Pilgrim

Άλλος ένας προσκυνητής δίχως επιστροφή.
Αρχίδια. Βράχια, κάψιμο στις πατούσες από τον ήλιο στην άμμο,
κωλόνερα, αγκάθια από κωλόφυτα,
μαλακισμένα ζώα που θέλουν να του πιουν το αίμα.
"Δε γαμιέται"
Τον πούλο.
Πλάτη στο τοίχο και τον πούλο.
"Στ'αρχίδια μου ο χοντρός στα σύννεφα.
Έχω και ζωή.
Οικογένεια.
(είχα)
Φίλους
(είχα)
γνωστούς
(είχα)".

ένα μάτσο ουσίες μαζί
ένα μάτσο σκατολοϊδια.
Ζαλάδες.
Σκατά.
Ζαλάδες.
Σκατά.
Τρέμουλα.
Σκατά.
Ζαλάδες.
Σκατά.
Χαλαρά.
Σκατά
Ζαλάδες.
Σκατά.
Καύλες.
Σκατά.
Κατάθλες.
Σκατά.
Ζαλάδες.
Σκατά.
Τρέμουλα.
Σκατά.
Καύλες.
Σκατά.
Κατάθλες.
Σκατά.

Κορασίδες και ανικανότητες.
Αγάπες και σταρχιδισμοί.

Κοιτάτε να δείτε.
Και το λέω σε όσους τύχει να διαβάσουν και με ξέρουν
και ξέρουν για το τι θα πω τώρα:
Λοιπόν,
η μία λύση είναι να ακούσω ό,τι λέτε εσείς
να κάνω πέρα πάλι
να τραβήξω ό,τι δρόμο μου καυλώσει
μόνος.
η άλλη είναι να ενδώσω στο ό,τι νιώθω
(πέστο αδυναμία, πέστο συνήθεια, πέστο "έρωτα")
να ξανακάνω τα "λάθη" που εσάς σας χαλάγανε
με παρέα.

Παρασκευή ολέ.
Ο προσκυνητής αναμένει.

Μέρες Χαράς

Εικόνα από την παράσταση "Μέρες Χαράς/Χαρούμενες Μέρες", φιλανθρωπική και ομοφυλοφιλική παράσταση για τα παιδιά 6ου Δημοτικού Άνω Δοπετσάς.

Α, να συμπληρώσω από πριν κιόλα

"Λεγεών" φωνάζω εδώ και χρόνια την ανάγκη να γαμηθώ με χρυσοκόκκινα φλόκια από μπουκάλια. Είναι ωραίο να βγάζεις όνομα στις καύλες/πάθη/όπως-θες-πέστα σου. Το κάνεις να είναι λιγότερο επίπονο, όταν σε φαγουρίζει το σώμα και τρέμουν τα χέρια και σκέφτεσαι μόνο το πότε θα πάει 5 το μεσημέρι/απόγευμα για να ξεκινήσεις να ξαναμιλήσεις με τον Λεγεών.

"Δε σου λέω να μη πιεις. Να το κόψεις, δε σου λέω, ξέρω, δε γίνεται. Απλά, όχι κάθε μέρα"

Τρεις μέρες διορία έκανα.
Τι να σου πω τώρα, μανάρα μου;
κοιμήθηκες στο καναπέ, και μενα δε με νοιαζε, αλλά έγραφα
Υπόσχεση σου δωσα, και την κράτησα-
δεν έμπλεξα ουσίες.
Αλλά, παρακαλώ,
και μέχρι να φτάσει η ρημάδα η ώρα που θα το ξέρω,
άσε με να του χουφτώνω το κωλομέρι του Λεγεών του πούστη,
μέχρι να θυμώσει και να πάει να με πνίξει με τα ίδια του τα χέρια.

Το χω ξαναπεί, αλλά,
φουντάρω, Λεγεών;
φουντάρεις και συ με μένα.

