Starlit eyes refuse to stare back at me
-this frozen eulogy I invented to feel sorry about the world
when everything's cleansed by our own inability to breathe,
lies expire and serpents hide
Sub zero legions of martyrs we rose
from the ashes of yesterday's flaws
When life is Antarctica and every womb an exit,
lies expire and chimeras rise
Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2009
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Καλαμάρια
Ανεβαίνοντας τις σκάλες της πολυκατοικίας στις 8 το πρωί, επιστρέφοντας από το μπουγατσάδικο με προμήθειες προς κατανάλωση μετά από μια μέρα μηδενικού ύπνου, το τελευταίο πράγμα που περίμενα να βρω εμπρός μου ήταν δυο τεράστια καλαμάρια να τσακώνονται για την λειτουργικότητα της μη δράσης σαν πανάκεια στην καθημερινή βιοπάλη. Κουστουμαρισμένα, κιόλας, στη μέση του διαδρόμου, κλείνοντάς μου το δρόμο.
-Με συγχωρείτε.
Γύρισαν και με κοίταξαν απότομα, διακόπτωντας το τσακωμό τους, ενό προσπαθούσα να περάσω από μέσα τους για να ανοίξω τη πόρτα.
-Τι είναι, τι είναι, τι είναι;
-Ναι, τι είναι;
Δυο μεγάλα τάλαρα από μελάνι εκτοξεύτηκαν απ τα φαφλατάδικά τους στόματα, τάλαρα τα οποία απέφυγα με Tony Hawk εληγμούς.
-Θέλω απλά να μπω σπίτι μου.
-Σπίτι; Ποιο σπίτι; Εδώ σπίτι;
-Ναι, σπίτι σπίτι σπίτι;
Σκέφτηκα ότι με κορόιδευαν, αλλά παραήμουν γραψαρχίδης μετά από ξενύχτι ολκής. Μετά τους άκουσα να λένε
-Ε, μικρέ! Μικρέ, έλα εδώ μικρέ.
-Ναι, μικρέ μικρέ μικρέ!
-Τι είναι;
-Σκεφτόμασταν. Έχουμε ένα θέμα και θέλουμε μια γνώμη, τρίτη γνώμη, θέλουμε.
-Ναι, γνώμη τρίτη γνώμη τρίτη.
-Με συγχωρείτε, αλλά δεν είμαι σε θέση να πιάσω βαρυσήμαντες κουβέντες.
-Κάλεσέ μας τότε για ένα καφέ, καφέ, καφέ, καφέ, σπίτι σου.
-Ναι, καφέ, μιλάμε μέσα.
Θρασύτατα καλαμάρια- τρίτη φορά στη ζωή μου που καλαμάρια μου φορτώνονται στη πλάτη. Αλλά λέω, δε γαμιέται; Ο Βασίλης μέσα ροχάλιζε- εγώ δεν άντεχα να ξαναπαίξω το πουλί μου, οπότε τζετ.
-Ωραίο σπίτι, ωραίο, μικρό καλό ωραίο.
-Κόκκινος καναπές; Πολύ καλό καλό καλό.
-Ναι, άνετος είναι.
-Γαμάς σε αυτόν τον καναπέ;
-Ναι, γαμάς, γαμάς;
-Νομίζω ότι θέλατε κάτι να ρωτήσετε.
-Ναι. Αλλά φτιάξε καφέ, καφέ πρώτα
-Ναι, πρώτα καφέ καφέ καφέ.
Νευρίασα, αλλά δεν είπα τίποτα. Αντ'αυτού πέταξα σε μια κούπα τρεις ξερές, χωμάτινες κουταλιές καφέ, έβρεξα τον πάτο της, έριξα ζάχαρη και στα γρήγορα τους έδωσα από ένα ποτήρι στον καθένα. Ήξερα, από προηγούμενη εμπειρία μου, ότι τα καλαμάρια δεν έχουν καμία αίσθηση του καφέ. Άρχισαν να ρουφάνε χύνοντας μελάνι παντού- ήθελα να τους δείρω, και θα το έκανα αν δεν ξεκίναγε ο ένας να μιλάει.
-Λοιπόν, άκου εδώ, εδώ άκου όμως
Εν ολίγοις, και μετά από έναν μαραθώνιο πίρλας, μου εξήγησε ότι με τον φίλο του, γυρίσανε από ένα ταξίδι στην Ινδία. Εκεί, πήρανε μια γεύση απ τον ασκητικό τρόπο ζωής, και γυρίζοντας πίσω, ο ένας απ τους δύο ήθελε να ακολουθήσει ένα παρόμοιο πλάνο. Ο άλλος του έλεγε ότι ο ασκητισμός πλέον είναι και θέμα κοινωνικό, όχι προσωπικό, τονίζοντας ότι στην δυτική μας κοινωνία της ψευτοαφθονίας, ο ασκητής είναι ο παραιτημένος απ τ η ζωή και τεμπέλης της καθημερινότητας. Ο τεμπελοκαλάμαρος του απάντησε ότι η πνευματικότητα, συνειδητά, ναι μεν καθορίζεται από την κοινωνία, αλλά παραμένει στην ουσία της κάτι προσωπικό και αν χρησιμοποιηθεί με μέτρο, ανοίγει τους ορίζοντες, άρα βλέπεις ότι αντί να ζεις με 10 πράγματα, όπως σου επιβάλλουν έμμεσα, μπορείς να ζεις και με 3.
