Τρίτη 3 Μαρτίου 2009

Και ναι

ΚΑΙ νεο Big Business το 2009, Απρίλη, εγώ θα τσιμπήσω το βινύλιο που θα βγει νωρίτερα λέει, στα τέλη Μαρτίου. Το φαινομενικά ΚΑΛΟ νέο track "Gold and Final" μπορείτε να ακούσετε εδώ: http://spin.com/articles/exclusive-mp3-big-business-aural-assault

Άντε μωρέ να πούμε! Αυτά είναι!

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Λάμα

Το λάμα ανέβηκε στην ψηλότερη κορυφή του βουνού, ψάχνοντας τη μηλιά.
Τα πόδια του γέμισαν αίματα, η ανάσα του λιγόστευε, δεν είχε φάει και κοιμηθεί για μέρες, αλλά συνέχισε- ακόμα και μετά από 5 μήνες αϋπνίας και μην έχοντας μασουλήσει τίποτα. Μόνο λίγες σταγόνες νερό απ τις περιστασιακές βροχές. Αλλαγή εποχής.
Στο τέλος, η μηλιά έστεκε μπροστά του, υπέρλαμπρη, κανένα χέρι δεν την είχε παρενοχλήσει ποτέ, μήλα αστραφτερά, φαινομενικά πεντανόστιμα, κανένα σκουλήκι δεν τολμούσε να πλησιάσει διότι θα πέθαινε από ντροπή εκείνη τη στιγμή. Ξύλο γερό, δροσερό, σκιά τεράστια, μεγαλειώδης, ένα τεράστιο δέντρο στη μέση του κόσμου, πραγματικά, με τους καρπούς του όμως κοντά στο έδαφος, ένα δέντρο ευεργέτης, ένα δέντρο του θεού. Αναμφίβολα, ένα και μόνο ένα μήλο από αυτό το δέντρο, θα έφτανε για να χορτάσει κάποιον για μήνες, όχι επειδή τα μήλα ήταν τεράστια, αλλά επειδή ήταν πεντανόστιμα, τόσο, που δε θα ήθελες να αποχωριστείς το υπέροχο συναίσθημα της γεύσης τους ποτέ σου- το έκανες αναγκαστικά. Το λάμα έκλαψε από χαρά.

Πλησίασε το δέντρο, αγνοώντας τα μήλα, και με περίτεχνες κινήσεις, κατούρησε στις ρίζες του. Κατούραγε για ώρες, η μηλιά δεν έδειχνε να νοιάζεται, ήταν τόσο τέλεια που το κάτουρο δεν τολμούσε να τη λερώσει, γλιστρούσε από το κορμό και τις ρίζες μην αφήνοντας κανέναν λεκέ. Το λάμα, μετά από 20 λεπτά κάτουρου, μάζεψε τη τριχωτή, άσπρη ψωλή του, και κατέβηκε το βουνό ευτυχισμένο, μέχρι που πέθανε στα μισά της διαδρομής για την επιστροφή.

Είμαστε.

O παιδεραστής έφτυσε στο πλακόστρωτο κάτω του, βήχοντας, τις τελευταίες σταγόνες από το τσίπουρό του. Πλαστικά ποτηράκια νοσοκομείου, ένα τραπεζάκι στη μέση, πίσω το ποτάμι με τις χήνες και τις πάπιες να γκαρίζουν, απαιτώντας σημασία (και υλικό προς κατανάλωση). Σκούπισε τα μούσια του, χάιδεψε τα κοντά του μαλλιά και την τεράστια μύτη του, και παραπάτησε ευτυχισμένα. Τριγύρω του, ένα κοάλα με μαύρα, ζαλισμένα μάτια, φορώντας κουκούλα και τζην, και ένας χίπης, με μακριά καστανά μαλλιά και χαλκά στη μύτη, με ένα ατελείωτο χαμόγελο από το ένα αυτί μέχρι το άλλο.