Ωραίες μέρες,
υπέροχες μέρες,
έρχονται προς τη μάπα μου, σαϊτα.
Το θέμα είναι να τις δω
οταν πρέπει
και όχι όταν μπαγιατέψουν
και μου κολλάν στο δέρμα μου σα βδέλες.

Να'στε καλά όλοι
και συ κει κάτω στη κωλόπολη της Ελλάδας που τόσο σιχαίνομαι
αλλά να ξέρεις ότι και να μου πέσει το πουλί από αρρώστια αύριο,
πάλι θα'μαι από δίπλα να σε βοηθήσω όπως μπορώ.

Πάλι όβερ και άουτ, ο ίδιος από πριν, μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

Το'πα γω

Θυμάμαι μικρός, που ήμουνα στις "κούνιες".
Παρατημένες, εξαθλιωμένες βέβαια,
χαλίκια σκέτα, με πέντε σανίδες τεράστιες να σχματίζουν "πύργο"
και μια τσουλήθρα στη μέση, και ένα δίχτυ για σκαρφάλωμα αριστερά
("δίχτυ" που ήταν φτιαγμένο από κατουρημένο καραβόσκοινο)
αλλά γούσταρα.
Ήταν γαμώ, υπέροχα.
Και ήταν ο πατέρας μου, ο μόνος υπομονετικός άνθρωπος σε αυτή τη ζωή
και η αδερφή μου που θα'τανε... δε θυμάμαι πόσο χρονώ
ούτε γω πόσο ήμουνα
αλλά πιτσιρικάς κάργα ήμουνα σίγουρα,
και η αδερφή μου 5 χρόνια πιο νέα.
Και να παθαίνω έκσταση που βρήκα τις κούνιες
και να τρέχω προς το μέρος τους
κοιτώντας όπου να'ναι
έτρεχα μπροστά
κοίταγα πίσω τον "μπαμπά" και χαμογέλαγα
και πάλι μπροστά
και να συνεχίζω να κοιτάω πίσω τον "μπαμπά"
και μόλις γυρνάω να δω μπρος μου σαν άνθρωπος
βλέπω μια σανίδα τεράστια στη μάπα μου μπροστά
και μετά ένα ΓΚΜΠΟΥΜΜΜΜΜ
και τέρμα.
οριζοντιώθηκα στις πέτρες
κεφάλι σκατά
πλάτη σκατά από τις πέτρες
και ένας πατέρας να τρέχει έντρομος
και μια αδερφή να γελάει
(και γω το ίδιο θα κανα στη θέση της)

Και τρέχει η κλεψύδρα
και αδειάζει το μπουκάλι
και παραμυθιάζεσαι ότι είσαι δήθεν γέρος
(τρόπος του λέγειν)
και ότι ποτέ δε θα κάνεις αυτό που θες
(και καλά κάνεις, να τρέξεις σήμερα, όχι αύριο)
και τρέχεις όλη μέρα
και προσπαθείς να φανταστείς πώς μυρίζει ο κόσμος
για να πάρεις μιαν ιδέα
και βλέπεις ότι η ίδια παιδική χαρά, οι "κούνιες" του παρελθόντος
είναι μέχρι σήμερα στη γκλάβα σου μπροστά
διχτάκια από καραβόσκοινο ειν τα ουίσκια
τσουλήθρα η ψυχολογία σου
σανίδες τεράστιες που σκαν στα μούτρα σου,
οι έρωτες οι παλιοί και δήθεν νυν και ουσιαστικά παλιοί

και κάπου ξυπνάς
και βλέπεις ότι τα χαλίκια δε σε πονάνε πλέον
οριζοντιομένο στη παραλία,
αλλά σου ψιθυρίζουν μυστικά
και εσύ, λες και είσαι πηγάδι
τα διαδίδεις εδώ κι εκεί
μέχρι που η αλμύρα φεύγει απ τα χαλίκια
μέχρι που η δρόσα εγκαταλείπει
και μένεις ένας μαλάκας με σπασμένη πλάτη και αυτοπεποίθηση
να αρνείσαι έρωτες και να το παίζεις λεβέντης.

