Δευτέρα 18 Μαΐου 2009

Κόκκινο

Όσοι αρέσκονται στις ταυρομαχίες είναι πνευματικά στείροι.
Αν είν έτσι, ας επαναφέρουμε και το Κολλοσαίο. Να σφάζονται τα παληκάρια με τα σουβλιά στην αρένα και μεις από απάνω να φωνάζουμε "Όλε" και να στριφογυρνάμε τον αντίχειρα σα μανιβέλα αναλόγως των μαλακισμένων μας ορέξεων.

Το επιχείρημα ότι άλλο το ανθρώπινο ον, και άλλο το ζώο, κρίνεται ως καθαρό προϊόν σαραντάχρονης, παλιατζουρίστικης λογικής με τα φίλτρα των κόμπλεξ της μεταπολίτευσης (κλπ κλπ κλπ- φυσικά, μη ξεχνιόμαστε), ή μεταμοντέρνας κάλπικης "ανοιχτομυαλιάς" με μεταβολισμό κωλοτρυπίδας. Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η ευκολία του να αφαιρέσεις, ή να εκμηδενίσεις γενικότερα μια ανθρώπινη ζωή σήμερα, καθιστά πολλές φορές δήθεν αυτονόητο το γεγονός ότι θα έπρεπε, μαθηματικά, να είναι ακόμα ευκολότερο και απλούστερο να σκοτώσεις και οτιδήποτε άλλο. Και η ρίζα του προβλήματος ίσως να κρύβεται στο ότι θεωρούμε το ανθρώπινο ον τόσο σπουδαίο (επειδή κατάφερε να γαμήσει σε απειροελάχιστο χρονικό πλαίσιο τον πλανήτη στον οποίο χέζει, επειδή κατάφερε να κατουρήσει τόσο πολύ ώστε να φτιάξει έναν ολόκληρο ωκεανό από κουτοπονηριά, επειδή επειδή επειδή επειδή) που το κάθε τι που δεν περπατάει στα δύο και δε κατουράει σε καμπινέδες σπάει σε χίλια κομμάτια.

Το να σκοτώνεις για διασκέδαση σε real time συνθήκες, παραμένει καθυστερημένο και ερμαφρόδιτο, ο σαραβαλιασμένος πουτσάκος του βιομηχανικού Γκοτζίλα που πλέον τον μαγκώνεις με γάντζους από παιχνιδομηχανές περιπτεράδων και το μουλιασμένο ψευτομουνάκι γαλαζοαίματης κορασίδας πατημένης από σκατωμένα λάστιχα κωλοφτιαγμένου αγροτικού στο Τέξας της Τρίπολης. Δε θα πρεπε να μας απασχολεί η δήθεν "ηθική" του θέματος. Ούτε των περισσότερων θεμάτων. Περισσότερο να μας κόψει η γκλάβα μας και να ξεκαβαλήσουμε το ψαροκάλαμο που ιππεύουμε τόσους γαμημένους αιώνες. Και αφού το σπάσουμε στη μέση, να το χώσουμε στο κώλο μας και να τρέξουμε γυμνοί στη σκόνη, με κάγκελα τριγύρω, μέχρι να μας μαχαιρώσει ο Ζορό-τορεαδόρ στο κούτελο και μετά μας κόψει σε κομμάτια, μοιράζοντάς μας σε πεινασμένους κηφήνες που θα μας πάνε με τη σειρά τους πεσκέσι στη χοντροκώλα βασίλισσα μιας χεσμένης στο μέλι Τυφλής Ιερουσαλήμ.

Σάββατο 16 Μαΐου 2009

Και επειδή παρασοβαρέψαμε...

...να μια πρόχειρη πρόσφατη πλέη-λιστ-α.

1)MASTODON "CRACK THE SKYE"
Ήδη κλασσικό, φίλε μου. Καλά στα λένε από παντού.

2)STRAIGHTHATE "GRIM MEMORIES"
Γουστάρω που είναι τόσο, μα τόσο Slayer-σε-μπλέντερ. Ή λυσσασμένο deathcore. Ή όπως θες πέστο. Κρίμα που όπως ακούγεται διαλύσανε, μετά το γαμάτο "Indigenous".

