Σάββατο 28 Μαρτίου 2009

Σας βαρέθηκα όλους

Τι εποχές, μανάρα μου.
*Πλαστικοποιούν τα πιτσιρίκια σα τις ταυτότητες
και τα αφήνουν να αυνανίζονται με pixel, format στο τσουτσούνι
όταν δεν τα προμηθεύουν με σανίδες
και τον αξιαγάπητο φανατισμό της θύρας τάδε
*Στους νέους χαρίζουν τα απομεινάρια της μεταπολίτευσης
όταν πλέον η χούντα έχει γίνει σαν όρος αιτιολόγηση
για την αποτυχία της γενιάς των 50άρηδων γονιών μας σε όλα
"Άραξε. Ανάπνευσε ελαφρά. Εδώ θα βγάλεις τον παρά και θα σαι και γαμώ".
*Στους 30αρηδες, δίνουν τη ψευδαίσθηση ότι ωρίμασαν αρκετά
για να πάρουν στις πλάτες τους ΚΑΙ τις ζωές των άλλων
τους πετάνε χημικά στα νερά, στα ουίσκια,
και τους αναγκάζουν να εκτοξέυουν σπέρμα εδώ κι εκεί- γεια σου μικρέ μου γιε
*Στους 40ρηδες, τους πείθουν ότι είναι τόσο, μα τόσο σωστοί
που πρέπει να φτιάξουν τα κουτσουβελά τους κατ' εικόνα και καθ'ομοίωση
φρικιά από γυαλί, καθρέφτες με μουνάκια και ψωλάκια
που απλά θα κάνουν τα ίδια λάθη με τους γέρους τους- εύγε νέε μου
*Στους 50αρηδες-60αρηδες δίνουν ντρόγκια στη ζούλα
σταγόνες πολύχρωμες τις αλείφουν στη σύνταξη
και τους βλέπουν να φέρνουν βόλτες ανούσια στις πλατείες
πιστεύοντας ότι η δημοκρατία μας γεννάει περιστέρια με τουρμπίνες αεροπλάνου
*Στους υπερήλικες, κάνουν τα τελειωτικά πειράματα
μελετάνε τις ρυτίδες τους σαν χάρτη, με μοιρογνωμόνια
τους χτίζουν μέσα σε 4 τοίχους, τους παίρνουν τα γεννητικά όργανα
και τα κρεμάνε σε τοίχους πολυκατοικιών, σαν τρόπαια κυνηγιού

