where I'm going"
http://www.youtube.com/watch?v=8ZCK02lBwn0
και
Pantera
"Suicide Note pt. 1"
http://www.youtube.com/watch?v=_zzUE6jSfjo
Μερικοί απ' τους μεγαλύτερους μαλάκες που υπάρχουν, είναι αυτοί οι οποίοι, είτε επειδή έχουν υπερξεφτιλίσει στο μυαλό τους από υπερ-κατανάλωση συγκεκριμένα πράματα, είτε επειδή δηλώνουν "αηδιασμένοι" από το πόσο κλισέ μπορεί να ακούγεται κάποια κατάσταση (Down/Anselmo και κλάσιμο, χοχοχο), ταυτόχρονα προσποιούνται ότι σνομπάρουν οτιδήποτε δεν φέρει τη σφραγίδα του "πρωτότυπου". Πούτσα καπαμάς, διότι σε αυτή τη περίπτωση, τώρα αντί για Anselmo θα έπρεπε να έγραφα για Yahowa 13, πχ. Και πούτσα καπαμάς, επειδή έτσι δε θα είχα την ευκαιρία να γράψω για το πώς αυτά τα συγκεκριμένα δύο κομμάτια, αμφότερα τραγουδισμένα από τον πιο ευεργετικά μπουνταλά πρέζο της μουσικής σκηνής, μπορούν να σε στείλουν στο γερό διάλο χωρίς ιδιαίτερα φρου φρου και αρώματα- απλά βούλω και άκου, μάγκα μου. "Blues", "country touch", "stoner/metal", μπρουφ. Ρεμπέτικα είναι. A cheap cocaine, a dry inhale.


(7)Ulver
"Eos"
http://www.youtube.com/watch?v=q8c9maWYRNo
Κάηκες, γαμήθηκες, έκλασες, τα μάτια δε μπορείς να τα κρατήσεις ανοιχτά πάνω από λίγα δεύτερα καθώς κρέμονται δίπλα από τα παπάρια σου, το κεφάλι υπερμούδιασε, το σώμα βαράει log out, το σκοτάδι παίζει παιχνίδια και δε μπορείς να ξεχωρίσεις καν πχ τι πουλάει εκείνο το κατάστημα απέναντι από το σπίτι με τα χρωματιστά φιρφιλίνια και το τίγκα φως. Όλα μια μάζα. Χώνεις και το τελευταίο Ulver να παίζει, και παραδίδεις πολύ γλυκά τον κώλο σου στο Μορφέα, τη πουστάρα, για ανελέητο θώπευμα. Η φιλόξενη ντάγκλα και τα ζεστά, ανθρώπινα φωνητικά του Garm, είναι το καλύτερο κρέβατι, το μαλακότερο μαξιλάρι, το πιο υγρό και ζεστό μουνί. Αμήν.


(8)Shora
"Parhelion", απ το άλμπουμ "Malval"
http://www.youtube.com/watch?v=r7xIY3kA7xk
Επίσης για ήρεμες φάσεις, αν και μες τον άξονα "Πωωωωωωω τι παίζουνεεεεεε ρε πούστηηηηηη". Ένα άλμπουμ που καταπίνει στο καθισό του παραπάνω απ τα μισά "post rock" υπόθετα της εποχής μας, ένα άλμπουμ που σηκώνει μελέτη και εντρυφή. Θα έλεγα ότι χτυπάει υπογείως, όπως και το Earth, αλλά με άλλους κώδικες- αυτούς που απαιτούν από σένα ανοιχτό μυαλό και διάθεση για μουσικές τζιριτζάντζουλες. Ενδείκνυται η ακρόαση ολόκληρου του "Malval" δίσκου- θα με θυμηθείς Μανώλη.


