Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010

Εποχή.


Σήμερα δε θυμάμαι, ή ίσως, δε θέλω να θυμάμαι συνειδητά, από πού βγήκα. Από τι πετάχτηκα. Πού φύτρωσα, άραγε, κύριοι;
Όχι σαν μομφή προς κάποια σάρκινη περσόνα με την οποία μοιραζόμεθα DNA- διότι τώρα το συνειδητοποίησα ότι πάει και κει ο νους. Όχι. Περίεργο, αλλά όχι.
Θυμάμαι ελάχιστα. Νυστάζω πολύ. Πεινάω πολύ. Αλλά θυμάμαι ελάχιστα. Σε σημεία πληθαίνουν, όπως έλεγε ο Χριστός, φάτε του σκασμού, φάτε ένα κώλο ολόκληρο και πληθύνετε- έτσι.
Αλλά χωρίς τη μάσα.

Θυμάμαι το φθινόπωρο στο χωριό μου. Ένα συγκεκριμένο φθινόπωρο. Δε θυμάμαι πότε. Δε θυμάμαι χρονιά. Αλλά ζούσα τότε χωριό. Ζούσα. Και η μόνη μου λαχτάρα, ήταν να τελειώσουν οι ώρες στο λύκειο, για να μπορέσω να φύγω, να πάω σπίτι, να φάω, να πάω γυμναστήριο, να καθίσω ώρες, να γυρίσω πονώντας, να φάω, να ξαναφάω, να αράξω στον υπολογιστή, να ξαναφάω, να κοιμηθώ.
Αλλά εκείνο το φθινόπωρο. το θυμάμαι. Δε θυμάμαι πότε. Δε ξέρω. Θυμάμαι αυτό. το φθινόπωρο το συγκεκριμένο.
Επισκέπτηκα τον εαυτό μου περπατώντας στο δρομάκι από τα κτήματα, τότε που όλα ήταν χρυσαφιά και κόκκινα, πορφυρά, μόνος μου περπατώντας, μοιράστηκα ένα πρόστυχο ανέκδοτο με τα χορτάρια που τρέμανε ζαρωμένα, μα ακούγανε πιο πολύ απ τον καθένα, και περπάτησα, χαμένος στο χρυσάφι. Τότε που όλα νεκρώνανε με γλυκιά μελαγχολιά.
Γλυκιά μελαγχολία.
Λέξη κλειδί στη ζωή μου.
Μας. Στη ζωή μας.

Και μικρότερος.
Πάλι στο δρομάκι.
Χειμώνας πλέον.
Όσα δε φτάνανε τότε, τα κατανοούσαμε από την έλλειψή τους. Και η υπομονή μας τότε δεν έφτανε για τίποτα. Και το γκρίζο παράθυρο με τις ψιχάλες που ήταν το σκηνικό, σε έφτανε, θες δε θες, σε αυτό το συμπέρασμα.
Και πάλι περπάτημα. Και με βροχή. Βράδυ; Γύρναγα από φροντηστήριο στη διπλανή πόλη.
Είδα μια ψόφια γάτα. Ωραία. Τη προσπέρασα, χαιρετώντας εύθυμα. Σέβας.
Την επόμενη μέρα περπατώντας, πάλι- η γάτα στο ίδιο σημείο, άρχιζε να λιώνει το κουφάρι της.
Την παραεπόμενη, το ίδιο.
Ήμουν παρόν, βλέποντας τη σταδιακή μεταμόρφωση του πριν έμβιου, μέρα με τη μέρα, σε κουφάρι. Το θυμάμαι. Ψεύτικο παλτό. Όργανα εσωτερικά, μπλε σα μάτια ψαριών. Ειρηνικά. Αρμονικά όλα. Έμενα μαλάκας τουλάχιστον 10 λεπτά κάθε μέρα και χάζευα το ίδιο και το ίδιο. Δε με σόκαρε το ότι, κάτι πέθανε- σιγά. Αλλά υπήρχε μια ανώτερη δύναμη εκείνη τη στιγμή, η περιοχή γύρω από τη γάτα είχε ηρεμήσει σχεδόν παρά τη θέλησή της.
Έμεινε ένα σκάφος. Ένα κουκούλι.
Πουλιά πρέπει να φάγανε τα μάτια. Μάλλον. Λογικά.
Και έμεινε μια φορεσιά. Σιγά, σιγά. Μια φορεσιά.
Ζογκλεριλίκι. Τότε πρωτάρχισε να μη με νοιάζει το αύριο, ιδιαίτερα.
Και ξες και κάτι; Αν αντί για γάτα, ήταν άνθρωπος,
και ας ήταν η διαδικασία ίδια,
δε θα με ένοιαζε τόσο.
Τότε, τις γάτες μου τις λάτρευα περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο.
Τις γάτες και τη γιαγιά μου.

Θυμάμαι και άλλη εποχή.
Τα πρώτα καλοκαίρια εκείνα.
Πιο μόμολο ακόμα σχετικά.
Ένα μάτσο καλοκαίρια, στη κούτρα μου σφηνωμένα σα μπουκέτο με λουλούδια.
Η καύλα. Ο αυνανισμός με τον ιδρώτα, η υπέροχη ζάλη του ότι,
"μπορείς να κάνεις τα πάντα".
"αν θες"
"μπορείς".
Υπέροχες αισιόδοξες μαλακίες της εποχής, μα πόσο υπέροχες.
το καλοκαίρι τότε ερχόταν με περιέργεια
για όσα θα έπρεπε να ΓΙΝΟΥΝ
για όσα έπρεπε να ΜΑΘΕΥΤΟΥΝ
να γίνουν προϊόντα βίου σαν εμπειρίες.
Ζεστά χαλίκια στις πατούσες.
Σφιγμένα μούσκουλα στις ντουζιέρες,
όραση ελάχιστη από τον κωλοήλιο,
ομπρέλες με επισκέπτριες από Αθήνα,
μόμολα σε παροξυσμό στις παραλίες, παροξυσμό.
Όλα αυτά, απλά λεπτομέρειες.
Η ουσία; Η περιέργεια του καλοκαιριού τότε, να μάθει τον εαυτό του
πριν μάθουμε μεις αυτό.
Και η ζέστη απ τα χαλίκια.
Σε πόδια, πλάτη, λαιμό, κοιλιά.
Η ζέστα απ τα χαλίκια.

