Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010

Βόυτσεκ


Και παρ'όλη τη φάση
παρ'όλη τη περίοδο
δε
μπόρεσα
ακόμα
και λιώμα
τόσον
τόσον
καιρό
να μισήσω
κανέναν.

Παρά
τον
εαυτό
μου.

Μεγάλη παγίδα
είναι
μεγάλη παγίδα.

Οι
λογοτέχνες
οι κατεστραμμένοι
που
άλλοι τους λεν
"καταραμένους"

περάσαν
τα
"-άντα"

άρα
ένας
μαλάκας
που
δεν τα έχει
περάσει
τα "-άντα"

τι
να
κάνει;

θύμα
εποχής
όπως
κι
εσείς.

Καταστρέφονται
όλα.

Έγραφε
από
μικρός
πολύ
μικρός.

Και
κάποια
στιγμή
κατάλαβε
ότι:

τριαντάρηδες
σαραντάρηδες
και βάλε
έχουν ίδιες
εμπειρίες
άρα
τι να κάνει
ο εικοσάρης-και-βάλε;

είναι ψεύτης;
είναι δήθεν;
μια ζωή
ήθελε
απλά
να γράφει.

Και μετά
τι;

όσα γράφει
δε θα τον πιστεύουν
διότι
-άρηδες
θα έχουν περισσότερο
credibility
κρεντιμπιλιτυ
παρόλο που
ζουν
ακόμα
με τις
ΜΑΝΕΣ
τους.

προσπάθησε
έστειλε
δω
κει
κειμενα
το μονο που ελαβε
ηταν
αποτυχία
πειδη
ειτε δεν ηταν
αρκετα
φιλοσοφημενος
ειτε
πειδη
δεν ηταν
αρκετα
μελετημενος.


εχουν πεθανει
εδω και καιρο
οι φαντασιωσεις
μην ανησυχειτε:
αλλα
παντα
οταν κατι
το κανεις
δω και
20 χρονια
περιμενεις
να
(καποια στιγμη)
εξαργυρωσει.

αν οχι;
που ειναι
και το πιο λογικο
ρεαλιστικο
απλα
κανεις μοκο
θετεις
"στοχους"
που ειναι
"ρεαλιστικοι"
σε σχεση
με το τι
σου λενε
(το δεχεσαι)
και απλα

τραγουδας
blues
λυπητερα
στο μπανιο
ακομα
κι
αν
δεν εχεις
φωνη
για
blues.

υπεροχη ειν
η ζωη
υπεροχη.

δεύερη φορά
"αυτοκτονίας"
πολύ
βαρύγδουπο
ακούγεται
καμία "πραγματικότητα"
δε θα αγγίξει
κανέναν
διότι
θα έχουμε όλοι
χιλιάδες παραδείγματα.

ας αγγίξουμε
ΔΥΟ
όχι παραπάνω
άτομα
προσωπικότητες
και θα
ζήσουμε
με τη
φαντασίωση
της
δήθεν
ευγενούς ήττας.

Κανένα
κόλπο
καμία
ευγένεια
κανένα
θάρρος.

Σιχάθηκα όλα
τα
πάντα
και μάντεψε, μάγκα:
δεν είμαι
καν
-άντα!

άρα αγνοείς.
και είμαι καλά.
και είμαστε καλά.

Ακόμα μια καύλα
φαντασίωση πέθανε
έστω και
αν
"θα θερίσουμε όπως
σπείραμε"

ή
αλλιώς

"ο χειμώνας
είναι
τόσο υπέροχος
χωρίς
ΧΩΡΙΣ
εμένα".

Βόυτσεκ,
πού,
πού σκατά
είμαστε;

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010

Χελιδόνια


Λέγαμε με το Νικόλα
για τις σκέψεις
πάλι στον ίδιο χώρο
στο ίδιο μπαράκι

Για τις σκέψεις που είναι αυτόβουλες
και αυτές που συνδέονται με το σώμα και τις αντιδράσεις του.

Η μόνη σκέψη που μπορώ
να δεχτώ
πλέον
κουρασμένος
είναι ότι ο καθείς
σκέφτεται
αναλόγως του πώς βλέπει
ένα χελιδονάκι.