Σε τέτοια κατάσταση τους βρήκα, όταν με καλέσανε στο πριβέ τους πάρτυ, 4 το μεσημέρι. Πήρα ένα ποτηράκι και έπαιξα μαζί τους το μεθυσμένο μας παιχνίδι με τα μαντέματα- ο παιδεραστής μέσα σε μερικά λεπτά, χάνοντας συνεχώς, και αναγκαζόμενος να πίνει σε κάθε γύρο από ένα τσιπουροσφήνακο, τρίβει δυνατά τη μούρη του και κοιτάζει τον κόσμο να φέρνει βόλτα, μέσα από τα γαλάζια μάτια του. Ανήλικοι μελλοντικοί λογιστές, σχολαριόπαιδα με τσάντες με κονκάρδες, σοβαροφανή σιτεμένα ζευγάρια 45χρονων που σε καρφώνουν με το βλέμμα, delivery boys που εύχονται να ταν μαζί μας περνώντας με το μηχανάκι, συνταξιούχοι με τεράστια σκυλιά που φοβούνται όταν πάμε με ειλικρινή αγάπη να τα χαϊδέψουμε, ζευγαράκια καλοντυμένων νεαρών και δεσποινίδων που κοροϊδεύουν ή παρατηρούν με αηδία- κανείς από αυτούς δε μας καταλάβαινε εκείνο το απόγευμα.

Το παιχνίδι συνεχίστηκε για δυο ώρες ακόμα, μέχρι που επέστρεψα σπίτι. Ο παιδεραστής μαζί με το ρακούν και τον χίπη, έσυραν τα κουρασμένα τους κορμιά, που έκαιγαν με την απόλαυση της καλοπέρασης και την μηδενική ανάληψη ευθυνών, κουβαλώντας και το τραπεζάκι στη πλάτη, μέχρι που εξαφανίστηκαν από τον ορίζοντα. Για τρεις ώρες περίπου είχαμε ενοχλήσει την μισή Φλώρινα, χορεύοντας, φωνάζοντας και με κατάρες κατά ενός σφετεριστή θεού της Καθημερινότητας που έμαθε να παίζει άρπα με τις χορδές της ζωής μας χωρίς να μας ρωτήσει. Για τρεις ώρες είμασταν χυδαίοι, ειλικρινείς και με τη ψευδαίσθηση της ελευθερίας- και μόλις επιστρέψαμε στο ρόλο μας σαν νότες, στο κονσέρτο του προαναφερθέντα θεού, το πλακόστρωτο στο ποτάμι έμεινε σιωπηλό ξανά, ασφαλές για τις στρατιές προσώπων που ποτέ δε θα κατανοήσω, περιμένοντάς μας σαν μάνα που σημαδεύει το μωρό της με το γυμνό βυζί της.

Spine of Imperfections

Μια σωστά ηχογραφημένη έκδοση του κομματιού από Arkham Asylum βρίσκεται πλέον στο Youtube (γράψτε απλά "Spine of Umperfections studio" και θα βγει- ανεβάζω κάτι στο Youtube και κωλώνω να δώσω link ευθέως). Το κομμάτι θα ηχογραφηθεί, μαζί με άλλα 2 ή 3 κανονικά και με το νόμο στην Αθήνα, σε στούντιο, αν όλα πάνε καλά, το καλοκαιράκι- εδώ έχουμε μια demo έκδοση, ραφιναρισμένη και μιξαρισμένη τέλεια απ τον monsieur Θάνο Μπίκο. Εντζόυ.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009

Lions bleed the change of seasons

Lions bleed a change of seasons
Bodies mark the age of treason
Lions bleed a change of seasons
Martyrs starve to find a reason

Purple, green, yellow and blue
reflections of you
Stabbing, bleeding, killing yourself
waiting to breathe

Lions bleed a change of seasons
Bodies mark the age of treason
Lions bleed a change of seasons
Martyrs starve to find a reason

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009

Κυοφορείς.