Υπήρχε, με όλο το θάρρος, με όλη την ειλικρίνεια,
και συγχωρέστε με γι αυτό,
αλλά υπήρχε τότε στη ζωή μου μεγάλη ποιητικότητα.
Δε ξέρω προερχόμενη από πού,
και δεν εννοώ φυσικά τις ποιητικοφανείς απόπειρες του τώρα
για περιγραφή του τότε.
Αλλά το ένιωθες.
Αν μύριζα, θα ένιωθα ποίηση να μου γαργαλάει τα ρουθούνια.
Καμία επεξήγηση, ακόμα και με το επιχείρημα της τότε ανεμελιάς της ηλικίας.
Όχι.
Δεν υπήρχε ανεμελιά από ένα σημείο και μετά, ούτως ή άλλως.
Πολλές φορές νόμιζα ότι ζούσα σε ένα βενετσιάνικο παραμύθι
με κρυφές αυλές, καταπράσινα αμπέλια, ξωτικά πίσω από τεράστιες κολοκύθες,
κρασιά πεντανόστιμα που αν τα πιεις χάνεις τη μισή σου ψυχή από τα πνεύματα στο μπουκάλι,
στρίγκλες που σε μαγκώνουν αν περπατάς το βράδυ κοντά σε νεκροταφεία,
πανέμορφες γυναίκες.
Ω ναι, πανέμορφες γυναίκες.
Αυτές μείνανε πάντα στο μύθο,
και μια συγκεκριμένη που δεν υπάρχει στη πραγματικότητα,
πού και πού με επισκέπτεται στα όνειρά μου ντυμένη με άσπρα πέπλα-
το μόνο πράμα που κράτησα από την ποίηση στη ζωή μου, πλέον.
Συναναστράφηκα με όμορφες γυναίκες μέχρι τώρα, έτσι ή αλλιώς,
άρα είμαι τυχερός από μια άποψη.
Αλλά ποτέ δε βρήκα την συγκεκριμένη μες τα όνειρά μου σφηνωμένη.
Πώς την έλεγε ο Pratt;
Η Πανδώρα που κάθεται νωχελικά στο μισοφέγγαρο.
το άπιαστο, το ιδεώδες.
Αυτό.

Και τώρα απλά κοιτάς τη φάτσα σου στο καθρέφτη και νευριάζεις.
Επειδή ξέρεις ότι το να δεχτείς ένα κενό κάπου κει ενδιάμεσα,
κοντά στην aorta ίσως, παληκάρια μου,
δεν ειν δικιά σου απαισιοδοξία, είναι απλά η ζωή σου ή ίδια.
Και η Πανδώρα πλέον
αντικαθίσταται από γαμημένους ύπνους
και συχνά πυκνά καμιά ανωμαλία lucid dreaming για να γουστάρουμε,
για το κέφι ρε αδερφέ,
σκατόφατσες υπερφυσικές μπρος στη μάπα μου και στους τοίχους μου.
Και οι όμορφες γυναίκες στη ζωή μου
απλά τώρα φαντάζουν σκιές από καλάμια
σε παραλίες άδειες, απέραντες μεν αλλά άδειες,
με δάκρυα με γεύση βότκα, να τσούζουν
και τα μάγουλά τους όταν κλαίνε,
και το λαρύγγι μου όταν τα πίνω.
Και χίλιες δικαιολογίες
και χίλια δήθεν και χίλιες ουσίες και οινοπνεύματα
και αρχίσανε λέει το τραγούδι, μες το μυαλό τα πνεύματα,
να γαμάνε το σύμπαν. Πεντακόσα σλόγκαν, πεντακόσοι λόγοι να κλείσεις τώρα την οθόνη.

Τελευταία στιγμή ποίησης ήταν όταν άκουσα το "Sound in Time".
Από τους Lungfish.
Εκεί κάτι κινήθηκε, τότε, ένα γρανάζι ξεσκούριασε.
Και μέχρι σήμερα, το ξανανακαλύπτω συνέχεια.
Με ένα παράθυρο θολό,
ροχαλητά από τα καθίσματα γύρω μου,
τρίχες και σταυρουδάκι να ξεπροβάλλει μπρος απ το τιμόνο,
λουρίδες στο δρόμο, λουρίδες,
και δέντρα
και λουρίδες, λουρίδες,
και τα φωτάκια το βράδυ από μακριά, απ τα σπίτια απέναντι
ναναι σαν πυγολαμπίδες
που γαμιούνται πρόστυχα και τρώει η μια την άλλη.
The power of a single dollar...

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010

2 downloads, shameless self promotion

Είχα ξαναενημερώσει παλαιότερα περί Meloco Velocet, το experimental μπάσταρδο που συντηρώ μαζί με τον καλό φίλο (και υπομονετικό συνοδοιπόρο) Μήτσο εδώ και 2 χρονάκια περίπου. Πριν κάτι μήνες τελειώσαμε τις ηχογραφήσεις για το τελευταίο κομμάτι, το 20λεπτο "Caravans towards Gomorrah", και μιας και η προοπτική να κοπεί σε λίγες κόπιες (και κασσέτες) θα αργήσει επ'αορίστον, το post-αρω με όλη τη καλή διάθεση στον σκουπιδότοπο-blog μου για να το γευτείτε σε ψηφιακή μορφή.

