Παρασκευή 14 Μαΐου 2010

νούμερο 3

Το Γκρίζο είναι για τα αρούρια
που φτιάνουν πυραμίδες το ένα πάνω στο άλλο
γαμιούνται, αλληλοσπαράζονται,
ψοφάνε πάνω στη κούτρα του διπλανού,
και στο τέλος,
η μάζα από αρρώστια αποκτάει συνείδηση
το συλλογικό υποσυνείδητο των βρωμιαρέων,
και μιλάει με φωνές νεογέννητων
και σκούζει με τις
ίδιες φωνές
τις φωνές της ολικής ανάγκης
"θρέψε με".

Ο κύριος 3 έπιασε κουβέντα με περίεργα στόματα.
Στα ίδια παγκάκια, στο ίδιο ποτάμι
που τόσο καιρό, τόσα χρόνια,
το έχει καταχραστεί, βασικά,
το αποκαλεί σπίτι του,
όχι,
μάλλον, καλύτερα,
παιδότοπό του.
Ο πιτσιρικάς μίλαγε, μίλαγε, μίλαγε...
είχε πιει, ο κύριος 3 το κατανοούσε και δεν τράβαγε ζόρια.
Μάλλον ζόρια με τον εαυτό του τράβαγε, μιας και έπινε απ΄ το μεσημέρι, συνέχισε το βράδυ, και οι ώρες δεν τον ευλόγησαν με ένα καλό κεφάλι. Όχι. Ήταν ακόμα σε θέση να σκέφτεται λογικά. Όχι "λογικά"; Εντάξει. Δομημένα. Έστω.
Άκουγε με τις ώρες...ο πιτσιρικάς, μαζί με τη κοπέλα του και τη φίλη της, στο παγκάκι, μίλαγε, μίλαγε...μια απερίγραπτη ανάγκη να ξεκαθαρίσει το πόσο αριστερός και φιλελεύθερος ήταν, δίχως να ανήκει βέβαια σε κάποια παράταξη ή ιδεολογία.
Το γνωστό. Η καραμέλα.

Ο κύριος 3 βαρέθηκε να ακούει μαλακίες. Ή έστω. Κλισέ.
Κλισέ, κλισέ. Κλισέ.
Η αρχή των σπόρων της κλειστομυαλιάς, αν δε τα χειριστείς σα πόρνες αντίληψης.

Ο κύριος 3 έστριψε ένα τσιγάρο, και αποφάσισε να μιλήσει.
Να πει το αυτονόητο, και επίσης κλισέ, μα χειριζόμενο σα πόρνη αντίληψης:

-Δε με νοιάζει τι χρώμα έχεις. Δε με νοιάζει από πού είσαι. Δε με νοιάζει το τι πας να κάνεις, το πώς το κάνεις, το τι λες και σκέφτεσαι. Θα με ενοχλήσεις; Θα εισβάλλεις στη ζωή μου αυθαίρετα και θα προσπαθήσεις να με πηδήξεις; Ε, δε θα προλάβεις. Θα σου έχω ήδη ανοίξει δεύτερη κωλοτρυπίδα. Εντάξει;

Ο κύριος 3 ρούφηξε μπύρα και κατάλαβε, απ' το βλέμμα του συνομιλητή, ότι κάτι δε πάει καλά. Ειδικά όταν συμφωνούσε, σκεπτόμενος το πράγμα απ' την αρχή.
Κάτι δε πάει καλά.

Ο αρουραίος
όταν του δώσει τη σωστή θέα
απ' το ψηλότερο βουνό,
γίνεται βασιλιάς
μονάρχης.

Ανακοίνωσης.


Όπως ίσως ξέρετε, αυτό δω το σκουπιδαριό-μπλογκ ξεκίνησε σαν μέσο αυτοεκτόνωσης. Ταυτόχρονα, κάλυπτε, και καλύπτει, και την ανάγκη μου να μοιραστώ το ένα ίσως πράμα που πιστεύω ότι μπορώ να κάνω καλά με οποιονδήποτε είναι πρόθυμος να ενδώσει (ικανοποιώντας έτσι και τον εγωισμό μου, που είναι σε λήθαργο από τότε που φώναζα "αγκού" και γέλαγα κοιτώντας σπίνους να κουνάνε τις φτερούγες). Στη πορεία μπήκαν και δύο φίλοι στο κόλπο, ασχέτως του αν δε γράφουν πια καθόλου, ή τόσο πολύ, και η φάση κουνήθηκε όμορφα.

Προσφάτως ξανάβαλα μπρος το να αναζητήσω μια στέγη, για να δημοσιεύσει, κάτω από οποιεσδήποτε ανθρώπινες συνθήκες, κάτι απ'όλα δαύτα. Τουλάχιστον, να το προσπαθήσω. Δεν έχω τίποτα να χάσω. Ούτε καν κομμάτια εγωισμού. Το χρωστάω στη μάπα μου και σε κανέναν άλλο. Σήμερα έμαθα ότι έχω την επιλογή να στείλω σε κάποιον καλό κύριο/κυρία (και ευχαριστώ τον Αλέξη γι'αυτό) του χώρου κάποιες σελίδες κειμένων, να περάσουν από έγκριση, και μετά βλέπουμε τη συνέχεια και τα οικονομικά. Καιρό είχα να νιώσω χαρούμενος ως το κούτελο.

Ποιο είναι το θέμα λοιπόν;
Τουλάχιστον όσον αφορά τα κείμενα του blog, και με δεδομένο το ότι 5 στις 7 φορέ δε μ'αρέσει τίποτα γραπτό δικό μου που να χει κλείσει καιρό, θα εκτιμούσα αν ενδιαφέρεστε τόσο και έχετε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σας, να το πετάξετε σα πρόταση. Σίγουρα έχω στο μυαλό μου ένα πλάνο, σίγουρα θα διαλεχτούν αυτά τα οποία θέλω εγώ να διαλεχτούν, στο τέλος. Αλλά όπως ξέρετε το ίδιο καλά με μένα, αν όχι καλύτερα, ο τρίτος πολλές φορές θα σκαλίσει το δικό σου με πιο σουβλερά νύχια - το πιστεύω αυτό.
Αν λοιπόν έχετε ελεύθερο χρόνο, πετάξτε καμιά ιδέα. Θα σας ευχαριστήσω.

Ούτε μένα μ'αρέσουν τα διαφημιστικά κείμενα, αν μπορείς να αποκαλέσεις αυτό δω έτσι, αλλά πραγματικά δε μου καίγεται πουτσότριχα.
Σήμερα είμαι χαρούμενος.

Πέμπτη 13 Μαΐου 2010

Σημειώσεις απ' τη Μέση Πολιτεία 3


-Θα ντυθώ απόψε...με...
-Με...;
-Θα ντυθώ με πτώματα κουνουπιών. Με αυτά...ναι.

Τα κουνούπια ήταν εκατομμύρια. Ο ουρανός είχε ανοίξει. Ο ήλιος έπαιρνε μορφίνη και είχε στρώσει, έριχνε ακτίνες πολύτιμες. Οι νύχτες, τουλάχιστον εξωτερικά, είχαν χάσει τη πρωτόγονη κτηνότητά τους. Σε χάιδευαν. Μέχρι να σε ξανασκίσουν στα δύο. Αλλά το έκαναν πιο έμμεσα.
Πιο πούστικα.

-Ποιο σιχαμένο μουνί...ποιο σιχαμένο ΜΟΥΝΙ ΣΙΧΑΜΕΝΟ, πέταξε αυτές τις μαλακίες δω χάμου; Ε; Πιο;
-Δε ξέρω...εε....κάποιο. Απ' τα πολλά.
-Κοίτα να δεις...στο 2000 και βάλε, λένε...λέγανε...κοίτα... ότι θα χαμε ήδη ρομπότ-υπηρέτες...που θα χαν και προσωπικότητα...άκου δω...όση προσωπικότητα μπορεί να χει μια κονσέρβα με κουρδιστήρι...και θα'χαμε και τηλεμεταφορείς...ω ναι! άκου δω! και ιπτάμενα αμάξια!
-Αυτά τα λένε...τα λένε αεροπλάνα...ε;
-Ναι! Και...τέλος πάντων...αν το πάμε με αυτές τις προοπτικές...τις μαλακισμένες...τότε, στο 2050...πες 2070...αντί για κουνούπια...θα χουμε ιπτάμενες σύριγκες...αλήθεια...
-Εεεε;;;;...
-Ναι...ιπτάμενες σύριγκες. Θα σου...θα σου παίρνουν το αίμα, ας πούμε, πετώντας...αισχρά... αφού θα χουν εξολοθρευτεί όλοι οι πρέζοι...θα κάνουνε ιπτάμενες σύριγκες...
-Δεν ισχύει...για να εξολοθρευτούν οι πρέζοι, πρέπει να εξολοθρευτεί η πρέζα...και η πρέζα δε θα εξολοθρευτεί ποτέ... η πρέζα ήταν πριν από μας εδώ...με τους δεινοσαύρους, θυμάσαι; Ε, πριν απ' αυτούς... η πρέζα απέκτησε μορφή τη πρώτη στιγμή που μια ιδέα έβγαλε μουνί και ξέρασε το σύμπαν μας... δίπλα από διάφορα άλλα...η πρέζα δεν είχε υπόσταση, αλλά ήταν έννοια...ξέρω γω...
-Δηλαδή...εννοώ...με μπέρδεψες....
-Ναι, κοίτα... ο πρωτόγονος, θα κοπανιόταν στο τοίχο...στο σπήλαιο...μετά από κυνήγια...και γαμήσια...θα κοπανιόταν, αφού ζωγράφιζε πρώτα τα μαγικά του στο τοίχο...με τα χοντράδια και τα βόδια και τις μαλακίες...να πάει καλά το κυνήγι...θα κοπανιόταν μέχρι να ηρεμήσει...να μπλοκάρει. Να νιώσει ζεστός και ιδιαίτερος. Στη μήτρα. Ξέρανε τη μήτρα οι πρωτόγονοι. Από κει χαμώ βγαίνανε. Τη ξέρανε. Σα κάτι ζεστό και υγρό και φιλόξενο. Αφού...αφού λέγανε το φεγγάρι για Θεό...όχι σα Θεό, όχι, άκυρο... σαν ζωοποιό ουσία. Προ-ανιμιστική περίοδος, ε...;
-Ναι...ναι, δίκιο έχεις...
-Άρα... το μουνί; Γιατί όχι το ίδιο, ε;
-Δε ξέρω...γιατί όχι, όντως...εεεε...όντως....
-'Ασε με κείνα τα μαστουρόφυτα...μανιτάρια...το ένα το άλλο...τα "ντρόγκια" που κυνηγάνε σήμερα...με ΠΑΘΟΣ! Όπως τον ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ! Είναι παλαιότερα απ' ό,τι...απ' ο,τι μπορούμε να θυμηθούμε...
-Και αν είσαι, ας πούμε...σκληροπυρινός χριστιανός...ξες...μηλιές και παράδεισοι και μαλακισμένα προπατορικά αμαρτήματα...
-Να σου πω...αν θες τριπίλες...έντονες όμως...και αν θες ΣΕΞ και ΒΙΑ και ΑΝΩΜΑΛΙΑ...δε θα διαβάσεις Μαρκήσιο Ντε Σαντ ας πούμε...τη Βίβλο θα διαβάσεις...Τίγκα είναι. Τίγκα. Και με τις τριπίλες; Φαντάσου...ο Ιωάννης έγραψε την Αποκάλυψη, ωραία...;
-Ωραία...
-Μέγιστο παραισθησιογόνο κείμενο... γιατί , να σου πω; Αν είναι έτσι όντως, ο τύπος όταν το γραφε, δεν έτρωγε. Δεν έκανε τίποτα. Παραισθησάρες απ' την πείνα. Όπως και οι περισσότεροι απόστολοι...γκλέτσοι...το ένα το άλλο....κατάλαβες. Παραισθησάρες. Άγριες.
-Αχά...
-Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον αυτά...τα θρησκευτικά...ξέρεις...τίγκα στα ντρόγκια είναι ρε...τίγκα...με την ευρύτερη έννοια...σκατά. Σκατά. Ωραία σκατά. Ενδιαφέροντα.
-Ξες κάτι, ρε κύριε 4;
-Πες...πες...
-Τόσο καιρό...στη Μέση Πολιτεία...Τόσα χρόνια...Έχουμε καταντήσει, σαν το πολιτικό δελτίο ειδήσεων...του Τηλεάστυ...
-Δηλαδή...
-Πέντε παράθυρα...με τύπους...και κανένας να μη διαφωνεί με κανέναν. Να επικροτεί ο ένας...τον άλλο...