Για να μη σας κουράσω, άρχισαν πάλι να τσακώνονται άσχημα. Φωνάζανε και χύνανε μελάνια. Ο Βασίλης σηκώθηκε με το σώβρακο και τα μάτια του Ασιάτη απ τον ύπνο, κοίταξε πρώτα τα καλαμάρια, μετά τον χώρο που χε γίνει μουνί, και μετά εμένα.
-Γαμιέσαι, ψέλλισε κοιμησμένα και ξαναεπέστρεψε στο δωμάτιο.
-Λοιπόν. Πες μας, εσύ πες μας, τι πιστεύεις;
-Μισό λεπτό.
Γράπωσα ένα μαχαίρι απ το πάγκο της κουζίνας.
-Η αλήθεια είναι...
Και πριν προλάβουν να κάνουν οτιδήποτε, κάρφωσα τον ένα στο δόξα πατρί. Έπεσε στο έδαφος νεκρός με τη μία. Ο άλλος σάστισε και κατουρήθηκε πάνω του- άρχισε να χύνει όσο μελάνι είχε για να τρέξει να σωθεί. Στο τσακ τον καρφώνω στη πλάτη όσο άνοιγε τη πόρτα. Πέφτει χάμω, μου κλωτσάει όμως το μαχαίρι πριν- πέφτω πάνω του, τα 95 μου κιλά του λιώνουν τη κοιλιά και τον πνίγω με τα ίδια μου τα χέρια. Δυο καλαμάρια νεκρά σπίτι μου.
Πλένω τα πιάτα, ανάβω ένα τσιγάρο να φύγει η ένταση, διαβάζω για τους Ινδο-Ευρωπαίους και ανάβω το φούρνο. Μέσα στην ανιδιοτελή μου λούφα απ την καθημερινότητα, η οποία δεν έχει κανένα πνευματικό στοιχείο απολύτως, είχα σκοτώσει εγώ ο ίδιος το φαγητό μου με τον ιδρώτα μου.
-Με συγχωρείτε.
Γύρισαν και με κοίταξαν απότομα, διακόπτωντας το τσακωμό τους, ενό προσπαθούσα να περάσω από μέσα τους για να ανοίξω τη πόρτα.
-Τι είναι, τι είναι, τι είναι;
-Ναι, τι είναι;
Δυο μεγάλα τάλαρα από μελάνι εκτοξεύτηκαν απ τα φαφλατάδικά τους στόματα, τάλαρα τα οποία απέφυγα με Tony Hawk εληγμούς.
-Θέλω απλά να μπω σπίτι μου.
-Σπίτι; Ποιο σπίτι; Εδώ σπίτι;
-Ναι, σπίτι σπίτι σπίτι;
Σκέφτηκα ότι με κορόιδευαν, αλλά παραήμουν γραψαρχίδης μετά από ξενύχτι ολκής. Μετά τους άκουσα να λένε
-Ε, μικρέ! Μικρέ, έλα εδώ μικρέ.
-Ναι, μικρέ μικρέ μικρέ!
-Τι είναι;
-Σκεφτόμασταν. Έχουμε ένα θέμα και θέλουμε μια γνώμη, τρίτη γνώμη, θέλουμε.
-Ναι, γνώμη τρίτη γνώμη τρίτη.
-Με συγχωρείτε, αλλά δεν είμαι σε θέση να πιάσω βαρυσήμαντες κουβέντες.
-Κάλεσέ μας τότε για ένα καφέ, καφέ, καφέ, καφέ, σπίτι σου.
-Ναι, καφέ, μιλάμε μέσα.
Θρασύτατα καλαμάρια- τρίτη φορά στη ζωή μου που καλαμάρια μου φορτώνονται στη πλάτη. Αλλά λέω, δε γαμιέται; Ο Βασίλης μέσα ροχάλιζε- εγώ δεν άντεχα να ξαναπαίξω το πουλί μου, οπότε τζετ.
-Ωραίο σπίτι, ωραίο, μικρό καλό ωραίο.
-Κόκκινος καναπές; Πολύ καλό καλό καλό.
-Ναι, άνετος είναι.
-Γαμάς σε αυτόν τον καναπέ;
-Ναι, γαμάς, γαμάς;
-Νομίζω ότι θέλατε κάτι να ρωτήσετε.
-Ναι. Αλλά φτιάξε καφέ, καφέ πρώτα
-Ναι, πρώτα καφέ καφέ καφέ.
Νευρίασα, αλλά δεν είπα τίποτα. Αντ'αυτού πέταξα σε μια κούπα τρεις ξερές, χωμάτινες κουταλιές καφέ, έβρεξα τον πάτο της, έριξα ζάχαρη και στα γρήγορα τους έδωσα από ένα ποτήρι στον καθένα. Ήξερα, από προηγούμενη εμπειρία μου, ότι τα καλαμάρια δεν έχουν καμία αίσθηση του καφέ. Άρχισαν να ρουφάνε χύνοντας μελάνι παντού- ήθελα να τους δείρω, και θα το έκανα αν δεν ξεκίναγε ο ένας να μιλάει.
