http://www.youtube.com/watch?v=jTSq3A0470w
Με Mondo Cane, live sto Αμστερδαμ νομίζω.
Μεταξύ κωμωδίας και ιδιοφυίας όπως πάντα, το βίντεο όμως αυτό είναι μαγικό.
Είχα μείνει με ένα ηλίθιο χαμόγελο από το ένα αυτί μέχρι το άλλο μετά το τέλος αυτού.
Κυριακή 31 Αυγούστου 2008
Ονειρο
Ήταν αναμφισβήτητα ο πεζόδρομος της Φλώρινας. ΜΕταλλαγμένος, όμως, σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Λες και το Κιάτο είχε εισβάλει με το πούτσο του στης Φλώρινας το αιδείο και ο πεζόδρομος ήταν προϊόν αυτής της τερατογέννεσης. Επίσης, υπήρχε πολλής κόσμος- μάλλον, όχι, ΠΟΛΛΗΣ κόσμος, σε σημείο που θύμιζε αμερικάνικο δρόμο Δευτέρα πρωί. Εγώ καθόμουν μαζί με κάποιον ή κάποια σε ένα πεζούλι και παρατηρούσα τον κόσμο. Δίπλα μας, καθόταν ένας βαφιάς, προσποιούταν ότι έβαφε αλλά η αλήθεια είναι ότι ήταν καθυστερημένος, πρόβληματικός, και κουνιόταν αδέξια αριστερά δεξιά με ένα πινέλο βγάζοντας περίεργους ήχους. Στο κέντρο του πεζόδρομου, είχαν τοποθετήσει μια απίστευτα μεγάλη εικόνα, την οποία στήριζαν άνθρωποι περίεργα ντυμένοι- σαν Μίκυ Μάους ένα πράγμα. Ενίοτε, όπως καθόμουν, παρατηρούσα τους ανθρώπους αυτούς να σφαγιάζονται, αφού η οθόνη τους έπεφτε πάνω, και τους αντικαθιστούσαν με άλλους, παρόμοια ντυμένους παλιάτσους, που σήκωναν και την οθόνη. Από μακριά, άκουσα κραυγές θυμού. Σηκώθηκα και μέσα στο κόσμο, είδα κάποιον που έμοιαζε με έναν γνωστό μου- όσο πλησίαζε, τα χαρακτηριστικά αυτά αλλοιώθηκαν και ήταν απλά ένας άγνωστος μαλάκας, δίπλα σε έναν άλλο άγνωστο μαλάκα, που γκάριζαν με όλη τους τη δύναμη, λέει, επειδή ο ένας έβρεξε τον άλλο. Οι γκαρίλες τους σε συνδιασμό με τον κόσμο, μάλλον τρόμαξαν τον καθυστερημένο βαφιά, που άρχισε να ουρλιάζει κι αυτός μόνος του. Μια, δυο, τρεις φορές, στο τέλος κάποιος ήρθε, με ένα γιγάντιο ράσο που το είχε σκεπάσει/φορέσει από πάνω μέχρι κάτω (δηλαδή δε φαίνονταν χαρακτηριστικά) και με ένα μαχαίρι του έκοψε τη γλώσσα και του βγαλε τα μάτια. Όλως περιέργος, ο καθυστερημένος σταμάτησε μεμιάς και συνέχισε να προσποιείται ότι βάφει. Είχα μείνει άναυδος, και από τη πράξη, αλλά και από την απάνθρωπη εκείνη φιγούρα. Οι δυο μαλάκες συνέχισαν να γκαρίζουν και να βρέχουν ο ένας τον άλλο- κάτι σαν αποτυχημένοι κωμικοί χωρίς να το γνωρίζουν, μέχρι που στη γιγαντο-οθόνη άρχισε να δείχνει αγώνα (Ολυμπιακού μάλλον) οπότε όλοι πήραν θέσεις, μας έσπρωξαν, εμένα και τον/την σύντροφό μου βίαια στο πεζοδρόμιο για να καθίσουν στα πεζούλια και κάτω απ αυτές τις συνθήκες, φύγαμε. Η επόμενη σκηνή με βρίσκει εμένα σε ένα πάρκο, μικρό, ψιλοβρώμικο, με κάτι μικρά, κατσιασμένα δέντρα, και μια περίεργη ατμόσφαιρα στον ουρανό- έλεγες, να, θα βρέξει, όχι, δε θα βρέξει. Ήταν λες και πάρκο ήμουν εγώ και ήξερα ότι ήμουν στο πουθενά. Ήμουν με την Αγγελική και τις δυο αδερφές της. Ένας άλλος άνθρωπος υπήρχε, μόνο, και έπαιρνε τηλέφωνο από ένα χαλασμένο τηλεφωνικό θάλαμο. Η Αγγελική με τις αδερφές της, θεώρησαν καλή ιδέα να μεταμορφωθούν σε μυρμήγκια και να διασχίσουν έτσι το πάρκο. Ο άνθρωπος τελείωσε το τηλέφωνο και άτσαλα πέρασε από δίπλα τους, σχεδόν λιώνοντάς τες. Άρχισα να ουρλιάζω- Ξαναγίνετε άνθρωποι! Μα το Θεό, δε βλέπετε ότι θα πεθάνετε έτσι;! Αλλά τίποτα. Κάναν του κεφαλιού