Ξέτε κάτι, ρε, γαμώ την Αγία Κατερίνη γαμώ;
Το μόνο που άλλαξε ουσιαστικά από τότε,
ειν το μουστάκι, που πύκνωσε με τα χρόνια πολύ, και τα μούσα.
Και ξέτε και κάτι άλλο;
Εκεί θα μείνει, που'ναι.
Σκανταλιάρης, χαλαστρομπανιστηρτζής, πυγμαίος συναισθημάτων
αλλά την άκρη θα τη βγάλω.
Παρέα με όσα θέλω να κάνω
(και όσα θες, και όσα θέλει ο τάδε
το "εγώ" σε τέτοια κείμενα είναι λύση ανάγκης,
όχι ανάγκη ίδια)
και με όσα ποτέ δε θα κάνω,
να μου ρίχνει φως ο ήλιος από συναισθήματα που καταπίεσα,
άλλα, που πιέζω τώρα για να λάβω ό,τι ήθελα εδώ και καιρό,
και στο τέλος;

Ένας χοντρός να κατουράει τον τοίχο.
Να λέει για αγάπες, κανόνες, ψευτοϊδεολογίες
και να ψοφάει μια ώρα αρχύτερα
όπως πήγε να γίνει κάποιες φορές το τελευταίο μήνα.
Και καλά να πάθει.
Αν δε καταλάβει ότι,
καρδούλα μία έχεις.
Τη σφίγκεις μέχρι να γίνει σταγόνες.
Κουβά έχουμε;
Ποτέ.

Να'χα 10,000 ζωές στη διάθεσή μου,
να έκανα ό,τι γούσταρα
να μη στεναχωρούσα κανέναν
και καμία.
(και ξέρω ότι ίσως διαβάσεις το post αυτό,
και ξέρω ότι ξέρεις ότι εννοώ εσένα, χμ;)
Κανέναν και καμία
να μη στεναχωρούσα
και να ξεπέρναγα τη μαλακία
του ότι
πρέπει να αγαπήσεις ή να αγαπηθείς.

Φακός! Κάμερα! Φώτα!
Είσαι μόνος/μόνη.
Και θα το τραβήξω κι άλλο.
Και θα σας κουράσω.
Και θα μου ρίχνετε καντήλια
(αν μέχρι τώρα δεν έχετε καταλάβει ότι δε με νοιάζει κιόλα)
αλλά
η μόνη μου αγάπη
το τελευταίο διάστημα
(και μιλάμε για πολύ μεγάλο διάστημα, γάμα το)
είναι να κοιτάω μπουκάλια ουίσκυ σε μπαρ
κάτω από χρυσοπορτοκαλί φωτισμό
και να συλλογιέμαι,
"θεέ μου.
Έτσι ένιωσες, πάω στοίχημα,
όταν έφτιαξες τον πρώτο άνθρωπο.
Χωρίς τα σκατά και τη λάσπη, βέβαια".

Ηλίας, όβερ και άουτ.

lucid

Το lucid dreaming με έχει γαμήσει. Τις τρεις τελευταίες μέρες δίνω μάχες για να μπορέσω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος, και να μην πετάγομαι σαν σούστα, λες και με πνίγουν, στη μέση του βραδιού, και να μη βλέπω ένα μάτσο εκτρώματα που ονειρεύεται ακόμα ο πούστης ο εγκέφαλος, μπροστά στη μάπα μου, σα θρησκευτική έκσταση.

Γι'αυτό και μόνο, ευχαριστώ τα ουίσκια μου.
Δίχως αυτά, δε νομίζω αυτή τη περίοδο να τη βγάλω καθαρή με το κρεβάτι μου.
Έχω να πιω τρεις μέρες, και χτες το βράδυ έβλεπα τον εαυτό μου στο τοίχο, τη σκιά μου δηλαδή, να της λείπει το κεφάλι και να κοπανιέται σα χταπόδι.