Γελάσανε. Ήπιανε.
Η νύχτα ήταν ακόμα πιο γλυκιά, όταν περπατήσανε έξω.
Τριζόνια εύχονταν, να ήταν τριγύρω, και να τραγουδάγανε blues.
Μείνανε ικανοποιημένοι με το θόρυβο από λάστιχα και πεταμένα τσιγάρα μισόσβηστα, στο πεζοδρόμιο.
Αρχίδια.
Καμία αλήθεια δε τη πιστεύεις,
αν δε μπορείς να τη γευτείς πρώτα,
έστω και στο ελάχιστο.

Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Σημειώσεις απ τη Μέση Πολιτεία 2


Ο κύριος 3 προσκάλεσε τον κύριο 1, μετά τα μεσάνυχτα, για μια βότκα. Είχαν ήδη περάσει ένα ωραίο πρωινό-μέχρι-απόγιομα στα καλλιτεχνικά. Το πρώιμο προγραμματισμό τους, δηλαδή. Ζαλισμένοι, υπό επήρρειες, ο καθείς τους είχε βάλει μια πλώρη. Ο κύριος 1 έκανε προσχέδια, ακουαρέλες, χυμένα νερά και χρώματα, για ένα μεγάλο μελλοντικό λάδι. Τη Παναγία να αποβάλλει. Τον Ιησού; Ίσως τον Κώστα τον Ναζοραίο πριν απ' αυτόν. Για έκθεση, μάλιστα, πιθανή, σα διαγωνισμό, στο εξωτερικό. Ο δε κύριος 3, καθόταν μέσα στην τριπίλα της μέρας, και τράβαγε γραμμές, έκανε σχεδιάκια, σε μεγάλο χαρτί αυτή τη φορά, μπλέκοντας κόκαλλα και υφές και εσώτερα. Σα τσούχτρα βγήκε το τελικό αποτέλεσμα.

Στο μπαρ της Μέσης Πολιτείας, γυρνάγανε πολλά. Το σκοτάδι κει είναι ελεγχόμενο, ακόμα ένα στοιχείο στη παλλέτα της κατανάλωσης. Και όμως, σήμερα, αρκετοί μεσοπολιτειώτες τίμησαν τη νυχτιά τους, και έφτιαξαν φωλιές σε διάφορα σημεία του εσωτερικού του μαγαζιού. Πίσω από τον κύριο 1 και κύριο 3, υπήρχε μια παρέα από νεαρούς και νεαρές, βέρους και βέρες μεσοπολιτειώτες.

Δεν ήταν παράξενο που σε κάποιο σημείο, μια πιτσιρίκα μεσοπολιτειώτισα ήρθε μπρος τους και τους προσέφερε τούρτα. "Έχω γενέθλια!". Χεστήκαμε. Και μεις ληγούρες.

Στη Μέση Πολιτεία, τα θηλυκά μεγαλώνουν με άλλους, ξεχωριστούς κώδικες. Ίσως ηθικά ασταθείς, για μας, τους ξένους. Μα έχοντας περάσει τόσα χρόνια στη Μέση Πολιτεία, ο κύριος 1 και ο κύριος 3 είχαν συνηθίσει στις δήθεν παγίδες για "ξένους". Στη Μέση Πολιτεία, οι γυναίκες στα 12, έμπαιναν αναγκαστικά (το όριζε ο νόμος) στα Σπερματόσπιτα, πανεπιστήμια περήφανα της περιοχής. Κει μέσα, μέχρι τα 14 είχαν μάθει τα πάντα γύρω απ' τα γαμήσια και τα βίτσια. Αν, δε, έκαναν και το μεταπτυχιακό, στα 16 ήταν ξερόλες και στις ανωμαλίες, κατάπιναν σκατά σαν ομελέτες και ρούφαγαν κάτουρα σαν χυμό πορτοκάλι, για πρωινό.
Οπότε η θέα της μεσοπολίτισσας ετών 17 με μια γρήγορη ματιά, δεν προκάλεσε ούτε καύλες, ούτε ενθουσιασμό στον κύριο 1 και 3. Αυτές δεν είχανε βλέπεις όνειρα. Ούτε μεις. Μα το γεγονός ότι ανατράφηκαν σα ζωντανές μηχανές βίτσιων, κολλώντας στη συνέχεια σα βδέλλες στη πλάτη του άτυχου που θα ενέδιδε στη δύναμη της στιγμής, δε βοηθούσε ιδιαίτερα στο να φερθείς απερίσκεπτα, αν ήξερες πάντα περι τίνος πρόκειται. Κι αν δεν έχεις όνειρα αλλά παραμένεις σκώληξ, το ζυγίζεις. Αν δεν έχεις όνειρα και ψάχνεις να εξασκήσεις τα βίτσια των άλλων, γίνεσαι επικίνδυνος.

Ο κύριος 3 ήθελε να φάει τούρτα σα τρελός. Ο κύριος 1 το ίδιο. "Ααα, δεν έχουμε κουτάλια", ενημέρωσε η Μεσοπολίτισσα. Ο κύριος 1 ευγενικά έβαλε το δάχτυλο και πήρε λίγη μαρμελάδα. Ο κύριος 3 χαμογέλασε στραβά και ενημέρωσε, "Γω δε θα μαι τόσο ευγενής", και πήρε μια χούφτα κρέμα και παντεσπάνι και μαρμελάδα, τρώγοντάς την όμορφα. Η Μεσοπολίτισσα συνέχισε να του μιλάει, ακόμα και όταν ήταν μόνος του, με τον κύριο 1 να χει πετάξει λευκή πετσέτα πριν αρκετή ώρα, και έχοντας αποχωρήσει. "Γιατί μόνος σου;". Ρούφηγμα τσιγάρου και ρούφηγμα βότκας. "Απλά ηρεμώ". Γέλια από 17χρονο στόμα και πίσω στη παρέα. Πάλι μετά. "Αν θες άλλη τούρτα πες". Ρούφηγμα, ρούφηγμα. "Έχω πιει βότκες, είμαι ωραία. Να'ς καλά". Και πάλι μετά. Και πάλι.
Παγίδες μαλακίας.
Δεν είναι τόσο ικανός να χειριστεί πιθανή τελειόφητο με μάστερ από Σπερματόσπιτο.
Πληρώνει και φεύγει όμορφα.
Ζαλισμένα.

Στο δρόμο έχει γιγαντοθόνες με βρωμιάρηδες, τίγκα στα τατουάζ μπαμπουίνους, που δέχονται τηλεφωνήματα υβριστικά, και οι μπαμπουίνοι απλά κοπανάνε το τραπέζι και ουρλιάζουν.

"Ουυυυυυυυυυυυκ ουυυυκ ουυυυκ!"

Νομίζω ήταν και ένας ασημόραχος στην εκπομπή. Καθόταν ήρεμος μέχρι που άκουσε τη λέξη "αρχίδια". Εκείνη τη στιγμή, έλυσε το ζωνάρι του, το έφαγε, έσπασε στα δύο το τραπέζι, έδειρε τους μισούς μπαμπουίνους και περπάτησε σα θωρηκτό που πλέει μακριά απ'τις κάμερες.

Κείνες τις μέρες είχε και μια γιορτή, τοπική. Τη γιορτή της αφίσας. Οι κάτοικοι της Μέσης Πολιτείας παράταγαν για λίγο την κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών και τη διεξαγωγή αγνής, ανόθευτης, δημόσιας παρτούζας, και προσποιούνταν ότι περπατούσαν μέσα σε παλιές αφίσες κινηματογραφικών έργων εποχής. Άναβαν φωτιές μεγάλες στη μέση της κεντρικής πλατείας, κρεμούσαν παχιές, πολύχρωμες αφίσες από παμπάλαιες ταινίες σε μαντρότοιχους, και πηδούσαν πάνω τους. Μετά από πολλά χυπήματα, ειδικά στο κεφάλι, τριπάραν, ήταν μέσα στην αφίσα. Ο κύριος 3 άρπαξε πρόθυμα ένα δωρεάν κοψίδι από κρέας νεογνού στρουθοκάμηλου, που μοιράζανε οι ντυμένοι σαν τον Ερμή Τρισμέγιστο πωλητές/ψήστες του συμβάντος, και κάθισε να παρατηρήσει για λίγο τουλάχιστον 3 να παραπατάνε μετά από καμιά εικοσαριά κουτουλιές στο τοίχο, μπροστά από αφίσα Μπόγκαρτ, και έναν να μένει αιμόφυρτος, ακίνητος στο έδαφος, αναπνέοντας με δυσκολία, μετά από κορνητοποίηση της μούρης του από εθελοντικά πηδήματα σε τσιμεντότοιχο, μπροστά από αφίσα του "¨Οσα παίρνει ο άνεμος".
Βαρέθηκε και έφυγε.

