Πέμπτη 28 Μαΐου 2009

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

#2


Blackmetal cancer

Κυριακή 24 Μαΐου 2009

Βοκαλιστς παρτ ντούε

Βαρέθηκα πιο γρήγορα απ' όσο υπολόγιζα. Πάμε στο δεύτερο μέρος της προσωπικής μου λίστας των αγαπημένων μεν, σπανίως ενθυμούμενων δε τραγουδιστών.



Carl-Michael Eide
(Virus, Ved Buens Ende, Aura Noir, Dodheimsgard, Cadaver κ.α)
---------------------
Ο ιδιοφυής Νορβηγός, απέκτησε το απόλυτο respect των πιο "σαλεμένων" (τότε) ή "κουτοπόνηρων" (σήμερα) οπαδών των Μουσικών Παραολυμπιακών με τις συμμετοχές του σε μπάντες-μεγαθήρια της διανόησης-σε-νότες, τα χρόνια που μας πέρασαν. Και όμως, διάολε, ακόμα βελτιώνεται, τη στιγμή που άλλοι, συνομήλικοί του ή όχι, θεωρούν ότι έπιασαν τον παππά από τα αρχίδια επειδή κούρδισαν βαρύτερα και εξομοίωσαν τον λόξυγγά τους στην ταστιέρα- άντε, έβαλαν και ένα μπλιμπλίκι πάνω από το blackmetal τους. Τόσο σαν συνθέτης, αλλά κυρίως σα τραγουδιστής, ο Czral έπιασε τέλεια το Garm-ικό πνεύμα και το φίλτραρε σε κάτι πιο προσωπικό, κρατώντας απ τη μία τις οπερετικά πολεμικές ιαχές, αλλά με το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει σαν πιο πομπώδη Chris Isaac. Τέλειος. Το τελευταίο Virus στο δείχνει ξεκάθαρα, άλλωστε.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Θέλει κι ερώτημα; Νέο Ved Buens Ende, η μπάντα που όλοι προσποιούμεθα ότι καταλάβαμε με τα χρόνια, αλλά κανείς μας δεν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του. Υπέροχο το νέο Virus, αλλά. Αλλά.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Ξαναβουτήξει από κανα μπαλκόνι με μοιραία αυτή τη φορά, αποτελέσματα.



Steve Austin
(Today is the Day)
------------
Μουσικός με όραμα. Από εκείνους τους τύπους που σε πείθουν ότι και ο κόσμος όλος να χάλαγε, θα έκανε το δικό του όπως και να χει. Αυθεντικά μουρλαμένος, δε χρειάζεται να προβεί σε λατερνισμούς και χορογραφημένα τσαλίμια για να σε κάνει να πιστεύεις ότι θα σου δαγκώσει το κεφάλι στην πρώτη ευκαιρία. Σημαντικότατος συνθέτης του λεγόμενου "νέου ακραίου ήχου", επηρέασε κόσμο και κοσμάκη, και κατάφερε να κατασκευάσει ένα φωνητικό στυλ που δεν αντιγράφεται με την καμία. Strumf-on-steroids, κακιά πεθερά, εκμηδενισμός των φωνητικών χορδών και επίσης πολύ ιδιαίτερα, μελαγχολικά θα έλεγε κανείς brutal φωνητικά. Θα'μαι ειλικρινής, μου πήρε χρόνια για να τον συνηθίσω πίσω από μικρόφωνο, αλλά μόλις το έκανα, ξεπληρώθηκαν όλα.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Φτιάξει έναν ψυχεδελικό/βιομηχανικό country δίσκο. Ξέρω ότι το' χει.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Δε διαλύσει κάποτε τους Today is the Day εγκαίρως και καταλήξουν copy-paste band.