Τι εποχές, μανάρα μου
*Αν είσαι άντρας
πρέπει να γαμάς τους δανδήδες στο κώλο
Ολόισια μαλλιά, φροντισμένο μούσι και μουστάκι
-όχι παραπάνω απ το 1/3 του δαχτύλου, κύριέ μου-
πάνσοφος, η γλώσσα διακοσμητική
να γλύφεις μουνιά και να μιλάς ελάχιστα- ένδειξη σοφίας, ωριμότητας
ή απ την άλλη, πριζωμένος,
αξύριστος, επιμελημένα ατημέλητος,
μαλλιάς, φιλόσοφος μιας επανάστασης
που δε θα ξεκινήσει ποτέ επειδή έχουμε χοντρούς κώλους
και γεμάτα στομάχια
σκονισμένα ρούχα (με σκόνη απ την Αταχουάλπα, παραγγελιά)
ρητορείες ως το πρωί,
να σαι πολυπρόσωπος, μυστηριώδης, κυκλοθυμικός,
άλλοτε παθιασμένος (μέχρι να τελειώσει η κάρτα στο κινητό)
άλλοτε επιβλητικά ήρεμος (μέχρι να πάει η κουβέντα στην πρακτική εφαρμογή της σεξουαλικής ελευθερίας με τη γκόμενά σου)
καθαρός, πάντα καθαρός,
politically correct όσο και να γαμωσταυρίζεις σε ανοιχτές περιοχές
ή να ενστερνίζεσαι περίεργες κουλτούρες, "εξωτικές"
(μειώνοντας τις άλλες και τη δική σου- μικρέ ρατσιστή)
και ακόμα πιο ακαταλαβίστικες σέκτες, αιρέσεις
ή αν φοράς μαύρα απ τα μούτρα ως τις πατούσες
και σου φταίνε όλοι- η ζωή μας είναι απελπιστικά σκατά
(επειδή ακριβώς σου φταίνε όλοι, ο κύκλος μας της πηχτής κουράδας)
Είσαι σκληρό καρύδι, μπορεί να σηκώνεις και βάρη
και να βγαίνεις στην τρίχα για καφέ με άλλους τσιμεντότοιχους
κοιτώντας επίμονα γκόμενες που συνοδεύονται
όχι επειδή σου καλάρεσαν, αλλά για να παίξεις ξύλο
και να προσφέρεις στην απρόσωπη καφεδομάζα άρτον και θεάματα
κομπλεξικέ μικροψώλη του σαββατοκύριακου
καθαρός, πάντα καθαρός όμως
μορφωμένος, έβγαλες 20 στο λύκειο άλλωστε
(χωρίς προσπάθεια! είσαι φαινόμενο!)
και ασχολείσαι με την τεχνολογία- σε βλέπω σε εταιρία
να εντυπωσιάσεις καμιά μαλακισμένη, άμυαλη χωριατοπούλα
που το κέντρο της γης για πάρτη της είναι η κωλοτρυπίδα του κόσμου όλου
είσαι ανώτερος, μαλακίζεσαι για πάρτη της και της το λες- είσαι "ειλικρινής" και κουλ
(άρρωστος και καραγκιόζης)
και αν τύχει να τη παντρευτείς, γεννοβολάς μια στρατιά μούλικα
με γυαλιά και μούσια και κοιλάρες
και τα στέλνεις να κατακτήσουν το κόσμο hack-αροντας τα κεντρικά site
από στριπτιτζάδικα και σουβλατζίδικα

*Αν είσαι γκόμενα,
φαντασιώνομαι ότι ετοιμάζεσαι από τώρα για τη μεγάλη στιγμή,
μικρή Ελληνοπούλα, μικρή χωριατοπούλα
που μεγάλωσες απότομα, γαμώ τη Παναγία σου
Στολισμένη σα λατέρνα, laternative, λατερναλλακτική
φέρε γύρες στη πλατεία άσκοπα για να δεις ότι σε κοιτούν, απλά
"Κωλάρα! Βυζάρα! Χειλάρα!"
κάνε και γαλλικό στα νύχια,
να ναι πιο καλαίσθητη η μαλακιά που θα τραβηξεις το βράδυ
στον πρώτο καραγκιόζη που θα σε παραμυθιάσει, κερνόντας
ουίσκι με αμφεταμίνες
και το επόμενο πρωί θα πιάνεις το μουνί σου πονεμένα
κατακόκκινο σα τα μούτρα σου, μπροστά απ το καθρέφτη
και θα θυμηθείς πόσο αγαπάς την οικογένειά σου
που σε έκανε πουτάνα
Καθαρή, πάντα καθαρή
ίσως και φιλελεύθερη, ΩΠΑ! ΑΛΑ!
αναρχικιά σχεδόν; ανοιχτόμυαλη μόνο τις Κυριακές
που δεν έχεις καμία όρεξη να το παίζεις το μαυροντυμένο κοριτσάκι
που τα είδε όλα για την κοινωνία γύρω του επειδή πήγε σε δυο πορείες
Ρατσίστρια, εξιδανίκευση του χ πράγματος όταν γενικεύεις απόλυτα
το y με αρνητικό τρόπο δε σε κάνει να "σέβεσαι άλλες κουλτούρες"
Ρατσίστρια, το να πουλάς τα όνειρά σου επειδή θεωρείς ότι γέρασες
στα 22 σου, είναι έγκλημα, όταν 40ρηδες τα παρατάνε όλα
και ξεκινάνε απ την αρχή για το πάθος τους
Ρατσίστρια, το να φτιάχνεις εσύ κανόνες για το τι είναι "ώριμο" είναι φυσιολογικό,
είναι και απαίσιο όταν πας να το επιβάλλεις και στους άλλους έμμεσα
Απ την άλλη, ίσως και να είσαι ακραία...
σαφώς, 5 μπύρες το ίδιο βράδυ, θεέ μου, σε τι κόσμο ζούμε,
αλκολικιά του σαββατοκύριακου, ψευτομεθύστακα, ψεύτρα,
κομπλεξικό μουνόπανο που γουστάς να γκρινιάζεις χωρίς λόγο
δίπλα απ τα αυτιά μας με το ζόρι, κάθε γαμημένη φορά
και είσαι ακραία, ναι, οι μπύρες έγιναν 5,5
λογικό είναι να σέρνεσαι σα σκουληκαντέρα στο πεζοδρόμιο
σε ζηλεύω, είσαι τόσο ελεύθερη
(ελεύθερη να γίνεσαι καραγκιόζης σα τον χειρότερο ψωλάκο)
Πολύχρωμες, καθαρές, επιμελημένα ατημέλητες
"Είμαστε καμμένοι ρεεεεεεε- ναι ρε μαλάκα"
κοριτσάκια με ανασφάλειες που τις κρύβει το στόμα νταβατζή
"Ναι ρε μαλααααακαααααα- ναι σου λέω ρε"
"Μαλάκα γαμώ το Χριστό μου ρεεεεεεε δε τη παλεύω άλλο"
"Τι είπε αυτός ρεεεεε- μανιτάριαααα; Είναι καμμένος σαν και μας ρεεεεεε"
Μια χοντρή ψωλή κάποτε θα σας ζεσταίνει σαν ανακόντα
και τότε θα φύγουν χαϊμαλιά και αυτοσχέδια κοσμήματα
βρωμοχίππησες της περίστασης και όχι της ιδεολογίας
(που ούτε αυτή γουστάρω)
θα τα πετάξετε τότε όλα και θα παντρευτείτε,
ΘΥΜΑΤΑ, ΗΛΙΘΙΕΣ, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ
η μικρή σας επανάσταση ήταν ένα διάλειμμα
στον αγώνα σας να γίνετε σα τους γονείς σας
ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ


Δέχομαι ότι έχω μειονεκτήματα απ τις περισσότερες προαναφερθέντες ομάδες. Το ότι το παραδέχομαι κάθε μέρα και περπατάω πλέον με σκυφτό κεφάλι (πολύ σημαντικό), μου δίνει ένα παραπάνω δικαίωμα να γράψω ό,τι γουστάρω, από σένα, ψευτοκουλτουριάρη βλαχοκριτικέ, που κάνεις κανα χόρτο και το πουλάς σα τρέλα.

Σας βαρέθηκα όλους.

Κυριακή 22 Μαρτίου 2009

Meloco shit


Για να περνάει η ώρα

15/3/09

Κάτω από έναν γκρίζο ουρανό, χλωμό, μαστουρωμένο και σε κακό τριπάκι, αποφάσισαν να χτίσουν το ναό τους. 15 χρονών και έτοιμοι να καταβροχθίσουν τον κόσμο όλο. Έμεινα να τους παρακολουθώ χωρίς να μπορώ, ούτε να θέλω να αντιδράσω. Ήταν όλοι σαν άγιοι, μικροσκοπικοί προσκυνητές, δίχως μια τρίχα στα πρόσωπά τους ή το σώμα τους, γυμνοί, ελεύθεροι. Ακούραστοι. Κουβαλούσαν λάσπη, καλάμια μέχρι το απόγευμα χωρίς διάλειμμα. Έχτισαν τους πρώτους τοίχους όταν άρχισε να σουρουπώνει. Μια κυκλική κατασκευή, δίχως στέγη. Το βράδυ έμειναν απλά σιωπηλοί, γύρω από μια φωτιά- δεν έφαγαν τίποτα, όσο και να τους παρακαλούσα, στο τέλος αποφάσισα να μη τους ανοχλήσω άλλο.