3)SOUNDGARDEN "BADMOTORFINGER"
Φωνάρα, δισκάρα.

4)S.O.D discography
Χρειάζομαι λίγο μαύρο χιούμορ αυτή τη περίοδο.

5)ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ "ΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ"
Πάντα κάτι θα παίζει από Πανούση σε αυτά τα αυτιά.

6)KILLING JOKE "FIRE DANCES"
Ο Χάρος βγήκε παγάνι.

Ας χορέψουμε

Συν, το γεγονός ότι η μεγαλύτερη ίντριγκα που έχτισε ποτέ όλο αυτό το αδερφάτο εννοιών πάνω (και ανάμεσα από) τα κεφάλια μας, είναι η ψευδαίσθηση της κατοχής. Το 2013 λένε πως θα μας πέσει ένα τεράστιο πέτρινο παπάρι στις κούτρες μας, και αν έχεις το Θεό σου, δε θα έχουμε καν το προνόμιο να κομπάσουμε για το πώς γίναμε ένα με το είδωλό μας στο καθρέφτη. Ή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για το πώς γίναμε ένα με κάποιο άλλο θηλαστικό που περπατάει στα δύο, δουλεύει μερόνυχτα και χέζει σε καμπινέδες. Μια γενιά από ψεύτες συναισθημάτων, αυτή είναι η προσωπική κληρονομιά του καθενός, και η κάλπικη διαπίστωση ότι μόνο οι γονείς σου σε νοιάζονται πραγματικά- αρχίδια, ας μαζέψουμε όλοι από 10 έγκυρες ιστορίες που αποδεικνύουν μεμιάς το αντίθετο. Αυξομειώσεις μεταξύ "καύλας" και "υποχρέωσης", μωρό μου, δυο ποσά ανάλογα μέχρι τη στιγμή που θα ξυπνήσεις στο κρεβάτι σου, θα κοιτάξεις τα μούτρα σου σε κάποιο τζάμι μαγαζιού και θα παρατηρήσεις έναν ταλαίπωρο, μουδιασμένο αρλεκίνο με κατουρημένο σαγόνι. Τότε και μόνο τότε θα υποχρεώσεις τη πούτσα σου να δεθεί με το αλέτρι της καθημερινότητας που απαιτείται από εσένα (αλλά δεν τη γουστάρεις με τη καμία) και δένοντας ένα τσιμεντόλιθο (που έχει χαραγμένη πάνω του τη φράση "Πατρίς θυσία οικογένεια") στα πόδια θα βουλιάξεις στο βαλτοτόπι του τσιμέντου, της ψευδοκατανάλωσης/ψευδοευκολίας και των πλαστικών προσδοκιών.

Και ξες γιατί; Γιατί δε τα βρόντηξες απλά όταν είχες την ευκαιρία. Γιατί παραμυθιάστηκες ότι έχεις τη τέλεια σχέση με τη γκόμενά σου από πιτσιρικάς και καταλήγεις να τη παντρεύεσαι για να αισθάνεσαι ασφάλεια, γιατί η μάνα σου και ο πατέρας σου είναι φασίστες έμμεσα ή άμεσα και το δέχεσαι για να μη τους στεναχωρήσεις, γιατί ο κώλος σου σε τρώει να ΦΤΙΑΞΕΙΣ αλλά απλά μασουλάς τροφή σε κονσέρβες. Γιατί, γιατί, γιατί... γιατί κάθεσαι και γράφεις σε μια οθόνη και ψευτορητορεύεις, αντί να έχεις το θάρρος να τα μιλήσεις στο real time simulation.

Γκέγκε, Ηλία, Μάριε, Κώστα, Γιώργο, Αδαμαντία, Προκόπη, ή όπως και να λέγεσαι;

Mesrine

Lighthouse inside your head
and you're flirting with the night
Mud and blood in your boots
and you're ready for the ride

Fireflies around your forehead
and you're fuckin with the night
mud and blood in your chest
and you're ready for the ride

[Pig faced emblem
of severed maturity
the flies breed around the neck
forcing its need to breathe]

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

Πάντα

Τα βράδια που δε θυμάμαι πώς έληξαν,
ούτε το αν κοιμήθηκα και πού,
και το επόμενο πρωί όλα πονάνε, μουδιασμένα μέλη σε φορμόλη,
αυτά τα βράδια είμαι σίγουρος ότι έχω αυτοκτονήσει
και έχω βρεθεί ξανά, με κάποιο ακατανόητο τρόπο
(ή ίσως είναι παιχνίδι της φύσης του σύμπαντος)
στα ίδια μπουρδουκλωμένα σκεπάσματα, μπερδεμένος,
με εικόνες του θείου πλακουτσωμένες, πατημένες από αόρατες μπότες
να μου κλείνουν το μάτι σιχαμένα.