τους. Σε μια στιγμή μια γάτα εμφανίστηκε, και έφαγε το ένα μυρμήγκι- δε ξέρω αν ήταν κάποια απ τα κορίτσια ή κάποιο άλλο τυχαίο. Συνέχιζα να φωνάζω, πάλι κανένα αποτέλεσμα. Στο τέλος είδα μια ολόκληρη ομάδα από ξένα μυρμήγκια, να πλησιάζει τις κοπέλες-μυρμήγκια και με τρόμο παρατήρησα ότι τους είχαν πέσει πάνω και τις βιάζανε όλα μαζί με μανία. Πριν προλάβω να αντιδράσω, η μια απ τις κοπέλες, δε θυμάμαι πλέον πια, ήταν άνθρωπος με σκισμένα ρούχα και μου λεγε γαλήνια ότι "Θα τις βρω και τις άλλες που είναι και θα τις φέρω, μην ανησυχείς". Έφυγα σιωπηλός. Στο τέλος του όνειρου, έφτασα σε ένα μεγάλο κιόσκι. Εκεί, κάτω από μια τέντα, υπήρχαν ένα σωρό γκόμενες που ήταν πίσω από πάγκους με κάθε είδους γλυκά. Τα γλυκά, τα περισσότερα, ήταν βρώμικα, πεταμένα στο πάγκο χωρίς καν περιτύλιγμα, λιωμένα, ληγμένα, απαίσια, και όσα δεν ήταν έτσι, τα αγόραζε στα γρήγορα το μαινόμενο πλήθος με τα χαρτονομίσματα στα χέρια. Οι γκόμενες όμως πίσω απ το πάγκο ήταν φοβερές, οπότε αποφάσισα να καθίσω. Μετά από αρκετή ώρα, μια πολύ γλυκιά κοπέλα-υπάλληλος με ρώτησε τι θέλω. Έδειξα δειλά ένα φρέσκο κρουασάν (νόμιζα ότι ήταν φρέσκο) και μετά το μάτι μου πήρε ένα ημι-λιωμένο μπισκότο που δεν έβλεπα τι είχε γέμιση. Η τύπισσα με προειδοποίησε- εγώ της είπα ότι τρώω ό,τι γέμιση να ναι, αρκεί να μην είναι οδοντόκρεμα. Με το που τρώω βέβαια το μπισκότο, η γέμιση ήταν, τι άλλο, οδοντόκρεμα. Οπότε αρχίζω να ξερνάω αίμα και να βγάζω ευκοίλια απ το κώλο ταυτόχρονα, ενώ το πλήθος μου πέταγε χαρτονομίσματα, προσπαθώντας να με αγοράσει.
Σάββατο 30 Αυγούστου 2008
Infinite Monolith of Slavery


California-based τριπλέτα που εξόχως βασανίζει τα αμύητα αυτιά με low-fi, down tempo καμτσικιές, οι οποίες άνετα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν blackmetal από έναν fan των Leviathan, ας πούμε (μιλάω κυρίως για το συσχετισμό καψίλας/πίσσας) όσο και sludge από τον χ,y καμμένο Eyehategod-ικό. Το μεγαλύτερο ατού της μπάντας είναι ότι παράγει αβίαστα ένα τεράστιο ποσό της λεγόμενης αυτής "cult-ιλας" που τόσο έχει γίνει καραμέλα πια στο στόμα του κάθε τυχάρπαστου, με το να συνδιάζει υπέροχα τις απόκοσμες ελεγείες με το απόλυτα ταιριαστό και καλαίσθητο artwork. Ειλικρίνεια και συνέπεια, κυρίες και κύριοι, να μια σταθερότατη βάση για το λεγόμενο cult. Οι εναλλαγές επίσης αντρικών και γυναικείων φωνητικών είναι υπέροχες. Θα θυμίσουν μέχρι και underground ήρωες τύπου Lotus Circle. Να τους δαγκώσετε με την πρώτη ευκαιρία.
Παρασκευή 29 Αυγούστου 2008
Λουλού

Ο Wedekind είναι θεός, εντάξει; Εντάξει. Αυτό το ξέραμε, ή τουλάχιστον υποκρινόμασταν ότι το ξέραμε χωρίς να χουμε έρθει σε επαφή με το έργο του (όπως εγώ καλή ώρα). Να ναι καλά η Ελένη, η κινητή Εγκυκλοπαίδεια, να λες. Η Λουλού του (και αυτουνού, και του Μπεργκ, αλλά κυρίως αυτουνού), τίγκα στη πίσσα, το κάτουρο, τη ψευτιά, την ηδονική παρακμή που ψάχνουμε σήμερα δίχως λόγο (και λογική) σε placebo καταστάσεις (όπως ψευτοκατάργηση οριοθετήσεων μόνο και μόνο για να θέσουμε έτσι, αυτόματα, μια μεγαλύτερη και πάει λέγοντας). Ειλικρινές, μόνο και μόνο για να σε κάνει να πονέσεις. Ελεήμον, μόνο και μόνο για να σου ετοιμάσει νέο λάκο για να πέσεις. Φοβερό και τρομερό.