http://www.mediafire.com/file/wrxiwzd04jm/01


Πιο πρόσφατο αυτό εδώ, και πιο αφηρημένο ας πούμε, το project-άκι που σχημάτισα με τον Χρήστο από τους Trigerfinger, και που σε καμία περίπτωση δεν είναι μουσική. Ας πούμε, περισσότερο, ηλεκτρονικό χαλί σε απαγγελία κειμένου/"ποίηση¨", από και για άτομα που δεν έχουν καμία όρεξη για ηλεκτρονική μουσική ή "ποίηση". Κι επειδή με αυτό το δεδομένο είναι ανούσιο να κατεβάσετε μόνο το κομμάτι, παραθέτω από κάτω και το link για το κείμενο, μιας και αναγκαστικά πάνε μαζί αυτά τα δύο. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση να αλλάξει η μορφή του "τραγουδιου", αλλά δε γαμείς; Πάρε να χεις. Για δική σας διευκόλυνση και καλύτερο αποτέλεσμα, ας πούμε, ακούστε με ακουστικά.

http://www.sendspace.com/file/ehltpn
και το κείμενο http://www.mediafire.com/?0mik4mzkl4f

*Βέβαια, αν οποιοσδήποτε από τους δυο ομοϊδεάτες στις μπάντες μου σπάσει τα μούτρα και απειλήσει να με ευνουχίσει αν δε κατεβάσω τα links (για λόγους που δε ξέρω), θα το κάνω.

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

Όνειρο

Τρεις φίλοι καλοί έστεκαν απέναντί μου και με κοιτούσαν με μάτια κόκκινα. Υποθέτω πως για άλλη μια φορά, και οι 3 μαζί ήταν ο Σατανάς, που παίζει να έχει βαρεθεί και ο ίδιος να μου στοιχειώνει τα όνειρα οικειοποιούμενος τα κουφάρια γνωστών μου- πράγμα περίεργο για μια υπερφυσική οντότητα την οποία δεν αποδεχόμουν ποτέ (όπως και πολλές άλλες) μα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη σεβόμουν (όπως και πολλές άλλες).

Οι φίλοι ήταν γυμνοί από πάνω ως κάτω και με περίεργα, στραβά χαμόγελα με δόντια που προεξείχαν. Σαν λιμασμένων από τη πείνα ζώων. Είχα μόνο ένα μαχαίρι βουτύρου, ήμουν απέναντί τους, και προσπαθούσα να προστατέψω...κάποιον, κάποια, δε θυμάμαι. Όρμησα και άρχισα να τους μαχαιρώνω- ένιωθα τη προσπάθεια που θέλεις για να σφάξεις κάποιον με μαχαίρι βουτύρου, αν και, το γαμημένο, έκοβε περισσότερο απ' όσο θα' πρεπε. Οι δυο έπεσαν, τον τρίτο αφού τον μαχαίρωσα παντού στο σώμα, του έχωσα το μαχαίρι στο λαιμό και το στριφογύρισα. Έφυγα μακριά τους, και σε λίγα δεύτερα ξανασηκώθηκαν χαμογελώντας ακόμα πιο έκφυλα, γυμνοί ακόμα και με τις πληγές να τους σκεπάζουν τα σώματα, να παίρνουν πόζες και καλά "του Χριστού στο σταυρό" κοροϊδευτικά- ο ένας, μου είπε κάτι σαν "αει ραϊμ" δυο τρεις φορές, πράμα που σημείωσα αγουροξυπνημένος σχεδόν μετά το όνειρο, καθώς και ένα μεξικάνικο θαρρώ κωλόπραμα, σαν όνομα, που δε σημείωσα, δε θυμάμαι, δε ξέρω και δε θα μάθω και στα αρχίδια μου.

Όσον αφορά το "άει ραϊμ" πάντως, ξυπνώντας και γράφοντας πλέον ερχόμενος στα σύγκαλά μου, το πιο κοντινό που μπορεί να ήθελε να πει (ή να μου είπε και να θυμάμαι γω λάθος) είναι κάτι σαν "Al-Rahim", ένα από τα πολλά ονόματα του Αλλάχ, "ο πιο φιλεύσπλαχνος απ' όλους". Και σε περίπτωση που αρχίσατε να αναρωτιέστε, μου φαίνεται απλά αστείο (πώς δουλεύει το μυαλό, σα να σφάζεις κάτι που δε μπορεί να πεθάνει, και να σε αποκαλεί "τον πιο φιλέσπλαχνο απ'όλους"), όχι, δεν άρχισα να ψάχνω κόσμους και νοήματα στα όνειρά μου. Αυτό το κάνω για τη πάρτη μου και σε προσωπικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια, όχι ξαφνικά τώρα στην εμποροπανήγυρη του να διαβάσεις συ τι σημαίνει το τάδε για μένα ξύνοντας τα αρχίδια σου και ρουφώντας καφεϊνη από καλαμάκια.

Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010

3 ωραίοι κωμικοί

1)ALEISTER CROWLEY
-------------------------
Παράκληση προς όσους έχουν "αφιερώσει τις ζωές τους με τα διδάγματα του" γερο Κρόουλυ: στα παπάρια μου, προσπεράστε τη παράγραφο. Διότι σε αυτόν τον σκουπιδότοπο-blog, αν υπάρχει ένας (1) λόγος να γουστάρει κανείς τον Άλιστερ, αυτός είναι το άκρατο fun, η υπερ-καλαίσθητη ρίζα φάρσας/κωμωδίας που τον διακατείχε. Ο Άλιστερ ήταν μεγάλος showman, μη πιστέψετε οτιδήποτε αντίθετο. Τολμώ να πω ότι σε ένα εναλλακτικό σύμπαν, αν ζούσε στις μέρες μας, θα ήταν μια ακόμα πιο έκφυλη και έξυπνη βερσιόν ενός Μουρατοειδούς, ας πούμε, ως μέλος κριτικής επιτροπής σε talent show. Αφού πρώτα είχε κυκλοφορήσει βιβλία και βιβλία, μας είχε πιάσει όλους μαλάκες για να πλουτίσει (που θα μας έπιανε) και θα γέλαγε με τη πάρτη μας. Ο Aleister Crowley είχε το μυαλό, την υποκριτική ικανότητα και την πολύ ιδιόμορφη γραφή, για να κάνει όντως το ΜΠΑΜ στην εποχή του- δε με ενδιαφέρουν τα και καλα "occult" τερτίπια. Τα βαριέμαι θανάσιμα πλέον. Δε με αφορά η δήθεν απόκρυφη γνώση- δω, στη χώρα μας, δε μπορούμε να βρούμε τη βασική. Δε με νοιάζει το πόσο "σεβαστή" φιγούρα είναι στη σύγχρονη διανόηση- αν δε με διασκέδαζε, δε θα τον είχα διαβάσει ποτέ. Σημασία έχει ότι ο Crowley μας έπαιξε στα δάχτυλά του όπως ήθελε, έχοντας στο ενεργητικό του τόσο αρκετό μυστήριο, όσο και αρκετά "έκτρωπα" και άθλους (όπως το αββαείο του στη Σκωτία, ή η αποστολή του η ορειβατική), και δικαιωματικά πέρασε στο κόσμο του μύθου. "The Great Beast" τονε φωνάζανε τότε. Σήμερα, μάλλον "The Great Comedian" θα ήταν ο σωστός όρος.


2)MARCEL DUCHAMP
-------------------------
Από τους τρεις νοματαίους σε αυτό το post, o Marcel, μεγάλη η χάρη του, καλά να'ναι κει που ναι, ίσως είναι ο μόνος που δε θα έφερνε αντίρρηση, αν τον αποκαλούσαν στα μούτρα του, "κωμικό". Διότι περί αυτού επρόκειτω: ο ντανταϊσμός ήταν ένα άναρχο, ανελέητο κίνημα τέχνης, που σκοπό είχε να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα, την ακαλαισθησία, και τον καθωσπρεπισμό στο κόσμο της τέχνης της εποχής του. Λένε ότι η τέχνη χρειάζεται μια δομή, μια βάση- η οποία είναι η μελέτη, ας πούμε. Για κάθε μεγάλο έργο τέχνης που μπορείτε να σκεφτείτε, από πίσω υπάρχουν τουλάχιστον χιλιάδες προσχέδια- ή μήπως νομίζατε ότι ο Πικάσσο πήρε μια κιμωλία και μεμιάς έφτιαξε τη Γκέρνικα, πχ; Ο μπαρμπα-Duchamp αφού τελείωσε με τη φουτουριστικο-ειδή μορφή ζωγραφικής, αντικατέστησε αυτή τη μελέτη με την αγνή σκέψη. Σήμερα, για πολλούς (ανίδεους), το να δούνε πχ το έργο του με τη Μόνα Λίζα με το μουστάκι, φαντάζει απλό, ηλίθιο, προφανές. Τότε όμως, ήταν η απαρχή του να ξεκινάς να βλέπεις ένα ΜΕΓΑΛΟ έργο τέχνης σε καρτ-ποστάλ, κούπες, αναμνηστικά, δονητές. Και πιστέψτε με, από ένα σημείο και μετά, το ανθρώπινο μάτι αναγνωρίζει την εικόνα απο μακριά, και υποσυνείδητα το ΜΕΓΑΛΟ γίνεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, αλλά όχι με την υγιή διεργασία της ελεύθερης σκέψης, μα με το ευτελές της παραγωγής και ζήτησης και συνήθειας της αντίληψης. Και με το ουρητήριό του το περίφημο (δυο τυχαία, αν και πολύ γνωστά παραδείγματα, μαζί με τη μυστακιοφόρα Μόνα Λίζα) μίλαγε για το απλό και θνήσιμο, αν θέλετε, δερβέναγα μιας ζωής παραστάσεων κουρασμένης από μεγαλεπίβολα σχέδια και λόγια, και για την ειρωνία της επιλογής του τίτλου "έργου τέχνης" σε μια εποχή που τα πάντα μεταβάλλονταν και έχαναν την αξία τους. Ο Duchamp υπήρξε πρωτοπόρος σε πολλούς τομείς, πολύ πριν από τσουτσέκια όπως ο Andy-τον-παίρνω-από-τον-κώλο-Warhol (Andy o Πολεμοκωλοτρυπίδας όπως είναι γνωστός) φέρουν "την επανάσταση" με την κωλοποπάρτ τους (που δεν την αρνιόμαστε, σαν σημάδι των τότε καιρών, αλλά δε σημαίνει ότι θα πρέπει να τη γουστάρουμε κιόλα), και χωρίς ποτέ να αρνηθεί το ρόλο του "φαρσέρ της τέχνης", ασχέτως αν συμφωνούμε πάντα με ό,τι ελεγε αυτός και η ομάδα του, του δίνουμε ταπεινά ρησπέκτ για τα αρχίδια του.


ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
------------------------
Μεγάλη περίπτωση κωμικού. Γεννηθείς στην Αθήνα το 1972, ο Άδωνις ακολούθησε το δρόμο της σόου μπιζ δειλά από το 2003, που αν θυμάμαι καλά πρωτοέγινε εκπρόσωπος τύπου του ΛΑ.Ο.Σ (ΛΑλημένη Ομοσπονδία Σαλτιμπάγκων, μεγάλη ομάδα κωμικών της χώρας μας), και μέχρι σήμερα, είναι γνωστός για το ιδιόμορφο χιούμορ του, πραγματικά πρωτοποριακό για τη χώρα μας: παριστάνοντας πάντα τον πολιτικό, με το κοστούμι και το σφιγγοκωλάριο ύφος, καταφέρνει να φέρει τα πλήθη σε εκστασιασμό από γέλιο, όταν αρχίζει δήθεν να παθαίνει ντελίριο φρενίτιδας μιλώντας αρχαία ελληνικά σε υπερταχύτητα, ή όταν μπαίνει (ο αθεόφοβος, η διαόλου κάλτσα, ακούτε τι κάνει) στη ζούλα στη βουλή και αρχίζει να εκτοξεύει ριπές αρχαιοελληνικού μίσους ή ακραίων θέσεων για τη μετανάστευση στους κύριους ομιλητές της τότε στιγμής. Μεγάλο αστέρι, δε σταμάτησε να είναι αυθόρμητο, κωμικό πνεύμα, ίσως και με μια δόση ακρότητας, όταν ονόμασε τον γιο του Αθανάσιο-ΠΕΡΣΕΑ. Στις μέρες μας, συνεχίζει ακάθεκτος, έχοντας την δικιά του εκπομπή στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ όπου διαιωνίζει την περσόνα του ακραίου αρχαιοκάπηλου της νόησης με πολύ επιτυχημένο τρόπο ("πουλώντας" δήθεν φανταστικά βιβλία), και με το να είναι και καλά "καλεσμένος" σε δημοσιογραφικές εκπομπές- σημάδι του ότι η χώρα μας ακόμα δεν έχει χάσει το χιούμορ της, και ότι, όταν όλα πάνε σκατά, ακόμα και τότε, μια γερή δόση χιούμορ, όπως αυτή του Γεωργιάδη, μπορεί να μας σώσει, αν πιστέψουμε σε αυτή. Η ελπίδα δεν έχει χαθεί...

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010

4-5 τυχαία Γιουτιούμπς

Προσφάτως γούσταρα να φτιάξω κάτι σαν playlist, με μουσικά αλμπουμάκια που με ενδιαφέρουν το τελευταίο διάστημα. Επειδή όμως βαρέθηκα τελευταία στιγμή να κάνω ένα καθαρά μουσικό post ακόμα, ορίστε 4-5 βιντεάκια από τον Γιούτουμπα τον Μέγιστο, που βλέπω σχεδόν συνέχεια τις μέρες που μας πέρασαν.


1)MINISTRY- PSALM 69 (LIVE 1996 SPHINCTOUR)
-------------------------------------------------------
http://www.youtube.com/watch?v=VREbXHIb5YY

*Ε ναι σας έχω πρήξει τα παπάρια το τελευταίο διάστημα με τον κύριο Jourgensen, αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς- περιμένοντας τη ταινία καυλωμένος, δηλαδής. Εδώ έχουμε μια επικότατη, ΜΕΓΑΛΗ εκτέλεση του κομματιού από τον ομόνυμο δίσκο τους, που τινάζει μυαλά στον αέρα. Τόσα χρόνια που ακούω διάφορα, σπανίως έχω βρει κομμάτια που δικαιολογούν τον τίτλο "αποκαλυπτικά". Ε δω λοιπόν έχουμε ένα από τα ελάχιστα εκείνα άσματα, κατά τη διάρκεια της ακρόασης των οποίων, νιώθεις όντως ότι οι ουρανοί ανοίγουν, το σύμπαν γίνεται κόκκοι σκόνης μπροστά στα μάτια σου, οι ψυχές γκαρίζουν σα μούσχαροι. Και ειδικά σε αυτή τη live εκδοχή, η μπάντα δείχνει τα δόντια της και τρομάζει με την καύλα, και το ανεπιτήδευτο ντεκαντάνς (να πούμε) που βγάζει κάθε δεύτερο. Κορυφαίο.


ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ -ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΠΑΛΤΟ (LIVE ΔΙΑΣΚΕΥΗ)
--------------------------------------------------------------------
http://www.youtube.com/watch?v=I3AYS56DGbc

*Να σας πω την αμαρτία μου, στα παπάρια μου ο Μπουλάς. Ούτε σειρές έβλεπα που έπαιζε, το χιούμορ του δε άλλοτε το ευχαριστιόμουνα υπο συγκεκριμένες συνθήκες (συνεργασίες με Ζουγανέλη κλπ) είτε έριχνα καντήλες (συνεργασίες με Καλυβάτση). Ούτε σα τραγουδιστή τον είχα και σε καμιά υπόληψη, προφανώς. Καλά, όσων αφορά το Δάντη, ωραία, τον βάζαμε που και που να παίζει από ίντερνετ όταν διοργανώναμε με φίλους trash ελληνικές βραδιές τραγουδιού, το εν λόγω τραγούδι το γράφω στ'αρχίδια μου, και τον Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ που το γραψε τον κατουράω άνετα στη καράφλα (είχε έρθει και στη σχολή μας δω πάνω στα βουνά μια μέρα κιόλα, αμέ). Εδώ όμως κοιτάξτε τι γίνεται: δυο στοιχεία. (1) Ο Μπουλάς είναι γνωστή αλκολόφατσα, (2) το τραγούδι μιλάει για πιώματα. Και καταφέρνει ο άτιμος να βγάζει τόση επιβλητικότητα και ειλικρίνεια τραγουδώντας το, που σχεδόν σε σοκάρει. Να το πω αλλιώς: μεταξύ Δάντη και Μπουλά, η φάση στο εν λόγω κομμάτι είναι, "Σκάσε κωλόπαιδο, και άκου τους ΑΝΤΡΕΣ τώρα". Και χωρίς να χουν και φωνή πριμαντόνας, "σωστή". Ρησπέκτ και μόνο για αυτό.