Περπάτησε κατά μήκος του ποταμιού άλλη μια φορά.
Θυμόταν πώς έφτασε δω. Από τύχη.
Αδειάζανε κόσμο στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Αποτυχίας,
και έπιασε την ευκαιρία απ' τα κέρατα. Όπως και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι.
Δεν ήξερε καν τι είναι η "Μέση Πολιτεία" πριν κάποια χρόνια.
Πόσο μάλλον τους ιδιαίτερους, προσωπικούς της κώδικες
που κανε χρόνια να χωνέψει τελείως.
Στις πλατείες, οι μεσοπολιτειώτες φορούσαν μάσκες
και μανδύες
γιορτάζοντας τις Παλαιές Ταινίες
και είχαν βάλει μεγάφωνα παντού
σκουριασμένα, παλιά
που συνέχεια επαναλάμβανανα αισχρά ανέκδοτα.

"Τι είναι πιο αστείο από ένα νεκρό μωρό; ένα νεκρό μωρό με στολή κλόουν. Τι είναι πιο αστείο από ένα νεκρό μωρό; Ένα νεκρό μωρό δίπλα από ένα μογγολάκι. Ποια είναι η διαφορά ενός κρεμμυδιού και ενός νεκρού μωρού; Το κρεμμύδι όταν το τεμαχίζεις, δακρίζεις. Ποια είναι η διαφορά..."

Ξανά και ξανά.
Και οι κάτοικοι γελούσαν πάντα με δαύτα.

ένα κουβάρι από βρώμα
ένα πιπουλένιο τίποτα
ένα σκοτάδι ανάμεσα απ' τα μάτια
Ο κύριος 3 χόρτασε θεάματα
άρχισε να μουρμουράει βλακείες
και έπεσε για ύπνο
κάπου μεταξύ καναπέ, κρεβατιού, πατώματος
όπου ήταν πιο κοντά.
Ωραία μέρα, ή μάλλον,
ωραία νυχτιά σήμερα.
Σήμερα.

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

Σημειώσεις απ' τη Μέση Πολιτεία


Ένα βουνό σχημάτισε τον Γκανέσα, παραμορφωμένο και δυσλειτουργικό από τη στιγμή που εκτοξεύτηκε από την ουράνια μήτρα.

Πράσινο νέον πάνω από την πόρτα που διαφημίζει φτηνό, ξετσίπωτο αλκοόλ, και ένα σερσέγκι να χαίρεται το φως. Για αυτό, η πινακίδα είναι ο Ήλιος του. Το αντίστοιχο με τον κώνωψ που λαχταράει να πετάξει στο φεγγάρι, κοιτώντας την αυγουστιάτικη νυχτιά πάνω απ' το κεφάλι του.

Γουλιές που σβήνουν διότι δεν έχουν ουσία. Δεν έχουν κάποια βάση. Σβήνουν για να σβήσουν. Πεθαίνουν στο μεγάλο τίποτα του τίποτα, ω τίποτα, αμήν. Φτηνή βότκα, απαίσια, ληγδιάρικη. Αν το φτηνιάρικο τσίπουρο είναι η πρέζα του αλκοόλ, η φτηνιάρικη βότκα, ενίοτε και νερωμένη, είναι η μορφίνη;

Τοξικά κάτουρα να χύνονται απ' τον ουρανό. Καυτή σάρκα να αναδύεται απ' το χώμα και να σπάει τα πεζοδρόμια. Ονειρεύτηκα ότι περπάταγα σε εκτάσεις γυμνής σάρκας. Ζεστής και φιλόξενης. Περπάταγα και άφηνα πατημασιές πάνω στο Αιώνιο Βρέφος. Δεν υπήρχε κόσμος, δεν υπήρχαν "πόλεις". Μόνο μια απέραντη έρημος από ζεστή σάρκα. Και την περπάταγα ξυπόλητος. Και δε ξέρω ποτέ γιατί δε το ψιθύρισα σε μένα, στο ίδιο μου το αυτί, πιο πριν. Δεν ξέρω.

Τραβέλια ξεχύνονται στο δρόμο. Ένας λεπτός ερμαφρόδιτος βαμμένος με τα χρώματα του πολέμου και ντυμένος Φαραώ τα οδηγεί στις πλατείες, όπου καίνε τα πάντα. Ένας χοντρός ντυμμένος Διόνυσος που τον κουβαλάνε 6 νάνοι στις πλάτες τους, θηλυπρεπής, ξετσίπωτος μες τη γύμνια του, περιφέρεται σα το φάντασμα αυτού που κάποτε ήταν, μα όχι πια.

Ο πρωθυπουργός της Μέσης Πολιτείας βάραγε ενέσεις γεμάτες από λιωμένα κουνούπια, ξεπλυμμένες με τη πιο φτηνή, αισχρή, επικίνδυνη βότκα που μπορούσε να προμηθευτεί. Έβαζε τους μυστικούς του μπάτσους να κάνουν έρευνα- μπαγλαρώνανε όποιο κουνούπι είχε φιλοδοξίες να πετάξει στο φεγγάρι. Μόνο τα φιλόδοξα κουνούπια εκπληρώνανε την ανάγκη του πρωθυπουργού για σούτους, καθώς αυτά δε ρουφάγανε αίμα. Ρουφάγανε στάλες από πρωτοβρόχια και αρμενίζανε μελαγχολικά σε πινακίδες με νέον.

Ο τεράστιος φράχτης σχεδόν σε τραμπούκιζε, κάθε φορά που διέσχιζες το χρυσοπορτοκαλί δρομάκι μπρος του, για να βγεις στη πλατεία. Ήταν το πιο ψηλό σημείο της Μέσης Πολιτείας. Μια φορά εκεί ο κύριος 3 συνάντησε έναν Ινδό, που θαρρείς πως τον είχε ξεράσει χέρι ζωγράφου ινδικής αγιογραφίας που είχε μεθύσει και νόμιζε πως ήταν σκιτσογράφος, παρά μουνί. Κοντόχοντρος με μπλε δέρμα, σαρίκι, φαρδύ παντελόνι, καλοαναθρεμμένα μάγουλα και μουστάκες που εκτοξεύονταν απ' τους πόρους σαν αστραπές. Έγνεψε στον κύριο 3 και μόλις εκείνος πήγε να μιλήσει, να ρωτήσει περί τίνος πρόκειται, ο Ινδός του έκανε νόημα να σιωπήσει. Ο κύριος 3 τον παρατήρησε να σκαρφαλώνει το φράχτη, και μετά να εκτοξεύεται στο έδαφος, πέφτονας φαινομενικά νεκρός. Όλα έβγαζαν τέλειο νόημα. Ο Δράκος των προφητειών έγινε Ένα (1) με τον Χριστό, ο συμβολισμός της αυτοθυσίας ξεπέρασε τα καννιβαλιστικά πρότυπα του παρελθόντος, το σώμα πλέον ήταν τόσο χρήσιμο όσο και άχρηστο, μια τέλεια κλεψύδρα που άδειαζε επειδή γούσταρε, μόνο και μόνο για να ξαναγεμίσει και να ξαναδειάσει άλλη μια φορά πριν γίνει θρύψαλλα από μόνη της, η ιερή σιωπή του Αρποκράτη, μέσα της όλη η ζωή μένει αιώνια ακίνητη, περιμένοντας μια σπίθα για να ξαναποκτήσει νόημα. Κίνηση. Ο Κύριος 3 σκαρφάλωσε με δυσκολία στο φράχτη. Τριγύρω, οι Εκφυλόμπατσοι τρίτης διμοιρίας της Μέσης Πολιτείας δε του έδιναν σημασία, κυνήγαγαν παράνομους παραγωγούς ασπιρινομελιτζάνας. Ο κύριος 3 έφτασε στη κορυφή με ιδρώτα και δυσκολία. Κλείνοντας τα μάτια και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, εκτοξεύτηκε στο έδαφος. Έσκασε σαν τσουβάλι σε γομαράγκαθα. Είδε τη Νιρβάνα για 5 δεύτερα και μετά το απόλυτο μαύρο. Ξύνοντας τις πληγές του, παραπάτησε ζαλισμένα μακριά από το φράχτη, βρίζοντας και καταριώντας την αιώνια ζωή και τα μυστήριά της.

Ο πρώτος μυστήριος καβαλάρης έφτασε, και ήταν ντυμένος με μανδύες από μετάξι, κοκκινωπούς, κεντημένους με μάνταλες και σπείρες. Σκούπισε τη μύτη του με χάρη, και περπάτησε κομψά κατά μήκος της ανηφόρας. Ο δεύτερος μυστήριος καβαλάρης έφτασε επίσης, και ήταν μισόγυμνος, με ένα ξεσκισμένο μανδύα γεμάτο σκόνη, καφέ, στο χρώμα του πηχτού σκατού και του μισογυνισμού, απ' τον οποίον κρέμονταν νεκροί σκορπιοί, με τις ουρές κομμένες. Έβηξε αίμα, έπεσε στο έδαφος ζαλισμένος και σύρθηκε κατά μήκος της ανηφόρας. Ο τρίτος μυστήριος καβαλάρης έφτασε αργοπορημένος, και ήταν ντυμένος με χαρακιές και σκουριά. Κατούρησε θρασύτατα έξω από την πόρτα ενός ΑιωνοΜπουρδέλου, έφτυσε στο έδαφος, και δε μπήκε καν στο κόπο να ανέβει καμιά ανηφόρα.