Mike Williams
(Eyehategod, Outlaw Order, Arson Anthem)
-------------------
Απ' τις πρώτες και πιο εμβληματικές μορφές του όρου "σαπίλα" στο μεγάλο εγχειρίδιο του sludge. Πρεζάκιας, χυδαίος. Απίστευτα ειλικρινής πίσω από το μικρόφωνο- είτε σχεδιάζει αφηρημένα στιχάκια μισανθρωπίας, είτε ξερνάει τα άντερά του πάνω στον ακροατή. Πολλοί προσπαθούν να επιτύχουν το ίδιο, αλλά καταλήγουν ανέμπνευστοι και άχρωμοι. Διότι φίλε μου, δε κατέχουν την έννοια της Παρακμής της ίδιας βαθιά μέσα στη γκλάβα τους, με τον τρόπο που την κατέχει ο φίλος μας ο Mike. Γκέγκε;
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Βγει νεο Eyehategod, κάπου, κάποτε.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ, ΑΝ: Θεωρήσει ότι τα υπόθετα Outlaw Order και Arson Anthem τον καλύπτουν καλλιτεχνικώς.



Johnny Weills
(Alabama Thunderpussy, DANBALLAH, solo)
--------------------
Ναι, ο Thockmorton ήταν πιο τσαχπίνης, και ο τελευταίος τραγουδιστής των Thunderpussy πιο μετρημένος και σωστός, κανείς όμως απ τους δυο δεν είχε τα αρχίδια του Weills. Φωνητικά που σε πείθουν ότι νιώθουν και όχι ότι απλά παπαγαλίζουν southernίλες, αξιοσημείωτο φωνητικό εύρος. Δε θα ήταν άκυρο να πούμε ότι εν μέρει σε αυτόν οφείλεται το ότι το "Fulton Hill" απογειώθηκε τόσο. Στις προσωπικές του αναζητήσεις μας δείχνει ότι η χροιά του όταν το θελήσει έχει έναν έντιμο NWOBHM αέρα και ότι το γρέζι του ακόμα και σήμερα παραμένει το ίδιο πετυχημένο. Ακόμα ένας υποτιμημένος μουσικός.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Βγάλει ένα solo δίσκο που θα κάνει τους φίλους του είδους να παραμιλήσουν. Μπορεί.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Οι NWOBHM επηροές τον καθορίσουν εντελώς.




Ηλίας Αποστολάκης
(Sun of Nothing)
----------------
Να και τα εγχώρια. Δικαιωματικά και αναμφισβήτητα κατ' εμέ. Μια μπάντα φαινομενικά έξυπνη, όπως οι Sun of Nothing άλλωστε, δε θα μπορούσαν παρά να είχαν και έναν frontman εξίσου χαρισματικό. Σίγουρα όχι ο πρώτος που τραγούδησε με αυτόν τον τρόπο (παραδείγματα αρκετά), αλλά αυτός που καθιέρωσε τα ρουφηχτά, αποπνηκτικά φωνητικά σαν έμβιο οργανισμό μέσα σε ένα μουσικό χάος απολαυστικότατο και εθιστικότατο. Υπέροχες αντοχές στα πνευμόνια, φωνή σα μουσικό όργανο που ενισχύει το σκότος της μουσικής της μπάντας του και δε βγαίνει προς τα εμπρός απλά για να εντυπωσιάσει. Ακούς έστω και μια φορά, δηλαδή, και μένεις μαλάκας.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Συνεχίσει να ταλαιπωρεί τα πνευμόνια του με τον ίδιο τρόπο με τους Sun of Nothing και αποκτήσουν επιτέλους το status που τους αναλογεί στον σύγχρονο ακραίο ήχο.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Καεί τελείως και πολλαπλασιάσει τα ασυνάρτητα τερτίπια του επί σκηνής.