-Λοιπόν, άκου εδώ, εδώ άκου όμως
Εν ολίγοις, και μετά από έναν μαραθώνιο πίρλας, μου εξήγησε ότι με τον φίλο του, γυρίσανε από ένα ταξίδι στην Ινδία. Εκεί, πήρανε μια γεύση απ τον ασκητικό τρόπο ζωής, και γυρίζοντας πίσω, ο ένας απ τους δύο ήθελε να ακολουθήσει ένα παρόμοιο πλάνο. Ο άλλος του έλεγε ότι ο ασκητισμός πλέον είναι και θέμα κοινωνικό, όχι προσωπικό, τονίζοντας ότι στην δυτική μας κοινωνία της ψευτοαφθονίας, ο ασκητής είναι ο παραιτημένος απ τ η ζωή και τεμπέλης της καθημερινότητας. Ο τεμπελοκαλάμαρος του απάντησε ότι η πνευματικότητα, συνειδητά, ναι μεν καθορίζεται από την κοινωνία, αλλά παραμένει στην ουσία της κάτι προσωπικό και αν χρησιμοποιηθεί με μέτρο, ανοίγει τους ορίζοντες, άρα βλέπεις ότι αντί να ζεις με 10 πράγματα, όπως σου επιβάλλουν έμμεσα, μπορείς να ζεις και με 3.
Για να μη σας κουράσω, άρχισαν πάλι να τσακώνονται άσχημα. Φωνάζανε και χύνανε μελάνια. Ο Βασίλης σηκώθηκε με το σώβρακο και τα μάτια του Ασιάτη απ τον ύπνο, κοίταξε πρώτα τα καλαμάρια, μετά τον χώρο που χε γίνει μουνί, και μετά εμένα.
-Γαμιέσαι, ψέλλισε κοιμησμένα και ξαναεπέστρεψε στο δωμάτιο.
-Λοιπόν. Πες μας, εσύ πες μας, τι πιστεύεις;
-Μισό λεπτό.
Γράπωσα ένα μαχαίρι απ το πάγκο της κουζίνας.
-Η αλήθεια είναι...
Και πριν προλάβουν να κάνουν οτιδήποτε, κάρφωσα τον ένα στο δόξα πατρί. Έπεσε στο έδαφος νεκρός με τη μία. Ο άλλος σάστισε και κατουρήθηκε πάνω του- άρχισε να χύνει όσο μελάνι είχε για να τρέξει να σωθεί. Στο τσακ τον καρφώνω στη πλάτη όσο άνοιγε τη πόρτα. Πέφτει χάμω, μου κλωτσάει όμως το μαχαίρι πριν- πέφτω πάνω του, τα 95 μου κιλά του λιώνουν τη κοιλιά και τον πνίγω με τα ίδια μου τα χέρια. Δυο καλαμάρια νεκρά σπίτι μου.
Πλένω τα πιάτα, ανάβω ένα τσιγάρο να φύγει η ένταση, διαβάζω για τους Ινδο-Ευρωπαίους και ανάβω το φούρνο. Μέσα στην ανιδιοτελή μου λούφα απ την καθημερινότητα, η οποία δεν έχει κανένα πνευματικό στοιχείο απολύτως, είχα σκοτώσει εγώ ο ίδιος το φαγητό μου με τον ιδρώτα μου.
Γιουντερ
-Πριν χρόνια, συνάντησα τη πουτάνα της ζωής μου. Ήταν τότε με το μεγάλο μπλακάουτ, θυμάσαι;
-Πφφφ...13 χρόνια πριν;
-15. Ακόμα περισσότερα.
-Αχα.
-Ναι. Είχα πάει Γερμανία, τότε που ψαχνόμουνα πνευματικά και γύριζα το πλανήτη...
-Τι πράγμα κι αυτό, αδερφέ μου.
(Ο άνθρωπος με το κεφάλι πελεκάνου βγάζει ένα μπουκάλι κρασί, το ανοίγει με το ράμφος του και αφού γεμίζει το ποτήρι, συνεχίζει)
-Γύρναγες τον κόσμο...αρχίδια φίλε μου, τζαμπέ εκδρομή χρειαζόσουν, όχι γκουρού.
-Ναι όμορφα, ξανά μανά η ίδια κριτική- να τελειώσω όμως πρώτα;
-Ελεύθερα.
-Ωραία. Στη Γερμανία λοιπόν, σου χα πει, είχα μπλέξει με εκείνον τον πραγματικά μικροσκοπικό ανθρωπάκο. Παραλίγο πυγμαίος, θα έλεγα. Είχε ένα απίστευτα πλαδαρό ξυρισμένο κεφάλι, δυο φορές όσο ο κώλος του.
-Υπέροχο θέαμα.
-Ο τύπος ήξερε τι παιζόταν φίλε. Είχε κάτι σαν γιάφκα, έφερνε μέσα ναρκωτικά και πουτάνες, και μαζευόταν η σάρα και η μάρα.
-Αχα, οι αναρχικοί φίλοι σου.
-Ναι, αυτοί. Ή έστω έτσι πιστεύαμε τότε. Ξέρεις, με ένα τσιγαριλίκι, νιώθεις ότι μπορείς να μιλάς για την παγκόσμια ελευθερία άνετα. Με τρια αρχίζεις και το πιστεύεις, με 5 αρχίζεις και θέλεις να κάνεις πράξη τα λεγόμενά σου, με 8 και παραπάνω τρέχεις στο δρόμο...
-Υπέροχα. Λόγιοι.