Κυριακή 10 Μαΐου 2009

Παρασκευή βράδυ

Ο Spice ήρθε, άραξε στο κλαμπ-άκι στην αρχή της συναυλίας μαζί με τον κόσμο, παρατηρώντας τα support, μετά, όταν έφτασε η ώρα, ανέβηκε, άρπαξε τη κιθάρα του και με την RJ BAND σε όμορφα κέφια, μας γάμησε τη μάνα από πέρα ως πέρα. Ανθρώπινο, καυλωτικό live, rock-n-roll καταστάσεις, κόσμος τόσος ώστε να θεωρείς το γεγονός άτυπα σαν "οικογενειακή υπόθεση". Πριν το live του έσφιξα το χέρι και του είπα, "Thank you man, it's my honor" κι αυτός με κοίταζε χαμογελώντας αμήχανα, σα να του πα κάτι απίστευτα τρελό. Κι όμως δεν είναι έτσι. Καθόλου "έτσι".

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Πάντοτε

Σήμερα είναι η μέρα που μίσησα τα πάντα. Γι'άλλη μια φορά, μετά από χρόνια, ίσως, σε τέτοιο βαθμό. Σήμερα είναι η μέρα που ξανανέβηκα στο θρόνο μου από καρυδότσουφλα, αιμοσταγής μονάρχης, τιμωρός των πάντων, να παλουκώσω ό,τι κινείται, από τον κώλο και το στόμα, φίλους, εχθρούς, εραστές και συγγενείς, αγνώστους και προϊόντα μυθοπλασίας. Σήμερα είναι η μέρα που αυτό το κοκτέηλ από τσακισμένη περηφάνια και χαμηλή αυτοεκτίμηση (αποτελέσματα από την τροπή καταστάσεων στα "προσωπικά" μου), αίσθημα ανικανότητας και αδυναμίας και στείρωση της φαντασιακής μου μήτρας, πυροδότησαν το φυτίλι και μούρλιανα. Ίσως όχι σαν τη λυσσασμένη αρκούδα με τα κόκκινα μάτια και τους αφρούς στο στόμα, που στέλνει στο διάλο ένα ολόκληρο ορεινό χωριό μέσα σε λίγα λεπτά. Περισσότερο σαν τη λύκαινα μάνα, που στέκει σιωπηλή μπροστά από τη σπηλιά με τα νεογέννητα, κοιτώντας στα μάτια τον επίδοξο εισβολέα/αρπακτικό που πάει να παραβιάσει το ιερό της εστίας της.

Το νιωθα εδώ και καιρό. Σαν μικρό κόκκο ρύζι στο κέντρο του κούτελού μου, να με ξύνει, να φυτρώνει αργά αλλά σταθερά. Σήμερα είναι η μέρα που από το πρωί (παρόλο που ξεκίνησε... χαλααααρααααά, να σας το θέσω απ' έξω- απ' έξω) η κοιλιά σφιγγόταν μόνη της και το μυαλό χανότανε σε πεντακοσια σταυροδρόμια. Το απόγευμα δε τη πάλεψα άλλο. Άρχισα να ζορίζω λιγάκι το σώμα μου μετά-κι-εγώ-δε-θυμάμαι-από-πόσο-καιρό. Δεν είχα όργανα. Βολεύτηκα με έναν καναπέ, καρέκλες, και κάτι σιδερένια παλούκια τράπεζας που χα'με σουφρώσει πριν μήνες. Ήξερα το αποτέλεσμα, αλλά δεν πείστηκα παρά μόνο από όταν λαχάνιασα σα καρδιοπαθής και ένιωσα το στομάχι να πονάει. Οι αντοχές μου πλέον έχουν αποδεκατιστεί.