Το πρωί με βρήκε να ανοίγω τα μάτια μου και να δακρύζω απ την σκόνη του εδάφους. Φυσούσε, και όμως ήμουν σίγουρος ότι όλα ήταν απολύτως ακίνητα, εναρμονισμένα, ακολουθούσαν μόνο τα σταθερά βήματα των εφήβων, που πλέον είχαν χτίσει και τη σκεπή. Την διακοσμούσαν με κοχύλια (διάολε, δεν ξέρω πού τα βρήκαν) και βότσαλα, τα οποία βούταγαν σε μπογιά από αίμα ζώου. Ήθελα με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου να τους αγκαλιάσω, φωνάζοντάς τους τον άθλο που έφεραν εις πέρας μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Όχι, ο ναός τους δεν θύμιζε σε τίποτα τους τεράστιους ιταλικούς καθεδρικούς, ή αρχαία μνημεία εποχών που μας χαιρέτησαν πριν την ώρα τους- αλλά ταυτόχρονα ήταν περισσότερο μεγαλειώδης από οτιδήποτε η ιστορία μας είχε προσφέρει ως τώρα. 15 χρονών, και το παρελθόν ενώθηκε με το βραχυπρόθεσμο μέλλον, γαμιώντας το ένα το άλλο με πάθος, η ζωή γιόρταζε, η αντίληψη έγινε ένα με την ατμόσφαιρα και τα πάντα ήρθαν σε ένα τέλος, σαν κύκλος. Ναι, ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω περήφανος- αλλά φοβόμουν ότι αν το κάνω, θα εξατμίζονταν στον άνεμο.

Το τελετουργικό τους δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα. Την δεύτερη μέρα από τη στιγμή της ολοκλήρωσης των εργασιών, και αφού είχαν περάσει αυτό το διάστημα σε πλήρη σιωπή και χωρίς μπουκιά φαγητού (πάλι τους παρακάλεσα, δεν άντεξα να τρώω τις κονσέρβες μου και αυτοί να μένουν σκελετωμένοι- μα ήταν πιο αρχοντικοί και από τον πιο χοντρό μονάρχη που εκτοξεύτηκε από το βρωμερό μουνί της νιότης μας, ποτέ), έφεραν μια σφηγκοφωλιά, και με ένα καλάμι, την τοποθέτησαν στο κέντρο του ναού τους. Άφησαν τις σφήγκες να πετούν άναρχα μέσα, οι ίδιοι σχημάτισαν έναν κύκλο και σήκωσαν τα χέρια στον αέρα. Οι σφήγκες έμοιαζαν να δέχονται το σεβασμό που τους προσφερόταν μέσα από 15χρονες καρδιές, και έφυγαν πετώντας σε κύκλους, καμία δεν βγήκε ούτε χιλιοστό παραέξω, μέχρι τη στιγμή που έμειναν κουκίδες-θα ορκιζόμουν ότι το ίδιο βράδυ πήραν τη θέση των αστεριών. Δεν είχα τίποτα άλλο να ζητήσω από τη ζωή μου.

Ήμουν στο δρόμο, στο δρόμο για το σπίτι μου.
15 χρονών και περιμένουν ακόμα στο ίδιο σημείο,
αναμνήσεις πλέον, αλλά ακόμα άτριχοι και περήφανοι,
με κινούν με ένα νεύμα και με ανοίγουν διάπλατα με ένα ψίθυρο
κρατώντας φώτα πιο δυνατά από τον ήλιο,
15 χρονών και είναι ό,τι δε μπόρεσα να γίνω,
γι'αυτό και δε θα πάψω ποτέ να ευχαριστώ,
"είμαι απόλυτα ευτυχισμένος που σε ξαναβρήκα,
παιδικέ μου εαυτέ 15χρονε,
τώρα λάμψε, αδερφέ μου,
είμαι ξανά στο δρόμο και επιστρέφω σπίτι"