Πάρε στη χούφτα σου
ή φούχτα σου
ένα χελιδονάκι
και δες πώς πεταρίζει
η ζέστα από τα φτερά, ας πούμε
το ελαφρύ τσίμπημα
απ τα νύχια στα πόδια του
το βλέμμα με τα γαλάζια μάτια
κατευθείαν στα δικά σου
τα πίπουλα
να πεταρίζουν αγχωμένα
η αίσθηση ότι
στα χέρια σου
έχεις κάτι που έχει καρδούλα
και πεταρίζει πάνω σου
ανήμπορη να κάνει κάτι άλλο
παρά να δεχτεί ό,τι μοίρα
της
χαρίσεις.

Κάπως έτσι πάνε και οι σκέψεις.
Συνέχεια το'χεις στο χέρι
το χελιδόνι
Και κάποια στιγμή
βαριέσαι
να σκέφτεσαι τι να το κάνεις
όταν έχεις μάθει να λυσσάς
με τα σαγόνια σου
και να του
καταπίνεις τα έντερα
ή όταν έχεις μάθει
να το κρατάς σε λήθη
χαϊδεύοντάς το
μέχρι να ψοφήσει,
αποφασίζεις ότι δε σε νοιάζει.

Τεντώνεις τα χέρια
και το παρατάς στη φωλιά του
ή αν μπορεί να πεταξει
να φύγει μακριά
από την χούφτα σου
τη "θεϊκή".

Η παγίδα είναι με το τελευταίο
χελιδόνι,
πάντα.
Ψοφάνε όλα τ'άλλα.
Μένει αυτό.
Έχεις στα χέρια σου
ό,τι μπορεί να συνεχίσει
μια ουρά
από πράξεις.

Και πάλι
"Φύγε απ τη χούφτα μου"
Φύγε.

Και μεταξύ τελευταίας μπύρας
και τελευταίου τσιγάρου
έφαγα αρκετό σοκ
για να αποβάλλω το λιοντάρι από μέσα μου,
αλλά να ξεκοιλιάσω και το τελευταίο χελιδόνι.

Διότι τα σέρνικα τα λιοντάρια
τεμπέληδες είναι.
Τα πουλιά όμως
όταν είναι να τα ταϊσεις
απ το χέρι σου
σκοτώνονται μεταξύ τους
με βιαιότητα
για να
φάνε.

Μια στάλα self promotion ακόμα

Ένας καλός κύριος με ένα μικρό distro στο εξωτερικό, αποφάσισε όλως περιέργως, ότι η μπάντα που φορμάραμε με τα παιδιά πριν ελάχιστα χρονάκια, οι Arkham Asylum, είναι ό,τι πρέπει για να μας κόψει κόπιες από το split-άκι που ετοιμάζαμε εδώ και κανα χρόνο σχεδόν (και που θα βγάζαμε με δικά μας έξοδα- a.k.a ποτέ). Μέχρι και αν γίνει τούτο, φόρτωσα στο mediafire το ένα εκ των δύο εν λόγω κομματιών, "A womb called Antarctica" για τη προσωπική σας καύλα και μόνο

εδώ:
http://www.mediafire.com/?wfonmemjt5z

Το δεύτερο δε το έχω στον υπολογιστάτορα, αλλά μπορείτε να το ακούσετε μέσω του παντοδύναμου extra fabulous Μαησπές

εδώ:
www.myspace.com/arkhamasylumgreece

Κατεβάστε, ακούστε, και αν γουστάτε αρκετά, αφήστε κανα comment, να ταϊσετε και τη ματαιοδοξία μου με το φτυάρι ολίγον τι.

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

Προνόμια


Προνόμιο είναι
να ρουφάς νικοτίνη από φτηνό τσιγάρο
στο ενδιάμεσο του πορτοκαλιού της λάμπας στο τραπέζι
μέσα στο μικρό μπαράκι
και να σου φαίνεται ότι
περνάνε αιώνες
μέχρι αυτό να σβήσει.