3)ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΧΟΝΤΡΕΣ ΓΑΤΕΣ
----------------------------------------
http://www.youtube.com/watch?v=YhOFR3rRWxM
http://www.youtube.com/watch?v=kMdf-7F5fbU

*Σα φλώρος θαλασσινός, λατρεύω τις γάτες. Δηλαδή, με το δεδομένο ότι όντας σκατοέλληνας, δε μπορώ να έχω για κατοικίδιο ένα ρακούν, και δείχνοντας όπως και να'χει σέβας στη παρουσία ενός καλού σκύλαρου σε κάποιο σπίτι, οι γάτες έχουν καταλάβει τη μοναδική εκείνη θέση, που θα πρεπε να υπάρχει στο μυαλό του καθενός, όταν αυτοερωτηθεί, "Και τώρα τι;". Είναι κοινό μυστικό ότι οι σπιτόγατοι, δε, γίνονται και πολύ κουράδες μετά από λίγο καιρό (και δε μιλάω ΚΑΝ για τους ευνούχους- κει να δεις)- και αυτό με διασκεδάζει αφάνταστα. Θα μπορούσε κάποια κομπλεξική αγάμητη να υποθέσει ότι με την ίδια λογική θα μπορούσα να γελάω και με ανάπηρους, ας πούμε- και πολύ σωστά θα έκανε, αν οι ανάπηροι έκαναν κάτι αστείο. Δυο βιντεάκια λοιπόν τα οποία, ανάλογα με το τι γελάτε, και πόσο σας αρέσουν οι γάτες, είτε θα σας κάνουν να χαμογελάσετε/λυθείτε, είτε θα σας αφήσουν αδιάφορους. Τσουζ.


4)DUB FX- SOOTHE YOUR PAIN (LIVE IN THE STREETS OF LONDON)
----------------------------------------------------------------------------
http://www.youtube.com/watch?v=8F6EoMdn95E

*Μην έχοντας ποτέ υπάρξει φίλος της dub, hip hop και του μεγαλύτερου μέρους της ηλεκτρονικής μουσικής γενικότερα, δε ξέρω ούτε πόσο "αυταπόδεκτα respect" είναι "ήδη" ο Dub Fx, ούτε πόσο "παλιός" θεωρείται- και γνώστης να μουνα, πάλι στα παπάρια μου θα τα έγραφα αυτά. Έχοντάς τον μάθει μόλις πριν τα Χριστούγεννα από έναν καλό φίλο με πολύ καλό αυτί στον εν λόγω ήχο, μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο κομμάτι το έχω λιώσει. Και εκτός από το "ψαρωτικό" (για μερικούς ίσως) του πράγματος με τις πεταλιέρες και τις λούπες και τη φωνή του σα μόνο όργανο, εκτίμησα ιδιαίτερα ότι έχει πολύ όμορφη, ψυχαγωγική φωνή.

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010

4 πράματα που θα πρεπε να διώκονται ποινικά

Σας ακούω όλους σας να χαλάτε τα λαρύγγια σας και να σπάτε πούτσες, φωνασκώντας για το αν τα ντρόγκια είναι τελικά "επικίνδυνα" και πόσο είναι το καθένα, και πώς είναι επικίνδυνο το καθένα...μπλα μπλα μπλα. Σαφώς και είναι "επικίνδυνα", ρε στόκοι, όσο επικίνδυνο είναι και το να επιλέξεις να στέκεσαι με το ένα πόδι στην άκρη της ταράτσας ουρανοξύστη. Το ανθρώπινο ον είναι τόσο μαλακισμένο, που πάντα θα θέλει να απομακρύνει τον εαυτό του από καταστάσεις/φάσεις, όσο όμως γνωρίζει ότι από πίσω υπάρχουν δικλήδες ασφαλείας- με αυτή τη λογική, πάντα θα έλκεται από το ψυχοφθόρο ή σωματικά επίπονο, και από κει και πέρα, φτιάχνει το δρόμο του. Επειδή λοιπόν εν έτει 2010 έχει καταντήσει μαλακία (και επειδή πολλοί κάνετε πως ξεχνάτε τη μία ίσως φράση που είχα ακούσει ποτέ από τον παπαροΣιδερόπουλο, δηλαδή, "πρέζες υπάρχουν πολλές, αλλά μόνο η ηρωίνη σκοτώνει" και μου άρεσε, όσο ρομαντικό και αν φαντάζει στα ανεύθυνα αυτάκια σας) να κλαιγόμαστε για το πώς ο καθείς θα επιλέξει να πέσει στο βούρκο ή να διασκεδάσει ή οτιδήποτε, τσιμπάτε τέσσερα (4) πραματάκια, που με την ίδια λογική, θα έπρεπε να ήταν τόσο παράνομα, όσο και το να φτιάξω και να φορέσω κολιέ από κομμένα μόρια από παιδάκια δημοτικού.


1)TELETUBBIES
------------------
Το πράγμα ξεκινάει να βρωμάει από το όνομα. Απ'όσο θυμάμαι, "tub" είναι στ'αγγλικά ας πούμε η σκάφη. "Teletubbies", είναι σα να λέμε λοιπόν, τηλεοπτικοσκαφάκια. Σκάφη τίγκα στα ψυχεδελοζούμια, πώς κάνανε οι Κοριάκοι...με τα μανιτάρια τους και τους "ανθρώπους του μανιταριού"... που εμφανίζονταν στον μαστουρωμένο σε βαθμό αηδίας σαμάνο... με πιάνετε. Το concept από μόνο του αρκεί να προκαλέσει παραισθήσεις, άλλωστε, ακόμα και στις πιο γερές κράσεις του πλανήτη: 4 γκαλγκάντζαροι πολύχρωμοι, που βγάζουν άναρθες ηλεκτρονικές κραυγές και είναι μονίμως με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά, που ζουν σε έναν ηδονικό κόσμο, με τη φάτσα μάπα ενός βρέφους στον ήλιο να ελέγχει τα πάντα. Πώς λέμε, Χασαν-ιλ-Σαμπάχ πχ με τους Χ(ασσισίνους) του και τις κομπίνες μέσω μαστούρας περί επίγειου παραδείσου; Τα πιτσιρίκια εθίζονταν τόσο πολύ με αυτά τα εκτρώματα, που έπρεπε να τα βρέχεις με μπούζι νερό και να τα βαράς με βρεμμένες πετσέτες για να ηρεμήσουν, όταν τελείωνε η εκπομπή. Μεγαλώνοντας βέβαια: "μη πάρεις ναρκωτικά, Κωστάκη".


