Κυριακή 18 Απριλίου 2010

Ουράνιο τόξο τη Νύχτα (Καληνύχτα Βρωμόσκυλε 2)


Χωρίς γκαφρά, μέσα στη βρώμα της υστερίας για το όμορφο του καθημερινού βραδιού του τίποτα, να πιπιλάμε μανιωδώς τσιγάρα χάρτινα, να παρατηρούμε ό,τι περνάει σχεδόν με μεσσιακό σέβας. Όλοι είναι καλύτεροι από εσένα, όταν δεν έχεις αυταπάτες για το τι είσαι, και όταν δεν ανέχεσαι μερικές εγκεφαλικές εκρήξεις να σε επηρεάζουν λόγω κατάστασης στο να δειχτείς στον εαυτό σου.

Πολλές φορές αποτραβιόμουνα, άφηνα τους άλλους, φίλους στοιβαρούς, αδερφικούς ενίοτε, να κάνουν το παιχνίδι τους, με τις κοντές φούστες να παρελαύνουν μπρος τους, με τα σφυρίγματα και τα κοπλιμέντα να χύνονται από τα χείλη τους σαν εμετός από φτηνή βότκα. Πολλές φορές αποτραβιόμουνα και αποτριαβέμαι, διότι δεν είσαι δίπλα μου. Και νιώθω ότι μεγαλώνω, και δε μπορώ να σε αγγίξω, ούτε να σε κατανοήσω όπως θα ήθελα. Αγάπησα και αγαπάω τη γυναίκα όσο τίποτα, ουκ ολίγες φορές βρίσκω την αφηρημένη γυναικεία φιγούρα μέσα μου, να σπαρταράει σαν ετοιμοθάνατο ψάρι, από την ανικανότητά μου να την εξυψώσω κει που πρέπει, κει που είναι το σωστό. Το "σωστό" για μένανε.

Πολλές φορές αποτραβιέμαι, και εύχομαι να χα το θάρρος, να τραγουδήσω, να γρυλίσω μέσα στο πεζόδρομο. Να πάρω μια κιθάρα, αν ήξερα να παίζω, και να φτύσω ό,τι μπαρουτοκαπνισμένο θα ήθελα, ό,τι υγιές και ειλικρινές και ανθυγιεινό και βρώμικο θα μπορούσα, μπρος σας. Ανάμεσά σας. Να το φτύσω σα βενζίνα, σαν νικοτίνη στα πόδια σας, και σεις απλά να χαμογελάσετε ή να πιαστείτε αγκαλία με το αμόρε σας παρατηρώντας. Επιδοκιμάζοντας. Ή αποδοκιμάζοντας.
Κείνες οι φορές, είναι το αντίστοιχο του όσων πίνω, και όσων καταναλώνω, και γιατί τα πίνω και γιατί τα καταναλώνω. Ποτέ τα δάχτυλά μου όμως δε θα αγγίξουν χορδές, και ποτέ τα δάχτυλά μου με οποιονδήποτε τρόπο, δε θα ξεράσουν όλα όσα θέλω, για μένα πρώτα και για σας μετά. Ιδού, ένα στερνοπούλι που ψοφάει στον αέρα, και το φίδι που μέχρι πριν είχε στα νύχια του, να έχει χαμόγελο λιπόσαρκο, σουβλερό, μέχρι κει που θα ήταν τα αυτιά του- αν είχε.

Άλλη μια νύχτα, άλλος ένας κόκκος σκόνης στη κλεψύδρα μου, η πουτάνα πάει γαμιώντας.

Οι συνοδοιπόροι ακόμα φωνάζουνε, φέρνουν σβούρες, θαυμάζουν το ωραίο. Κάπου εκεί χαμογελάς αυθόρμητα, ρουφάς, σνιφάρεις, κάνεις ράνεις, και ξαναχαμογελάς άλλη μια φορά. Απόψε έχει φεγγάρι απ' τα λίγα, πορτοκαλόχρωμο, γεμάτο υποσχέσεις που ποτέ δε θα ολοκληρώσουν τον κύκλο της αυτοπραγμάτωσης. Φεγγάρι τύραννο, φεγγάρι αφέντη, φεγγάρι από τα λίγα. Τα ωραία. Τα πολύτιμα.

Γιατί από τότε που σαν πιτσιρικά, με μάθανε ότι αυτές οι χάντρες,
οι κουκκίδες
που λάμπουνε τόσο μακριά, και όμως τόσο κοντά στη κούτρα μου,
λέγονται "αστέρια"
και κάθε αστέρι είναι απλά ένα αστέρι
και τίποτε άλλο,
από τότε απλά περίμενα να με βρει η ώρα
που στο μέλλον, τότε τόσο μακρινό και ομιχλώδες,
στο μέλλον,
θα έχω απλά να λέω ιστορίες
σε κουτσούβελα
για το πώς, ρε φίλε,
φουντάραμε
και
απλά
γουστάραμε
στο ενδιάμεσο
και ρίχναμε κατάρες
στο τριγύρω.

Διότι είναι σα το πόκερ αυτό το πράμα
που λεγε κι ο Στέργιος
Πέντε λεπτά να το μάθεις
και μια ζωή
να το μετανιώνεις.

Αλλά ο δρόμος παραμένει σκούρος κι επιθετικός. Οι λίγες φιγούρες στο εκεί και στο εδώ, δείχνουν να σε περιφρονούν. Άλλες να σου σκάνε χαμόγελα-κλαυσίγελους σα να'σαι παράλυτος συγγενής τους. Οι μαγαζάτορες από καντίνες του πούτσου, αδιάφοροι. Στο δίπλα μαγαζί βαράγανε πρέζες και μας παρατηρούσαν πάω στοίχημα, λιωμένοι, για το γκρίζο, στον καμβά του απόλυτου μαύρου που τους κύκλωνε.
Στα βουνά είναι διαφορετικά. Στα βουνά, λόγω συνθηκών, ο μπεκρής είναι κατανοητός. Στη θάλασσα, αναλόγως περιοχών θα μου πεις, ο μπεκρής είναι μια αποτυχία. Δυαδική προσωπικότητα. Πολλές φορές παρακάλεσα ό,τι έχει απομείνει απ' τα 15-16 μου να ξανάρθει σπίτι, στο χωριό. Πλέον είναι ένα θέατρο. Ένα θέατρο πρώτα απ' την οικογένεια, που πρέπει να ξεσκονίσεις παλιά συρτάρια για να ανακαλύψεις κρυμμένα μυστικά που δε σου λέει κανείς επίτηδες σχεδόν, και μισό θέατρο από μένα, που πρέπει να είμαι ακούραστος εργάτης. Ενώ ποτέ δεν ήμουνα.

Δύο πρόσωπα στη νύχτα μας.
Να'σου πάλι τα χλεμπόνια στο πεζοδρόμιο. Οι μπανανόφλουδες, τα κομμένα χαρτάκια από ανεκπλήρωτη χειροτεχνία καπνιστική. Τα σπέρματα από τα ταξιτζήδικα. Το κάτουρο και το φρέσκο σκατό απ' τα αδέσποτα στο πάρκο. Οι ματιές. Τα βαριά λόγια.
Απ' την άλλη, να πάλι το μαυριδερό το μπλε της ετοιμοθάνατης της λάμπας. Το πορτοκαλί απ' τις ακτίνες του φεγγαριού που φυτρώνουν νεογέννητα σε ρίζες πολεοδομίας. Οι ματιές και τ'ανοιγμένα στόματα των φίλων. Οι χριστοπαναγίες που ανταλλάζετε σαν ευχές. Οι αγκαλιές. Η αίσθηση, το συναίσθημα, ότι για λίγες ώρες του βραδιού, ελέγχεις τα πάντα. Ότι είσαι ο άρχοντας. Ο γαμάω. Ο "τα-ξέρω-όλα". Και ναι. Τα ξέρεις όντως τότε όλα. Γιατί τα απλουστεύεις.

Μπέρδεμα και ζαλούρα. Κανένα ποσό κόσμου, μάζας, σε μπαράκι, δε σε ικανοποιεί απόψε. Μηχανή. Ένας τελειωμένος, ένας αποτυχημένος, ένα τίποτα, ένα μηδενικό. Και το χαίρεσαι γιατί έτσι πρέπει.

"Γιατί;
ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΗΛΙΑ,
ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ;!
ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ
ΓΑΜΩ ΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥ!"
φωνάζει ένας αδερφικός, απ τους ελάχιστους φίλους τέτοιους που χω,
ενώ με βλέπει να τινάζω το πουλί μου
στη γωνία της κουζίνας του
έχοντας κατουρήσει ό,τι είναι
δεξά.

Αλήθεια, δε ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν
μπορώ να επιστρέφω σε τέσσερις τοίχους
με βουνά από άπλυτα, χρησιμοποιημένα ρούχα
βουνά από κουτάκια, μπουκάλια
με τη βρώμα βόντκας, όπως μου λένε δηλαδή,
να σε μαστουρώνει με το που μπαίνεις,
και όταν μπορώ να ανοίγω μια κωλο-οθόνη
να βάζω τραγούδια για το χτες να παίζουν
και για το άγριο αύριο,
και να πατάω δυο-τρία κωλοπλήκτρα,
τότε θα ξέρω ότι τουλάχιστον,

κάτι, έστω και ελάχιστο,
για μένα,
κάνω καλά σε αυτή τη κωλοτρυπίδα
που με πετάξανε για να αναπνέω.

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Σήμερα;



Σήμερα ήταν αλλιώς.
Και ακόμα και η
"αναπάντητη"
στο κινητό
ήτανε
"αναπάντεχη"

Το πρωί πρωί,
με Λαρσαίο,
πληρώναμε λογαριασμούς,
με τη σέσουλα.
Ωραία.
Και ο Λαρσαίος έφτιαξε το κινητό
της μιας τύπισσας
στη ΔΕΥΑΦ
το φτιαξε,
να μη γραφει πλεον με Κ9
ή όπως λέγεται
η μαλακία.