(9)Fields of the Nephilim
"...And there will your heart be also"
http://www.youtube.com/watch?v=HP2vFSeDAaU
Η απώλεια οποιουδήποτε ζενίθ. Πάει η ελπίς, μπάρμπα. Ας παίξει στη κηδεία μου όταν έρθει η ρημάδα η ώρα για να μπορώ να πεταρίζω χαρούμενα πάνω απ τα αυτιά σας όταν κάνετε νανάκια, μετά θάνατον. Μανάρες μου. Ενδώστε, ενδώστε, ενδώστε- το τριπάρισμα γίνεται εντονότατο. Σχεδόν θανατηφόρο. Αλλά γουστάρετε.


(10)Death In June
"Giddy Giddy Carousel"
http://www.youtube.com/watch?v=eXh5VEvm8bI
Βαρέθηκες τα σούξου μούξου, τα χαχαχαχουχουχου, σε πιάσανε τα διαόλια σου. Είσαι αρκετά λιώμα από την κούραση ή από οποιονδήποτε παράγοντα, όμως, για να βάλεις... "τα δυνατά νταούλια". Θες κάτι που θα σε σφάξει με το μπαμπάκι. Κάτι που θα σε σκουντήξει πρώτα στον ώμο για να σου δείξει ότι υπάρχει, και μετά να σε μαχαιρώσει στο κούτελο δίχως καν να ανοιγοκλείσει τα μάτια από οποιοδήποτε συναίσθημα. Θες να γαμήσεις τη φάση φίλε, να πέσεις στο πηγάδι, να αυτοευνουχιστείς, θες τη μιζέρια σου ρε μαλάκα διότι... έτσι. Θες το μπασταρδόπραμα του Douglas Pearce. Θες Death In June. Και καλή επιτυχία.

Ίσως

Δυο δάχτυλα να χαϊδεύουν χορδές
παρακμιακά blues
σε μπαρουτοκαπνισμένα δωμάτια
και κανένας να μην έχει το προνόμιο να σκεφτεί
οτιδήποτε.

Και δυο δάχτυλα να χαϊδεουν μαλλιά
παρακμιακοί έρωτες
σε μπαρουτοκπανισμένα δωμάτια επίσης
και κανένας να μην θέλει, ενώ έχει το προνόμιο, να σκεφτεί
οτιδήποτε.

Τρεις φορές μέτρησα,
το πώς το φως του ήλιου έπεφτε στα μαλλιά της.
Κι ερωτευόμουνα.
Και άλλες τρεις φορές
το πώς μπερδεύτηκα, και το φως δεν ήταν φως,
αλλά μαλακισμένη αντανακλαση από σπασμένο καθρέφτη
των "εγώ" μας.
Και την πούλευα με μανία.

Τρεις φορές πάλι μέτρησα,
το πώς μερικοί βρίσκουν ηρεμία στον καναπέ
με ένα τσιμπούκι, και ένα ουίσκι στο χέρι.
Και πώς αυτό μετά από λίγο γίνεται εφιάλτης.
"Καθημερινότητα".
Παπάρια.

Και άλλες τρεις φορές,
σκεφτόμουνα,
"Τι ωραία που θα'τανε,
να μπορείς να πέφτεις στην αγκαλιά μιας γυναίκας,
χωρίς να πέφτεις πριν στα χέρια της"
(Pratt)
Εύγε.

Μεταξύ παλιών κτηρίων,
κάστρων κατεδαφισμένων,
μεταξύ θαλασσών διχοτομημένων στα δύο,
που η στεριά είναι ίση με τη θάλασσα,
και πιάνεσαι απ την αγκαλιά της γιαγιάς σου,
πειδή "βλέπεις τσούχτρες σε σχήματα που δεν έχεις ξαναδεί"
(όντως: τσούχτρα-αλυσίδα, τσούχτρα-μεγάλο μαλάκιο κλπ)
και λες, πφφφφ, τι έγινε ρε μαλάκα;
Ποιος πούστης Μωυσής κοπάνησε τη μαγκούρα του δω πέρα;
τι σου φταιγαμε μεις ρε μαλάκα Μωυσή, να μας χαλάς το μπάνιο;

Πάμε πάλι:
Τρεις φορές μέτρησα το πώς έσκαγα με τα μούτρα σε δοκάρια
και κάτω στα χαλίκια.
Και μεγαλώνοντας, τρεις φορές πώς έσκαγα,
ξυπνώντας απότομα, ίσως από lucid dreaming,
σε γωνίες στο σπίτι, τρέχοντας.