Στο ποτάμι ο κύριος 3 ζαλιζόταν, μα ήταν σε απόλυτη αρμονία με όλα. Με κάθε σταγόνα που έσκαγε στις πέτρες, με κάθε κραυγή από πάπια που αντιχούσε μέχρι την άκρη της εικονικής γειτονιάς. "Είμαι σπίτι μου", ψέλλιζε μισοχαμογελώντας κάθε 5 δεύτερα, και περπατούσε λες και είχε καβαλήσει φορτούνες δεκαετιών παλιές. Συνάντησε 3 γυναίκες, που το χρώμα τους ήταν το καφέ και το μωβ. Οι γυναίκες έδεναν σε σπάγκους ποδάρια από πάπιες, και τα έφερναν βόλτες στο πλακόστρωτο. Όταν τα πόδια από τις πάπιες γέμιζαν στάχτες, τότε το χρώμα των γυναικών ήταν το γκρίζο. Όταν ο κύριος 3 τις προσπέρασε, τις κοίταξε με μάτια γαλανά, παρόλο που οι κόρες του φώναζαν για κάστανα. Άρα το χρώμα των γυναικών, όταν κοίταξαν κι αυτές τον κύριο 3, ήταν το μπλε το βαθύ, της ενοχής. Ο κύριος 3 συνέχισε, περπατώντας σε γυμνή σάρκα αντί για πλακάκια, μέσα, προς το τέλος το ίδιο της νυχτιάς, που χυνόταν στον ορίζοντα σκορπώντας κόκκινες κηλίδες και πορτοκαλιές υποσχέσεις. Το χρώμα των γυναικών άλλαξε και έγινε το άσπρο, καθώς βλέπανε τον κύριο 3 να μιλάει, και να χαμογελάει μόνος του, χανόμενος στο τίποτα.

Παρασκευή 7 Μαΐου 2010

Κουβέντες σε πορτοκαλί και μαύρο 1

Ο καναπές έμοιαζε πιο φωτεινός από πριν, η τσιγαρίλα στο δωμάτιο έπηζε το τυρί των εγκεφάλων, πεταμένα τραπουλόχαρτα στο τραπέζι, δίπλα από άδεια μπουκάλια και μια αυτοβιογραφία του Βαμβακάρη. Τέσσερις φιγούρες στο σαλόνι.

-Ωραία. Ωραία. Σειρά μου. Ε;
-Σειρά σου, ναι... Σειρά του; Ε παιδιά; Σίγουρα;
-Ναι...ναι...
-Δε ξέρω.

-Ωραία... Λοιπόν... Ήμουνα σε ένα τέκνο πάρτυ στο χωριό μου.
-Τέκνο πάρτυ; Στο χωριό σου...;
-Ναι...ξέρεις...πριόνια. Ηλεκτρονικά που σου γαμάνε το κεφάλι και τη ψυχή.
-Και...και, τι έκανες συ κει μέσα;
-Ήταν γιορτές, θυμάμαι...ή μάλλον όχι γιορτές...πανηγύρι...; Όχι, όχι, γιορτές...
-Τι ήταν; Γιορτές ή πανηγύρι;
-Δε ξέρω. Γιορτές.
-Ή πανηγύρι;
-Ήταν...ΗΤΑΝ ΓΙΟΡΤΕΣ! Θα με αφήσετε να τελειώσω;!
-Ωραία.
-Πάσσο.
-Οκέη.

-Ήμουνα λοιπόν σε αυτό το ηλεκτρονικό πάρτυ...και, λοιπόν, ήμουνα με παρέα...Είχαμε πιει σίγουρα τον άπατο...και, δε θυμάμαι αν είχαμε πάρει οτιδήποτε άλλο εκείνη τη φορά...
-Δε θυμάσαι;

Ο νούμερο 2 σκουντάει τον νούμερο 3 με δύναμη στον ώμο, κοιτώντας τον αυστηρότατα, για να αφήσει τον νούμερο 1 να μιλήσει. Ταυτόχρονα του πασάρει το τσιγάρο.

-Όχι, δε θυμάμαι...Λοιπόν, όλοι οι φίλοι μου απ' το χωριό, είναι, ας πούμε...εεεεε....ας πούμε....
-Χωριάτες;
-Ναι...δηλαδή, ξέρεις, έχουμε τη διάλεκτό μας κει πάνω...
-Ναι, ναι, ξέρω.
-Οπότε, ξέρεις, είμασταν καμιά εφταριά μεθυσμένοι βλάχοι σε ένα χώρο γεμάτο φώτα και πριόνια και μπλιμπλίκια...και περνάγαμε καλά. Ναι, καλά ήτανε. Είχε μουνιά.
-Πόσα;
-Πολλά μουνιά.
-Ας πούμε, πόσα;
-Δε ξέρω...εννοώ...πού να ξέρω ρε πούστη μου;! τα μέτρησα ένα-ένα;!

Ο νούμερο 2 ξανασκούντησε τον νούμερο 3 που μισοπνίγηκε, μιας και κείνη την ώρα ρούφαγε συνεχόμενα απ' το τσιγάρο, σχεδόν σα λυσσασμένος.

-Τέλος πάντων. Είχαν ένα τέκνο κομμάτι... ένα κομμάτι, που σκάνε πριόνια, και μια φωνή ακούγεται...γυναικεία ή αντρική...δε θυμάμαι...τέσπα, η φωνή συνέχεια σκούζει, "Fire! Fire!"
-Φάηαρ! Φάηαρ!
-Ναι, ναι!
-Ωραίο! Μπουρλοτιέρικο!
-Ναι! Και, και, που λέτε... ένας από τη παρέα γυρίζει και λέει... "Εεε, βασικά, αυτό το κομμάτι...αυτό το κομμάτι μιλάει για τη νευρική ανορεξία!"
-Ε;
-Ναι... Τον κοιτάμε όλοι μας... "Γιατί, χμφφφφ, γιατί ρε Θανάση, ας πούμε, μιλάει αυτό το κομμάτι...αυτό το κομμάτι γιατί μιλάει για τη νευρική ανορεξία;!"
-Σωστοί.
-Και τι μας απαντάει ο Θανάς;
-Τι;
-"Μα, δεν ακούτε;! Την έχει τη γκόμενα μια ώρα κάτω, την έχει βάλει κάτω, και της φωνάει, ΦΑΕ Α! ΦΑΑΑΑΕ Α!!, τίποτα αυτή, δε βάζ μπουκιά όσω της, οπότε ξαναφωνάει, ΦΑΑΑΑΑΑΕ Α! ΦΑΑΑΑΑΑΕ ΑΑΑΑ!!!"

Η παρέα εκτίμησε το καλαμπούρι και ξέσπασε σε γέλια. Ο νούμερο 1 μετά την ιστορία, ένιωσε την ανάγκη να πάει να ξεράσει μέσα στη μπανιέρα. Ήταν η σειρά του νούμερο 2 να μιλήσει.

-Έχεις ας πούμε, ωραία ιστορία;
-Δε ξέρω. Βασικά, ναι, ξέρω. Ωραία είναι. Ίσως και όχι.
-Κατατοπιστικότατος.

Ο κύριος 4 ρούφηξε μερικές γερές απ' το τσιγάρο και ξάπλωσε με γαλήνη στη καρέκλα του. Ο κύριος 1 μόλις που χε βγει απ' το μπάνιο, ημιζαλισμένος, πήρε το τσιγάρο και πιπιλώντας το όμορφα και καπνιστά, το συνδίασε με ένα σφηνάκι βότκας. Σχεδόν έβλεπες μια κιτρινίλα στο πρόσωπό του, όπως και ένα μεγάλο χαμόγελο.
Ο κύριος 2 συνέχισε.

-Είναι λοιπόν, είναι ένας συντοπίτης μου. Ο οποίος είναι χαζός. Άσχημο πράγμα, αλλά είναι αλήθεια. Είναι πολύ χαζός. Περισσότερο απ'όσο είμαστε όλοι μας εδώ, ο καθείς ξεχωριστά.
-Πρέπει να'ναι πολύ χαζός.
-Ναι. Και αυτός είδε κείνη τη ταινία...πώς τη λένε...; Που χει σχέση με τη καταστροφή του κόσμου; Που βγήκε σχετικά προσφάτως;
-Ποια;
-Αυτή ρε, που γαμιέται το σύμπαν όλο...που είναι όλο γραφικά;
-Εεεεε...; 2015, αυτή λες!
-2015! Ναι.
-Όχι ρε. Κάτσε. Πότε λέγανε ότι θα'ρθει η καταστροφή του κόσμου...;
-Δεν έχει έρθει ήδη;
-Όχι, στα χαρτιά που λεν... επισήμως...όχι 2015...
-Ααα, 2012;
-Ναιιιι! Αλλά έτσι λεγότανε και η ταινία;
-Εεε...για τη καταστροφή του κόσμου δεν έλεγε...;
-Ναι...;
-Άρα; 2012 δε θα λέγεται;
-Και αυτή...η κουφάλα...η ποιητική αδεία...που λεν...;

Ο κύριος 1 πάσαρε το τσιγάρο στον κύριο 2 που μίλαγε, βήχοντας χοντρά, και καταπίνοντας άλλο ένα σφηνάκι βότκας. Αν μπορούσε να φωνάξει, θα είχε βροντήξει όλη η πολυκατοικία, αλλά έμενε απαλός και αβοήθητος, στο πάτο του μαξιλαριού του καναπέ. Ο κύριος 2 τράβηξε μια τζούρα και συνέχισε.

-Λοιπόν. Έτσω. Αυτή τη ταινία, λοιπόν, την είδε ο λεγάμενος... και την πίστεψε! Αλήθεια την πίστεψε! Με όλη του την ψυχή! Οπότε, μαζευτήκαμε με άλλους 2-3, και ξεκίνησε να μιλάει...με πάθος! με πάθος για την επικείμενη καταστροφή! Έλεγε, "Λοιπόν, παιδιά, ξέρω τι θα κάνουμε τότε! Έχω το τέλειο σχέδιο!" και μεις τον ακούγαμε χασκογελώντας ελαφρά, "Τι θα κάνουμε ρε Θανάση;". "Λοιπόν. Θα περιμένουμε μέχρι το 2012, καταρχάς, έτσι;"...
-Έτσι, ναι.
-Σίγουρα.
-"...Και μόλις έρθει εκείνη η ρημάδα η στιγμή, και σκάσουν τα κύμματα τα τεράστια, εμείς, εμείς, θα πάμε σε κείνη τη παραλιακή καφετέρια, πιο κάτω..."
-Ε;
-Ναι... "Σε κείνη τη παραλιακή καφετέρια, δίπλα απ' τη θάλασσα...και μόλις σκάσει το κύμμα, θα σνιφάρουμε όλοι όση κόκα έχουμε μαζεμένη ως τότε. Αρκετή. Πολλή κόκα!". Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με απορία, όλοι μας. "Γιατί ρε Θανάση να το κάνουμε αυτό; Τι θα κερδίσουμε;"
-Όντως.
-Και τότε ο Θανάσης σηκώθηκε πάνω, σχεδόν εξοργισμένος, και με πύρινο λόγο, φρύνοντας αστραπές και βροντές, και με μάτια ορθάνοιχτα απ' την οργή, μας φωνάζει: "ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ ΡΕ;! ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ, ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕΡΦ!"