Δημήτρης Μινακάκης
(The Dillinger Escape Plan)
----------------
Νάτος και ο έτερος "συγχωριανός". Από τους τραγουδιστές που δεν "φαίνονται" τόσο, στην απέξω, αλλά αν καθίσεις να συλλογιστείς το τι κατάφεραν, ακόμα και αν δεν έκλεισαν 20ετία στο χώρο συνεχόμενης καλλιτεχνικής δημιουργίας, απλά το βουλώνεις. Ο Pucciato των Dillinger σήμερα έχει σίγουρα πιο πολύ εύρος στις χορδές του, αλλά μα το Βουκεφάλα, την τσαντίλα του Δημήτρη και την ακαθόριστη αίσθηση ότι ανα πάσα στιγμή θα πεταχτεί από τα ηχεία να σου σπάσει τα μούτρα, δεν την κατέχει. Όπως και πολλοί άλλοι. Τι καθόμαστε και συζητάμε, άλλωστε, καλοκαιριάτικα: Ο τύπος τραγουδάει στο "Calculating Infinity". Και κανένας άλλος δε θα μπορούσε να το κάνει τόσο τέλεια. Τελεία.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Βρει χρόνο από το virtual design ή ό,τι άλλο κάνει εδώ και χρόνια και φορμάρει νέο project. Η συμμετοχή του στο τελευταίο Dillinger μας σκανδάλισε, αλλά δεν ήταν αρκετή
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Χαθεί στην ομίχλη.

Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Βοκαλιστς

Μια γρήγορη και περιεκτική λίστα από αγαπημένους τραγουδιστές, τους οποίους για κάποιο περίεργο λόγο "θυμάμαι" μόνο σε συγκεκριμένες φάσεις της μουσικής μου καύλας αλλά όταν το κάνω, δε ξεκολλάνε πραγματικά από το cd-player μου.




Spice
(Spiritual Beggars/ Mushroom River Band/ Kayser/ Spice and the RJ Band)
------------------
Αμίμητος. Πύρινος, εξοντωτικός. Φωνή που δε πετυχαίνεις συχνά. Προσωπικός τρόπος γραφής, είτε μουσικά, είτε στιχουργικά, όπου κάνει επικλήσεις στο πνεύμα του Μεγάλου Χανκ με φοβερά αποτελέσματα. Παθιασμένος, λες και αύριο τελειώνει ο κόσμος. Και πολυ απλός κι ευχάριστος χαρακτήρας, όπως διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια κι αυτιά στο προ ενός μηνός περίπου εγχώριο live της τελευταίας του μπάντας.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Επιστρέψει στους Spiritual Beggars, βεβαίως βεβαίως.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Βιαστεί να βγάλει νέο δίσκο, με θύμα την έμπνευσή του.




Joe Preston
(Thrones, Earth, Sunn O))), Harvey Milk, Melvins, High on Fire κ.α)
--------------
Σπανίως συζητιέται σαν τραγουδιστής, περισσότερο σαν συνθέτης, μπασίστας και μουσικός εξερευνητής του σκληρού ήχου, έχοντας περάσει από σημαντικότατες μπάντες του doom/rock ιδιώματος (στρετσαρισμένου, OK). Εδώ δε θα εκθειάσουμε τις παραπάνω του ιδιότητες (να χουμε υλικό και για άλλο αφιέρωμα σε περίπτωση τραγικής βαρεμάρας), αλλά θα σταθούμε στη φωνή του, η οποία πραγματικά κόβει κώλους: Ίσως και ιδιαίτερα άτεχνος, αλλά αυτή είναι και η μαγεία του. Βραχνάδα, γέρος σκύλος που αλυχτά στη σκηνή, βαρύς, πένθιμος, τραχύς. Εννοεί κάθε λέξη που αφήνει να κυλήσει αργά, σαλιωμένα, ως το πηγούνι του. Και ναι, όποτε το θέλει, τραγουδάει και πιο μελωδικά, το ίδιο αρχιδάτα και σαλταρισμένα, όμως.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Βγάλει επιτέλους ένα υπερ-του-γαμάτου Thrones δίσκο.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Αφήσει τους Harvey Milk μετά την τελευταία τους αλμπουμάρα.