Μετά
μεσημεράκι
τσίπουρα στο μαγαζί
βγήκα off
για κάποιες ώρες
δεν ήξερα καν
τι γινότανε
έμαθα μετά
ότι
έπεφτα στο μαγαζί
και
κατούρησα στο σπίτι
του Λαρσαίου
στη κουζίνα
στη κουζίνα, ακριβώς δεξά
όπως μπαίνεις.

Δε θυμόμουνα τίποτα
άρα
με το που ξύπνησα
γύρω στις 10 κάτι-φεύγα
το βράδυ
σφουγγάρισα 5 φορές
ναι ρε καριόλη, 5 φορές,
και ήμασταν όλοι έτοιμοι
για σκατά
για βράδυ
για μπαράκι.

Περάσαμε το βράδυ εκεί
ως ένα σημείο
μετά
με σύρανε αλλού
αλλού ρε
αλλού
και στο νέο μαγαζί
που πήγαμε
θε μου
παίζανε διασκευές
με live ορχήστρα
σε διάφορα
ε ναι
"πέθανε και ο Ξυδούς προσφάτως"
ε ναι
και διασκευές σε Σαβόπουλο
ρεμ τη καριόλα
τη "Συννεφούλα"
ρε τη καριόλα
ρε.

Ο Λαρσαίος
με τον Αλέξη
τη κάνανε
μεις κανονίζαμε
με το Κωσταντίνο
πώς να κλέψουμε καμια μπύρα
κανόνι
πιστόλα
κλπ
αλλά τίποτα
ήταν γνωστή η σερβιτόρα
γνωστή ήτανε
είπε όχι ο μάγκας
άρα
φύγαμε

Φτάσαμε σπίτι
μου
πήραμε λεφτά
ό,τι είχα
για αύριο
άρα για σήμερα
πήραμε
μια εξάδα μπύρες
και από ένα
ψωμάκι
φαγί για
σήμερα
φαγί
ρε αδερφέ,
γάμησε
το ψωμάκι
γάμησε.

Στη πλατεία
με το Κωσταντίνο
και
δυο τύπισσες
ίσως τις ήξερε ο
Κωσταντίνος
και καλά
"πιωμένες"
δικαιολογίες
για να μην
πούμε
"θέλουμε ψωλή"
πρώτη φορά
που
ελεγα μεθυσμένος
ασυναρτησίες
και
κοπέλες γελάγανε
ουάο.
Συνήθως,

Παίρνουν πούλο
ή
στρίβουν τσιγάρα
και μένουν με τη κρυφή
τη φλόγα
της καύλας
γιατί ρε;
να ηδονίζονται τόσο
και το λέω με τη σιγουριά
τόσων χρόνων,
γιατί ρε να ηδονίζονται τόσο
οι γκόμενες
με τους μπεκρήδες;
γιατί;

αστείο είν;
ας πούμε
αστείο είν;

Πφφφφ.

Σήμερα απλά
έκανα τον εαυτό μου ρεζίλι
άλλη
ΑΛΛΗ
μια φορά
όπως γίνεται τόσον,
ΤΟΣΟΝ
καιρό,
και απλά,
αφού το έμαθα,
μετά,
αφού ξαναξύπνισα,
είπαμε,

"Δε γαμιέται"!

Μωρέ,

"Δε γαμιέται";

Δε γαμιέται;

Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

Πανίδες εδώ (Καληνύχτα Βρωμόσκυλε 1)


Χωματόδρομοι βρεμμένοι, μουλιασμένοι από κάτουρα σύννεφων διστακτικά, οι γαλότσες των υπερήλικων των κοτσωνάτων από μακριά να κοπανάνε με σχεδόν στρατιωτική συνέπεια το πηχτό, σκατένιο καφέ της γης, και μπροστά να σέρνουνε κατσικάκια, στριφογυρνώντας τη μαγκούρα του στον αέρα, πάνω απ' τα φρεσκοσκαλισμένα κέρατά τους.

Και ο τετράτροχος ο μούσχαρος να γρυλίζει και μεις να μαστε μέσα.

Οι μηχανές ξαναμουγκάρισαν το πρωινό. Τα μάτια μου τα καημένα δε μπορούσαν να ανοίξουν διάπλατα για να αντικρύσουν τις πρώτες σταγόνες πρωινού, επέμεναν να σιγοκλείνουν κάθε δύο δεύτερα όλο και πιο πολύ. Με τον απαίσιο, αν και απόλυτα ρεαλιστικό, μαγκάλι της απαίτησης να βγαίνει απ' τα προσφάτως ξεσκονισμένα αμάξια τριγύρω, κλάμα από τα εντόσθιά τους, σαν βρέφη αδηφάγα, με τα στόματα ορθάνοιχτα, να ψάχνουν για βυζί.

Και ο τετράτροχος ο μούσχαρος να γρυλίζει και μεις να κάνουμε κύκλο γύρω του.

Χάρτινα κτήρια, λεπτεπίλεπτα επειδή ακριβώς ποτέ δε δέχτηκαν την ισχύ τους την αυταπόδεκτη, φυλακισμένα στο απόλυτο γκρίζο του τίποτα στις πεδιάδες του πουθενά, περιοχές που ποτέ δε μαθαίνεις και σα φωτογραφίες καρφιτσώνεις στη πιο σκοτεινή άκρη του μυαλού, για τα χρόνια που θα'ρθουν. Χάρτινα κτήρια με ραμμένα στόματα και μάτια.

Και ο τετράτροχος ο μούσχαρος να γρυλίζει και μεις να τρώμε σκοτοδίνες μες τη μάπα.

Τσίγκος, άσπρο και κόκκινο σα μάρκα,
ξανά και ξανά, πυργάκια,
η χαμένη Ατλαντίδα σου γι'απόψε
με ζύθο στο στέμμα αντί για ρουμπίνια,
και το χημικό σου, η χημεία σου
μισή-μισή μές το τσιγάρο-κλέφτη,
γελωτοποιό, εξολοθρευτή του απογιόματός σου,
η χημεία σου μαζί με την πατροπαράδοτη πρασινάδα
περίεργο κεφάλι,
χημικό στομάχι,
μπέρδεμα,
γιατί μιλάτγε όλοι τόσο γρήγορα αλλά
νόημα δε βγάζετε;
Η χημεία σου με τη πατροπαράδοτη πρασινάδα
κόκκινο άσπρο ζύθος μαζί τους,
τοξικό κεφάλι, αλλά υγιές,
νιρβάνα.
Χαλάρωση.
Ειρήνη.

Ακόμα μια φορά τα λάστιχα γλυστράνε στο φρεσκοβρεμμένο τσιμέντο,
καμιά εικοσαριά παραιτημένοι απ' τη ζωή,
και μερικοί ελάχιστοι απλοί ταξιδιώτες,
μέσα στην κοιλιά του μηχανικού του κήτους από βενζίνα,
μοντέρνοι Ιωνάδες να πούμε,
να μένουν να ξεχνιούνται στο μισό της όρασης
απέναντι απ' το τζάμι
και μέχρι μέσα, την καρδιά των πιο μακρινών βουνών,
και να θυμούνται τα τρία στάδια της γαλήνης:

1)Το κρανίο μένει ακίνητο
Το χώμα είναι κατάμαυρο
Ένας τεράστιος ουρανός να αγναντέψεις
Τα σκουληκάκια χώνονται και κουνιούνται στο κέντρο του
Οι ρίζες απ' τα ραδίκια απλώνονται σα γαλαξίες:
Ένας ουρανός που γεννιέται απ' τον ίδιο του τον εαυτό.

2)Το κρανίο βρέχεται απ το σκατόχωμα
Και το χώμα χειρουργεί το κρανίο
και τα οστά, ξανά,
σαν ένας εδώ και δεκαετίες νεκρός συγγενής
πρόγονος.

3)Σκόνη και μαυρίλα
Και στις ίδιες θάλασσες που έπλεαν τότε οι παππούδες σου,
και συ θα κολυμπήσεις τώρα.

Με βαρύ μπουφάν
αξύριστα χείλια και πηγούνι,
βρώμικο σώμα, βρωμερό, παρηκμασμένο,
νεκρά μάτια, πλαστικά πλέον
και την συνειδητοποίηση μιας ψευδαίσθησης:
λένε όλοι τους,
"είχαμε τη φλόγα μέσα μας από μικροί"
"και γράψαμε"
"και ζωγραφίσαμε"
"και δημιουργήσαμε"

Συ που από κούτσικος
είσαι γεμάτος με βροχή;

Σάββατο 3 Απριλίου 2010

Ημερωμένα Λόγια 16



-Ξύπνα. Ξύπνα.


Σας έχει τύχει να βλέπετε το 8ο όνειρο, 7 και κάτι το πρωί, και κάποιος να προσπαθεί να σας ξυπνήσει; Και κατά τη διάρκεια αυτής της ανίερης μισοξήγας, να περνάει η εντολή του υποκειμένου απέναντί σας μέσω του μυαλού σαν εικόνα, αντανάκλαση του πραγματικού μέσα στο όνειρο;

Εκείνο το πρωί λοιπόν ονειρευόμουνα πως ο πανούργος καραφλός κοντός που με είχε στριμώξει σε μια σκοτεινή γωνία με ένα σπασμένο μπουκάλι στο χέρι, με κοίταζε με τεράστια μάτια, γαλάζια και υπερσίγουρα για τον εαυτό τους (κλασσικό κόμπλεξ κοντών), και μου φώναζε, με το στόμα του με τα μισοβγαλμένα δόντια και τα τεράστια κόκκινα ούλα, με διέταζε να ξυπνήσω. Να ξυπνήσω. Να ξυπνήσω. Να ξυπ...


-Γκαααααααχχχφφφ! Φχχχχ!


Εκτοξεύτηκα σα σούστα.

Το μουστάκι του πατέρα μου ξεχώριζε στο σκοτάδι σαν όγκος κυριαρχίας, σύμβολο εξουσίας, μέσα στους 4 σκονισμένους τοίχους του δωματίου μου.


-Σιγά ρε. Ξύπνα. Σιγά.

-Εεεερρρρείναι γιώωωωωρα κιόλαλα;

-Ναι. Άντε σήκω.