Η παρέα επαίνεσε την ιστορία χτυπώντας τα ποτήρια της στο τραπέζι και τσουγκρώντας τα, χλαπακιάζοντας οι μισοί Southern, και οι άλλοι μισοί βότκα. Το τσιγάρο λιγόστευε, τελείωνε. Ο Κύριος 3 είχε το λόγο.

-Εγώ...εεεε...αααα...να σου πω...εεεε...να πει κανας άλλος πριν από μένα...;
-Εννοείς τον κύριο 4. Δεν έμεινε άλλος.
-Ναι...αν γίνεται...δεν είμαι ας πούμε...τώρα, σε θέση...
-Χαλάς τους κανόνες...αρχίδι...χαλάς τους κανόνες...
-Είμαστε όλοι νοκ άουτ απ' το μεσημέρι...ποιοι κανόνες...;
-Οι ΑΓΡΑΦΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ...!

Ο κύριος 1 μάζεψε όση δύναμη είχε ως τότε για να φωνάξει, μετά χασκογέλασε μόνος του και ξαναέσβησε, σα το κερί που αρνείται να αποχαιρετήσει τον ετοιμοθάνατο στο νεκροκρέβατο με κλάμματα και ζουμιά.
Ο κύριος 4 έσβησε το τσιγάρο, φύσηξε το καπνό, και με μπαρουτοκαπνισμένη φωνή μίλησε:

-Δεν έχω καλή μνήμη. Και οι ιστορίες περνούν μπρος μου δίχως να τους δίνω σημασία. Μα θυμάμαι αυτό: μερικές φορές που μαζευόμασταν σε φιλικά σπίτια, αρκετά άτομα για να καπνίσουμε, μερικές φορές, ο ιδιοκτήτης είχε και σκυλί.
-Ωραίο.
-Τη μία φορά, θυμάμαι, ο ένας τύπος, είχε ένα μικρό κανίς. Απο αυτά τα ψυχοπαθή, καλοφροντισμένα. Προφανώς των γονιών του. Το κανίς ήταν όλη μέρα τριγύρω, απαιτώντας χώρο από εμάς, τους ασεβείς, που του κλέψαμε τον καναπέ. Γρύλιζε και έφερνε σβούρες ενοχλητικά. Οπότε, μέσα στην μαστούρα μας, είπαμε να το μαστουρώσουμε κι αυτό.
-Χαχ.
-Το αρπάμε και του φυσάμε καπνό μες τη μάπα με μανία. Κάθε τζούρα και καπνός. Και τα ζώα δε ξεμαστουρώνουν εύκολα. Έχει να κάνει αυτό με το ότι στον οργανισμό τους, δεν...
-Κύριε 4. Ξεφεύγετε απ' το θέμα.
-Οκέη. Λοιπόν. Το μαστουρώνουμε. Από ένα σημείο και μετά, το κανίς όχι απλά ηρέμησε, έγινε και αξιαγάπητο. Και καθόταν στα πόδια αυτού που είχε το τσιγάρο κάθε φορά. Καταλαβαίνετε, αν το χα εγώ, καθόταν στα πόδια μου, με το που το δινα στον επόμενο, πήγαινε σε αυτόν, και έτσι πάει γενικώς.
-Αχά.
-Σε μια φάση, παραγγέλνουμε πίτσα. Είχε τελειώσει το τσιγάρο. Το κανίς ήταν ψιλοεκνευρισμένο γενικώς, δεν είχε σε ποιανού τα πόδια να καθίσει. Οπότε, με το που έρχεται η πίτσα, και τη βάζουμε στο τραπεζάκι μπρος μας, ένα πολύ ρουστίκ τραπεζάκι με ένα μεγάλο τραπεζομάντηλο πάνω του κεντημένο όμορφα,
-Ναι;
-Με το που αφήνουμε τη πίτσα πάνω, το κανίς ξεσπάει, σαν να ήθελε να μας εκδικηθεί που δε το ξαναφουμάραμε μες τη μούρη. Μαγκώνει με το στόμα του το τραπεζομάντηλο, και το τραβάει με μανία, χύνοντας όλη τη πίτσα στο πάτωμα. Μαζέψαμε ό,τι μπορούσαμε από κάτω, αλλά μείναμε μισομαλάκες, στη θέα του μικροσκοπικού τριχωτού κώλου να κουνιέται και να χάνεται μακριά μας, στο δίπλα δωμάτιο. Περπατώντας θριαμβευτικά σχεδόν. Λες και είχε χτίσει τη Ρώμη σε 2 μέρες.
-τι λες τώρα...
-Και δε τελειώνει δω. Μιαν άλλη φορά, είμασταν σε ένα άλλο σπίτι. Λιγότερα άτομα. Μα έτυχε πάλι ο ιδιοκτήτης να έχει σκυλί.
-Τι σκυλί...;
-Ένα μπουλ-τεριέ. Ωραίο ζωντανό. Καλοαναθρεμένο.
-Ωραία τα μπουλ τεριέ...Ωραία, ναι...
-Καπνίζαμε, και είπαμε να το μαστουρώσουμε κι αυτό. Έτσι, για το γαμώτο. Βέβαια, ξέρετε, τα ζώα, επειδή ο οργανισμός τους δεν...
-Κύριε 4. Καταχράσσεστε το χρόνο, και ξαναεπαναλαμβάνεσθε!
-Ναι αγαπητέ μου, σίγουρα, μα κάνατε ένα λεκτικό λάθος, θαρρώ;
-Χμφ;
-Επαναλαμβάνομαι, δεν "ξαναεπαναλαμβάνομαι", σωστά;
-Όχι, "ξαναεπαναλαμβάνεσθε", διότι σήμερα, θα'λεγε κανείς πως έχετε απ' το απόγευμα που...που...που μιλάτε για τα ζώα και τα αντισώματά τους...που δεν έχουν, κατά της μαστούρας...εν ολίγοις...ξαναεπαναλαμβάνεσθε...
-Εν πάσει περιπτώσει. Μαστουρώνουμε το μπουλ τεριέ και συνεχίζουμε την ευγενή διαδικασία. Το μπουλ Τεριέ, που νομίζω ότι το χαν ονομάσει "Θανάση" παρεπιπτόντως, ήταν ήρεμο. Ήσυχο, σχεδόν άγαλμα, στο κέντρο του δωματίου. Σε μια φάση, τραβάει μια κλανιά απίστευτη. Τραντάχτηκε το χαλί. Και η βρωμιά του σκυλιού βρωμάει σα διάολος.
-Ω ναι!
-Δε ξέρω γω, δε μπορώ να μυρίσω.
-Ανώμαλε...ε ανώμαλε...
-Ανάπηρε, βασικά...
-Μα ναι! Ανάπηρος! Αξίζω...σεβασμό! ΝΑΙ! Σεις θα βρίζατε έναν που είναι σε αναπηρικό...σε αναπηρικό καροτσάκι;! Ε...ε;! Βασικά, γάμα το... θα χορεύατε μπρος του;! Είστε σα τους αντικαπνιστές!
-Γαμήσου!
-Χαρρρ...μαλάκα. Πες κύριε 4.
-Ε λοιπόν, κλάνει, το δωμάτιο βρωμάει απίστευτα. Σχεδόν μου ήρθε αναγούλα. Ο Θανάσης περπατάει και βγαίνει όξω στο μπαλκόνι. Ανοίγουμε ό,τι παράθυρο είχαμε αμελήσει να ανοίξουμε ως τότε. Η μπόχα είναι αφόρητη. Σε μια φάση ξεβρωμάει. Και είναι τόσο όμορφη η κατάσταση, αισθανόμαστε τόσο όμορφα, σα κορυδαλοί σε φρεσκοβρεγμένα κλαδιά από πρωτοβρόχια, που στρίβουμε άλλο ένα τσιγάρο. Μεγάλο. Εξκάλιμπερ.
-Ωραία πράματα.
-Και με το που το ανάβουμε και περνάει μια γύρα...επιστρέφει ο Θανάσης. Μας κοιτάει. Τον κοιτάμε με περιέργεια. Έρχεται στο κέντρο του δωματίου ξανά. Μας ξανακοιτάει. Τον ξανακοιτάμε. Και πριν προλάβει να πει κανείς τίποτα, σχεδόν συνομωτικά, μας ξανακλάνει! Μας ξανακλάνει με μεγαλύτερη πίεση! Και φεύγει πάλι στο μπαλκόνι όπως πριν! Η μπόχα ήταν απίστευτη, όχι απίστευτη πλέον, ήταν ένας εφιάλτης. Θα μπορούσε αυτή η κλανιά να είναι ξέχωρος κύκλος, καινούριος, στη Κόλαση του Δάντη. Ο Κύκλος της Κλανιάς! Που οι αμαρτωλοί, οι χρήστες ναρκωτικών, θα δέχονταν συνεχώς κλανιές στη μούρη από υπερτροφικούς τύπους με κώλο και κεφάλι μπουλ-τεριέ!

Γέλια άλλη μια φορά. Η βότκες έχουν αδειάσει, αλλά βρήκαν μια καβάτζα σε ένα συρτάρι, μισό μπουκάλι που δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι από πού προήλθε.

-Θυμάμαι και την άλλη φορά που είχα πάρει LSD με ένα φίλο και μου είπε να οδηγήσω, ενώ δε ξέρω να οδηγώ, σε ένα στενό, ορεινό δρόμο, με απύθμενα βάθη, γκρεμούς από κάτω, ενώ ο ίδιος είχε σκύψει στο πίσω κάθισμα, ενώ ήταν στο μπροστά, και έψαχνε στη τσάντα του για ντρόγκαι, και...
-Κύριε 4...πέρασε η σειρά σας! Την επόμενη γύρα...την επόμενη...
-Αχά...Συγγνώμη! Συγγνώμη! Εντάξει.
-Άρα μένει ο....
-Μένει ο.... ποιος μωρέ...
-Ο κύριος 1...σειρά του δεν είναι; Πέρασε...πέρασε ο κύριος 4.
-Ναι...
-Όχι ρε...ο κύριος 3 δεν είπε! Δεν είπε ρε! Εεεεε!
-Ναι, ναι, έχετε....δίκιο....έχετε....γω είμαι...
-Ωραία...ξεκίνα!
-Εεεε....ναι....και....
-Να....πάρε άλλο ένα ποτήρι βότκα...σκέτη ρε...και πιε...και πες....