2)ΜΠΑΡΝΕΫ Ο ΜΩΒ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ
---------------------------------------
Ο Μπάρνευ από την άλλη, ήταν ανέκαθεν πιο ύπουλος. Εισχωρούσε μουλωχτά στο μυαλό των ανηλίκων, μέσω της δήθεν καλοσύνης. Του να είσαι ευδιάθετος συνέχεια. Σχεδόν σα κοκάκιας ηθοποιός του Χόλυγουντ, που λίγο ακόμα και μες τη μούρλα τους σπάνε πόδια σε wind surfing, πτώση με αλεξίπτωτο, κλπ κλπ. Ο Μπάρνευ σε ένα εναλλακτικό σύμπαν, θα μπορούσε τέλεια να ήταν η απόλυτη μηχανή προπαγάνδας: πχ φανταστείτε σε χαρωπό τόνο, το τραγουδάκι, "Έλα και συ/ Έλα και συ/ Γίνε ναζί μαζί με μεεεεναααα", με ξανθά γαλανομάτικα αγοράκια *κλασσικά στη τηλεόραση* να χορεύουν και να τον αγκαλιάζουν χαρωπά, ενώ όλοι εμείς οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι πίσω από το άψυχο, ψεύτικο χαμόγελό του, κρύβεται ένα μισομούστακο "στο κέντρο"... Τα πιτσιρίκια βλέπουν όντων έναν χαρούμενο μωβ δεινόσαυρο να αγκαλιάζει και να χαϊδεύει παιδάκια επί μία ώρα. Στο μέλλον, μωβ θα είναι ίσως μόνο η φανέλα του χοντρού τύπου που ίσως μοιάζει με δεινόσαυρο από το πάχος, και θα θέλει επίσης να χαϊδέψει το μικρό Κωστάκη χαμογελώντας, στο πάρκο. Τραγουδώντας του.


3)SUPER MARIO BROS 2
---------------------------
Υπερ-παιχνιδάρα, κάτω τα χέρια. Όσο και να παραξένεψε τότε, είναι απλά state of the art. Με μια πιο ενδοσκοπική ίσως ματιά, ο κόσμος του αρχίζει και αλλάζει. Παιχνίδι που ξεκινάς... πέφτωντας από μια πόρτα σε έναν άδειο μαύρο ουρανό. Ο κόσμος του ονείρου που εξερευνείς λέγεται "Sub Con" (gkoux gkoux, subconscious). Το concept με τα μανιτάρια που μεγαλώνεις, χιλιοειπωμένο, αλλά παρών όπως πάντα. Παντού λαχανικά, γενικά, χόρτα, που πετάς στους αντιπάλους. Και άλλα πολλά. Πρέπει να το παίξεις για να το πιστέψεις. Και να το λατρέψεις.


4)GUMMY BEAR
------------------
Σας έχω πρήξει το πούτσο ας πούμε, με αυτόνα τον γλοιώδη τύπο, αλλά μέχρι να εξαφανιστεί από προσώπου Γης, θα τον πολεμάω μέχρι να μείνω χωρίς δόντια και νύχια. Πράσινο ζελεδιασμένο κοντόπραμα, με γαλάζια μάτια τεράστια για να κάνει μεγάλη αντίθεση και να τραβάει αυτόματα το βλέμμα, λιτά σκηνικά για να ξεχωρίζει το πράσινο, απλά ένα βρακί, δαγκωμένο αυτί, και μηδαμινά δόντια. Μου θυμίζει τέλεια μια περιγραφή που είχε κάνει ο μπαρμπα-Μπάροουζ στο "Γυμνό Γεύμα" για έναν μπάτσο, που, ασχολούμενος με το κυνήγι πρέζας, εθίστηκε με το τρόπο του στη σωματική επαφή ας πούμε, και έγινε τρόπω τινά η μετενσάρκωση της αρρώστιας της πρέζας: μεταμορφώθηκε σε ένα γλοιώδες πρασινωπό μυξώδες υποκέιμενο με παραμορφωμένα μέλη, φαφούτικο κλπ. Δεν είναι τυχαία αυτά μάγκα μου, και σίγουρα είμαι ο τελευταίος που θα μιλάει για "συνομωσίες" οποιουδήποτε είδους. Απλά δεν είναι τυχαίο. Και αυτό, και το σούσουρο και ο εθισμός των μικρών/κούτσικων στο κωλοτράγουδό του (το οποίο είναι ο ορισμός του νεοελληνικού μηδαμινού τρόπου απόκτησης προσωπικότητας: "θα μαι'καλό παιδί/άριστος μαθητής/θα κοιμηθώ νωρίς" κλπ κλπ).

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2010

Dreamin' high


Υπερπαραγωγή το πρώτο όνειρο. Σα να λέμε, ταινία με σενάριο κανονικά και με το νόμο, αλλά με υποτυπώδη, κυκλική, επαναλαμβανόμενη πλοκή. Συνέχεια, κάθε φορά το ίδιο- να έρχεται ένας φίλος στο σπίτι, με μάτια κατακόκκινα (στις κόρες) και να μου λέει πως του μπήκε ο δαίμονας, και καλά. Να παίζουμε ξύλο, να μας κυνηγάει με έναν άλλο φίλο σε έρημες πλατείες και μίνι πεζόδρομους (φανταστείτε κάτι σα τη περιοχή που ναι κοντά η Νομική Αθηνών, ας πούμε, αλλά χωρίς καν δρόμους για αμάξια), να του φέρνουμε κλαδιά και κούτσουρα στο κεφάλι, να βγαίνει ο δαίμονας, να μπαίνει αλλού, να το κάνουμε το ίδιο πράμα επί, κι εγώ δε ξέρω πόσην ώρα, να βαριέται ο δαίμονας, να ξαναμπαίνει στον αρχικό φίλο, αααααντε πάλι..... γκφχ. Όσο αγχωτικό και τρομακτικό ήταν στην αρχή, τόσο βαρετό είναι τώρα που το θυμάμαι και το καταγράφω.