Σάββατο 21 Μαρτίου 2009

Κοκκινολαίμης

Το μισό σπίτι είναι τίγκα στο σκοτάδι, αρχίζει να νυχτώνει και τα φώτα είναι σβηστά. Το άλλο μισό απ την άλλη, γεμάτο φως- ανοιχτός υπολογιστής, καθρέφτης απέναντι που αστράφτει και αντανακλά ένα τραπεζάκι με μια ξεραμένη μαλακία που κάποτε περνιόταν για λουλούδι, ένα άδειο μπουκάλι πλαστικό νερό και ένα επίσης άδειο μπουκάλι Jameson- λάβαρο μιας περιόδου που δε χρειαζόμουν μαθήματα αγγλικών για να γαμήσω. Κούπα με γαλλικά γραμμένα πάνω της με όμορφους χαρακτήρες, ένα άδειο σακούλι με φαγωμένη μπιφτεκόπιτα (8 το πρωί, παρακαλώ παρακαλώ, ο θάνατος του στομάχου), άδεια πακέτα τσιγάρα παντού- και αρχίζω και χαρμανιάζω, άδειο πιάτο με φακές, το μεσημεριανό μου.

Αλήθεια, όλα άδειασαν. Ακόμα και η φούσκα μου, το κεφάλι μου και το σώμα μου. Τυπικότατο και γραφικότατο, ξέρω- μα πέφτοντας χαμηλά δίνεις χώρο στο σπουδαίο για να προβληθεί. Το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ενώ παραμένω κλεισμένος σε αυτό το κωλόσπιτο, που τόσο μισώ να αγαπάω, ακόμα δεν έχω φλιπάρει. Με τρομάζει αυτό το μαλακισμένο τσαρδί. Με τρομάζει επειδή ενώ μέσα του έχω την απαιτούμενη προσωπική ζωή που δε μπορώ να έχω στο χωριό, ταυτόχρονα απαιτεί από εμένα να δεχτώ και την απουσία ενεργητικότηας. Αμ δε.

Θέλω τόσο πολύ να βγω έξω για κανέναν καφέ- ήθελα, τώρα πλέον νύχτωσε, γάμησέ μας Παντελή. Η Αγγελική κοιμάται ακόμα, εγώ μόλις νιώθω να ξυπνάω από rollercoaster προηγούμενα που μου γάμησαν την ψυχολογία.

Το "venceremos" πέθανε, παλιομαλακισμένα. Χωνέψτε το.
Ζήτω τα κελιά μας, αυτά που όλοι καυλώνουμε να βρίζουμε, αλλά ποτέ δεν αποχωριζόμαστε/

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009

σατζιταριουσ

Θα μαι ο τελευταίος που θα σκύψει κεφάλι στις επιταγές της μη-αξιοπρέπειας. Τίποτα πιο χρήσιμο από το να δείχνεις την υπεροχή σου εκεί που πρέπει- στον ίδιο σου τον εαυτό. Κρυώνω, πονάω, και όμως κάθομαι σα το μαλάκα, σα σπουργίτης, να ζητιανέψει κομμάτια από ξερό ψωμί. 21 χρονών και νιώθω ήδη πολύ μαλάκας και γέρος.

Καρκίνος του πλανήτη είμαστε όλοι,
με πούτσες και μουνιά σα λάβαρα.

τργρ

Φτηνά ποτήρια ουίσκυ που ποτέ δε λένε να σωπάσουν
και τρεις μαλάκες που ποτέ δε λένε όχι
ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι τρώνε έξωση,
ότι τους πετάνε έξω από μαγαζιά,
ή ότι σπάνε κομμάτια απ τα δόντια τους παλεύοντας για πλάκα.
Πέντε ζευγάρια ζωές να είχα,
τι να της έκανα, αν γινόμουνα μαλάκας,
απλά για να γουστάρεις εσύ και οι όμοιοί σου;

Καλώς, καληνύχτα

Αραπολατρεία, ψηφιακή ξεφτίλα, ρούφα νικοτίνη σα πρεζάκι
φύσα και το καπνό αργά μες τη μούρη σου να σαι και πιο σέξυ
Κάνε και κανά μπάνιο, βγες να μιλήσεις και βρεμμένη, υγρή- γαμώ
Μωρε κάτσε να ανέβω πάνω, και σου γάμησα τα πάντα. Τα πάντα.
Κυριολεκτικώς κυρίως. Μεταφορικώς δεν με απασχολεί τίποτα,
απ τη στιγμή που θα έχω μονοπώλειο στο σώμα σου (κυρίως).
Και πάνε και γαμήσου, 2 η ώρα το πρωί να πούμε.