(και μετά, επιβλήθηκα στο κουφάρι μου, φαντάστηκα ότι γαμάω, και κατέληξε το όλο πράμα σε ένα ωραιότατο, full ζωντανό όνειρο, το οποίο παρ'ολίγον να με κάνει να χω ονείρωξη- με λίγο κόπο, όλα πληρώνουνε)

Δυο χορδές να με χαϊδεύουν σα δάχτυλα, γουστάρω. Τϊποτε παραπάνω. Το κεφάλι μου είναι reboot. Δε λειτουργεί. Το σώμα μου φαγουρίζει, ζητάει. Η διάθεσή μου κάνει τραμπολίνο. Η μόνη μου αλήθεια, είναι ότι θέλω να ζητάω. Να λάβω. Και να δώσω όπου γουστάρω. Χωρίς καμία υποχρέωση να νιώσω.
Και κοίτα πώς τα φερε ο πούστης ο καιρός, μανάρα μου. Δυο ματάκια να με κοιτάνε, εκεί που παλιά άλλα δύο αρνιούνταν, αλλά να αγαπάω, με διαφορετικό τρόπο, και τα δύο. Χμφ. Ξέτε τι αγαπάω γω πιο πολυ αυτό το καιρό;

το μελάνι μου
τη γενειάδα μου
τα πλήκτρα στο κωλουπολογιστή-καφετιέρα μου
και την απίθανη αυτή αίσθηση, ότι και αύριο μπορεί να είναι αργά για να κάνεις ό,τι πραγματικά θες να κάνεις,
οπότε σπας όλα σου τα κόκκαλα αν χρειαστεί,
αλλά το προσπαθείς από σήμερα, αυστηρώς.

χαχ.
Δεν ορκίζομαι ότι δε θα υπάρξει δεύτερο post απόψε, μετά από την αλκοολοέξοδό μου.
Αισθάνομαι ευλογημένος που καταπίνω αποφάσεις, όσο και αν τσούζουν.

Ο μέγας!

Το χω πάρει απόφαση τα τελευταία χρόνια. Πλέον, όταν θα με ρωτάνε αυτό το μαλακισμένο, "τι μουσική ακούς", αν δεν υποθέσουν πρώτα δηλαδή ότι η απάντηση για τη μάπα μου είναι "nazi punk", θα απαντάω, Faith No More και Πανούση. Αυτό. Τελεία. Στ'αρχίδια μου.
Και πειδή οι τρελοαμερικάνοι είχαν την τιμητική τους αρκετές φορές στο blog αυτό, ενώ ο Τζιμάρας όχι, και επειδή τσίμπησα λίγο χρόνο ελεύθερο μέσα στη φαρσοκωμωδία (ευχάριστη όμως) που χει καταντήσει η ζωή μου το τελευταίο διάστημα, πάρτε ένα δισκογραφικό κοντοσούβλι από την καλλιτεχνική πορεία του εξυπνότερου, και πιο ετοιμόλογου ίσως, εγχώριου performer που έβγαλε, και με μαθηματική ακρίβεια, θα βγάλει ποτέ, αυτή η κωλοχώρα.


DISCO TSOUTSOUNI
------------------------
Η χρυσή αρχή, σα να λέμε- τουλάχιστον δισκογραφικά. Τραγούδια προ-1977, εδώ συναντάμε πρώτες μορφές από tracks που αργότερα θα κόβανε κώλους (όχι ότι εδώ δε το κάνουν), όπως το "Ερωτικό" ή το "Εκλογές", με άλλα ονόματα- για την ακρίβεια, όλα τα τραγούδια έχουν ονόματα από ταινίες, και εύκολα υποθέτουμε ότι η λογοκρισία θα έπαιξε το ρόλο της για την απόφαση αυτή. Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να δεθώ με το δίσκο αυτό όπως ίσως έπρεπε, αλλά πάντοτε με γοήτευε η πιο άγρια, χύμα προσέγγισή του- και επίσης, το "Για μια χούφτα δολλάρια" που αργότερα το φαγε η μαρμάγκα (κακώς), είναι τραγουδάρα. Στα γυμνάσια θηλέων, βγήκαν όλες οι μαθήτριες στο κλαρί...


ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ
----------------------------
Θα το πω, γιατί θα σκάσω: έχοντας σα δεδομένη την ιδιορρυθμία (για να το φέρω απ'έξω απ'έξω) των σαλεμένων τυπάδων στους Mr Bungle, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το ντεμπούτο από τις Μουσικές Ταξιαρχίες ακούγανε πριν βγάλουν και αυτοί το πρώτο, ομόνυμο δίσκο τους. Και αυτό λέει πολλά. Ίσως υπάρχει μαι διαφορά στην ιδιοσυγκρασία και το μεταβολισμό της μουσικής, αλλά είναι το ίδιο: ένα μεγάλο φάσκελο στο μουσικό συμβιβασμό, στο οτιδήποτε "καθώς πρέπει" και στις συντηρητικούρες. Ο μεγάλος Πανούσης εδώ μας σφηνώνει στο μυαλό ένα μάτσο από άναρχα, σκανδαλιάρικα κομμάτια, που σοδομίζουν τις αντοχές, αν το καλοσκεφθείτε, του ακροατή, με τις συνεχείς αλλαγές διαθέσεων και τις στιχουργικές παραφροσύνες (οι οποίες όπως πάντα, ξέρουν καλύτερα από σας τι παίζει γύρω σας) τους. Το σαξόφωνο γαμάει, να σημειώσουμε επίσης. Και το "Ερωτικό" είναι από τα πιο ειλικρινή πράγματα που γέννησε ποτέ αυτός ο τόπος.


ΓΙΑΓΙΑ ΠΑΤΙΝΙ
-----------------
Ωραίος δίσκος. Αν δεν είχε και τα μαλακισμένα, τα γαμημένα, τα ηλίθια "μπιπ" στα "βρωμόλογα" στους στίχους, θα ήταν ακόμα ωραιότερος. ΠΑΣΟΚ, δύναμη ανάπτυξης από τότε. Και είναι κρίμα. Να θες ξέρω γω να ακούσεις το "Ένα τραγούδι για το χειμώνα", μιας εκ των συγκλονιστικότερων καταθέσεων ψυχής σε νότες, δηλαδή, και να σου πετάγεται η ηλεκτρονική πορδή στο κούτελο και σε κόβει πριν χύσεις στη ψύχρα. Το "Γαμάτε γιατί χανόμαστε" πού το πάτε; Που αντί να λέει στο ρεφρέν, "Γαμάτε γιατί χανόμαστε", λέει "Μππππιιιιιιιιιιιιπ, γιατί χανόμαστε"; Πάλι καλά που υπάρχουν σε live ηχογραφήσεις, να λες, τα εν λόγω κομμάτια, και μετριάζεται η ζημιά. Από εκεί και πέρα, οι συνθέσεις είναι ωριμότερες μουσικά και ωμοτερες, σε σημεία, στιχουργικά, το "Ναγκασάκι" είναι μούρλια σκέτη, η "Ανακωχή" είναι ίσως το πρώτο πανούσιο κομμάτι που σου χτυπάει ένεση μελαγχολίας στη καρδιά κατευθείαν μέσα σε, ας πούμε, ανάλαφρα φαινομενικά πλαίσια, το "Γιαγιά Πατίνι" πλην του ωραίου κόλπου με την Μαντώ (αν θυμάμαι καλά αυτή πρέπει να ναι) και τη μίμηση γύφτου, περιέχει στιχάρες που δυστυχώς για τη κούτρα μας θα παραμείνουν αθάνατες ("Γριά πουτάνα κι άρρωστη, που ψάχνει για τεκνά", η Πανεπιστημίου)... τι να πεις άλλο;