Τρεις φορές μέτρησα πώς θα ψόφαγα για αυτήνα
αυτήνα στα όνειρα
Και δε θα ψόφαγα. Μιας και αυτήνα μας άφησε εις τόπους χλοερούς πλέον.
Και τρεις φορές πώς μετάνιωνα
που έλεγα πως θα ψοφήσω
για κάτι με σάρκα και οστά.
Εδώ και εκεί, πέρα δώθε, μαλακίες.

Πλήκτρα όλα. Καμία φάτνη για τους βουκόλους πλέον.
Πλήκτρα και μαλακίες. Ωραία. Οκέη.
Άντε γαμηθείτε πλήκτρα.
Τσακ τσακ τσακ,
τσακ τσακ τσακ τσακ- τσακ,
μια πρόταση!
Υπέροχα!
Πού πήγε άραγε η παιδική η καύλα με τα τετράδια,
και τη φάση "γράφω για ό,τι μου καπνίσει- οκέη! οκεή!"

Κρουασανόπληκτες μητρικές φιγούρες
με σάλια να στάζουνε
σειρά, παρέλαση προς τον Μολώχ
με τα έμβριά τους στα χέρια υψωμένα
ψέλνοντας την ίδια μαλακία,
"Χαίρε Χαίρε,
Εις την ιερή πυρά βαπτιζόμεθα,
ΚΑΤΣΕΛΗΣ 7DAYS ΥΦΑΝΤΗΣ"
Σκατά σε μας.
Σε μας.

Τρεις φορές έπιασα τον εαυτό μου να ρεμβάζει
όξω, απ το μπαλκόνι,
το χιόνι να σιγολιώνει και τον ήλιο του Φλεβάρη να ξεπροβάλλει.
Και τις τρεις αυτές φορές
τον τιμώρησα.
Καμία σκέψη. Καμία ντροπή.
"Izgreyala yasna zvezda"
"Ένα λαμπερό αστέρι μόλις υψώθηκε"

Ελπίζω να σαι συ μάγκα μου
μάγκισσά μου,
μανάρα μου ανεξαρτήτως αν είσαι σερνικός ή θηλυκιά
διότι σε γουστάρω
και σε έχω και ανάγκη να πούμε.

Μαλακία

Αυτά παθαίνεις όταν κάνεις λάθος στο ξυπνητήρι, μια μέρα πριν, σουρωμένος, και αντί να βάλεις να ξυπνήσεις στις 7:30 το πρωί (το λεοφορείο φεύγει στις 8:30), ξυπνάς στις 8:25- και δεν ακούς και τα χίλια τηλεφωνήματα των άλλων.
Μαλακία. Φύγαν όλοι, και έμεινα δω χάμω- θα ανέβω σήμερα με το βραδινό, όπως δείχνει το πράμα. Δε γαμείς.

Μπουρανί και πάλι

Ευρώπη, φίλε! Ακόμα και το περίπτερο δω πάνου, που παίρνω τσιγάρα τόσο καιρό, στη Φλώρινα, έβαλε ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΟΛΙΣ ΠΑΓΑΙΝΕΙΣ ΜΠΡΟΣ ΤΗΣ! ΟΥΑΟ!

Αυτό είν το τελευταίο post για κάτι μέρες. Και δε το λέω αυτό ξιπασμένα, εγωιστικά, φάση "ναι, γιο, yo, δε μπορείτε χωρίς μένα, yo!". Το λέω φάση, "¨θα λείπω αυτές τις μέρες, άρα δε θα μπορώ να γίνω ένα (1) με τα σκατά που ίσως κρέμονται απ τη κούτρα σας". Ούτε καν. Το λέω ξανά. "Δε σας νοιάζει μία, ούτε μένα! Προφανώς ούτε μένα! Άρα, παπάρια!". Γενικά, το κλισέ, το γνωστό: παίζεις με βρισές για να μην αποκαλυφτεί ότι δε χειρίζεσαι καλά τη γλώσσα.