Chris Reifert
(Death, Autopsy, Abscess, Eat my Fuk κ.α)
-------------
Ψόφος κακός. Χροιά νεκροζώντανου, λυσσασμένου κτήνους που γουστάρει να φάει κλητορίδες σε σουβλάκι. Αισχρή φωνή, θανατερή με όλη την έννοια της λέξης, είτε στους θρύλους Autopsy είτε στην tribute band του στον GG Alin. Καμμένος ολίγον από τις "ψυχεδελικές του αναζητήσεις", αλλά πάντα το ίδιο απολαυστικά σιχαμένος. Πιο "death", αισθαντικά, δύσκολα ακούς από λαρύγγι.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Ψηθεί να γράψει σοβαρά, με τους άλλους κοινούς γνωστούς, νέο Autopsy υλικό
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Το νέο Abscess δεν έχει πάλι αυτό το "κάτι" που σε κάνει να το λατρεύεις από πάνω μέχρι κάτω και όχι να το ακούσεις απλά "οπαδικά"



Alan Tecchio
(Watchtower, Hades, Seven Witches κ.α)
--------------
Σταμάτησα εδώ και πολύ καιρό να ασχολούμαι με τον γενικότερο όρο του "heavy metal" (ναι, σαν πρόταση η παραπάνω για πολλούς ίσως δε βγάζει νόημα, δεδομένου και του αφιερώματος και μόνο, αλλά εξαρτάται και τι έννοια δίνεις στο συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα) και ακόμα περισσότερα χρόνια με το "power metal", ο Alan όμως πάντοτε με συγκινούσε. Πιθανότατα λόγω της συμμετοχής του στο μνημείο "Control and Resistance" από Watchtower όπου έσπειρα κανονικότατα. Επιθετικά φωνητικά, σε σημεία παραπάνω επιθετικά απ' το στερεότυπο power metal style, όταν δε απελευθερώνει το γρέτζο του γίνεται πανικός. Όπως και όταν τσιρίζει σαν υστερικιά εκτός ελέγχου (δες Watchtower).
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: ...ξέρω κι εγώ; Να βγάλει project σε φόρμες Watchtower και να ξαναβγει εκτός ελέγχου;
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Δε ξεπεράσει τη μετριότητα των τελευταίων χρόνων και επιμείνει στα ίδια και τα ίδια (αν και σε σημεία, το τελευταίο Seven Witches το ακυρώνει το παραπάνω σχόλιο)




Billy Milano
(S.O.D, M.O.D)
------------
Η πικρή αλήθεια; Περισσότερο ασχολείσαι με την persona Milano παρά με τον τραγουδιστή Milano. Είτε σπάει στο ξύλο τον τυπά των Nevermore, είτε απειλεί τους System of a Down με μπερντάκι, είτε τη λέει στον ένα και τον άλλο (δείτε "Κοντός Εβραίος των Anthrax"), ο χοντρός ξέρει να κρατάει τον κόσμο σε εγρήγορση, περισσότερο απ' όσο δισκογραφεί. Όμως, η μπουνταλάδικη, όπως να'ναι και όποτε να'ναι φωνή του, τιμάται από τους φίλους του crossover και της hardcore σκηνής, ακριβώς επειδή η καυστικότητα του χαρακτήρα του περνάει με μια χροιά ειρωνίας από το λαιμό του στο μικρόφωνο με μεγάλη επιτυχία. Παραδεχτείτε το: ακόμα και αν δε μίλαγε καθόλου, δε μπορείτε να φανταστείτε κάποιον άλλο να γκαρίζει σε δισκάρες όπως το "Speak English or Die" ή το "Bigger than the devil", έτσι;
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Στρώσει τη κωλάρα του (δε με πιστεύετε; τσεκάρετε τη φωτογραφία) και κάνει δουλειά με τους M.O.D
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Δε το κάνει αυτό και συνεχίσει απλά την παρλαπίρλα (αν και το τελευταίο διάστημα έχω καιρό να ακούσω νέα του. Ρε μπας και...;)