Και προνόμιο είναι
για λίγα λεπτά
όχι παραπάνω
να αισθάνεσαι ότι έπιασες το ταύρο απ τα κέρατα
και μέσα στη γλυκιά αυτή μελαγχολία
της προκατασκευασμένης ψευδονίκης
του ψευδοζενίθ
να παραιτείσαι απ'όλα
τουλάχιστον γι'απόψε
και να ρουφάς απλά
τη
μπύρα σου.

Και προνόμιο είναι
κάθε φορά που κοιτάς μια όμορφη γυναίκα
και σε κοιτάει και αυτή
ασχέτως του ποια είναι
και πώς είναι
και πώς λέγεται
και αν θα μάθεις και ποτέ δηλαδή,
να αισθάνεσαι ότι
της χάιδευες
τα μαλλιά
σε πολλές, διαφορετικές εποχές
και
χρονιές
με τις αντανακλάσεις των ματιών της
πάνω από φρέσκιες σταγόνες βροχής
στο νεογέννητο χορτάρι
την άνοιξη
με το χλωμό, ετοιμοθάνατο
μα τόσο υπέροχο ήλιο του Δεκέμβρη
να της λούζει το γυμνό της σώμα
με μπλε ακτίνες
το χειμώνα
με τη σιγουριά του ιδρώτα
και το κάψιμο απ τις πατούσες ως το κούτελο
απ' το ψημένο τσιμέντο
το καλοκαίρι
με πλατανόφυλα σιωπηλά
να της σκεπάζουν
τα μαλλιά ολόκληρα
το φθινόπωρο.

Και προνόμιο είναι
να περπατάς
έξω
το βράδυ
μια απ' τις ίδιες
τις ίδιες
τις ίδιες
νεκρές βραδιές
στη πόλη
και να θυμάσαι
πόσο αγαπάς
που υφαίνεις
μικρές,
ταπεινές,
πολύτιμες ιστορίες
μέσω αυτής
για σένα.

Και προνόμιο είναι
να ξέρεις πως
θα κοιτάξεις τώρα
τη μάπα σου στο καθρέφτη
και δε θα τον σπάσεις.

Αυτά
την επόμενη αυγή.

Ως τότε
ο Τζιμ Μόρισον
κρεμασμένος στο τοίχο δίπλα
με φτηνή κορνίζα
με κοιτάει
τίγκα
επίμονα
και απλά
αισθάνομαι
ένας
τυχερός
μπάσταρδος
γι'απόψε.

Τρίτη 16 Μαρτίου 2010

Ζωή σε 5 βήματα

-Σκηνή 1
Δωμάτιο με άμμο στο πάτωμα. Μοιάζει με έρημο.
Μικροσκοπικοί σκώληκες τρυπώνουν μέσα και έξω από το έδαφος.
Είσαι σίγουρος ότι,
αν μπορούσες να κόψεις τη σάρκα της ερήμου με μαχαίρι
μέσα στα εντόσθιά της θα χε σκουλήκια επίσης.
Ορίζοντας δεν υπάρχει
και ο ουρανός είναι κίτρινος
όπως και ο ήλιος
όπως και η άμμος
Ένας πίνακας του Βαν Γκογκ που τυφλώνει.
Περπατάς και σε ένα σημείο πέφτεις κάτω από τη πείνα
και πεθαίνοντας, συνειδητοποιείς ότι
έκανες μόλις δυο βήματα
δε ταξίδεψες καθόλου.
Τα σκουλήκια σε τραβάνε κάτω
και σιγομουρμουράει το κουφάρι σου πλέον
αμανέδες και κατάρες ταυτόχρονα.