Θυμάμαι που κάποτε άκουγα για μεγάλες νίκες και πικρούς καημούς να τις συνοδεύουν, ενώ από πίσω έψελναν οι μάρτυρες που με τα χέρια μας χτίσαμε για προσωπική χρήση και κατανάλωση. "Έγινες ο άντρας που έπρεπε να γίνεις, η νοικοκυρά που οφείλεις να σαι για τον άντρα που έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει, ο άντρας για την προστασία της νοικοκυράς σου". Α γαμήσου πια, σειρήνα από λάσπη. Ξέρω ότι απλά όταν έρχεται, και αφήνει τρίχες στο κρεβάτι, γουργουρίζοντας μέσα στη ζέστη της κουβέρτας, μικροσκοπική μέσα στα χέρια του "άντρα που έπρεπε να είμαι", το να δίνεις σε κάνει αυτό που είσαι και το να δέχεσαι συνηγορεί υπέρ αυτού.

Το δικό μου οδόφραγμα είναι τεράστιο και δε φτιάχτηκε από εμένα, αλλά να που το διασχίζω κάθε μέρα που περνάει, στις φωτιές και τα κάρβουνα του χτες. Λέγεται απλά ζωή και δε μετανιώνω στιγμή για το αντάρτικο, την αντίρηση συνείδησης του να δώσω όλο μου το είναι σε δυο πρασινωπά μάτια που με κοιτάνε έτοιμα να με κατασπαράξουν από αγάπη και περιέργεια για το αύριο.

Αυτοί είμαστε.

Η Μαρία κοιτάει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός εντόμου,
αμίλητη και ακούνητη γραπώνει το συρματόπλεγμα απλά για να νιώσει κάτι,
καθώς τα δόντια του χώνονται στο πιο βαθύ πηγάδι της χούφτας της-
αυτή προσποιείται ότι είναι ακόμα ένα τραπουλόχαρτο,
από αυτά που με τα χρόνια έφτιαχνε πυργάκια, περιμένοντας να τα διαλύσει κάποτε η ίδια,
δήθεν μέσα στη40 χρονών βόλη της,
παντρεμένη και βιασμένη ταυτόχρονα
Βυθίστηκε τώρα, όταν συνειδητοποίησε τον θάνατο της παιδικής της ηλικίας,
την κατάπιε το στόμα του λέοντα που λέγεται "Αλλαγή εποχής" και έμεινε αγέλαστη,
λεπρή στο κόσμο που την κοιτάει και κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι.

Ο Χρήστος έπαψε να ενδιαφέρεται για οτιδήποτε δεν έχει να κάνει με το μερομίσθι,
ανίκητος στην επιθυμία του να ζήσει, πάτησε πάνω σε φίλους και συγγενείς,
με το θράσος του όρνεου που πλησιάζει την μισόνεκρη ζέμπρα πριν αφήσει καν τη τελευταία της πνοή,
ένα Μεγάλο Άσπρο Αρπακτικό, αυτό πιστεύει πλέον ότι είναι, και ο ίδιος,
πολλές φορές το βλέπει με την άκρη του ματιού του να φέρνει κύκλους γύρω από τη λάμπα του δωματίου του, ένας μικροσκοπικός ήλιος σε ένα ιδιωτικό μικροσύμπαν,
από χαρτιά, πένες χωρίς μελάνι και σπασμένες υποσχέσεις.
Παραδόθηκε τώρα με πάθος στις αναμνήσεις των παιδικών του ονείρων,
ένας ζαρωμένος χάρτης, ανήμπορος να νιώσει οτιδήποτε πέραν της άδειας του τσέπης,
και έμεινε αγέλαστος, λεπρός σε παγκάκια φθινοπωρινών πάρκων,
να κλέβει τρίμματα ψωμί από περιστέρια.

Και κοιτάω στο καθρέφτη, και αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ ή η αντανάκλασή μου που κλείνει το μάτι και μου γνέφει να σωπάσω. Και πιάνω το δέρμα μου για να βεβαιωθώ ότι ακόμα μπορώ να νιώσω- ενώ απέξω τα λουλούδια ανθίζουν σαν την παράνοια την ίδια την άνοιξη, δίπλα από μια Μαρία και έναν Χρήστο που ποτέ δε γνώρισα μα φαντάζομαι.