Chris Cornell
(Soundgarden, Temple of the Dog, Audioslave, solo)
--------------
Φωνάρα. Ψυχή, συναίσθημα. Σπάνιο φίλτρο δεκαετίας '70 που σε μια σπάνια στιγμή αλχημιστικής ένωσης συνάντησε τους υπόλοιπους Soundgarden και γαμήσανε το σύμπαν όλο. Δε γίνεται να ακούσεις μια φορά Cornell και να μην τον αναγνωρίσεις μεμιάς όταν θα τον ξανακούσεις. Θα σε στοιχειώνει για πάντα. Ερωτικός και τσιτωμένος με την ίδια ευκολία, τραγούδησε πάνω από συνθέσεις που είτε άλλαξαν την μουσική ιστορία (Badmotorfinger) είτε απλά μας καύλωσαν (πρώτο Audioslave) είτε μας έκαναν να τον σιχαθούμε (μετά από Audioslave).
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Κόψει τις μαλακίες και βγάλει έναν καθαρόαιμο, καυλωτικό rock δίσκο.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο με τον τελευταίο του solo δίσκο, που είναι τόσο εκτρωματικά μακριά από το rock που ακόμα και ο σκληροπυρηνικός Mike Patton fan δε μπορεί να αντέξει.




Dax Riggs
(Acid Bath, Deadboy and the Elephant Men, solo, κ.α)
-------------------
Οι Acid Bath γαμάνε κώλους. Εντάξει παιδάκια; Εντάξει θείο. Ένας από τους λόγους, εκτός των σερνάμενος στους βάλτους συνθέσεων και της free-to-fuck-in-sight απόδοσης των οργάνων, είναι ότι πίσω από το μικρόφωνο στέκει ένας από τους χαρισματικότερους τραγουδιστές της τελευταίας δεκαετίας. Και από τους πιο υποτιμημένους, επίσης. Ο Dax μπορεί να ξεράσει σαπίλα πάνω στη μούρη σου, με την ίδια άνεση που μπορεί και να σε σαγηνεύσει τραγουδώντας μαγκιόρικα, μαστουρωμένα blues. Τα solo του και οι δουλειές με Deadboy and... το δείχνουν ξεκάθαρα, είναι λίγο ως πολύ μουσικός πλούτος. Αν και, το αιώνιο δίλλημα, "When the Kite String pops" ή "Paegan Terrorism Tactics", όταν η κουβέντα έρχεται σε αυτόν, δείχνει με ποια μπάντα μεγαλούργησε πραγματικά.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Συνεχίσει να κρατάει τη φωνάρα του φορμαρισμένη.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Βγει εκτός μουσικής νωρίτερα απ' όσο πρέπει. Έχει ακόμα να δώσει πολλά, κατ'εμέ, και δε θα αργήσει να αναγνωριστεί όπως του αξίζει.



Jaz Coleman
(Killing Joke)
---------
Σπουδαγμένος και πανέξυπνος. Κατάφερε να ντύσει το μουσικό περιτύλιγμα των Killing Joke (μια εκ των σημαντικότερων μπαντών της σκληρής μουσικής κατ'εμέ) με τόνους εκκεντρικότητας και αγνού, αμόλυντου τρόμου, μετατρέποντάς την σε ένα βιομηχανικό θηρίο που σε καταδιώκει σε κάθε στροφή. Ευφυής στιχουργός με Biafrικό συχνά vibe, χαμαιλέοντας διαθέσεων και φωνητικών ακροβασιών, από τότε που οι Killing Joke ξύνανε, μέχρι τις new wave περιπλανήσεις τους (όπου ο τύπος μας έδειξε ότι μπορεί να τραγουδήσει καθαρά εκπληκτικά) και από εκεί στις πιο harsh, βίαιες στιγμές τους, πάντα ο Coleman στηρίζει τα θεμέλια του οικοδομήματος των Joke παίρνοντας όλο το φόρτο συναισθηματικών εναλλαγών πάνω του. Και γαυγίζοντας ανελέητα, τον περισσότερο καιρό.
ΘΑ ΚΑΥΛΩΣΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝ: Απλά βγει νέο Killing Joke. Διότι σίγουρα θα γαμάει.
ΘΑ ΞΕΝΕΡΩΣΩ ΦΟΒΕΡΑ ΑΝ: Ο άδικος χαμός του παιχταρά Paul Raven τους κάνει να φρενάρουν απότομα.

==================
Παίζει να βγάλω και part 2, κάπου κάπως κάποτε. Προς το παρόν ανάβω τσιγάρο και την πέφτω. Καληνύχτα.