Στη συνέχεια, άλλη πλώρη στα πάνιά μας. Είμαι στο αμάξι με μια εκκεντρικά ντυμένη φιγούρα, σα κυβερνοπάνκ ξέρω γω, που μοιάζει στο στυλ πάρα πολύ στον Al Jourgensen από Ministry (χα-χα-χα, καλά να πάθω, τόσο που ακούω αυτή τη περίοδο). Με ρωτάει, λέει, από Φλώρινα, τώρα, που θες να σε πάω; Αθήνα ή στο χωριό σου; Του απαντάω χωριό και αλλάζω γνώμη, του λέω Αθήνα. Μου λέει σε πάω σπίτι μου. Μέσα. Οι δρόμοι ήταν απίστευτα στενοί και η κίνηση όλη απελπιστική μεγάλη- συν το ότι υπήρχε στην ατμόσφαιρα μια στάλα από επιστημονική φαντασία, σα να οδηγούσαμε στο 2100 ξέρω γω. Φτάνουμε σπίτι του, δε θυμάμαι πολλά, θυμάμαι μόνο έμοιαζε ελάχιστα σα σουλούπι στο σπίτι του μακαρίτη του θείου μου του Γρηγόρη, αλλά από κει και πέρα, τίποτα απολύτως. Έρχεται η γυναίκα του να με ασπαστεί, η οποία έμοιαζε σα σκίτσο του Bisley ας πούμε...χμ, κάτι τέτοιο:



αλλά λιγότερο εξαντρίκ κέρω γω και περισσότερο ντυμένο σα παλιάτσος. Όλως περιέργως, όχι δε μου φάνηκε απίστευτα ενοχλητικό ξενερωτικό όταν η περίεργη τύπισσα μου χούφτωνε τα παπάρια στο καναπέ, αλλά ενέδωσα κιόλας με ευχαρίστηση, αλλά σε λίγα δεύτερα άκουσα κάτι σαν κραυγές από μέσα- και η τύπισσα μου λέει, "αχ, ο παππούς".

Μπαίνω στο δίπλα δωμάτιο, και βλέπω ένα τεράστιο κρεβάτι, στο οποίο δέσποζαν 5-6 φιγούρες. Δε φαίνονταν όλες καλά, αλλά οι 3 που σηκώθηκαν αρχικά, ήταν όλες ίδιες: απελπιστηκά "στούμποι" δίχως πόδια, σαν έντομα, με ζαρωμένο σώμα κοκαλλιάρικο και καραφλό κεφάλι όπου είχαν δυο μπίλιες για μάτια, μια ζαρωμένη μύτη και ένα στραβό στόμα με αιχμηρά δόντια. Σηκώνονταν ο ένας μετά τον άλλο και ούρλιαζαν γκρινιάρικα- και τότε κατάλαβα ότι "ο παππούς" ήταν όλοι μαζί.

Ο περίεργος κυβερνοπάνκ οδηγός κατέφτασε σπίτι, και άρχισε να με απειλεί για κάποιο λόγο ότι θα με σκοτώσει. Και για κάποιον άλλο λόγο, είχε πάρει 3 μέτρα ύψος συν και καμιά κατοστάρα κιλά επίσης, και έμοιαζε λες τσαμπουκαλευόμουνα με κάποιον γίγαντα. Εν τέλει, αποφάσισε να μου χαρίσει, μου λέει να πάω στη κουζίνα να γνωρίσω κάποιους φίλους, μέσα σε αυτούς ήταν ο Tyson και ο Καλυβάτσης ο οποίος είχε γίνει λιώμα από ουίσκια και κάθε τόσο φύσαγε μια καραμούζα ενοχλώντας μας όλους (και γελώντας ο ίδιος με τη καρδιά του), ο χώρος άλλαζε χρώματα λες και είχαμε πάρει παραισθησιογόνα, βρήκα μία μελαμψή τύπισσα που κάποια θύμιζε ηθοποιό πάρα πολύ αλλά δε θυμάμαι (και δε θυμάμαι και ηθοποιό τι είδους ταινιών...), όταν ο χώρος έγινε κόκκινος και μετά μώβισε στο κέντρο αποφασίσαμε να πάμε μέσα να γαμηθούμε, όπερ και εγένετο, και κατά το τέλος της πράξης, έτρεχε πανικόβλητη στο σπίτι επειδή κάτι έγινε με την ταυτότητά της.



Τρίτη και τελευταία κατάσταση, στο χωριό μου. Το οποίο, από τον παραλιακό και πάνω, ήταν λες και είχε πέσει ναπάλμ, σαν έρημος από σκόνη και όχι άμμο, με ελάχιστους ανθρώπους να περπατάνε νωχελικά μέσα στην σκόνη, και από τον παραλιακό και κάτω, μαζεμένοι όλοι οι χωριανοί, πήχτρα, στα χαλίκια, να ακουμπάνε το νερό της θάλασσας, να κολυμπάνε, να μιλάνε μεταξύ τους. Ήμουν κάτω κι εγώ, στα νερά, μερικοί συγχωριανοί έρχονται και μου λένε ότι είναι ανάγκη να μου μιλήσει ο πατέρας μου, ανεβαίνω πάνω και ψάχνω μέσα στην ερημόσκονη, τίποτα, περπατάω και δε θυμάμαι καν αν υπήρχε κάτι άλλο πέραν της σκόνης, βρίσκω τον πατέρα μου ξεκάρφωτα, μου λέει, εσύ φταις και τα χαρτιά σου, το χάσαμε το χωριό. Αντέδρασα στο όνειρο πολύ απότομα, σε φάση τι λες ρε μαλάκα, και έφυγα. Και ανεβοκατέβαινα από τη θάλασσα στην έρημο, επειδή δεν είχα τι να κάνω άλλο πια κει κάτω.