-Κοίτα, κανείς δεν ήταν κακός άνθρωπος από εκεί μέσα. Απλά μπερδεμένοι. Οι μισοί, υπερβολικά τεμπέληδες για να δεχτούν ότι και την ουτοπία τους να είχαμε σαν μέτρο σύγκρισης με το οτιδήποτε πρακτικά, μια στις χίλιες δηλαδή, και πάλι θα έπρεπε να δουλεύουν τρόπω τινά.
-Ναι, την ξέρω την ιστορία. Από τότε που μουνα πιτσιρικάς και η μάνα μου με τάιζε ψάρια.
-Όμορφοι νέοι, μακρυμάλληδες και καυλωμένοι- οι μισοί ξέραν απέξω τα περισσότερα αναρχικά συγγράματα και άρχιζαν, μαστουρωμένοι, να βγάζουν κάτι απίστευτα λογίδρια. Και οι κοπελίτσες που είχαμε μαζί κατά καιρούς, ψαρώνανε άσχημα. Άσχημα, φίλε, άσχημα.
-Πάντα έτσι γίνεται.
-Ναι. Ερωτεύονταν κάθε σαββατοκύριακο και μια διαφορετική κουλτουριάρικη Δαμόκλεια σπάθη, έλεγαν ότι πρέπει να γίνει κάτι- μαζί με τους γκόμενούς τους έτρεχαν σε πεντακόσιες πορείες, και για την τελευταία μαλακία που μπορεί να φανταστείς- και ήταν ψευτοευτυχισμένες μέσα στο ψεματάκι τους.
-Υπέροχα.
-Εν πάσει περιπτώση. Αυτός ο κοντός, Ζερικώ τον έλεγαν...
-Μπα; Σα το ζωγράφο;
-Ναι. Δεν ήταν το κανονικό του όνομα, ήταν ψευδώνυμο αλλά ποτέ δεν έμαθα πώς τον λένε στ'αλήθεια, διότι κόψαμε επαφές και μετά έμαθα ότι πέθανε από ένα ατύχημα με πλυντήριο.
-Ε;
-Ναι, δεν ξέρω λεπτομέρειες. Τέλος πάντων, κάθε Σάββατο μας έφερνε πουτάνες- τις καλύτερες των καλυτέρων, απ τα πιο όμορφα μπουρδέλα της Γερμανίας. Και γλεντούσαμε όλοι, γαμιώντας τα πάντα, σα χίπηδες.
-Συγχαρητήρια.
-Τότε αυτό μας φαινόταν παράδεισος, γαμάγαμε μέχρι και τα έπιπλα.
-Ο καθείς με τα βίτσια του.
-Ε για να μη στα πολυλογώ, ενώ το όλο πράγμα είχε κορεστεί, πάνω κάτω, και είχα βαρεθεί τη μονοτονία του να γαμάς κάθε βδομάδα και γω δε ξέρω πόσες μουνάρες...
-Καημένο παιδί.
-Μια μέρα λοιπόν, συνάντησα την Γιούντερ.
-Περίεργο όνομα.
-Ναι, αλλά όμορφο.
-Μαλακία είναι.
-Διαφωνώ.
-Στ'αρχίδια μου, είναι απαίσιο.
(ο μουσάτος με τα γυαλιά ηλίου έβαλε κι αυτός λίγο κρασί, και συνέχισε τη διήγηση)
-Τέσπα, η Γιούντερ ήταν εκ πρώτης όψεος το λιγότερο απωθητική. Αλλά είχε το ξεχωριστό χάρισμα του να σε κάνει χαρούμενο όταν τη γαμάς- η τύπισσα έλεγε τα καλύτερα ανέκδοτα και ιστορίες.
-Κάτσε, λέγατε ανέκδοτα ενώ γαμιόσασταν;
-Ναι, κάθε φορά. Θυμάμαι ένα με έναν πελεκάνο και έναν παππά...
-Δε με αφορά.
-Με συγχωρείς. Λοιπόν αυτή η πουτάνα ήξερε να ελέγχει τα αισθητήρια κέντρα του πελάτη της. Πολλές φορές έπαιρνε πρωτοβουλίες που δε μου άρεσαν καθόλου σαν ιδέα- αλλά μόλις γινόταν η ιδέα πράξη, έμενα να χύνω σα συντριβάνι και να πέφτω ημιλιπόθυμος στο κρεβάτι.
-Δε θέλω να μάθω περί τίνος πρόκειται.
-Θα έχανες πάσα ιδέα για το άτομό μου.
-Αυτό έχει γίνει εδώ και χρόνια.
-Καλύτερα. Διότι αν είναι έτσι δε σε πειράζει να ακούσεις ότι στο τελευταίο μας σεξ η Γιούντερ με έχεσε στον αφαλό.
(Ο πελεκάνος γουρλώνει τα μάτια, κρατάει το στομάχι του και αφήνει δυο ριξιές διεφθαρμένο κόκκινο κρασί στο χαλί)
-...πανάθεμά σε, βούλωσέ το, κτήνος!
-Κι αυτό δεν είναι τίποτα. Αλλά δε συνεχίζω, σεβόμενος την επιθυμία σου.
-Να μη συνεχίσεις γενικώς! Δε μπορώ να σε καταλάβω, και ποτέ δε θα μπορέσω, προφανώς.