-Σκηνή 2
Διαμέρισμα. Μεγαλώνει και μικραίνει κατά βούληση.
Δεν έχει έπιπλα, παρά μόνο ένα χαλί.
Αέρινες φιγούρες φέρνουν βόλτες στο σαλόνι
Μοιάζουν με αβατάρες ξεχασμένων θεών
τα γεννητικά τους όργανα γίνονται ατμός
και ξαναφυτρώνουν
κάθε δεύτερο που περνά.Ανοίγει η πόρτα
οι σκιές τρέχουν πανικόβλητες και μπαίνουν μες τους τοίχους
Μπαίνεις και ξαπλώνεις στο χαλί
σωριάζεσαι λιωμένος από αλκόλια
και μόλις πέσεις λιπόθυμος
οι σκιές επιστρέφουν και χορεύουν από πάνω σου
βγάζοντας μικροήχους, απαίσια τσιρίγματα
και αναλόγως των ορέξεων,
είτε θα σε χαϊδέψουν στοργικά
είτε θα σε ξυπνήσουν βίαια το βράδυ,
δείχνοντάς σου την πραγματική, απαίσια μορφή τους:
Εσένα στο καθρέφτη.
(Επαναλαμβάνεται επ αορίστου)


-Σκηνή 3
Μεγάλη αλάνα.
Καμμένα στάχια παντού, στάχτη στην ατμόσφαιρα
Στο βάθος, ίσα ίσα, σα κουκίδα, αχνοφαίνονται φιγούρες
να τριγυρνάνε σε κοπάδιασα μυρμήγκια
Αριστερά, μια σειρά ανεμόμυλοι που φέρνουν σβούρες
ρυθμικά, αργά, με θόρυβο αντίστοιχο
του να πατάς σε ξερά χόρτα το καλοκαίρι.
Κάθεσαι και παρατηρείς, απλά παρατηρείς
καθισμένος στα στάχια
Η κίνηση των ανενόμυλων σε κάνει να αισθάνεσαι γέρος
και κουρασμένος
αλλά ταυτόχρονα, παρατηρώντας τα κοπάδια από φιγούρες στο βάθος,
χαμογελάς και αισθάνεσαι ολοκληρωμένος για πρώτη φορά
μετά από καιρό.


-Σκηνή 4
Παλιός πεζόδρομος. Έχει λάμπες. Πολλές λάμπες.
Μεγάλα κόκκινα φώτα στα αριστέρά,
μπλε λάμψεις λυκόφωτος στα δεξιά,
άσπρη ομίχλη ευθεία μπρος
και κατάμαυρο, πίσσα σκοτάδι προς τα πίσω.
Πουλιά πετάνε από περιοχή σε περιοχή
και από χελιδονάκια
γίνονται εξωτικά αφρικανοπούλια
και οταν γυρίσουν πίσω,
προς το μαύρο,
απανθρακώνονται στιγμιαία
και ο σκελετός που μένει
είναι αυτός ενός νεογέννητου παιδιού.
Κάθεσαι στη μέση και προσπαθείς να αλλάξεις λάμπες
κλωτσώντας αδέξια τους σκελετούς των παιδιών
που σχηματίσανε βουναλάκια τριγύρω σου


-Σκηνή 5
Μεγάλος ωκεανός.
Με σειρές, σάρκες γης μακρουλές,
να σχηματίζουν σειρά, μία πίσω απ την άλλη.
Στο ενδιάμεσο κολυμπάνε τσούχτρες
μεγάλες τσούχτρες
μικρές
τσούχτρες εξωγήινες, με ουρές
ή κολλημένες σαν αλυσίδα, μαζί
σιαμαίες τσούχτρες
τσούχτρες-τιτάνες που πιάνουν όλο τον ωκεανό
(αλλά στέκουν σιωπηλές κι ακίνητες
σα να ονειρεύονται ενώ είναι νεκρές
όπως έλεγε ο μπάρμπας κάποτε)
και το πιο τρομακτικό ίσως,
τσούχτρες με μάτια ανθρώπινα.
Μια σειρά από άντρες, ντυμένους με προβιές
και χιτώνες πορφυρούς
με μάσκες οξυγόνου και ουλές τεράστιες στις κοιλιές
κάθε φορά που ο αέρας τους σήκωνε τα ρούχα
σε διατάζουν να κολυμπήσεις εκεί μέσα
και εσύ τρέμεις
όχι επειδή ίσως σε σκοτώσει κάποιο απαισιούργημα από δαύτα,
αλλά για να μη κολυμπήσεις δίπλα από τις τσούχτρες με τα μάτια
και αυτές απλά
σε κοιτάξουν