Έμεινα 4 δεύτερα μόνος στο κρεβάτι για να ξυπνήσω πλήρως. Κούνησα λίγο το κεφάλι, έξυσα το δεξί παπάρι, και έδωσα ραντεβού με τον μοβόρο κοντό καραφλοδαίμονα για το ίδιο βράδυ- αλλά αυτή τη φορά θα ονειρευτώ ταυτόχρονα ότι κουβαλάω ματσέτα.

Και όντως ο πατέρας μου είχε δίκιο. Σήμερα ήταν να καθαρίζαμε/βάζαμε σε τάξη/τακτοποιούσαμε/ κάναμε δουλειές/ βεβαιωθούμε πως ο Ηλίας είναι καθαρός. Πράγμα ηλίθιο, καθώς με ένα ποτηράκι κάτουρο και λίγες εξετάσεις, έχεις και πιο έγκυρα αποτελέσματα, και γλιτώνεις και το εξεταζόμενο υποκείμενο από πρωινά ξυπνήματα τις μέρες του Πάσχα που δεν έχει να κάνει κάτι άλλο.

Αλλά χτες αισθανόμουνα υπερ-υπέροχα.

Ήταν η μέρα του επιτάφειου.

Και "επιτάφειος" στο χωριό σημαίνει "η μέρα που το χωριό ζωντανεύει και γίνεται μαγικό και με φώτα και επιτέλους κάτι κινείται και δεν αισθανόμαστε μίζεροι και λασπωμένοι και ξεχασμένοι από όλους και όλα και είμαστε χαρούμενοι και και και".

Το πιάσατε.


Το πρώτο άφιλτρο δανεικό απ' τον πατέρα μου, συνοδεύτηκε από έναν φραπέ που προθημοποιήθηκε να μου φτιάξει με τα χεράκια του.

Και θυμήθηκα τότε γιατί ποτέ δε ζήταγα φραπέ απ' τον πατέρα μου, όποτε εν πάσει περιπτώσει ήμουν στο χωριό: τόσο καιρό νόμιζα ότι ήταν για να μη τον κουράζω, αλλά στη πραγματικότητα, ο πατέρας μου ανήκει σε μια μυστήρια αίρεση που πρεσβεύει ότι, αν βάλεις οτιδήποτε στον καφέ σου, και τον γλυκήνεις, σου πέφτουν τα μαλλιά και κολλάς μαλάρια στη σχισμή που ενώνονται οι δυο σου κατουροσακούλες. Οπότε το πρωινό άφιλτρο έγινε ακόμα πιο απαίσιο, και ο καφές ακόμα πιο καρκινογόνος- ωραία τελετή ξυπνήματος.


-Πάμε έξω.


Ο κυρ Βαγγέλης ήταν πάντα περήφανος για τον κήπο του. Όχι με τον αμερικάνικο, politically correct τρόπο των ταινιών, με νοικοκυρέους που φυτεύουν γλαδιόλες και τις περιποιούνται περισσότερο απ' τα εθισμένα στο crack παιδιά τους, για να τις πάνε σε διαγωνισμούς, με κρυφό πόθο να διακοσμήσουν τον τοίχο τους με ακόμα ένα ανούσιο κομμάτι παλιοσίδερο-πλακέτα, δίπλα απ' τη "δεύτερη θέση σε διαγωνισμό κυνηγιού στρουθοκάμηλου" ή "πρωτείο επιτυχίας σε τοξοβολία ενώ ταυτόχρονα καβαλάς ταύρο πιασμένος από τη ψωλή του". Όχι, ο κυρ Βαγγέλης είναι περήφανος που, μέχρι να φτάσει στα χρόνια της συνταξιοδότησης, σηκωνόταν πρωί όσες μέρες δε δούλευε σα σκύλος, για να φτυαρίζει λασπούρα, να κλαδεύει πράσινους, άχρηστους θάμνους-πυγμαίους και να κανονίζει για το κόψιμο των κλαδιών των πεύκων. Το πάθος του, λέει, κανένας δημιουργικότερος τρόπος για να περνάς την ελεύθερη ώρα σου, λέω.

Αλλά τώρα είμαι στο χωριό, ε;

Υπακούω στους κανόνες.