HARDCORE-LIVE ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ
------------------------------------
Να το και το live-ακι. Παραδέχομαι πως με τα χρόνια, όταν το βάζω δίπλα από νεότερες ζωντανές ηχογραφήσεις του Τζιμάρα, κάπου χάνει, αλλά αυτό δε λέει τίποτα. Από την αρχή, με την απαγγελία της "Ελληνοπούλας" και στη συνέχεια τον Πανούση να σκίζει τον αέρα στο ρεφρέν του "Γαμάτε γιατί χανόμαστε" (ναι, χωρίς μπιπ εδώ), μέχρι το τέλος, με το υπερρεαλιστικό άσμα "Θα σου πάρω λαμπαντέρ" σε λα μινόρε, ξέρεις ότι θα περάσεις υπέροχα. Πολλοί βαριούνται να ακούνε λογίδρια, όσο αστεία και αν είναι, μέσω συμπυκνωμένου δισκίου- μαγκιά τους, αλλά αυτοί χάνουν. Τους χάλασε μήπως το ξεκαρδιστικό ποίημα "Φάτε μάτια ψάρια"; Οι πανέξυπνες παρατηρήσεις του καλλιτέχνη για την κομματική πραγματικότητα της εποχής εκείνης; Το παιχνίδι με το κοινό; Το μόνο που με ψιλορίχνει πλέον, είναι ότι θα θελα πιο πολλά γκάζια μετά τη μέση του δίσκου- αλλά δε γαμείς;


ΚΑΓΚΕΛΑ ΠΑΝΤΟΥ
---------------------
Και μόνο από το ομότιτλο τραγούδι, ο δίσκος σε κοιτάει από ύψη που δε γουστάρεις, μα αναγνωρίζεις, για να αισθάνεσαι καλύτερα μέσα στη ψευδασφάλεια του εγώ σου. Αλλά δε στέκομαι εκεί. Ο Πανούσης εδώ ανοίγεται περισσότερο. Ο δίσκος είναι moody, και συγγνώμη για τα κωλοαγγλικά. Σε χώνει σε τριπάκι, να ψάξεις, να κατακερματίσεις ό,τι ακούς για να το αισθανθείς καλύτερα. Παρ'ολ'αυτά, δε λείπουν οι σύγχρονα αριστοφανικές εξάρσεις, όπως το "π.χ", ή το "Αέρα" που καλπάζει ευχάριστα. Τα μεγάλα όπλα εδώ όμως είναι το "Ο Κάιν ζει", που σφάζει με το μπαμπάκι, και το "Φασμπίντερ και ξερό ψωμί", που σε σαγηνεύει σα μπουκάλι ουίσκυ κάτω από το φως λάμπας. Δίσκος που έκανα λίγο καιρό να συνηθίσω, αλλά με αντάμοιψε παραπάνω από απλά πλουσιοπάροχα.


ΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ
------------------------
Εδώ και αν έκανα χρόνια να συνηθίσω... Χωρίς να είναι αναγκαστικά μείον αυτό που θα πω, ίσως για μένα αυτός είναι ο "χειρότερος" δίσκος του Πανούση. Και όπου "χειρότερος δίσκος του Πανούση", μεταφράζεται, "ακόμα άπιαστος για οποιονδήποτε άλλο, αλλά θα μπορούσε και καλύτερα". Ίσως η πιο "ελληνική" απόπειρα του γενειοφόρου που όλοι αγαπάμε, λείπει η μαγκιά, το παραπάνω ΤΖΑΦ που θα εκτοξεύσει τα τραγούδια στο διάστημα. Ακούστε π.χ το "Φυσική Ιστορία" εδώ, οκέη, κανένα πρόβλημα λες, ακούστε το μετά και από το live στο Ρόδον, και χτυπήστε το κεγάλι στο τοίχο- μεγάλη διαφορά δυναμικής, αν μου επιτρέπετε. Τραγούδια σαν "Τα προβατάκια" είναι χαριτωμένα και πανέξυπνα- αλλά ημιτελή, κατ'εμέ. Και ποιος είσαι συ ρε μαλάκα, θα μου πείτε. Σωστοί.


ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ
------------------------------
Τα λόγια είναι πολυτέλειες για τέτοια διαμάντια. Ναι, καθαρά υποκειμενικά, ναι ναι, δε συμφωνείς το ξέρω, ναι ναι, άποψή σου άποψή μου... βρε δε γαμιόμαστε. Το πράμα είναι απλό, αδερφάκι μου: Θες να δεις τον Πανούση ξεγυμνωμένο, να σου πετάει στα μούτρα ό,τι έχει και δεν έχει μέσα του; Περί αυτού πρόκειται. Ο δίσκος σε κάνει να κλαις. Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι τόσο ειλικρινής με τον εαυτό του, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι η τέλεια μίξη μελαγχολίας και γλύκας. Άκου, νιώσε, κατανόησε, πράξε, ρε μάγκα μου. Και όχι, δε βασίζεται σε μπαλάντες του σαββατοκύριακου. Βασίζεται σε μια χούφτα τραγουδάρες, που σε τσακίζουν ψυχολογικά, αν είσαι και συ στο τριπάκι, μόνο και μόνο για να χτυπήσουν δυνατά στη πλάτη μετά, και να σου φωνάξει, "Όρμα. Φάτους". Θα σας φτύσω ένα ατυχές παράδειγμα, αλλά αν το καλοσκεφτείτε, έχει ουσία: Πόσες και πόσες φορές, δεν έχετε πει, με την παρέα σας, για το πόσο ευεργετικά σκατόψυχο θέλετε το blackmetal σας (βλέπε π.χ "De Princiipi..."); Ο δίσκος αυτός σας προσφέρει το ίδιο ακριβώς πράγμα, με άλλους κώδικες. Για να χτίσεις κάτι καινούριο, πρέπει να ξεριζώσεις με το ζόρι, αν έχεις τα αρχίδια, ό,τι δε συμφωνεί με αυτό, από τα παλιά. Μπείτε στο τριπάκι να συλλάβετε για το τι μπορεί να μιλάει το υποθετικά εύθυμο "Τι έχεις και κλαις", με τις σάλπιγκες στειρότητας. Ακούστε το ομότιτλό- πόσο μεγάλη αλήθεια, το "Δουλειές του κεφαλιού, μωρό μου είμαι αλλού, δεν κάνω εγώ για τούτο το κοτέτσι"; Το "Είμαι γυφτάκι"; Πόσο συχνά ακούτε κάποιον να λέει "σκατοκαριόλες" με τόση, μα τόση πίκρα; Και πάει λέγοντας. Μη κάνετε το λάθος να συνεχίσετε να το αγνοείτε, αν δε το έχετε ακούσει ήδη.
*Στο cd περιέχονται και 4-5 κομμάτια από live- η εκτέλεση της "Λαμπάντας" είναι γαμηστερή.


LIVE ΣΤΟ ΡΟΔΟΝ
--------------------
Γαμάω και χύνω- αλληλούια. Βαρύ. Χυδαίο. Πανέξυπνο. Ό,τι γουστάρουμε δηλαδή. Τα κομμάτια ανεβαίνουν επίπεδα με το τσουβάλι, μεράκι, όρεξη, γαμώ τη πίστη μου, ό,τι γουστάρουμε. Στα top, το "Κάγκελα Παντού", οι αναφορές στα σφηνάκια και στις καταλήψεις, το "Φυσική ιστορία", το ποτ πουρί με διασκευές σε γνωστά καγκουροτράγουδα, καθώς και η διασκευή στο "Τι πάθος ατελείωτο", που θα έκανε τον μπάρμπα-Βαμβακάρη περήφανο.


VIVERE PERICOLOSAMENTE
--------------------------------
Μεγάλο γκομενάκι αυτός ο δίσκος- και δεν καταλαβαίνω γιατί έχει φάει τόσο θάψιμο με τα χρόνια από διάφορους. Πιο "μοντέρνος" σε σημεία (το "Νεοέλληνας" είναι καλό σημείο αναφοράς), όσο και παραδοσιακά ξεροκέφαλος και μπράβο του, σε άλλα (το κλαρίνο, το κλαρίνο μάγκες). Και με σάτυρα σε σφηνάκι, όπως πάντα. Η μαγεία όμως απελευθερώνεται στα τύμπανα, όταν παίξει το "Vivere Pericolosamente". Και όσοι τρώτε καψουροφρίκες συχνά (και ακόμα παραπάνω όσοι είστε παντρεμένοι) με νιώθετε, το ξέρω. Στα συν, το "Σα το Σαμουήλ στο Κούγκι", το "Φάτε τους" και το "Ισοπαλία", μια τριλογία που γαργαλάει ηδονικά τις πουτσότριχες από την καύλα που προσφέρει απλόχερα στον κόσμο.