Κυριακή 14 Μαρτίου 2010

Υγρά μπαρούτια και κανείς τριγύρω να ρουφήξει



Θα θελα σα δαιμονισμένος να γραφα μπαρουτοκαπνισμένες ιστορίες σήμερα
για τσιγαρίλα στο μπαρ, για "εξτραβαγκάντζες" του τίποτα που σβήνουν
όπως οι ήρωες της Ιστορίας σε μια κόλλα χαρτί,
για φιγούρες που χορεύουν μπρος απ τα τραπέζια,
προσφέροντας αφιλοκερδώς καθημερινές εμπειρίες ζωής.

Ποτέ δε μπόρεσα να γράψω μπαρουτοκαπνισμένες ιστορίες όμως.

Μόνο για το πορτοκαλί το βαθύ,
από τη λάμπα πετρελαίου στο τραπέζι,
που σβήνει αργά και μελετημένα
όπως και οι ανάσες ενός ατοιμοθάνατου.

Το καφέ και κόκκινο της μπάρας της ξύλινης
από τις αντανακλάσεις του τίποτα
δηλαδή εμάς
και του όλου,
δηλαδή των άψυχων αντικειμένων, σε κύκλους, σε κύκλους τριγύρω.

Το χρυσαφί που σιγοκαίει
στην άκρη φτηνών τσιγάρων
και απλώνεται από το λαιμό ως τα πλεμόνια
σαν φασαριόζος συγγενής σε οικογενειακό τραπέζι
που τον δέχεσαι χαμογελώντας
ενώ πονάς.

Το βαθύ μπλε του ορίζοντα
με μορφές να σούρνουν δερβίσικες φιγούρες
και πλοκάμια του "ίσως" να στροβιλίζονται αυτοβούλως
σιγομουρμουρώντας σου:
¨τίποτα δεν ειν εδώ
παρά τα ίδια και τα ίδια όπως πάντα"
Φχαριστήσου λοιπόν την απάτη.
Δώρο πολύτιμο.

Για τα μπουκάλια τα άδεια στα ράφια για ντεκόρ
που μετά από λίγο μοιάζουν με στόματα εμβρύων
σε σειρές, σε σειρές,
να περιμένουν το βυζί απ το Παράδεισο να το αρμέξουν με τα χείλια τους
φτύνοντας ενίοτε σταγόνες στα πλακάκια
παγίδες για μας, τους αμαθείς.

(66 είναι απ' αριστερά πάντως.
Τα μέτρησα ξανά σήμερα.)

Για την στιγμή που καθορίζει τα πάντα.
Που σου βγάζει το ενδότερο,
τη φωτιά στον ουρανίσκο που σου καίει κάθε μέρα,
και σε μετατρέπει, έστω και για λίγα δεύτερα,
στον ήρωα της δικιάς σου, προσωπικής ταινίας
(έστω και για λίγα δεύτερα)
Το τσακάλι το μικρό, και όλο το μπαρ γεμίζει άμμο
και θυμίζει έρημο.

Και αν σε αυτή
τη γλυκόπικρη,
πολύτιμη,
αγία στιγμή,
κατανοούσες κιόλας φίλε μου,
όλα αυτά που
κρύβεις
κάθε μέρα κάτω απ τα φουστάνια
της καθημερινότητάς σου,
ότι θα πρεπε να χοροπηδάνε σε άσπρα πέπλα
σαν ελιές μετά από ματσουκιές
δε θα χες χρόνο να γκρίνιαζες για τίποτα.

Αλλά τώρα γκρινιάζεις.
Και έτσι είναι καλύτερα.

Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010

500 kms of Nails


Bleeding through a cancerhorse
Absorbin' life, like a sin.
Motherless dog seeking for a silver meaning
Sipping shame for two.

Limbs announce their once lost pride
towards a name, towards a meaning
Tires smashing every inch of satisfaction
towards a name, towards a number

Our old man, "Motherfucker"
spitting nails, spitting tar.