Ο κύριος 3 το κατάπιε σφηνακοειδώς, άρχισε να κουνιέται σα σπαστικός, σίγουρα για αυτόν κείνη τη στιγμή θα ήταν σαν βενζίνα σκέτη, όπως για όλους τους προηγούμενους, σχεδόν ξέρασε μα τη γλίτωσε, γράπωσε το κούτελό του, σήκωσε το κεφάλι με μεγάλα, νεκρά μάτια, και είπε:

-Κάτι αστείο...κάτι αστείο...λοιπόν...
-Αργείς.
-Ναι, αργείς...εννοώ, κάνεις πολλή...ώρα...
-Παρακαλώ, συνέχισε...ή όχι; Συνέχισε, βασικά...σειρά σου.

-Κάτι αστείο... Το πιο αστείο που σκέφτομαι, είναι αυτό: ο Χριστός έχεζε όπως κι εμείς!

Άβολη κατάσταση. Όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, και μετά κοίταξαν μαζί τον κύριο 3.

-Τι...εεεε...;
-Τι εννοείς, ναι...;
-Εννοώ...ο Χριστός έχεζε. Όπως εγώ κι εσύ. Ειδάλλως θα χε πεθάνει, σωστά;
-Ξέρω γω ρε κύριε 3...; θεάνθρωπος δεν ήταν;
-Μα ήταν παγιδευμένος στη σάρκα! Σαν εμένα και σένα! Και έκανε ό,τι κάναμε και μεις!
-Εκτός απ' το να γαμάει...;
-Οι απόψεις αλλάζουν σε αυτό...αυτό το...θέμα...ε;
-Στ'αρχίδια μας το γαμήσι του...! Αλλά και αν δε γάμαγε...θα έχεζε! Δε μπορεί να μην έχεζε!
-Το να γαμάς...είναι φυσικότατο...όσο και το να χέζεις...αν δεν έκανε το ένα...τότε, πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι έκανε το άλλο, ας πούμε...;
-Περπάτησε πάνω στο νερό...και αν...αν έχεις σκατά στο κώλο αβέρτα...δε μπορείς, δε μπορείς με τίποτα να περπατήσεις στο νερό...
-Επιχείρημα...που δεν ξέρω...αν είναι ηλίθιο ως τα Τάρταρα...ή γαμάτο ως τα...ουράνια...
-Κι εγώ...
-Επίσης...
-Μα, ναι... Τι πιο αστείο να σκεφτείς, απ' το ότι ο Χριστός έχεζε; Φέρνεις...τη Βίβλο στα μέτρα σου! Μπορείς να καταλάβεις πιο τέλεια απ' οτιδήποτε, κάτι, που έχει μέσα το σκατό! Μα, το σκατό...το σκατό είναι πιο άγιο απ' οτιδήποτε! Είναι μια βρώμα, που σε αφήνει...μια βρώμα! Ένας εξαγνισμός! Και σκεφτείτε και τον Ιωνά!
-Τι...τι ο Ιωνάς;
-Ο Ιωνάς...ποιος;
-Ο Ιωνάς μωρέ...που τον έφαγε το κήτος;
-Ααααα....
-Ναι, ο Ιωνάς. Ο Ιωνάς...τον έφαγε το κήτος. Η φάλαινα. Ή το θαλάσσιο θηρίο εκ των βαθέων του ωκεανού, που λεν...το άγνωστο, το μυστηριώδες, το εκ Θεού βαλλόμενο...
-Ναι, ναι...μη μας πρήζεις αρχίδια...
-Αυτός...φαντάσου, τον έφαγε το κήτος...και τον έφαγε ζωντανό, ήταν μέσα στη μπάκα του ας πούμε, ζωντανός. Η καρδιά του χτύπαγε ακόμα, το κήτος δηλαδή...
-Ναι;
-Είχε δυο καρδιές, μέσα του, τη δικιά του τη βαρβατοκαρδιά, και αυτή του Ιωνά, και χτυπάγανε και οι δύο ταυτόχρονα...!
-Και..;
-Ναι...όντως...τι μαλακίες...;
-Ε...βασικά...έβλεπα μια εκπομπή μαγειρικής...που ένας Κορεάτης ανώμαλος...όπως όλοι αυτοί...
-Ναι...σίγουρα...
-Αν δεν έχεις ψυχή, δε μπορείς να φας ψωμί...
-Ναι...και αυτοί δε τρώνε ιδιαίτερα...
-Ωραία...και, αυτός ο Κορεάτης...μαγείρευε χέλι...και το χέλι ήταν ζωντανό ακόμα, όταν το βαλε στον πάγκο...κοπανιότανε...
-Αχά...
-Και...και, το βαλε στο πάγκο, και του κάρφωσε μια πρόκα στο μάτι...και το χέλι ακόμα κουνιόταν...και, του άνοιξε μετά τη κοιλιά στα δύο...
-Αχά...
-Του βγαλε τα άντερα όξω...και αυτό, έμοιαζε ψόφιο...και παίρνει ένα μικρό μπιχλιμπίδι μέσα απ' τα εντόσθια...τα πολύχρωμα, τα μωβιά...και εκείνο το μπιχλιμπίδι κουνιότανε, παλλότανε...
-εεε...;
-Ναι...η καρδιά του...μικρή σα χάντρα...πιο μικρή από χάντρα...και κουνιότανε...χτύπαγε ακόμα...και ο Κορεάτης λέει στον άλλονα, "Στη χώρα μου, τη τρώμε αυτή..."
-Γκαχ...
-Ναι...και ο άλλος, τη βάζει στη γλώσσα σαν ντεπονάκι, και παίρνει ένα ποτήρι νερό...και, και...και την καταπίνει σα χάπι, μαζί με το νερό...και η καρδιά ακόμα χτύπαγε όταν τη κατάπιε...άρα...το κήτος, ο Ιωνάς...ξέρετε...

Ησυχία στο δωμάτιο.
Ο κύριος 3 σηκώνεται παραπατώντας.

-Πάω...να...εεεε...πάω να...μπάνιο...ξέτε...

Φεύγει. Ησυχία ακόμα.
Ο κύριος 2 πιάνει τον κύριο 1 και κύριο 4 και λέει:

-Ποιος τον μαστούρωσε πάλι...εεε...αυτόνα; ε; Ποιος;
-Όχι εγώ...
-Ούτε γω...
-Ποιος τον κάλεσε...;

Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

13 αλμπουμάκια που τραβιούνται ανετότατα τέτοιες μέρες


1)QUEENS OF THE STONE AGE
"SONGS FOR THE DEAF"
----------------------------------
Αν μου ζητούσαν να ονομασω τρία άλμπουμ rock με την ευρεία έννοια, μοντέρνα κατά βάση, που θα έπρεπε να αγοράσουν όλοι σα ζήτημα ζωής και θάνατου, καταρχάς θα παρακαλούσα να αφήσουν στην άκρη το κουζινομάχαιρο και να σταματήσουν να σημαδεύουν τα παπάρια μου, κατά δεύτερον το "Songs for the Deaf" θα ήταν ανετότατα μέσα στη τριάδα. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι περιέχει μερικά από τα ποιοτικότερα και καυλωτικότερα εμπορικά ροκοκόματα που έχουν ξεπηδήσει τη τελευταία 10ετία (ή και βάλε κάτι παραπάνω;) στο χώρο, ούτε ότι σε επίπεδο στησίματος και παρουσίασης, ο δίσκος εθίζει αγρίως (θυμηθείτε τα samples/ραδιοφωνική εκπομπή, ή τη βιντεοκλιπάρα του "Go with the flow" με τα καυλόγκαζα). Είναι επίσης, αν θυμάμαι καλά, ο τελευταίος δίσκος της μπάντας στον οποίο το αδιαπραγμάτευτα άναρχο και ανεξέλεγκτο ταπεραμέντο της ανωμαλάρας, του Nick Oliveri, αφήνεται να ποτίσει τις συνθέσεις με τις punk μούρλες του, δίνοντας μια επιπλέον κλωτσά στα ήδη τίγκα-στην-αντρίλα κωλοβάρδουλα του "Songs for the Deaf".
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Τα σημεία με τον Oliveri. Αντικειμενικότης είπατε; Σε αυτό το blog;


2)MELVINS & JELLO BIAFRA (Ή ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ)
"NEVER BREATHE WHAT YOU CAN'T SEE"
------------------------------------------------
Οι Melvins είναι κάτι παραπάνω από μπάντα. Είναι έννοια στο σκληρό, αρχιδάτο, αντρίκιο, βρώμικο και κακό. Ο Biafra είναι κάτι παραπάνω από τραγουδιστής. Είναι έννοια στο δημιουργικό, κυνικό και σφαιρικό τρόπο σκέψης. Και χιούμορ, επίσης. Αυτός ο δίσκος είναι ακραία γαμάτος: Οι Melvins κοπανάνε πιο Dead Kennedy-κα, ο Biafra αφήνεται ελεύθερος και λυσσάει φτύνοντας στιχάρες, ο πειραματισμός δε λείπει (με τον κιθαρίστα τον Tool που μοιάζει γνήσιο παιδί των παγκακιών της πλατείας Εξαρχείων στη μάπα, να συμμετέχει δω κι εκεί), το εξώφυλο είναι πολύ όμορφο στο μήνυμα (ο τεμπελχανάς σέρνικος λιόνταρος μασουλάει ζέμπρα που προφανώς δε κυνήγησε ο ίδιος), μερικά riff σε μαγκώνουν απ' τα μούτρα και σε κατουράνε στο κούτελο με την ανωτερότητα και την μαγκιά τους, γενικά, είναι ένας δίσκος που θα αρέσει τόσο στον πάνκη του τότε που χει το αυθεντικό λεξικό-βιβλίο με μεταφρασμένους στίχους των Kennedys στα ελληνικά, όσο και στον βλαμενουάρ βρωμιάρη που ακούει "Melvins" και προσπαθεί μεθυσμένα να χτυπήσει προσοχές (καταλήγοντας στο πεζοδρόμιο με τα δόντια). Μαγεία.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Οι στίχοι του "Enchanted Thoughtfist", ειδικά στο σημείο που λέει για τον Ginsberg.