Ο χάρτης πολεμικών επιχειρήσεων έδειχνε τέσσερα κύρια σημεία δράσης: αριστερά, δεξιά, πάνω και κάτω του κήπου. Σχέδιο "Πευκοβελόνες, σκατά γάτας, πεσμένων φύλλων-κλαδιών και ξεχορτάριασμα". Η τσουγκράνα, θα σας πουν κάποιοι φανφαρολόγοι δήθεν-παλαιο-χαρντκορ-"ψημένοι" της εξοχής, είναι "η επέκταση του χεριού του άντρα". Αρχίδια είναι. Παρόλο που πολλές φορές φαντάζει το πιο δεκτικό και φιλόξενο εργαλείο απ'όλα τα υπόλοιπα (πχ φτυάρι, πριόνι), και βγάζει και αυτό το ευγενές "χραααατςς, χρααααατςςς" όταν έρχεται σε επαφή με τα αγριόφυλλα (πώς νομίζετε βγήκε η φράση "τα ξύνω όλη μέρα με τσουγκράνα";), παραμένει μια μαλακισμένη, για παραιτημένους απ τη ζωή διαδικασία, το να τη χρησιμοποιείς. Νιώθεις ότι σε τρυπάει βαθύτερα απ'όσο θέλεις, ακριβώς επειδή η απλότητά της σε παραπλανεί. Και με αυτά και μ'αυτά, αρχίσαμε να μαζεύουμε σωρούς με τον πατέρα μου, βουναλάκια από νεκρά μέλη δέντρων και κομμένα μόρια χορταρικών. Φορώντας τα πασίγνωστα σε όλους πλαστικά γάντια, που τόσο αγαπήθηκαν, ειδικά από σέρνικα που βίωσαν έστω και μια φορά την συγκλονιστική εμπειρία της εξέτασης προστάτη, βούταγα τα σκατολοϊδια και τα έχωνα στην ρετρό σκουπιδοσακούλα που κράταγε ο κυρ Βαγγέλης ανοιχτή, σα στόμα εμβρύου. Συνεχίσαμε για αρκετή ώρα στο ίδιο μοτίβο, στη συνέχεια κλάδεψα κάτι χαμουκώληκες φυτρωμένες παπαριές για να "μπορέσουν να μεγαλώσουν καλύτερα", μετά είχε σειρά ο δρόμος και ο πίσω κήπος. Οι σκόνες από τη ρήψη κλαδακίων και σκουπιδιών στη σακούλα, μου γαμήσανε και το ένα μάτι, παρολίγον.
Διάλειμμα για τσιγάρο, μονόλογος του πατέρα για το συγκλονιστικό της υπόθεσης, του να φροντίζεις το κήπο και κατ' επέκτασην το σπίτι/φαμίλια σου και του να σηκώνεσαι νωρίς και να δουλεύεις χειρωνακτικά (αυτό κάνω κι εγώ, ήταν η απάντησή μου, το πινέλο προφανώς δε το χώνω στο κώλο μου), και βουρ για το νεκροταφείο.
Ήταν η μέρα του ΕΠΙΤΑΦΕΙΟΥ φίλε.
Και εκτός αυτού, είχα χρόνια να επισκεπτώ τον παππού μου. Που από "μεγάλος άντρας", "βαθειά λόγιος" και "μεγάλη προσωπικότητα" (ξέρετε, όλα όσα σας πουλάνε σε όλους εσάς που έτυχε να μην γνωρίσετε ποτέ τον παππού σας), πλέον είναι ένας σωρός από τσακμακόπετρες και χαλίκια χρωματιστά οικοδομής, με μια πλακέτα με το όνομά του από πάνω. Μεγάλη πρόοδος.
Το λοιπόν, το νεκροταφείο του χωριού μου παραμένει πάντα απαράδεκτο. Είναι απελπιστικά στριμωγμένο, σε βαθμό που χρειάζεται να πατάς πάνω στους τάφους, σε σημεία, για να πας εκεί που θέλεις. Και μιας και αυτές τις μέρες, σχεδόν όλοι οι συγχωριανοί καθαρίζανε τους τάφους και το μάρμαρό τους, πλέον έπρεπε να πατάς πάνω ακριβώς στα χαλίκια/χώμα. Πάνω στους νεκρούς δηλαδή. Και όχι, δεν είμαι ούτε κανας προληπτικός, ούτε κανας θρησκευάμενος, αλλά φαντάζομαι ότι αν είχα πεθάνει και κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος μαλάκας που πάταγε τα αρχίδια ή το κούτελο για να πάει παραδίπλα, θα σηκωνόμουνα ουρλιάζοντας μανιασμένα περί "δικαιωμάτων αιωνίου ύπνου" κλπ.
Να μην πολυλογώ, πέρασα τον παππού 2-3 χέρια λούστρο, ξεχορτάριασα τον αφαλό και τις μασχάλες του, ρίξαμε νερό τριγύρω και καθαρίσαμε τη περιοχή, ανάψαμε και τα λιβάνια μας, πήγαμε και παραδίπλα σε κάτι ξεχασμένους από θεούς και δαίμονες συγγενείς του πατέρα μου (που δε ξέρω τι μου είναι εμένα. Οι κωλοΑρβανίτες και τα τεράστια σόγια τους), ωραία πέρασε η μέρα. Φέυγοντας είδα και τον θείο το Θανάση να κάθεται μελαγχολικά στην άκρη του νεκροταφείου, σε κάποιους συγκεκριμένους τάφους.
Ήταν ψιλοσόκ, καθώς ο θείος ο Θανάσης, είναι ένας χαρωπός άνθρωπος ετών 73, που τα τσούζει σχεδόν καθημερινά, και εξωτερικά μοιάζει με γέρο ναυτικό με κοστούμι: καράφλα η οποία στο πίσω μέρος του κρανίου έχει όχι απλά ζάρες αλλά σχεδόν το αποτέλεσμα μετά από μονομαχία με γιαταγάνια για τη τιμή κάποιας πριγκηπέσσας της Ασίας, αραιά μαλλιά αριστερά και δεξιά, γενειάδα κάτασπρη. Δε ξέρω τίποτα για το παρελθόν του, παρά μόνο ότι κάποια στιγμή έκανε αγιογραφίες κάπου όξω. Και ότι είχε μπλεχτεί με το Γλέζο σε κάτι πολιτικά, τη δεκαετία του 80. Είναι με λίγα λόγια, από τα λίγα άτομα στο σόι μου που ανέχομαι δίχως δεύτερη κουβέντα, και όχι μόνο αυτό, αλλά τα συμπαθώ απεριόριστα. Αν μη τι άλλο, βγάζει ο άτιμος και ωραίο αιτωλικό τσίπουρο.
Εκείνη τη μέρα, άραζε σχεδόν βλοσυρός μπροστά από τις ταφόπλακες, και θα'λεγε κανείς ότι συνομιλούσε δίχως να ανοιγοκλείνει το στόμα του με όποιον/όποια βρισκόταν μέσα στο κοφίνι μπρος του. Άνθρωποι τέτοιας ηλικίας τείνουν να αρχίζουν να σκέφτονται πιο απαισιόδοξα. Ξέροντας το θείο μου έστω και ελάχιστα, μάλλον απλά του λείπουν κάποια πράγματα- στη συνέχεια μας είδε και μας χαιρέτισε καπνίζοντας μόρτικα, και κάνοντας πλάκα για το σόι μας όπως πάντα. Σας είπα ότι τον συμπαθώ πολύ;
Σπίτι. Άρπαγμα μεμιάς της μπύρας, και άλλης μιας μπύρας, από το ψυγείο, και σερβίρισμα κρύου μπιφτεκιού κομμένου φέτες, για μεζέ. Ο κυρ Βαγγέλης μουρμουρίζει, "Είναι νωρίς ακόμα για μπύρα, είναι πρωί". Εγώ απλά γεμίζω και απολαμβάνω το βραβείο των κόπων μου, αποφεύγοντας φυσικά να αναλύσω το γιατί δεν είναι νωρίς ακόμα για μπύρα.
Είχα καιρό να ευχαριστηθώ τόσο πολύ ένα ζεστο μπάνιο. Κυρίως γιατί δεν πλένομαι συχνά. Με εκνευρίζει. Το βαριέμαι. Δε με νοιάζει το σχόλιο του κάθε μαλάκα επί του θέματος. Από τότε που ξεφορτώθηκα τη μαλλούρα, το πολύ πολύ να κάνω πάνω στα βουνά κανένα γρήγορο λούσιμο, όταν ξυρίζω το κρανίο μου. Τώρα όμως το σώμα σχεδόν το απαιτούσε. Απόλυτη χαλάρωση. Καιρό είχα να δω το τσουτσούνι μου να χλιμιντρίζει ευχαριστημένα μέσα σε μπανιέρα, και καιρό είχα να πλύνω τις τρίχες στις μασχάλες μου με σαπούνι- βασικά, καιρό είχα να σηκώσω τις μασχάλες μου και να θυμηθώ ότι και αυτές απαιτούν καθαριότητα.
Το μεσημέρι έφαγα στο διπλανό σπίτι, που είναι της θειας μου. Ένα γεύμα με σαλάτα και ψωμί και ταραμοσαλάτα. Το οποίο θρασύτατα έκανα πιο θελκτικό όταν άρχισα να βάζω θρασύτατα τσίπουρο και να αρπάζω μπύρες απ' το ψυγείο έξω. Ναι, σήμερα όλα μου άξιζαν. Όχι επειδή σηκώθηκα να δουλέψω πρωί, παλιά μου τέχνη κόσκινο. Αλλά επειδή σήμερα ήταν η μέρα του ΕΠΙΤΑΦΕΙΟΥ.
Στο τραπέζι καθόμασταν εγώ, η θεια μου με τον άντρα της/θειο μου Γιώργο, μια φίλη τους, και η γιαγιά μου η μία με τον άλλο θείο μου το Βασίλη. Πριν έρθουν όλοί αυτοί βέβαια, ξεκίνησε λίγο περίεργα το πράμα, με τη φίλη να με ρωτάει για την τέχνη. Εμένα. Να με ρωτάει σοβαρά για τη τέχνη.
Η πιο ορθή απάντηση θα ήτο, "Άκου να δεις κυρά μου. Είναι Πάσχα και κατέβηκα κάτω για να χαμουρέψω το μαξιλάρι μου και να ξύσω τα καμπαναριά μου μέχρι να γίνουν κεφαλοτύρια. ΜΗ κάνεις το λάθος να μου πρήξεις το πούτσο με σοβαροφανείς μαλακίες τις οποίες αποφεύγω να συζητάω ακόμα και στη σχολή μου".
"Μα, άκου να δεις, εγ..."
"ΜΗ!"
"Τι ενν..."
"ΜΗ!".
Η ευγένεια πρυτάνευσε, όπως και το τσίπουρο, οπότε έπιασα τον εαυτό μου να απαντάει σοβαρά σε σοβαρές ερωτήσεις. Σου αρέσει ο Φρόυντ; Ναι, έχει κάτι λασπώδες και σάρκινο στις απεικονίσεις του σώματος. Ξέρεις τον τάδε; Όχι, μόνο ακουστά. Α, αγόρασα έναν πίνακά του και τον έβαλα πάνω από την πόρτα και όσοι περνάνε μέσα στο σπίτι, τρομάζουν όταν τον βλέπουν. Γιατί, τόσο άσχημα ζωγραφίζει ο τάδε; Χα-χα, όχι, απλά είναι πολύ ιδιαίτερος. Ααααα μάλιστα.
Όταν όμως καθίσαμε όλοι στο τραπέζι, έγινε το θέμα πιο ενδιαφέρον. Διότι ο θείος μου ήταν ολίγον τι τούτζι, πίνοντας από πριν ώρες ούζα και συνεχίζοντας με τσίπουρα, και ο άλλος θείος, ο εργένης και ώριμος ηλικιακά, την έπεφτε με τον τρόπο του εργένη και ώριμου ηλικιακά/μπονβιβέρ/πλεημπόυ στην φίλη της θειας. Οπότε, οποιαδήποτε απόπειρα για κουβέντα γαμιόταν, είτε επειδή ο μεν θείος είχε φάει κόλλημα και προσπαθούσε κάνοντας άγαρμπες κινήσεις να προσποιηθεί τη διαφήμιση της Αμστέλ με τους μεταλλάδες που παραγγέλνουν τσάι και ποικιλία κουλουράκια (και τελικά μοιάζοντας περισσότερο με τον δύσμορφο καμπούρη μοναχό στη ταινιακή βερσιόν του "Ονόματος του Ρόδου") και ξέχναγε και τα μισά απ'όσα ήθελε να μου πει, ο δε θείος έριχνε ατάκες όπως "Πιες λίγο κρασί, να κοιμηθείς καλά στο όνειρο" και "αύριο, αν με αφήσεις να σε κεράσω έναν καπουτσίνο, θα σου πω περισσότερα επί του θέματος Κάρλα Μπρούνι-Σαρκοζί".
Και διασκέδασα πολύ, μετά από καιρό.
Ο καφές με την γκόμενά μου ήταν... περίεργος. Αυτή τσαντισμένη με κάτι δικά της, εγώ κουρασμένος και βαριεστημένος, κάναμε έναν άγριο πόλεμο νεύρων ο ένας στον άλλο, με ατάκες όπως "Δε σου δίνω παραπάνω αξία απ' όση σου αξίζει" και "Αν δεν έρθεις μαζί μου διακοπές, θα βρώ άλλον να πάω μαζί του"- "Δε μπορείς να το κάνεις αυτό γιατί σούρνεσαι από τη πούτσα μου", ένα μαγευτικό επίσης "Είναι απλό, κάνεις μαλακία και παίρνεις πούλο απ' τη ζωή μου ήσυχα κι ωραία" από αμφότερες πλευρές, έκλεισε ηδονικά την τελετή μύησης του ανήρ και της γυναικός του 2010 για το ρούφηγμα της καφεϊνης.
Ο ΕΠΙΤΑΦΕΙΟΣ είναι μαγική στιγμή.
Το βράδυ της ίδιας μέρας οι απαιτήσεις ήταν ήδη υψηλές. Και δεν απογοητεύτηκα καθόλου, όταν η ορδή από θηλαστικά που στέκουν στα δύο συνόδευε την στολισμένη με λουλούδια υπερτροφική ψαροκασσέλα από την εκκλησά στην άλλη άκρη του χωριού. Πολλής κόσμος. Φωτάκια ελαφρά. Άγνωστες φάτσες. Ωραία γκομενάκια εδώ κι εκεί. Χώθηκα στο χορό κι εγώ. Ακολούθησα μαζί με το Στέργιο και απόλαυσα την μόνη μέρα του χρόνου που μπορώ να απολαύσω στο χωριό μου πλήρως. Όταν, δε, ένας συγχωριανός ήρθε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και χτυπώντας τη τσέπη του μπουφάν του, μου είπε "Μάτζικ Μάσρουμς! Μάτζικ Μάσρουμς!", κατάλαβα ότι ο καθείς ήτο πλέον στο τριπάκι του. Και το δικό μου τριπάκι ήταν ο ΕΠΙΤΑΦΕΙΟΣ.
Η ψαροκασσέλα. Το μπαούλο.

Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010

Sound In Time


Συνειδητοποίησα προσφάτως ότι έχω καιρό να γράψω κάτι μουσικό. Έξυσα το κεφάλι μου με απορία, ήπια δυο γουλιές νερό, και με το που είδα το "Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ" του Σολζενίτσιν και συγκεκριμένα την απαράδεκτη ζωγραφιά της μάπας του, που'χει για εξώφυλο, συνειδητοποίησα επίσης ότι αυτό γίνεται κατά κύριο λόγο, επειδή δεν ακούω ιδιαίτερα μουσική πια.
Έλα όμως που τα βράδια δω χάμου φαντάζουν τόσο μεγάλα και στεγνά, που κάτι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να ξεχαστεί. Εκτός απ' το να κοιμηθεί. Ειδικά αν έχει παίξει μπουνιές με το Μορφέα άπειρες φορές στο παρελθόν και τώρα η πουστάρα με τη ρόμπα και το ασπρουλιάρικο δέρμα αρνείται να έρθει να τονε χουφτώσει για να τονε πάρει ο ύπνος.
Και κάτω από τα Γκούλαγκ, και δίπλα από την αυτοβιογραφία του Ελντριτζ Κλήβερ (που στη πραγματικότητα είναι μισή μαύρο μανιφέστο, μισό θε-μου-πέθανε-ο-Μάλκολμ-ΕΞ +ο πρώτος Χ-Man που πέρασε στην ιστορία+, και μισό πόσο-καυλωμένοι-ήταν-οι-μαύροι-τότε-για-λευκό-μουνάκι-σαν-σύμβολο-ελευθερίας-απέναντι-στον-λευκό-φασίστα), είδα την καμμένη κόπια μου σε παρακμιακό cd antegrammeno του "Sound In Time" των Lungfish. Ω φώτα!
Τόσο καιρό να μη γράψω ένα σωστό άρθρο για δαύτο.
Τώρα, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι, το να ονομάζεις τον Σολζενίτσιν και τον Κλήβερ σε μια εισαγωγή κειμένου για το "Sound In Time" των Lungfish, είναι, στη καλύτερη, εκτός από άκυρο, και ψευτοεπίδειξη λιτερατούρικης επίγνωσης. Στο "Sound In Time" όμως υπάρχει λίγο απ' το πνεύμα και των δύο, όπως και αρκετών άλλων, είτε μέσω της κυκλικής προσέγγισης της μουσικής, είτε μέσω των μανιφέστων σουρεαλισμού/μαγείας/κοινωνικής αφύπνησης του σαλεμένου Daniel Higgs.


Ακόμα θυμάμαι τη πρώτη φορά που πήρα πρέφα αυτό το τύπο. Μέσω Lungfish, αλλά και solo πλέον, μιας και άργησα να τους προλάβω σα μπάντα πριν πέσουν σε χειμμερία νάρκη επ'αορίστου. Δε θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου, και θα πω ότι πρώτα απ'όλα, μου κανε εντύπωση η γενειάδα του. Το παρουσιαστικό του γενικότερα. Ανέκαθεν συμπαθούσα τους άντρες με γενειάδα, εκτός κι αν κρατούσαν κόφτη κάρβουνου και με πλησίαζαν με μισοχαμόγελο σαλεμένο, ψελίζοντας "Πάμε στα δάχτυλα του ποδιού τώρα, Ηλία!". Η παρουσία του γενικότερα- ένας σαλεμένος προφήτης να παλεύει μόνος του στη σκηνή, να χορεύει ιδιόμορφα, υπνωτισμένος από το μουσικό περίβλημα πίσω του, να εκτοξεύει κατάρες σε θεούς και δαίμονες τη μία σαν αφηνιασμένος, και την άλλη να μένει ακίνητος και να ψέλνει βελούδινα. Μεσμερίστηκα μεμιάς. Τα μουσικά ήταν αναπόφευκτο να μην έρθουν από κει και πέρα, καθώς, όπως κι εσείς φαντάζομαι τις περισσότερες φορές, για να μου αρέσει μια μπάντα, πρώτ' απ'όλα κοιτάω τη μουσική. Αλλά για να ΛΑΤΡΕΨΩ μια μπάντα, πρέπει να υπάρχει η εικόνα, η περσόνα, το ΤΣΑΦΦΦ που λέμε, το έστω-κάλπικο-μα-στην-ουσία-υπέροχο είδωλο, να σε αρπάξει απ' τα μαλλιά και να σε κάνει ό,τι θες.
Ναι, είμαι πουτάνα στη μουσική.
Ή μάλλον ήμουνα.
Από όλη τη δισκογραφία λοιπόν, το "Sound In Time" ξεχώρισε σχεδόν με το ζόρι. Φασιστικά, θα' λεγε κανείς. Ίσως επειδή εδώ συγκεκριμενοποιούν πιο πολύ το τι θέλουν να πετύχουν; Ίσως επειδή σε σημεία "βαράει" (και όπου "βαράει" στη συγκεκριμένη περίπτωση = ροκ'ν'ρολ, όχι " 'εβυ μιεταλλ") περισσότερο απ' τα άλλα; Δεν έχω καταλήξει ακόμα και ποτέ δε θα καταλήξω, ίσως.
Ένας δίσκος που ξεκινάει με μια πανέμορφη εισαγωγή με το επίσης πανέμορφο όνομα "Constellations", δε μπορεί να μη τραβήξει την προσοχή. Ούτε ένα "To Whom you were born", με το μετα-punk χλεμπόνι να γίνεται ένα με την κυκλοθυμική, σαγηνευτική μελωδία, και τον Higgs να σε ρωτάει στη μάπα, από πού, πότε και από ποιον προήλθες. Και όταν ο δίσκος αυτός συνεχίζει με το "Jonah", όπου ο Higgs μέσα σε rock'n'roll μοτίβα, άμεσα και ειλικρινή, σκούζει για "μισθούς αμαρτίας" και προειδοποιεί για το νέο κήτος που απειλεί να καταπιεί τον Ιωνά μέσα σου, ξέρεις ότι θα κολλήσεις, γιατί το ταξίδι είναι ήδη μαγικό.
Το "Solid State" είναι άρτια δομημένο, μινιμαλιστικό, και με δυο φωνές ταυτόχρονα να σε υποτάσσουν και από τα δύο ηχεία. Και γενικά, δε ξέρω αν υπάρχει κάποιο νόημα στο να σας χαλάσω εγώ το ταξίδι σας, επειδή με έπιασαν τα δικά μου τα γλυκούλια απόψε. Αλλά ταυτόχρονα θα ήταν έγκλημα να μη σταθώ έστω και λίγο στο τιτάνιο "Signpost", ένα μελαγχολικό παιάνα που ίσως γουστάρετε να σιγοτραγουδάτε καλοκαιρινά βράδια με τη πλάτη σε χαλίκια, στο αυτί του "αμόρε" σας, όχι επειδή σας έπιασαν τα εφηβικά σας και θυμηθήκατε μπαλάντες τύπου "Holiday" από Σκόρπιονς, αλλά επειδή κατανοείτε βαθύτερα ότι η μοναξιά σας, ακόμα κι όταν είστε με στρατό ολόκληρο από "έρωτες", είναι η μόνη αξιοσέβαστη πυξίδα στο ταξίδι από τη μήτρα ως τους σκώληκες κει χάμω.
"If you'll be my signpost, if you'll be my signpost" και οι φαντασματένιες νύφες του προφήτη στήσανε χορούς.

Πολλοί αποκαλούν μουσικά το δίσκο, "post-punk". Κι εγώ μαζί τους. Και όλοι εμείς είμεθα οι ίδιοι που θα τρέξουμε να ψαρώσουμε με τ τελευταίο ποστ-σκουπιδαριό-έκτρωμα που επειδή έχει τρία ακόρντα παραπάνω και σε σημεία "σκοτεινιάζει" (Ω ΓΟΥΑΟΥ), το λέμε "θρίμαβο της ατμόσφαιρας", "εξομολόγηση με το εγώ", "βουτιά στα ενδότερα", "χαρά του Γιουνγκ" κλπ κλπ. Εδώ μέσα μάγκες κρύβεται η μαγεία όλη, αρκεί να γουστάρεις να βουτήξεις. Ο δίσκος ο ίδιος άλλωστε, τελειώνει όπως ξεκινάει, με το "Constellations" σχεδόν ίδιο- ο κύκλος δηλαδή κλείνει, πήρες ό,τι είναι να πάρεις από το ταξίδι σου, αλλά όπως δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει και τέλος- και η ζωή σου συνεχίζει.



Είναι αλήθεια ότι πλατειάζω σε σημεία, και θα πλατειάσω λίγο ακόμα. Αλλά ξύνω το μουστάκι μου πιστεύοντας ότι όσοι γράφουμε δω μέσα, ό,τι μαλακία και να πούμε, τουλάχιστον θα είναι ειλικρινής. Μιλάω έτσι, ας πούμε, για ένα δίσκο, και κάποιος θα πει, "Σιγά τα ωά". Λογικότατο και πολύ υγιές. Άλλωστε, βρίσκεστε σε ένα χώρο που σχεδόν καθημερινά η αφεντιά μου παίρνει παραπάνω θάρρος απ'όσο ίσως πρέπει, για να σας ψιθυρίσει μεθυσμένα σκέψεις και εικόνες από τη ζωή του- ω "ζωή" του, 8 η ώρα το βράδυ λήγει κάθε μέρα η μέρα. Και κατανοώ ότι δεν μπαίνει κανείς σε blog για να διαβάζει ιστορίες της ζωής του άλλου, πόσο μάλλον αυτοσχέδια "ποίηση" με τη μέθοδο τριών δαχτύλων (a.k.a "ποιοοοοο πληκτρρρ δωωωω ααα; "φφφφ", "φ", ΤΣΑΚ-ΤΣΑΚ-ΤΣΑΚ). Ίσως έτσι να'ναι και το λογικό, τώρα που το σκέφτομαι, καθώς, αν θες να διαβάσεις τέτοια ΣΩΣΤΑ, πας δίπλα από το ιντερνέ-καφέ που συχνάζεις, σε ένα ωραίο μέρος που λέγεται "βιβλιοπωλείο" και αντί να χαλάσεις 5 ευρώ για να κάνεις τσατ ή να δεις μπλογκ ή να παίξεις ΝΤΟΤΑ (η μικρή εξερευνήτρια;), αγοράζεις ένα ωραίο πράμα με σελίδες και ενίοτε και χρωματιστό εξώφυλο.

Δεν ειρωνεύομαι.