-Μα, δε θες να σου πω για την Γιούντερ;
-Όχι. Πες μου μόνο πώς έληξε το πράγμα και φτάνει.
-Περίεργη κατάσταση. Το τελευταίο μας βράδυ, αυτό με τα σκατά...
(Ο πελεκάνος ξαναξερνάει και κοιτάει νευριασμένα τον μουσάτο με τα γυαλιά ηλίου)
-Με συγχωρείς! Το τελευταίο μας βράδυ, εν πάσει περιπτώσει, πάνω στο καλύτερο, γίνεται το μεγάλο μπλακάουτ.
-Γκαντεμιά.
-Μεγάλη! Διότι κάποιος επωφελήθηκε απ την αναστάτωση, και έκλεψε το ξύλινο πόδι της Γιούντερ απ το κρεβάτι μας χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι.
(Ο πελεκάνος μένει σιωπηλός, με γουρλωμένα μάτια)
-Το χειρότερο είναι, η Γιούντερ αναστατώθηκε, σηκώθηκε απότομα, έπεσε στο πάτωμα και της έφυγε το αριστερό της γυάλινο μάτι.
-......;
-Έτρεξα να τη βοηθήσω μέσα στα σκοτάδια. Δε το βρήκα πουθενά, μετά από λίγο βλέπω δυο αναρχικούς να το έχουν ακουμπήσει στο τραπέζι και να το παρομοιάζουν με την διαλεκτική. Ποτέ δε κατάλαβα τι εννοούσαν, είχαν πάρει ψυχοτρόπα.
-.......;
-Το παίρνω, αφού τους έπεισα ότι δεν είμαι ο Προυντόν, και το πάω πίσω- αλλά πού; η Γιούντερ εξαφανισμένη. Έτρεξα πανικόβλητος τριγύρω, πουθενά. Βγήκα έξω αλειμένος με σκατά, τίποτα. Είχε γίνει καπνός.
-Παρακαλώ πόλυ, δε θέλω άλλες σκατολογικές αναφορές στη κουβέντα μας.
-Δεν υπάρχουν άλλες.
-Όμορφα.
-Σαφώς.
-Ωραία. Και τι έγινε με αυτό το θαύμα της φύσης, τη Γιούντερ;
-Έμαθα μετά από χρόνια, όταν είχα επιστρέψει, ότι την βούτηξε ένας Αλγερινός αναρχικός, κι αυτός ψυχεδελιασμένος, την πήρε στη πλάτη νομίζοντας ότι είναι η Σάντα Λουτσία, φύγανε με το πρώτο πλοίο, και για να πείσει την άθεη πλευρά του εαυτού του ότι δεν υπάρχει Αγία Λουτσία, την έβαλε να καταπίνει ποτήρια- μέχρι που της διάλυσε τα δόντια και το σαγόνι. Σε λίγες μέρες η Γιούντερ πέθανε από αιμοραγία, ο τυπάς δεν είχε καταλάβει τίποτα- την νόμιζε μεγάλο μαξιλάρι, της έκοψε τα χέρια και το πόδι και την έπαιρνε μαζί του στα οδοφράγματα, επίσης μαστουρωμένος με ψυχεδελικά, και την στριφογύριζε για να αποφεύγει τα καπνογόνα. Μέχρι που όπως ήαν φυσικό τον καταλάβανε, αφού ξεπέρασαν το σοκ της σκηνής, και τον σπάσανε στο ξύλο.
-Φερέλπεις νέοι.
-Ναι. Νομίζω ότι ο τύπος σήμερα δουλεύει σε τράπεζα. Και έχει και δυο παιδιά.
-Λογικότατο.
-Κι αυτή ήταν η κατάληξη του μεγαλύτερου έρωτα της ζωής μου.
-Δε μπορώ να σχολιάσω κάτι. Συγγνώμη αν σε απογοητεύω αλλά μου διαλάς την φαντασίωση ότι ένας De Sade είναι αχρείαστος στην εποχή μας.
-Ναι.
-Ενδιαφέρουσα ιστορία όμως.
-Ναι.
-Μες την γκαντεμιά όμως.
-Ναι φίλε. Αυτό είναι που λέμε, σκατά.
(Ο πελεκάνος ξερνάει κι άλλο κρασί)
-Πφφφ...13 χρόνια πριν;
-15. Ακόμα περισσότερα.
-Αχα.
-Ναι. Είχα πάει Γερμανία, τότε που ψαχνόμουνα πνευματικά και γύριζα το πλανήτη...
-Τι πράγμα κι αυτό, αδερφέ μου.
(Ο άνθρωπος με το κεφάλι πελεκάνου βγάζει ένα μπουκάλι κρασί, το ανοίγει με το ράμφος του και αφού γεμίζει το ποτήρι, συνεχίζει)
-Γύρναγες τον κόσμο...αρχίδια φίλε μου, τζαμπέ εκδρομή χρειαζόσουν, όχι γκουρού.
-Ναι όμορφα, ξανά μανά η ίδια κριτική- να τελειώσω όμως πρώτα;
-Ελεύθερα.
-Ωραία. Στη Γερμανία λοιπόν, σου χα πει, είχα μπλέξει με εκείνον τον πραγματικά μικροσκοπικό ανθρωπάκο. Παραλίγο πυγμαίος, θα έλεγα. Είχε ένα απίστευτα πλαδαρό ξυρισμένο κεφάλι, δυο φορές όσο ο κώλος του.