3)BLACK RIVER
"BLACK N' ROLL"
----------------------
Κάποια στιγμή κοιτάς το κόσμο γύρω σου προσπαθώντας να βρεις το... "rock" της υπόθεσης ας πούμε. Ναι, ξέρω το ότι η παραπάνω ατάκα θα μπορούσε άνετα να ανήκει στη Τζόυς Ευείδη (ή όπως γράφεται, βαριέμαι να το google-αρω, μαστιγώστε με) σε κωλοσειρά αρχές δεκαετίας 90, μα σκεφτείτε το: απ' τη μία μουσικοξερόλες με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα, απ' την άλλη καλοφροντισμένοι εναλλακτικοί (laternative) απ' το Γκάζι με τα πουστ-ροκ τσιμπούκια τους. Η ακοή είναι αίσθηση όπως και η όραση, όλες οι αισθήσεις επηρεάζουν την αντίληψη, και η αντίληψη φιλτράρει ερεθίσματα που καταλήγουν δομημένα και ταξινομημένα, σε απόψεις και λατρείες και έχθρες. Οι Πολωνοί Black River είναι κείνοι οι λέπουρες που θα σκάσουν μεθυσμένοι στο μαγαζί που αράζεις, θα χουφτώσουν τη γκόμενά σου, θα πιαστείτε στα χέρια, και μετά θα τους κεράσεις ή θα σε κεράσουν μπύρα επειδή είστε όλοι λιώμα, ούτως ή άλλως. Μπουνταλάδες, άκομψοι, σιχαμένοι- να'στε καλά! Απλοί και ουσιώδεις: Ό,τι δεν σηκώνει πουτσότριχες και πουτσοκόρμι ως το ταβάνι, απλά δεν είναι rock! Ο άτεχνος τραγουδιστής γκαρίζει σαν αρκούδι και ενίοτε θυμάται ότι υπάρχει και κάτι που λέγεται "μελωδικότερη φωνητική γραμμή" (μόνο και μόνο για να της γαμήσει τη μάνα στη συνέχεια), η μουσική χρωστάει τόσο σε Danzig-o-μπάντες όσο και σε πιο μεταλλικά τερτίπια, θα μπορούσαν να ήταν κάτι σαν Mondo Generator αν ήταν περισσότερο διεστραμμένοι και με μεγαλύτερες βλέψεις (και αν οι Mondo Generator μετά τον δεύτερο δίσκο δεν την έβλεπαν ψιλο-βεντέτες και "μετρημένοι"). Αν σήμερα κάνεις πάρτυ και θέλεις να ψήσεις μεθυσμένη παρτούζα σπίτι σου, βάλε να παίξει το "Barf Bag" και το ομότιτλο από αυτό το δίσκο όπως και δήποτε. Και στείλε μου mail μετά να με ευχαριστήσεις.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Το λιτότατο και Danzig-έικο εξώφυλο. Μπλακ εντ Ρολ!


4)SOUNDGARDEN
"BADMOTORFINGER"
-------------------------
Καλά τώρα... Βίωμα. Ακόμα και πριν αποφασίσω ότι σιχαίνομαι να ψάχνω στη μουσική (σιχαίνομαι = βαριέμαι), αυτός ο δίσκος είχε καρφωθεί στη κούτρα μου σχεδόν παρά τη θέλησή μου. Το πιο προσωπικό βίωμα βέβαια ήταν προσφάτως, όταν, στο εργαστήρι ζωγραφικής της σχολής μου, στο κωλοχώρι που βρίσκεται δηλαδή, καθιερώσαμε την τακτική "Πίνω ένα λιβάδι και μετά ζωγραφίζω σα πούστης". Μέσα στον ιδρώτα επιλογής δίσκου για την εν λόγω διαδικασία (και αφού το πρώτο A Perfect Circle έκανε θαύματα), έπιασα το "Badmotorfinger". "Μπα, αυτό;" σκέφτηκα. "Πολύ συγκεκριμένο για τριπίλες". Εν τέλει το δοκίμασα. Και ακόμα και τώρα θυμάμαι να ακούω τα σαξόφωνα στο "Drawing flies" και να χάνομαι, το ρεφρέν του "Searching with my good eye closed" να με κάνει σχεδόν να εκσπερματώνω στην αφάνα της γερασμένης συμφοιτήτριας απέναντι, το "Jesus Christ Pose" να έχει απίστευτα σατανικές ροκ κιθάρες... και θα μου πεις, "Καλά ρε μαλάκα, μαστουρωμένος, όλα τέλεια είναι". Ναι μωρέ. Και κάθεσαι και διαβάζεις πράγματα που ίσως ξέρεις, από ένα τέτοιο blog. Κουβέντα να γίνεται. Ο Cornell είναι φωναροφώναρος ό,τι επιχείρημα του κώλου και να έχεις για το αντίθετο. Ακόμα και αν έγραφε μαλακιούλες στίχους. Αρκεί να τσιρίξει σαν Robert Plant σε σύνδρομο υστερίας, και τα ξεχνάς όλα. ΟΛΑ.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Όλος! Όλος. Όλος, όλος!


5)REPTILE HOUSE
"I STUMBLE AS THE CROW FLIES"
--------------------------------------
Για τους ελάχιστους που παρακολουθούν το τι γράφεται δω μέσα τακτικά, εκτός από την έμφυτη ανωμαλία τους, αναγνωρίζω επίσης και το ότι πλέον όποτε ακούνε ή διαβάζουν το όνομα "Daniel Higgs" τρώνε φρικάρες και χύνουν σαπουνάδες απ' το στόμα. Οι Reptile House είναι η προ-Lungfish μπάντα του κυρίου Higgs. Περίεργη περίπτωση. Ακόμα και μέσα στο groupie ενθουσιασμό μου για τον μουσάτο μισότρελο προφήτη, σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με "αριστούργημα" ή κάτι παρόμοιο. Χωρίς αυτό να μειώνει την αξία του δίσκου. Είναι μια ιδιομορφία από μόνος του, αν το καλοσκεφτείς: πολύ νταπαντούπα και χραπαχρούπου για να χαρακτηριστεί "εκπαιδευτική ροκιά", πολύ αρτιστικά στημμένος και λόγιος σε σημεία για να τον πεις "το μπασταρδοπαίδι του τάδε πάνκη". Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, μα αξίζει έστω και μια φορά να ρίξετε μιαν αυτιά στο δίσκο. Και το κομμάτι "Keelhaul Love" είναι μούρλια.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Περισσότερο "φετίχ στη συγκεκριμένη περίοδο", ο Daniel Higgs νεότερος και βρωμίκουλας/λεχριτοτζόβενος:

Καμπούμ.


6)GRINDERMAN
"GRINDERMAN"
-------------------
Κάπου στο 2007, ο Nick Cave που πλέον εκτός από καλλιτεχνάρα θα τον μνημονεύουμε και σαν τον λόγιο με το πιο τσοντάδικο μουστάκι στην ιστορία της μουσικής, άφησε στην άκρη της λύρες του Ορφέα και θυμήθηκε ότι είναι ένας τσογλαναράς που, όσο μορφωμένος και να το παίζει (και να είναι), θέλει να κάνει βαβούρα. Σαματά. Να ενοχλήσει και να σκανδαλίσει αλλά όχι με το μπαμπάκι πλέον, μα με την ατσαλόβουρτσα. Αν δεν έχετε ακούσει το δίσκο καθόλου, κατεβάστε τον ή γράψτε στο γιουτούμπ "grinderman no pussy blues". Από αυτό και μόνο το κομμάτι ρουφάς όλα τα vibes. Αλητεία φιλοσοφημένη, βαβούρα όχι σαν αυτοσκοπός αλλά ταυτόχρονα απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό της και αποτελεσματική, ο Nick Cave να ξανανιώνει και να χαρίζει ερμηνείες...ΕΡΜΗΝΕΙΑΡΕΣ. Τι άλλο να γράψεις επί του θέματος;
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Μια τραγουδάρα με το όνομα "Honey Bee (Let's Fly to Mars)", και η θέα του μακακοειδούς στο εξώφυλο να την παίζει σε βαθμό αυτοακρωτηριασμού από την καύλα.

7)ROLLINS BAND
"GET SOME GO AGAIN"
--------------------------
Για όσους μοιράζονται ίδια κουσούρια με μένα, αυτός ο δίσκος είναι ήδη γνωστότατος και αγαπημένος. Για όσους θα γούσταραν να ακούσουν ένα καλό επιχείρημα για το γιατί να τον ακούσουν, θα πω μόνο ένα πράγμα: Τραγουδάει ο ΜΑΝ. Οκέη; Οκέη να λες. Ο δίσκος έχει μια πρέζα από την ενεργητικότητα των Black Flag, όσο και μια ολοφάνερη διάθεση για rock'n'roll πρωτόλειο, βαρύ κι ασήκωτο, αντρίκιο, τίγκα στα μούσκουλα. Θυμάμαι ακόμα το Λαρσαίο, που δεν έτυχε ποτέ να γουστάρει για κάποιο λόγο τον Henry Rollins αλλά να έχει σε κάδρο τον Ανσέλμο, να βλέπει το βιντεοκλίπ του ομόνυμου τραγουδιού, και στη θέα του ΜΑΝ με μποξεράκι και κοπάνημα πάνω στα σανίδια, να ξινίζει, "επειδή του θυμίζει πολύ άβολα τον Ανσέλμο". Ή μάλλον, ο Ανσέλμο θυμίζει σε σημεία άβολα τον Rollins, να επισημάνω. Άμα πω ότι κάποιες κιθαριές μου φέρνουν στο μυαλό Maiden Di'Anno εποχής (μην την αγνοείτε κόπανοι), είμαι σίγουρος ότι και ο Rollins ο ίδιος θα έβγαζε αεροπορικό εισητήριο αποκλειστικά και μόνο για να μου σπάσει τα μούτρα, οπότε το βουλώνω. Ακούστε το.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Α, δε θυμάμαι αν το ανέφερα; Σε αυτό το δίσκο αφεντικό είναι ο ΜΑΝ!

Και αν κοτάς, πες μπροστά του "Σου γαμάω το σπίτι, μαλακοκαύλη".