Τώρα όμως μιλάμε για το "Sound In Time". Και δεν είμαστε μεθυσμένοι, κυρίως λόγω των κοινωνικών λειτουργών του χωριού και της αποτοξίνωσης που σημαίνει αυτόματα αυτό. Άρα κάνουμε μεγαλύτερη προσπάθεια για ειλικρίνεια σε προσωπικά στοιχεία, μιας και αύριο δε θα'χουμε την ψευδοάμυνα του "Τιιιι;; Τιλέειεδώρεμαλάκααα;! Ποιος το γραψε αυτό;!". Και μιλάμε σαν ερωτευμένες κορασίδες για ένα δίσκο τον οποίο για διάφορους λόγους και σε συγκεκριμένες φάσεις (ΧΑ- σας την έφερα!) τον ακούγαμε και θέλαμε απλά να βγάλουμε φτερά και να πετάξουμε μακριά απ'όλα, μετά δε, όσο προχωρούσε, απλά υποκύψαμε στα θέλγητρά του και κοιμηθήκαμε μαζί του, αποφασίζοντας πως είμαστε οι κυρίαρχοι του σύμπαντος, έστω και για μισή ώρα, επειδή ανακαλύψαμε από τι, από ποιον και πού προήρθαμε. Τα' χουμε ξαναπεί ίσως: λάστιχα λεωφορείου, ροχαλητά από τριγύρω, σκοτεινοί δρόμοι με ραμμένα στόματα, και πυγολαμπίδες αντί για πόλεις φωτισμένες- αυτός ο δίσκος ήταν τότε μόνο η "φωνή". Και η "ηχώ" μαζί, αν γουστάρετε. Εγώ γουστάρω.

Προτείνω ανεπιφύλακτα να τον ακούσετε. Για την ακρίβεια, κι επειδή δεν θέλω να γίνομαι βάρος και να τρώω ελεύθερο χρόνο από κανέναν, ειδικά από άτομα που δε ξέρω προσωπικά αλλά με κάνουν χαρούμενο με το να με επισκέπτονται πού και πού (διότι σε αυτούς που ξέρω προσωπικά αρκετά χρόνια, τους έπρηξα το πούτσο απίστευτα για να τον ακούσουν, χαρ-χαρ-χαρ), βρήκα ένα link στο google για mediafire:

http://www.mediafire.com/?03ywbelnjsd

Το δοκίμασα, δουλεύει.
Αν έχετε το χρόνο, θα ήταν ωραία διαδικασία για σας να το κατεβάσετε και να του ρίξετε μιαν αυτιά. Και μη το βιαστείτε. Κάντε το όταν θα είστε κιουλ και free απ'όλους και όλα, μοναχούλια που λένε, και αφεθείτε απλά. Νομίζω έτσι ίσως θα είναι πιο αποτελεσματικό- ακόμα καλύτερο αν το περάσετε σε mp3 players ή το κάψετε σε cd και το ακούτε ενώ ταξιδεύετε, στο δρόμο- είναι τέλεια μουσική ΚΥΡΙΩΣ για αυτό. Αν είναι και πρωινές ώρες πριν ξημερώσει το ταξίδι, ακόμα καλύτερα.
Αν το κατεβάσετε πάντως και το ακούσετε, κάντε μου τη χάρη να αφήσετε ένα comment να μου πείτε την άποψή σας. Ακόμα και ένα "Γαμήσου μαλάκα, έχασα τσάμπα ώρα με δαύτο το σκουπίδι" είναι καλό, δε θα με στεναχωρήσετε. Ίσα ίσα θα με κάνετε ένα χαρούμενο ρακούν. Και όσοι ήδη το χετε υπ'όψην, μαζευτείτε ντε, να ανταλλάξουμε εμπειρίες. Μη ντρέπεστε.

Και γω συνταξιδιώτης είμαι.

Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010

Για πάντα νέοι!


Άλλαξα λιγάκι το πρόσωπο του blog. Ένα χρωματάκι εδώ, ένας άλλος τίτλος εκεί... έχουμε και νέο σλόγκαν πλέον, όπως θα προσέξατε, είμαι σίγουρος, με το που ανοίξατε σήμερα τη σελίδα. Πιστό στις χριστιανικές παραδόσεις στις οποίες όλοι μας εντρυφήσαμε από μικροί, με σεβασμό και αγάπη στο ειλικρινές κωμικό συναίσθημα που τις διακατέχει.

"Πλοίο που αργεί, σκατά' ναι φορτωμένο" λοιπόν από σήμερα, αποχαιρετούμε προς το παρόν το ιδιοφυέστατο, μοναδικό "Τα ναυτάκια που γαμούσανε γίναν καπετανέοιο", το οποίο είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους θα παντρευτώ κάποτε τον Λαρσαίο, και ευελπιστούμε να συνεχίσουμε την παράδοση με τα ό,τι-να'ναι-όποτε-να'ναι-όπως-να'ναι posts που τόσο αγαπήθηκαν από τους 10 ανώμαλους που κυκλοφορούν πού και πού ελεύθεροι εδώ μέσα.
(Ξέρετε ποιοι είστε, ντροπή σας)
Και ελπίζουμε και να μας αξιώσει ο Τζαχόβα να κρατήσει τούτος ο σκουπιδότοπος αρκετό καιρό, ώστε και επισήμως να μπορούμε να περάσουμε και στην λεγόμενη και "τρίτη εποχή" για το μπλογκ, σπάζοντας ακόμα περισσότερα κλαπαναριά, αλλά δίνοντας στους εαυτούς μας την ευκαιρία να σκεφτούμε άλλο ωραίο σλόγκαν-παροιμία σαν τίτλο ("Μια φορά γαμιέται η παππαδιά", "Κεράτωσε τον άντρα σου μα μάγια μη του κάνεις", "Ο κουφός και ο κλανιάρης πάνε δίπλα στα νταούλια" κλπ κλπ)- τουλάχιστον όσον με αφορά, το ευχαριστιέμαι όσο λίγα πράματα.
(Υποννόησα δηλαδή πριν λίγο ότι υπήρχε και 1η και 2η εποχή δω μέσα; Και δε πήρα χαμπάρι τίποτα)

Τέλος, για να μη σας κουράζω άλλο με αερολογίες, όσο αερολάγνοι και να είμασθε όλοι κατά βάθος, να κάνω και μια έκκληση στον ένα από τους δυο εξαίσιους γραφιάδες: Βασίλη, ρε φίλε, αν το διαβάζεις αυτό, που μάλλον το κάνεις, αν έχεις κανα κείμενο στείλτο με e-mail ρε ψυχή- άλλαξα νούμερο και κάθε φορά που παίρνω το κινητό σου, το χάνω μυστηριωδώς- ας πάμε κόντρα στις δυνάμεις της μοίρας και τον Dormammu.
Όσο για το Λαρσαίο, με δυο-τρεις καμτσικιές ίσως ξεβαρεθεί.

Ηλίας όβερ και άουτ.

Τρίτη 23 Μαρτίου 2010

Γράφεις; Πούλα μούρη!



Αφορμή για αυτό το αρθράκι, είναι μια λογομαχία που είχα πριν λίγο καιρό με έναν νοματαίο επί του θέματος (και ήμουν ελάχιστα μεθυσμένος για να την ξεχάσω την επόμενη μέρα, ως είθισται). Είμαι ψιλιασμένος ότι οι μισοί που κάνετε τη τιμή στο σκουπιδότοπο μπλογκ μου να τον τσεκάρετε, παράλληλα γράφετε κιόλα- για διάφορους λόγους, και μαγκιά σας και μόκο μου. Ξαναδιαβάζοντας σήμερα λοιπόν παλαιότερες αναρτήσεις και comments (ναι, το χω αυτό το ψώνιο), έπεσα πάνω στο εν λόγω comment (λες κι έχω πολλά- είδες τι σου είναι η σωστή παρουσίαση) από το κείμενο που χα αναρτήσει για το Μπουρανί το φετινό:

Ανώνυμος/Ανώνυμη:
Δεν θα γίνεις ποτέ o bukowski που ονειρεύεσαι μικρέ!

Και με έβαλε σε σκέψεις λοιπόν. Όχι τίποτα φάσης "επανεξέταση στόχων", "αλλαγή πλεύσης", "εσωτειρκή πάλη", "το θαλάσσιο το μονίμως αντιδραστικό" και τέτοιες πίπες. Ούτε καν για το αν τελικά ονειρεύομαι να γίνω ο Μπουκόφσκι (φαντάζομαι οι αναγνώστες μου το ξέρουν καλύτερα από μένα;). Αλλά για το "Μπουκόφσκι" του θέματος γενικότερα, όσον αφορά το φτύσιμο λέξεων στο χαρτί ή στην οθόνη, με δαχτυλοματσουκιές στο πληκτρολόγιο.

Και να ξεκαθαρίσω τις προθέσεις μου εξαρχής: παίζει αυτό το κείμενο να μην αφορά κανέναν σας, μορφωμένα και καλαίσθητα άτομα σαν είστε (ειδάλλως δεν θα αράζαμε όλοι μαζί παρέα δω μέσα, σωστά;), και δεν είναι ούτε καν "απάντηση" και "γιο στην είπα" στον φίλο/φίλη Ανώνυμο Σχολιαστή του οποίου το comment και καταχράστηκα σαν παρουσίαση για αυτό το κείμενο (δεκτά όλα τα σχόλια και μαγκιά σας) και να με συγχωρέσει γι αυτό.

Είναι περισσότερο ένα μακροσκελές "σιχτιριμίρ" που ίσως γουστάρετε.
Και δεν έχω πιει αρκετά για να αρχίσω τους χείμαρρους ομοφυλοφιλικής ποίησης για πορτοκαλιά φώτα σε μπαρ και χελιδονάκια, όπως γίνεται αυτή τη περίοδο- από αύριο-μεθαύριο πάλι παληκάρια, μη μου ταράζεσθε.
Άλλωστε, μαζί τα βλέπουμε όλα τριγύρω μας.
Καπάτσοι μου σεις, να σας χαρώ, να πούμε.