Δε δέχομαι παροτρύνσεις και συμβουλές βεβιασμένες. Η ζωή είναι μια εμπειρία και μερικά πράγματα δε μπορούν να μετρηθούν σα κουκιά ή να αναλυθούν, αποδεκατιζόμενα, σα μαθηματική εξίσωση. Δε συμφωνώ με πολλές από τις κοσμοθεωρίες γνωστών ή αγνώστων μου. Μερικές φορές δε (λίγες), έχω και ατράνταχτα επιχειρήματα υπέρ αποδείξεως του εναντίου των μεθόδων ή των συνηθειών τους. Όπως κι εσείς, φυσικά. Πολλές φορές όμως η λέξη "καταλαβαίνω" είναι κενά γράμματα. Δε μπορώ να καταλάβω το πώς νιώθει ο κύριος Λ. όταν μας λέει ότι από τότε που έκοψε την ηρωίνη, του τη βάρεσε κατάθλιψη και παραιτήθηκε από τα πάντα. Όσο και να τον αγαπάω. Και δε μπορώ να το κάνω επειδή πολύ απλά, δεν είμαι χρήστης. Όσα βιβλία και να διαβάσω, πάλι δε θα μπορέσω να το καταλάβω, όσες κουβέντες και να κάνω, πάλι δε θα μπορέσω να το καταλάβω. Είναι απαίσιο πράγμα να βλέπεις φάτσες, ειδικά από γνωστούς, που να κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι για να σε προετοιμάσουν για τη δήθεν εμπεριστατωμένη κριτική τους, της οποίας οιμέθοδοι περιλαμβάνουν από επικλήσεις στην αυθεντία μέχρι "Έχω ένα φίλο που...". Στ'αρχίδια μου οι αυθεντίες σου, στ'αρχίδια μου οι φίλοι σου. Σήκωνες εντατικά βάρη για χρόνια; Μετά, είδες το σώμα σου και τις αντοχές σου να εκμηδενίζονται μετά από κάποιο διάστημα χωρίς να φταίει κανας άλλος παρά η μαλακισμένη γκλάβα σου; Κατανοείς το πώς δουλεύει όλο το φαρμάκι αυτό, όταν το ξεκινάς από την ανεμελιά της εφηβείας σου και σου γίνεται υποκατάστατο της αυτοπεποίθησής σου; Αν ναι, πες μου. Θέλω να σε ακούσω, πραγματικά. Όποιος και να σαι. Από τον άμυαλο μπράβο του σαββατοκύριακου μέχρι τον Σούπερμαν. Αν όχι, μίλα, αλλά δε θα ακούω. Θα σκέφτομαι άλλα. Ή θα σου πω να πας να γαμηθείς, στη χειρότερη.

Να μου λείπει και η σύγκριση. Μπορεί όλο αυτό για σένα να ναι ένα τίποτα. Σαφώς. Δε στο φόρτωσα στη πλάτη. Αλλά στο μικρό μου σπιρτόκουτο που λέγεται "ζωή", το τίποτα αυτό είναι το 1/2 των πάντων, πώς θες μετά να αντιδράσω όταν ακούω τα άψυχα "ωρίμασε" σου, πιο ανώριμα στην πραγματικότητα και από τον Σάββα που είναι 50 και μένει ακόμα με τη μάνα του, στο Παγκράτι;

Μερικοί από εμάς, γουστάρουν να μιζεριάζουν σε στιγμές, σε υγιείς δόσεις. Μερικοί απ την άλλη γουστάρουν να φαντάζονται ότι όλα πάνε σκατά και ότι όλοι τους γαμάνε στο κώλο, έτσι, για να γουστάρουν. Σε γενικές γραμμές η ζωή μου βαίνει μια χαρούλα. Κάποια θεμέλια όμως είναι ιερά για τον καθένα, και δεν απαιτείται από δεύτερους (με καλή ή κακή έννοια) να προσπαθούν να τα μετασχηματίσουν.

Κλειστόμυαλο;

Είναι κλειστομυαλιά αυτό που κάνει η προαναφερθείσα λύκαινα-μάνα;