-Υπέροχο θέαμα.
-Ο τύπος ήξερε τι παιζόταν φίλε. Είχε κάτι σαν γιάφκα, έφερνε μέσα ναρκωτικά και πουτάνες, και μαζευόταν η σάρα και η μάρα.
-Αχα, οι αναρχικοί φίλοι σου.
-Ναι, αυτοί. Ή έστω έτσι πιστεύαμε τότε. Ξέρεις, με ένα τσιγαριλίκι, νιώθεις ότι μπορείς να μιλάς για την παγκόσμια ελευθερία άνετα. Με τρια αρχίζεις και το πιστεύεις, με 5 αρχίζεις και θέλεις να κάνεις πράξη τα λεγόμενά σου, με 8 και παραπάνω τρέχεις στο δρόμο...
-Υπέροχα. Λόγιοι.
-Κοίτα, κανείς δεν ήταν κακός άνθρωπος από εκεί μέσα. Απλά μπερδεμένοι. Οι μισοί, υπερβολικά τεμπέληδες για να δεχτούν ότι και την ουτοπία τους να είχαμε σαν μέτρο σύγκρισης με το οτιδήποτε πρακτικά, μια στις χίλιες δηλαδή, και πάλι θα έπρεπε να δουλεύουν τρόπω τινά.
-Ναι, την ξέρω την ιστορία. Από τότε που μουνα πιτσιρικάς και η μάνα μου με τάιζε ψάρια.
-Όμορφοι νέοι, μακρυμάλληδες και καυλωμένοι- οι μισοί ξέραν απέξω τα περισσότερα αναρχικά συγγράματα και άρχιζαν, μαστουρωμένοι, να βγάζουν κάτι απίστευτα λογίδρια. Και οι κοπελίτσες που είχαμε μαζί κατά καιρούς, ψαρώνανε άσχημα. Άσχημα, φίλε, άσχημα.
-Πάντα έτσι γίνεται.
-Ναι. Ερωτεύονταν κάθε σαββατοκύριακο και μια διαφορετική κουλτουριάρικη Δαμόκλεια σπάθη, έλεγαν ότι πρέπει να γίνει κάτι- μαζί με τους γκόμενούς τους έτρεχαν σε πεντακόσιες πορείες, και για την τελευταία μαλακία που μπορεί να φανταστείς- και ήταν ψευτοευτυχισμένες μέσα στο ψεματάκι τους.
-Υπέροχα.
-Εν πάσει περιπτώση. Αυτός ο κοντός, Ζερικώ τον έλεγαν...
-Μπα; Σα το ζωγράφο;
-Ναι. Δεν ήταν το κανονικό του όνομα, ήταν ψευδώνυμο αλλά ποτέ δεν έμαθα πώς τον λένε στ'αλήθεια, διότι κόψαμε επαφές και μετά έμαθα ότι πέθανε από ένα ατύχημα με πλυντήριο.
-Ε;
-Ναι, δεν ξέρω λεπτομέρειες. Τέλος πάντων, κάθε Σάββατο μας έφερνε πουτάνες- τις καλύτερες των καλυτέρων, απ τα πιο όμορφα μπουρδέλα της Γερμανίας. Και γλεντούσαμε όλοι, γαμιώντας τα πάντα, σα χίπηδες.
-Συγχαρητήρια.
-Τότε αυτό μας φαινόταν παράδεισος, γαμάγαμε μέχρι και τα έπιπλα.
-Ο καθείς με τα βίτσια του.
-Ε για να μη στα πολυλογώ, ενώ το όλο πράγμα είχε κορεστεί, πάνω κάτω, και είχα βαρεθεί τη μονοτονία του να γαμάς κάθε βδομάδα και γω δε ξέρω πόσες μουνάρες...
-Καημένο παιδί.
-Μια μέρα λοιπόν, συνάντησα την Γιούντερ.
-Περίεργο όνομα.
-Ναι, αλλά όμορφο.
-Μαλακία είναι.
-Διαφωνώ.
-Στ'αρχίδια μου, είναι απαίσιο.
(ο μουσάτος με τα γυαλιά ηλίου έβαλε κι αυτός λίγο κρασί, και συνέχισε τη διήγηση)
-Τέσπα, η Γιούντερ ήταν εκ πρώτης όψεος το λιγότερο απωθητική. Αλλά είχε το ξεχωριστό χάρισμα του να σε κάνει χαρούμενο όταν τη γαμάς- η τύπισσα έλεγε τα καλύτερα ανέκδοτα και ιστορίες.
-Κάτσε, λέγατε ανέκδοτα ενώ γαμιόσασταν;
-Ναι, κάθε φορά. Θυμάμαι ένα με έναν πελεκάνο και έναν παππά...
-Δε με αφορά.
-Με συγχωρείς. Λοιπόν αυτή η πουτάνα ήξερε να ελέγχει τα αισθητήρια κέντρα του πελάτη της. Πολλές φορές έπαιρνε πρωτοβουλίες που δε μου άρεσαν καθόλου σαν ιδέα- αλλά μόλις γινόταν η ιδέα πράξη, έμενα να χύνω σα συντριβάνι και να πέφτω ημιλιπόθυμος στο κρεβάτι.
-Δε θέλω να μάθω περί τίνος πρόκειται.