*Το λοιπόν.
Υπήρχε κάποτε μια έννοια. Μια συμπαντική δύναμη. Που γεννήθηκε θαρρώ πριν τον άνθρωπο. Αλλά με το που πατήσαμε το πόδι μας στο φρέσκο κοκκινόχωμα, θα λεγε κανείς πως αυτή η έννοια, η δύναμη, μας καταχράστηκε σα γένος, και πήρε πλήρη υπόσταση μεμιάς. Η "παρακμή" που λεν και στο χωριό μου. Η παρακμή υπήρχε από τη στιγμή που το πρώτο τσουκνιδόχορτο του Οκτώβρη μαράθηκε, πριν καν προλάβει να το κατουρήσει στεγόσαυρος με ακράτεια. Αλλά σαν πήρε χαμπάρι ότι ένα νέο ζώο κυκλοφορεί στη πιάτσα, ένα μεγάλο ρεμάλι σα ράτσα, που κυνηγάει με ροπάλια και έχει μια τάση να κάνει σουβλάκι ό,τι έχει γεννητικά όργανα ασχέτως προέλευσης, ξεσπάθωσε. "Ώπα, δω είμεθα. Μαλάκα, δω είμεθα σου λέω, άραξε".

Φορέας. Γίναμε ιδανικότατος φορέας αυτής της έννοιας, μιας και, ω θεοί, από κάποιο διεστραμμένο συμπαντικό ανέκδοτο, κάποιος, κάτι, αποφάσισε ότι είμεθα σε θέση να ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ. ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ. Με τι; Με ΛΟΓΙΚΗ. Χαρές και πανηγύρια στα φωσφορούχα υπερόντα με τις τανάλιες στα χέρια και τα πλοκάμια στο πηγούνι- εδώ γελάμε φίλε Νιαρλαχοτέπ, ή, όπως τον γράφανε στις ελληνικές προχειράτζες-μεταφράσεις Λαβκραφτ του τότε (νουβέλλες λέει), ούτε καν "Νιαρλαχοτέπ", περισσότερο "Νρλχτπτπφφπτ" (αληθινή ιστορία).

Στη συνέχεια, και θα μου επιτρέψετε να τρέξω λιγάκι καθώς η ανασκόπηση της ανθρώπινης εξέλιξης στην Ιστορία δεν είναι δουλειά που πρέπει να παίρνεις στο χαλαρό και είναι τόσο βαρύ καθήκον στους ώμους που αν είσαι από χωριό σε γονατάει χάμου άνετα, στη συνέχεια λέγω, αρχίσαμε να τα τσινάμε και καταλήξαμε στο ότι, τι πιο kewl και υπεράψογο από το να αυτοφυλακιστούμε ανάμεσα σε γκρίζες ταφόπλακες με παραθύρια, και να στοιβαχτούμε σα τ'αρούρια στη σκιά τους. Θεσπίσαμε νόμους, οκέη, βγάλαμε πρότυπα συμπεριφοράς γενικώς σεβαστά και λειτουργικά για να συνεχίσουμε να ζούμε σαν αρούρια, νοπρόμπλεμ. Αλλά η παρακμή συνέχισε να μας κρέμεται απ' το κώλο σα ζοχάς συνταξιούχου ταυρομάχου.

Τώρα, δε θέλω να φανώ μηδενιστής. Ούτε δήθεν ελευθεριακός, ούτε δήθεν αντιδραστικό αρχίδι. Μ'αρέσει η εποχή μου. Δεν μπορούσες ποτέ άλλοτε να βλέπεις στο τετράγωνο μαγικό κουτί των θεών κοπέλες να κλαίνε για ηλίθιους λόγους και εσύ να λιώνεις στα χάχανα. Ούτε να σε αξιώσει ο θεός πριν να μπορείς να είσαι σε θέση να παραγγείλεις μέσω τελεμάρκετεν δονούμενο ξεφλουδιστή αβοκάντου που λάμπει στο σκοτάδι και χρησιμεύει και σαν όπλο για να απωθήσει βιαστές. Γουστάρω την γκρίζα εποχή μου, αν μη τι άλλο, επειδή έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια μια μικρο-ειρήνη: δε την ενοχλώ παραπάνω απ' όσο πρέπει, κι αυτή το μετριάζει απ τη μεριά της στο επίσης ελάχιστο. Αλλά ένα μανίκι, είναι ότι κάποια στιγμή, το εργαλείο που παλιά λεγότανε "ρόλος", μας ανέβηκε στη πλάτη και μας χαμαλίκωσε ασύστολα. Το ανθρώπινο ον, όσο και να λέει ότι διασκεδάζει με όλα, ακόμα και στα δύσκολα, πήρε τον εαυτό του, άκυρο, την περσόνα του, τόσο σοβαρά, που στο τέλος απορροφήθηκε από έναν κόσμο ιδεών που ούτε καν το ίδιο δε μπορεί να συλλάβει το εύρος του. Ο μπερτόλδος του ψες φοράει τη προβιά του εμπειρογνώμονα του σήμερα και κάνει παιχνίδι- αλλά με τα αλλαξοκωλίκια δαύτα απομακρυνόμαστε από το θέμα, και εν πάσει περιπτώσει, αν θέτε αναλύσεις μακροσκελείς και επιστημονικές και δομημένες και με επιχειρήματα, αρπάτε Κορνήλιο Καστοριάδη την άλλη φορά και όχι Αρκά, απ το βιβλιοπωλείο.
(ο Αρκάς γαμάει κωλαρίνους).
Ο άνθρωπος, ο, Τεράστιοοοος, ο ΤΙΤΑΝΑΣ, το ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗ ΓΗ, ο Εξολοθρευτής-Ράμπος και Κορνήλιος Αγρίππας και Μεγαλέξανδρος και Μίστερ Εθνικά Μπούτια και Μέρκελ και Τζιμπρίλ Σισσέ μαζί, φοβάται. Όχι υγιέστατα πλέον. Φοβάται την ιδέα του φόβου. Φοβάται να φοβηθεί, κι αυτό τον τρομοκρατεί διπλά, δεν αυτοεξουδετερώνονται οι δύο φόβοι όπως ίσως θέλαμε να πιστεύουμε. Φοβάται ότι στην επόμενη στροφή θα πεθάνει. Φοβάται ότι θα χάσει όλα του τα μπικικίνια, τον μπερντέ (παρέμβαση χωριού: μπελντέ/μπλεντάκο) με μια στραβή της Κυβέρνησης. Φοβάται ότι ο μονάκριβος κανακάρης του θα μείνει άνεργος ή ότι η κοπελούδα που ταϊζει από τότε που την εκτόξευσε η γυναίκα του από το μουνί της, θα γίνει του σκοινιού και του παλουκιού.
Και...και...και...
και φοβάται...και φοβάται...και φοβάται.

Δε φταίει μόνο αυτός.
Πόσες και πόσες φορές δεν ακούμε για έργο που ξεπερνάει τον εφευρέτη;
Ε, μας αξίζουν συγχαρητήρια και μια αντρίκια αγκαλιά/χτύπημα στη πλάτη μέχρι να μελανιάσουμε, γι' αυτό τουλάχιστο.

Έτσι λοιπόν, μέσα από τον φόβο του φόβου (ω φόβε, φόβε), φτιάχνουμε κάλυπτρα. Στέγαστρα. Όπως και όταν ψήνς λουκάνικα και σπάλες το καλοκαίρι σε παραλία και σε πιάνει κωλοβρόχι (αγγελοκατούρημα στην αργκό, κάποια αργκό). Φροντίζουμε, αν πιάσουμε την όποια καλή (a.k.a να έχουμε να τρώμε και παραπάνω), να ειδωλοποιήσουμε, και να αντι-ειδωλοποιήσουμε καταστάσεις, αλλά κυρίως πρότυπα. Στην περίπτωση της παρακμής, το είδωλο και το αντι-είδωλο θαρρώ πως ταιριάζουν απόλυτα. Ταυτίζονται.

Διατί ο τάδε ροκστάρ που χτύπαγε πρέζες απ τα 12 και τώρα μιλάει με στραβωμένο μουσχαρόχειλο, εκτός απ τη μουσική πάντα, είναι τόσο θελκτικός; Διατί ο δείνα κινηματογραφιστής που έζησε στην ακολασία και τον κυνήγησαν οι δαίμονές του με τη μορφή μιας άκρης μαχαιριού ομοφυλόφιλου πρώην εραστή, είναι τόσο μεγαλόπνοος και εμπνευσμένος.
Διότι έχουμε ανάγκη από είδωλα.
Είδωλα. Idols.
Να μας βυζάξουν. Να είναι ό,τι δεν είμεθα και δε θα γίνουμε ποτέ.
Όχι επειδή δε θέλουμε, πάντα.
Επειδή φοβόμαστε να σκεφτούμε καν ότι φοβόμαστε να προσπαθήσουμε
να γίνουμε σαν αυτούς.

Πριν συνεχίσω, δύο σημειώσεις: (1) αποφεύγω να είμαι απόλυτος σε οτιδήποτε, όπως αποφεύγω ας πούμε, να χώσω ένα αγγούρι στο κώλο και να προχωρήσω γυμνός, ψέλνοντας "Ο Μωάμεθ μου κρέμεται απ τα κωλομπίθρουλα" σε συνοικία μουσουλμάνων. Άρα παρακαλώ μη ψαρώνετε- όπως έλεγε και ο μέγας Πανούσης, history has always two points. I'll give you some points, from my point of view. (2) Η συνεχής αναφορά στο "εγώ", μιλώντας για αυτά κι αυτά, γίνεται σχεδόν αναγκαία- δε ξέρω κανέναν άλλο εκτός από μένα και τα τσακίρικά μου μάτια, άρα, πώς να μιλήσω για άλλους; ε; ε;

Πάμε.

Προφανώς, το να καθίσεις να ξεκωλωθείς στο γράψιμο για τη παρακμή γενικότερα, ιδίως στις τέχνες, μιας και είμεθα κουλτουριαραίοι όλοι μας δω μέσα, είναι μαζοχιστικότατο. Σα να διαβάζεις αυτοβούλως και επαναλαμβανόμενα, το "Πρόσκληση για τσάι" της Βέφας, κάθε μέρα. Ας το περιορίσουμε. Αμέ. Ας το πάμε για το γράψιμο. Αφού γράφετε. Δε γράφετε; Γράφετε. Πάμε στο γερό Μπουκόφσκι λοιπόν.