8)CLUTCH
"ROBOT HIVE EXODUS"
---------------------------
Σας έχω πρήξει το πούτσο σε δαύτο blog για τους Clutch. Clutch το ένα, Clutch το άλλο. Και θα συνεχίσω να το κάνω, μέχρι να παγώσει η κόλαση η ίδια. Τοσο γαμάτη μπάντα είναι οι Clutch. Λατρεύοντας φανατικά το μεγαλύτερο ποσοστό της δισκογραφίας τους, το "Robot Hive Exodus" βρήκε το δρόμο του σε αυτό το... "αφιέρωμα" (χα-χαχαχαχα), κυρίως επειδή οι φτηνόμπυρες Lager απ τα Ντία τελειώνουν και έπρεπε να πάρω αποφάσεις κρίσιμες. Αυτό δε λέει τίποτα. To "Robot..." είναι αρρώστια. Στο μυαλό μου το χω σαν ένα διαστημικό θέατρο με πανύψηλους, κίτρινους προβολείς, που φρικιά με μούσια και ρούχα-λουρίδες σκισμένα θα βγαίνουν στη σκηνή και με μουσική υπόκρουση θα απαγγέλουν πανέξυπνα στιχάκια περί θρησκείας και επιστήμης. Και όλα αυτά ραντισμένα με την μαγκιά και την αντρίλα του τριχωτού και της ποτισμένης στο Southern (χμφ) γενειάδας. Οι Clutch είναι συνηθισμένοι να σκαλίζουν θριάμβους, μικρότερους ή μεγαλύτερους. Εδώ απλά στο βουλώνουν πριν καν πας να βγάλεις άχνα.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Γελάω πραγματικά που θα το ξαναγράψω! Αλήθεια! Γελάω μόνος μου σα το μαλάκα! Αλλά: "Mustache stays, right where its at". Και του χρόνου, τσάκαλα!


9)THE ANAL TREATMENT XXXPERIENCE
"INHUMAN ANAL EXPLORATION"
---------------------------------------------
Έχω ξαναγράψει σε αυτό το blog περί "κουμπαριάς": Συχνά πυκνά και όποτε μου καυλώσει, θα σας ειδοποιήσω για μπάντες που τις φορμάρουν γνωστοί και αγαπημένοι μου, και που θα γαμάνε. Πέραν από αντικειμενικότητες και μαλακίες, ο κανόνας για μένα είναι ένας: Αν συμπαθήσω κάποιον πολύ, σημαίνει αυτόματα ότι θα μου αρέσει και η μουσική του δουλεία, αν έχει βεβαίως τέτοια στο καρνέ του (δε κάνω παρέα με μουσικούς μόνο). Είχε γίνει στο παρελθόν με διάφορα, τώρα με δαύτους τους ανώμαλους. Ναι, είναι grind πρόστυχο και πρωκτόλαγνο. Ναι, ο τραγουδιστής, ο Νικόλας, είναι γαμώ τα παιδιά και τον φιλοξένησα μαζί με τη κοπέλα του πριν κάτι μήνες στο σπίτι στα βούνια και περάσαμε υπέροχα. Καμία "αντικειμενικότητα", εντάξει; Εντάξει θα λες. Το "Inhuman Anal Exploration" είναι τίγκα στην ασημένια, αστραφτερή καύλα, είναι τίγκα στην αίσθηση του "κάνω ό,τι μου γουστάρει ακριβώς επειδή μπορώ και δε με δεσμεύει τίποτα", είναι τίγκα στο "γράφω γαμάτα τραγούδια απλά και μόνο επειδή έτσι μου καύλωσε". Και δουλεύει, ω ναι. Δουλεύει. Μετανιώνω ακόμα που δε μπόρεσα να μαι στο live πριν κάτι μέρες στην Αθήνα. Ο τραγουδιστής τους, δε, όταν τον πρωτοσυναντάς, λόγω επιβλητικού παρουσιαστικού, πιστεύεις ότι το πιο πολιτισμένο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να σου δαγκάσει το λάρυγκα πειδή πεινάει, αλλά αυτό είναι απλά μια μεταμφίεση για να κρύψει την τρυφεράδα που κρύβουν δαύτα τα ανοιχτόχρωμα μάτια. Και σταματάω γιατί πολύ οπισθόβουλοι γίναμε στα γεράματα, άη;
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: "Skatosoupa" και, λαμόγιο Νικόλα, μαζί με τη μπλούζα, κοίτα να σκάσεις και καμια κόπια του δίσκου. Ακόμα περιμένω, ναι;


10)ALICE IN CHAINS
"DIRT"
------------------------
Φάση μπάντας που πριν χρόνια και ζαμάνια, όταν είχα πρωτακούσει, δε μου λέγανε μία. Είχα περισσότερη ανάγκη για οφθαλμοφανή τεστοστερόνη. Προσφάτως, και με αφορμή τη κομματάρα και υπερ-hit "Would?" κόλλησα άσχημα με τον δίσκο όλο. Όλοι μας θέλουμε να έχουμε την έννοια της "παρακμής" και της σκατίλας στη κούτρα μας, και ψάχνουμε ροκσταρς σε όλες τις πτυχές της τέχνης για να βρούμε το χαπάκι μας, την μορφίνη μας. Με διαφορετικούς κώδικες. Το "Dirt" είναι απ τα πιο ύπουλα και υπόγεια άλμπουμς, όπου η κατάθλιψη (αν σώνει και καλά πρέπει να ψυχαναγκαστείς και να φας κατάθλιψη επειδή ακούς ένα δίσκο, ρε) σφάζει με το μπαμπάκι. Ο πρεζάκιας Staley έχει εξωπραγματικά όμορφη χροιά και μαζί με το κιθαρίστα φτιάχνουν αμίμητο ντουέτο. Κλαψαρχίδες; Μουντοί; Μελό; Ξέρω γω; Για μένα, μελαγχολικά rock και αποτελεσματικά συναισθηματικοί. Και βιώσιμοι, εν τέλει, αν είστε γκαντέμηδες.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Το "Would?" με τον Anselmo στα φωνητικά, live, μετά το θάνατο του πρεζοStaley.


11)THRICE
"BEGGARS"
-------------
Σύντομο το φλερτ μου με δαύτους. Φανταστείτε αυτό: λιώνεις το κατακαλόκαιρο απ' τον πουστοπρέζο κωλοήλιο, και ξαφνικά μέσα απ' το παραθύρι φυσάει δροσούλα ανεκτίμητη. Ή το άλλο: περπατάς βραδάκι σε κτήμα, και ξαφνικά ψιχαλάει, όχι το ενοχλητικό "στάλα στάλα στη κεφάλα" σα κινέζικο βασανηστήριο, ούτε το όλοι λούτσα- η ψιχάλα χάδι, η απόλυτα ειλικρινής και βολική, στοργική. Κάτι τέτοιο παίζει με το άλμπουμ. Χαμηλές συχνότητες, χαμηλές ταχύτητες, ζεστή, φιλόξενη ατμόσφαιρα, πολύ όμορφη χροιά που πατάει σε παλαιότερα και επιτυχημένως δοκιμασμένα rock μοτίβα. Αλέρτ.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Το ομότιτλο. Γαμάει κωλαρίνους.


12)TOM WAITS
"FRANKS WILD YEARS"
--------------------------
Μη πιάσουμε κουβέντα για τον Θωμά τον Περιμένη. Θα σπαταλήσουμε τη μισή μας ζωή. Και σας το λέει τύπος που ουδέποτε τον λάτρεψε σα θεό, ας πούμε. Αλλά είχε πάντα την ικανότητα να σου φέρνει το καμπαρέ και τις πουτάνες μες τη μάπα, στο σαλόνι. Και στο συγκεκριμένο δίσκο, σε προκαλεί σχεδόν να βουτήξεις στο οινόπνευμα και να φτιάξεις μπόγο και να την κάνεις προς άγνωστη τοποθεσία, μένοντας ενδεχομένως στο αμάξι σου για κάποιο διάστημα. Ο Waits εδώ γαυγίζει σα να μην υπάρχει αύριο, ενίοτε θυμάται και το ότι μπορεί να σιγομουρμουρίσει πιο μελωδικά, πιο μετά γίνεται τσαχπίνης και προφανές θήραμα για κουλτουροκορασίδες, πιο πέρα άντρακλας και μπουκοφσκικός και προφανές θήραμα για κουλτουροκορασίδους. Το "Franks Wild Years" γαμάει.
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: "I'll be gone"- άστηνα τη καριόλα, φάει τοστ το πρωί αφού τη γαμήσεις, και φύγε. "Yesterday is Here"- Παιάνας καταχρήσεων. Επίσης, το ακορντεόν και η ακόμα τζόβενη τότε μάπα του Θωμά στο εξώφυλο.


13)ROB ZOMBIE
"HELLBILLY DELUXE 1"
---------------------------
Ποτέ, μα ποτέ δε γούσταρα Rob Zombie. Δεν έχω κάτι με το τύπο, φτιάνει και συμπαθητικές ταινιούλες, μα δεν ειν του γούστου μου. Μα θα μουνα μεγάλος μπετονόβλακας, αν προσπαθούσα να προσποιηθώ καν ότι αυτός ο δίσκος, δεν είναι τόσο εθιστικός όσο και το σουτάρισμα ηρωίνας τούρκικιας στις φλέβες. Ο Rob εδώ είχε βρει μια χρυσή συνταγή. Είχε κάνει συμβόλαιο με το διάολο. Είχε το κοκκαλάκι της νυχτερίδας. Δε ξέρω. Μα σε αυτό το δίσκο, μέσα από Industrial μοτίβα, σε κάνει, αν έχεις και την όρεξη και τη προδιάθεση φυσικά (με ακούς, μαλάκω με το αγορέ μαλλί που είσαι εναλλακτικιά;) να χοροπηδάς σα το κατσίκι με ένα groove που ΣΠΑΝΙΩΣ συναντάς πλέον, με ρεφρέν-μεθυσμένες αλκοολογηπεδοατάκες ΜΕΓΙΣΤΗΣ απόλαυσης, και μάλιστα τραγουδισμένα με μια μπουνταλοφωνάρα που ποτέ δε θα πάρει βραβείο εκφραστικότητας ή καλλιφωνίας (και στα κλαπανάρια μας), με ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ που σε μαγνητίζουν, με όλο το περιτύλιγμα δρακούλων/ζομπίων/ζωντανών-νεκρών στριπτιζούδων και βάλε. Μια υπερπαραγωγή με απίστευτο ήχο, ένα τσίρκο γκροτέσκου, ηλεκτρονικό όσο και rawk, αστείο όσο και θανάσιμο, απωθητικό όσο και εθιστικότατο. Meeeeeeet-tha-creeeeeepaaaaaa....
ΦΕΤΙΧ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ: Όλος είναι ένα μεγάλο φετίχ, ας πούμε όμως τον κράχτη "Dragula". Αν όχι για το τίγκα-τριπίλα βιντεοκλίπ, για το ρεφρέν που πάει "Τεεεεεε-τουτουτουτου-μπεεεεεερρρ-τουτουτουτου-μπεεεεεεεεεερρρ-ανδαμπακ-α-μα-ΝΤΡΑΑΑΑΑΓΚΙΟΥ-ΛΑΑΑΑΑ". Αρρώστια.