Μπαρμπα-Wedekind, να σαι καλά. Σκατόγερε με το χρυσό ταλέντο.
Πέμπτη 28 Αυγούστου 2008
Beehoover

Μεγάλο μου αμάρτημα που μέχρι τώρα δεν ήξερα τους Γερμαναράδες αυτούς. Μεγάλο, όμως! Διότι εδώ έχουμε ένα κρυμμένο διαμάντι. Ντουέτο λοιπόν (φωνές, drums, μπάσο), μοιράζονται την ίδια εκκεντρικότητα με σχήματα τύπου Big Business και Melvins, δανείζονται ένα μέρος της ιδιοσυγκρασίας τους αλλά δε σταματάνε εκεί: Οι τύποι ντύνουν την υπέρβαρη βαβούρα τους με free-jazz δομές, sludgy καρφώματα, έγκυρα προοδευτική αντίληψη και κάποια συναισθηματικά rock/μελωδικά περάσματα που καυλώνουν άσχημα. Οι δε φωνές του ντράμερ και του μπασίστα δένουν τέλεια, τέλεια όμως, πολύ σωστές επίσης- εξαίσιες γκαρίδες όπου πρέπει (ποτισμένες με Alabamma Thunderpussy φυτοφάρμακο), όμορφα καθαρά φωνητικά, ακόμα και μερικά πιο "tricky"/ ημι-παρανοϊκά τερτίπια που θα κάνουν τους Patton-ικούς να χαμογελάσουν πονηρά. Το δε άλμπουμ τους "Heavy Zoo" (δεύτερό τους αν ενημερώθηκα σωστά) αφήνει τα στόματα ορθάνοιχτα- μέχρι και Tool-ο-ειδείς παραμάνες καρφιτσώσανε οι αθεόφοβοι στο ήδη acid/μαστούρικό τους νυχτικό. Μεγάλη αλμπουμάρα, απαιτεί με το ζόρι να μπει μέσα στο top 10 μου των δίσκων- και πώς να φέρω μεγάλη αντίσταση, όταν με κυνηγάει ένα τέτοιο θαύμα;http://www.myspace.com/beehoover
Τετάρτη 27 Αυγούστου 2008
Ω/3
Μπροστά στο Θεό, μένουμε αιώνια έφηβοι.
Με άχρηστες προσμονές για ένα μέλλον που ποτέ δεν θα ρθει.
Λέξεις που ξεχνάω τώρα,
σκατά στα στόματα των αγέννητών μου γιων.
Mandala και αρχίδια
Εδώ κάτω είναι που κρυώνουμε, γαμώ τη πουτάνα μου.
Με άχρηστες προσμονές για ένα μέλλον που ποτέ δεν θα ρθει.
Λέξεις που ξεχνάω τώρα,
σκατά στα στόματα των αγέννητών μου γιων.
Mandala και αρχίδια
Εδώ κάτω είναι που κρυώνουμε, γαμώ τη πουτάνα μου.
Bellies.
One mountain.
Four pillars, forming a square.
In the center of the square, a triangle-
(this triangle you fed with your inability to feel all these years
stare at it, it will stare at you too, inside a vortex)
On top of the mountain, a lifeless mass.
(this mass, you named "God" and bestowed upon it the finger
the finger of a saint who used to be you,
but you're not- and you never were at all)
Next to this mass, an aquarium full of bees
forming bodies, future weddings
God is Truth
(a Truth that is true only till you learn that
nothing is true and everything is fake)
Bees are the Song. Their Honey is Perception.
Και τα δάχτυλα σου;
Ξερά σαν την έρημο που είναι πλέον η καρδιά σου;
Ή γεμάτα μέλι και τσιμπήματα- σημάδια του ότι νιώθεις.
Θα γνωρίσεις το Θεό;
Ή απλά θα τραγουδήσεις;
Four pillars, forming a square.
In the center of the square, a triangle-
(this triangle you fed with your inability to feel all these years
stare at it, it will stare at you too, inside a vortex)
On top of the mountain, a lifeless mass.
(this mass, you named "God" and bestowed upon it the finger
the finger of a saint who used to be you,
but you're not- and you never were at all)
Next to this mass, an aquarium full of bees
forming bodies, future weddings
God is Truth
(a Truth that is true only till you learn that
nothing is true and everything is fake)
Bees are the Song. Their Honey is Perception.
Και τα δάχτυλα σου;
Ξερά σαν την έρημο που είναι πλέον η καρδιά σου;
Ή γεμάτα μέλι και τσιμπήματα- σημάδια του ότι νιώθεις.
Θα γνωρίσεις το Θεό;
Ή απλά θα τραγουδήσεις;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