*Σκοπίμως δεν αναφέρθηκα σε DVD, έξτρα ηχογραφήσεις και σκόρπια τραγούδια του Πανούση δω και κει- θα μας έπαιρνε το πρωί.
Ήδη μας πήρε, βασικά.
Οπότε, Ηλίας όβερ και άουτ, άλλη μια φορά.

KNUCKLE BASH: ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ

*Η χαρά του Ενρίκε από το "Μπλε Στρείδι"

Λατρεύω τα beat em' up. Όσο παλιότερα, τόσο καλύτερα. Διάολε, πάω στοίχημα ότι δεν υπάρχει κανένας που να ΜΗΝ γουστάρει να βλέπει ανθρωπάκια τίγκα στα πιξέλια, να τρέχουνε από οθόνη σε οθόνη σπάζοντας μούτρα. Έχω παίξει και τερματίσει, και γω δε θυμάμαι πόσα- αλλά κανένα, μα κανένα, δεν είχε την ίδια δυναμική με το Knuckle Bash. Και δεν ομιλώ περί "δυναμικής" ως προς τη ροή του παιχνιδιού ή το gameplay, αλλά ως προς το ότι απλά, είναι τόσο, μα τόσο gay, που σε αφήνει άφωνο.

1993: Η Toaplan (βλέπε Snow Bros και άλλα ωραία) απελευθερώνει το μυστικό της όπλο στο ευρύτερο κοινό. Μπορώ να τους φανταστώ, να τρίβουν τα χέρια τους γελώντας σατανικά, με την πρώτη κόπια του Knuckle Bash να λάμπει σαρδόνια στο σκοτεινό θάλαμο. Το παιχνίδι είναι ψιλομούφα- σκατά χειρισμός, κίνηση ελαττωματική, βαρετό "σενάριο". Ποιος χέστηκε; Κοιτάχτε, και κρίνετε μόνοι σας.


*Από αριστερά προς τα δεξιά: Μια σεξουαλική φαντασίωση ομοφυλόφιλων, ακόμα μια σεξουαλική φαντασίσωη ομοφυλόφιλων, ένας ομοφυλόφιλος σπορτίφ και ένας ομοφυλόφιλος δόγκας


*Μπουνίδια σε lounge μεγαλομάγαζο με χρυσά παλούκια για pole dancing και για αντίπαλος, ένας παρδαλός πανκ.


*Επαναπροσδιοριζμός του όρου "boss": Ένας νταβραντισμένος λιμενεργάτης και ένας muy-thai (η όπως γράφεται) μελαμψός.


*"Σιγά μωρή τζασλή! Το σαγόνι μου!"


*Η ατμόσφαιρα μυρίζει όργια- ο κόκκινος τυπάς δεξιά ήδη τον παίζει προβληματισμένα


*Ασχολίαστο. Προσοχή απλά στον τύπο με τη κουστουμιά στο βάθος, και τους τυπάδες πίσω από τα κάγκελα.


*Είναι, ή δεν είναι, οι πιο gay παλαιστές που έχετε δει ποτέ, σε παιχνίδι;


*Το φινάλε: "Τα παιδιά μπορούν ξανά να ονειρευτούν και να θελήσουν να γίνουν ήρωες-παλαιστές". Μετάφραση: "Πάμε μπουρδελότσαρκα στα πουστόμπαρα για να ψαρώσουμε πιτσιρικάδες και να μας πετάξουν/τους πετάξουμε τα μάτια όξω"