-Θα έχανες πάσα ιδέα για το άτομό μου.
-Αυτό έχει γίνει εδώ και χρόνια.
-Καλύτερα. Διότι αν είναι έτσι δε σε πειράζει να ακούσεις ότι στο τελευταίο μας σεξ η Γιούντερ με έχεσε στον αφαλό.
(Ο πελεκάνος γουρλώνει τα μάτια, κρατάει το στομάχι του και αφήνει δυο ριξιές διεφθαρμένο κόκκινο κρασί στο χαλί)
-...πανάθεμά σε, βούλωσέ το, κτήνος!
-Κι αυτό δεν είναι τίποτα. Αλλά δε συνεχίζω, σεβόμενος την επιθυμία σου.
-Να μη συνεχίσεις γενικώς! Δε μπορώ να σε καταλάβω, και ποτέ δε θα μπορέσω, προφανώς.
-Μα, δε θες να σου πω για την Γιούντερ;
-Όχι. Πες μου μόνο πώς έληξε το πράγμα και φτάνει.
-Περίεργη κατάσταση. Το τελευταίο μας βράδυ, αυτό με τα σκατά...
(Ο πελεκάνος ξαναξερνάει και κοιτάει νευριασμένα τον μουσάτο με τα γυαλιά ηλίου)
-Με συγχωρείς! Το τελευταίο μας βράδυ, εν πάσει περιπτώσει, πάνω στο καλύτερο, γίνεται το μεγάλο μπλακάουτ.
-Γκαντεμιά.
-Μεγάλη! Διότι κάποιος επωφελήθηκε απ την αναστάτωση, και έκλεψε το ξύλινο πόδι της Γιούντερ απ το κρεβάτι μας χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι.
(Ο πελεκάνος μένει σιωπηλός, με γουρλωμένα μάτια)
-Το χειρότερο είναι, η Γιούντερ αναστατώθηκε, σηκώθηκε απότομα, έπεσε στο πάτωμα και της έφυγε το αριστερό της γυάλινο μάτι.
-......;
-Έτρεξα να τη βοηθήσω μέσα στα σκοτάδια. Δε το βρήκα πουθενά, μετά από λίγο βλέπω δυο αναρχικούς να το έχουν ακουμπήσει στο τραπέζι και να το παρομοιάζουν με την διαλεκτική. Ποτέ δε κατάλαβα τι εννοούσαν, είχαν πάρει ψυχοτρόπα.
-.......;
-Το παίρνω, αφού τους έπεισα ότι δεν είμαι ο Προυντόν, και το πάω πίσω- αλλά πού; η Γιούντερ εξαφανισμένη. Έτρεξα πανικόβλητος τριγύρω, πουθενά. Βγήκα έξω αλειμένος με σκατά, τίποτα. Είχε γίνει καπνός.
-Παρακαλώ πόλυ, δε θέλω άλλες σκατολογικές αναφορές στη κουβέντα μας.
-Δεν υπάρχουν άλλες.
-Όμορφα.
-Σαφώς.
-Ωραία. Και τι έγινε με αυτό το θαύμα της φύσης, τη Γιούντερ;
-Έμαθα μετά από χρόνια, όταν είχα επιστρέψει, ότι την βούτηξε ένας Αλγερινός αναρχικός, κι αυτός ψυχεδελιασμένος, την πήρε στη πλάτη νομίζοντας ότι είναι η Σάντα Λουτσία, φύγανε με το πρώτο πλοίο, και για να πείσει την άθεη πλευρά του εαυτού του ότι δεν υπάρχει Αγία Λουτσία, την έβαλε να καταπίνει ποτήρια- μέχρι που της διάλυσε τα δόντια και το σαγόνι. Σε λίγες μέρες η Γιούντερ πέθανε από αιμοραγία, ο τυπάς δεν είχε καταλάβει τίποτα- την νόμιζε μεγάλο μαξιλάρι, της έκοψε τα χέρια και το πόδι και την έπαιρνε μαζί του στα οδοφράγματα, επίσης μαστουρωμένος με ψυχεδελικά, και την στριφογύριζε για να αποφεύγει τα καπνογόνα. Μέχρι που όπως ήαν φυσικό τον καταλάβανε, αφού ξεπέρασαν το σοκ της σκηνής, και τον σπάσανε στο ξύλο.
-Φερέλπεις νέοι.
-Ναι. Νομίζω ότι ο τύπος σήμερα δουλεύει σε τράπεζα. Και έχει και δυο παιδιά.
-Λογικότατο.
-Κι αυτή ήταν η κατάληξη του μεγαλύτερου έρωτα της ζωής μου.
-Δε μπορώ να σχολιάσω κάτι. Συγγνώμη αν σε απογοητεύω αλλά μου διαλάς την φαντασίωση ότι ένας De Sade είναι αχρείαστος στην εποχή μας.
-Ναι.
-Ενδιαφέρουσα ιστορία όμως.
-Ναι.
-Μες την γκαντεμιά όμως.
-Ναι φίλε. Αυτό είναι που λέμε, σκατά.