Πάντως καλά ήτο σήμερα. Βότκα πολλές ώρες πριν, βότκες-σφηνάκια όσο ήμανε στο μπαρ, κάτι κερασμένες μπύρες απ τον DJ, καλά είναι! Και κάτι σοκολάτες πριν, και στο ενδιάμεσο- το πάθημα άλλων, όχι μάθημα προσωπικό. Και ας στραβώσει σαγόνι- γάμησέ τα.

Βασικά, μου πρήζεται ο πούτσος (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά) ΠΑΡΑ πολλές φορές τελευταία. Είτε είναι το νεφρό που αποβάλλει (άρα κατουράω συνέχεια και πονάει το πουτσοκέφαλο), είτε είναι ουρολοίμοξη (πώς γράφεται αυτή η μαλακία; δε ξέρω. και ΔΕ θέλω καν να μάθω, αν και παίζει να ναι τέτοια μαλακία). Όπως και να χει, ας ειδοποιήσει ο οργανισμός, να ξέρω. Όχι να πάρω σώνει και καλά "μέτρα". Βαριέμαι να κάνω καν αυτό. Δεν είναι και η πρώτη φορά άλλωστε. Απλά να ξέρω άλλη μια φορά.

Τώρα; Μπουρανί.
Ήδη έχω αργήσει να κοιμηθώ, να ξυπνήσω αύριο να πάρω το λοφορείο (ούτε καν "λεοφορείο"). Άρα παπάρια. Σας εύχομαι καλά γλέντια, όπου και να'στε- αλλά ταυτόχρονα, χάνετε ΠΟΛΛΑ που δεν είστε στο Μπουρανί.
Θα πουλήσω μια πήλινη ψωλή και για σας.
Να'στε καλά.

Ο γκαντέμης.

Οργιάζαν ψες στη Φλώρινα.
Ο ένας, βγήκε off από εκατοντάδες κεράσματα σφηνάκια στο μπαρ που δούλευε DJ, και ακολούθησε μια πελάτισσα σπίτι της για σφηνοκωλάδες.
Οι άλλοι μισοί, κατέληξαν να γαμιούνται στις καταχρήσεις με τον Ύπο (ξέτε ρε ποιον Ύπο, τον Υποχθόνιο, ΖΝ, ΖΝ, γιογιογιο και άλλες πολεμικές ιαχές) που χε έρθει δω πάνω στα βουνά για live και γίναν πιο πατσαβούρια και από κωλοσφούγγι σε βουλγάρικη καντίνα-τροχοβίλλα σε ξεχασμένη διασταύρωση της εθνικής.

Και γω ο μαλάκας δεν ήξερα τίποτα για κανέναν και σούρωνα μόνος σπίτι μου, με μόνη μου καύλα κάτι freeware παιχνιδάκια με stick figures.
Χαρ. Χαρ. Χαρ. Φακ μα λακ, γάμα μου τη λακ.
Αύριο Τύρναβος για Μπουρανί. Θεε μου, η ανατριχίλα στον ομφαλό και πάλι, όπως πέρυσι.

Κανονικά τώρα θα ήτο η ώρα για το "αποχαιρετιστήριο" post για το τριήμερο, αλλά ξέρω με μαθηματική ακρίβεια πως σε κάτι ώρες θα ξαναγράφω, με το κεφάλι να κουτουλάει στο ράφι από πάνω απ την οθόνη, τα δάχτυλα να γεμίζουν κατά λάθος στάχτες και να τις απλώνω και στο πληκτρολόγιο, και το σώμα να παγαίνει πέρα δώθε- ο ορίτζιναλ εκκρεμές του Φουκώ.

Χάγια! Παγαίνω για την Σέρκοβα, να ξεκινήσει ωραία η μέρα.