Θεωρώ ότι το 90% όσων διαβάζουν τον πορνόγερο, τόσα χρόνια ακόμα μετά το θάνατό του, το κάνουν ελαφριά τη καρδία. Το κάνουν επειδή, ξέρεις, ο Μπουκόφσκι μιλάει για πουτάνες της ζωής του, βρώμα, σαπίλα, αλκοόλ. Και οι περισσότεροι είμαστε πολύ τεμπέληδες για να υφάνουμε τις δικές μας ιστορίες. Θα το πω πολύ εγωιστικά, πολύ γουρουνίσια, πολύ άκομψα και ίσως σας ψιλοενοχλήσει, αλλά επίσης και με μεγάλη ειλικρίνεια: γιατί να διαβάσω τον Μεγάλο Χανκ για τα αλκόλια, ας πούμε, όταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου πλέον, η μέρα μου σβήνει από τις 8 το βράδυ, μεθυσμένα; Είναι λάθος να λέμε ότι σε μερικά πράματα, καλή ώρα με τα γραπτά αυτουνού, πρέπει να ξύσεις λίγο παραπάνω το δέρμα των λέξεων; Διαφωνείτε ότι υπάρχει απίστευτη μελαγχολία, και τέλειο άσπρο μαύρο λυρικότητας/κυνισμού/ευαισθησίας, ΑΚΟΜΑ και στα περισσότερα κέιμενα, που απλά περιγράφει πώς έκοψε τις παρανυχίδες του, ή πώς η γάτα του τού κατούρησε τον υπολογιστάτορα και τον πήγε για σέρβις; Θέλετε να τα δείτε αυτά γυμνά, ολόκληρα μπροστά σας; Πάρτε τα τελευταία που βγαζε, γέρος πλέον, που έβλεπε το θάνατο να τον κοιτάει απ' τις γωνίες του σπιτιού του. Ψυχή. Και αν τα διαβάσετε και πείτε, "Άλλος άνθρωπος", μάλλον βγαίνω σωστός και κεράστε με μια μπύρα όταν με πετύχετε (όπου να'ναι θαμαι στη πρωτεύουσα, υπ'όψην).
Άλλωστε, τα βιβλία του Μπουκόφσκι, έχουν καταλήξει σαν του Βελουχιώτη τις (αυτο)βιογραφίες, στη χώρα μας: κάθε βδομάδα βγαίνει και από ένα.

(και επειδή αυτό είναι interactive κείμενο πλέον, και πειδη ξέρω πώς σκεπτόμεθα όλοι, όχι, φίλε Ανώνυμε του σχολίου του καταχρασσόμενου παραπάνω, δεν το λέω το παραπάνω σαν απάντηση/να σε θήξω. Γκέγκε;)

Ο άνθρωπος εκμαύλισε ακόμα και την παρακμή την ίδια, και μια ωραία πρωία, κατασκεύασε το "ντεκαντάνς". Αυτό το νερουλό, απαίσιο, ψεύτικο πράμα, που ικανοποιεί μόνο γεροντοκόρες συναισθημάτων και οπισθόβουλους διαθέσεων. Το κάλπικο, το μηδέν. Το ζερό. Ο Μπουκόφσκι είναι τέλειο παράδειγμα λογοτεχνικής καύλας αναγνωστών του: είναι σκατόγερος και με το να διαβάζουμε τα σκατά του, έχουμε αυτόματα καϊλα, περιπέτεια, είμαστε περπατημένοι, στις γκρίζες, μαλακισμένες ζωές μας. Γιο. Γιο.

Βέβαια, με αυτή τη λογική, θα πρεπε όποιο ανίκανο καθίκι αποφασίζει να καταστρέψει τη ζωή του και να γίνεται λιώμα καθημερινά, και τυγχάνει να γράφει παπαριές, να είναι λογοτέχνης.
Για να δούμε:




Αυτό δημιουργεί περιπλοκές.
Διότι κάποια στιγμή, αποφασίζεις να γράψεις. ΣΥΝΗΘΩΣ (το τονίζω άγρια), για να γράψεις, έχεις μια φωτιά να καίει, σα κύριο μοχλό/δύναμη, από γραπτά "μεγάλων ανθρώπων" που έτυχε να διαβάσεις. Και πολλοί απ αυτούς τους κυρίους, όντας σε άλλες εποχές, ή άλλης αντίληψης, ήτανε σάτυροι, βιαστές, μέθυσοι, πρεζάκια, δολοφόνοι, καταθληπτικοί, μούρλοι- και πολλές φορές ταυτόχρονα, καταπληκτικοί γραφιάδες.
Ο επίδοξος γραφιάς μας, λοιπόν, τι κάνει;
Διότι απ τη μία, θαυμάζει το γεγονός ότι έχουν αυτό το μπαγκράουντ και γαμάνε και δέρνουνε, από την άλλη, είναι πολύ χέστης για να δοκιμάσει να χτίσει παρόμοιο χαρακτήρα. ΠΡΟΣΟΧΗ: ΔΕΝ είσαι πρόβατο για να αφομοιώνεσαι απολύτως, μεμιάς, από ό,τι λαμβάνεις. Αλλά με τη προοπτική του ότι δε σε αφορούν τα έκτρωπα του καθενός που θαυμάζεις, τότε ούτως ή άλλως είσαι ωραία και αυτό το κείμενο-κουβέντα δε σε αφορά.
Άρα, τι κάνουν;
Γίνονται και καλά, κοινωνοί του ακραίου. Του ντεκαντάς. Όχι της παρακμής.
Του ντεκαντάνς.
Πολλοί θα πιούνε 10 μπυρες ένα βράδυ (όχι παραπάνω), θα γίνουνε κώλος (και προφανώς θα κάμουνε μαλακίες διότι δε το ελέγχουνε καθόλου) και θα κομπάζουν μεθαύριο στους φίλους ότι "Μαλάκα, γάμησέ τα, λιώσιμοοοοο ρεεεε, παρακμηηηηηη", και θα κοπανήσουνε με περίσσιο θάρρος τα πληκτρολόγιά τους το ίδιο απόγευμα για να περιγράψουν τον άθλο τους.
Και το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μοιάζουν με τις χίπισσες-νεραϊδογκόμενες (δεσποινίς Pooka δεν εννοώ σας) της καφετέριας που με αντρική φωνή ξερνάνε φράσεις τύπου "Μαλακαααααα, μανιταριαααα ειπε αυτοςςςςςς, ειναι ΚΑΜΜΕΝΟΣΣΣΣΣΣ ρε ΦΙΛΕΕΕΕΕΕ σαν εμααααααςςςς".
Ή θα τους γυρίσει Βασιλάκης Καϊλας και θα σου πρήξουν το πούτσο επειδή ένα απόγευμα βάλανε ένα σαλάμι λιγότερο στο τρίτο τους τοστ, ή ότι έκαναν μπάνιο με χλιαρό νερό αντί για τίγκα Κόλαση του Δάντη σε Τέσσερις Τοίχους. Ή επειδή έκαναν την αντρίκια κίνηση να την πουν στον εισπράκτορα στο λεοφορείο για σχολή που τους είπε κάτι για τις τιμές εισητηρίων.

Πήγαινε με τα πόδια, μαλάκα.

Αυτοί οι τύποι, κάνουνε ζημιά, παιδιά. Αν όχι τίποτε άλλο, γαμάνε την έννοια του βιβλίου. Πλέον όλα είναι σελίδες και εξώφυλο, εκτός κι αν έχει μέσα αλατοπίπερο.
Και όπου λένε "αλατοπίπερο", φυσικά, γι' αυτούς:




Ο φόβος σου να κοιτάξεις το αύριο, είναι το δηλητήριο που θα σε κάνει όταν γεννοβολήσεις (και σιγά "μη δε γεννοβολήσεις", αντιδραστικέ μου εσύ λογοτέχνη της μαγκούρας της μάνας σου) να σχηματίσεις και άλλες λεγεώνες κομπλεξικών, ακαλαίσθητων μακάκων που θα πετάνε τα σοβαροφανή τους κουράδια στα πρόσωπα περαστικών, τουριστών της τέχνης. Ο φόβος σου να ζήσεις όπως ίσως θες αλλά δε σε αφήνει ο ρόλος σου, είναι η λεπίδα με την οποία θα σκίσεις τις τύχες όλων όσων έχουν τη γκαντεμιά να συναναστρέφονται, ή θα συναναστραφούν μαζί σου στο μέλλον, με διάφορους τρόπους.

Μπορείς για αρχή, πριν γράψεις, να επαναλάβεις το mantra με τον παπαγάλο:




Μετράει, δουλεύει.
Αλήθεια.

Από κει και πέρα, κλείνοντας ένα τεράστιο κείμενο, πειδή κουράστηκα, θα θεσπίσω σε παρόμοιες καταστάσεις σιχτιρίσματος, από σήμερα, τα Ειδικά Βραβεία Κωλοδαχτυλιάσματος (Ε.Β.Κ).




Τσαφ!
Πάρτα.

Κανονικά θα πρεπε να πέφτανε και άλλες ξήγες, ότι καθείς επιλέγει τι θέλει σα σκεπτόμενο άτομο, ότι όχι το μπεκρούλιασμα δεν είναι λύση για τίποτα συνήθως και δεν προτείνεται γενικώς, ότι οι εμπειρίες δεν είναι στραγάλια και η προσωπική έστω πρόοδος αυτοσκοπός,
και
μπλα
μπλα
μπλα
μπλα
μπλα

Μπλα.

Αλλά τα ξέρετε ήδη.
Φυσικά και τα ξέρετε ήδη.
Μη κουραζόμεθα λοιπόν.
Κρίμας είναι.

Άντε, αύριο πάλι.
Ωραία ήτανε σήμερα ε;
Αύριο μεθυσμένα ποστ πάλι,
να ταϊσω και το μπουκοφσκικό ντεκαντάνς μου πάλι ;)

(χρησιμοποίησα φατσούλα σε κείμενο.
τόσο ποταπός πια)

Καλενύχτες.