(Ο πελεκάνος ξερνάει κι άλλο κρασί)
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009
53
Μια βροχή μοιάζει με οποιαδήποτε άλλη- οπότε επιλέγω να φαντασιώνομαι ότι είναι αγγλικές οι σταγόνες που με κουτσουλάνε, ξύνοντας τη λάσπη απ το πεζοδρόμιο με το πόδι μου. Ήταν να φτιάξω ένα μετρό, κάποτε, στο ίδιο σημείο, από καρυδότσουφλα και οδοντογλυφίδες- και τα βαγόνια θα ταν αιχμάλωτες σαρανταποδαρούσες, μέχρι που ανακάλυψα, πιτσιρικάς, ότι με διασκέδαζε πιο πολύ να τις καίω με το τσιγάρο μου παρά να τις αιχμαλωτίζω. Και κοίτα να δεις, που εδώ που πριν υπήρχε στόμα με πλεξούδες, άναρχες και ανούσιες, από τρίχες, τώρα δεσπόζει μια κωλοτρυπίδα, υγρή και θρασύτατη- κι από κει που έχεζα, τώρα μιλάω, και φλυαρώ σα γκόμενα. Πεπεισμένος ότι το χριστιανικό μου μικρο-θαύμα θα γίνει, χάζευα με τις ώρες τον ουρανό ελπίζοντας ότι ο συνονόματος προφήτης θα κατέβει με το μουράτο του φλογερό άρμα, και θα μου το δώσει για μια υπεργαλαξιακή κούρσα. Αφου παράτησα την ιδέα, δεχόμενος ψυχαναγκαστικά ότι το άρμα είναι για επισκευή εδώ και αιώνες (όπως και η θρησκεία μας), μου έμεινε μόνο να προσποιούμαι ότι ζωγραφίζω με τα σύννεφα- το δάχτυλό μου, παντοδύναμο πενάκι. Το ίδιο δάχτυλο που πλέον χώνω στη νέα μου κωλοτρυπίδα, κάνοντας συσπάσεις για να ανάψω ένα τσιγάρο. Και πριν το καταλάβω, η βροχή θεριεύει και με βλέπω σε ταράτσες πολυκατοικιών, 10 χρονών, να παίζω σαξόφωνο με μάσκα οξυγόνου. Ερωτικά μπλουζ, μανάρα μου, και πόσο θα θελα να μου τον χώσω, έτσι νέος και λαχταριστός που δεσπόζω μπρος στη φάτσα μου.
Γρήγορο.
-Πάμε να μιλήσουμε με αυτούς τους Γάλλους! Φαίνονται τόσο ενδιαφέροντες!
-Χέσε μας.
*κλακ του αναπτήρα, φούντωμα του καπνού, κυκλάκια που τα παρασέρνει ο αέρας*
-Είσαι πάντα τόσο απότομος. Και απόλυτος. Μερικές φορές δε πιστεύω ότι τα κάνεις για πλάκα.
-Καλά κάνεις. Δεν είμαι αστείος.
-Δε σε βρίσκω αστείο. Είσαι κακόγουστος.
*τρίψιμο ποδιού στο πεζοδρόμιο*
-Ενώ αυτοί. Κοίτα τους. Μεγαλειώδεις. Ευρωπαίοι, αυτοδημιούργητοι. Προφανώς αναρχικοί, φιλελεύθεροι.
-Προφανώς. Αν κρίνω απ τα ράστα και τα μούσια.
-Γίνεσαι πάλι κακόγουστος.
-Θα μου φορτώσεις και την Εποχή της Τρίχας τώρα;
-Ερωτικοί. Αναμφισβήτητα αισθησιακοί, ίσως και ποιητές, οι τελευταίοι ρομαντικοί.
*τρίψιμο καπαρτίνας με το χέρι, περισσότερα κυκλάκια που διαλύονται*
-Σαφώς. Παπαριές με ρόδα και επαναστάτες.
-Μια γυναίκα έχει ανάγκη να ακούει και να διαβάζει και τέτοια, ξέρεις, που και που. Όχι μόνο μαλακίες για κωλοτρυπίδες και κηφήνες.
-Δε σε αναγκάζει κανείς να διαβάζεις για κωλοτρυπίδες.
*παύση, ρόδες ποδηλάτου να ξερνάνε ήχο σκουριάς*
-Ιδεαλιστές. Άκουσα ότι γύρισαν τη Γαλλία με τα πόδια και έφτασαν εδώ με ελάχιστες οικονομίες.
-Συγχαρητήρια. Τι καλύτερη ανταμοιβή απ το να μας γαμήσουν τις γυναίκες τώρα; Με τις βρωμερές πατούσες με τις σκισμένες κάλτσες και τους κάλλους απ το περπάτημα;
-Ζουν τη ζωή τους. Είναι μποέμ, καλλιτέχνες που παράγουν ανάσα ελευθερίας.
-Τεμπελχανάδες που πίνουν σα νερόφιδα. Με τον έναν χτες παρέα μεθάγαμε.
-Τους έκανες σα τα μούτρα σου;
-Δε περίμενε εμένα για να γίνει έτσι, πίστεψέ με.
*παπιες να κράζουν σα πόρνες, νερό να κυλάει απ το ποτάμι*
-Ακόμα κι έτσι, είμαι σίγουρη ότι παραμένουν αισθησιακοί. Όχι σαν εσένα που κάνεις σα μαλάκας.
-Συγγνώμη για όλα τα τρυφερά λόγια που σου έχω πει μεθυσμένος κατά καιρούς.
-Δε περιμένω να τα ακούσω από έναν μελλοντικό αλκοολικό. Ενώ από αυτούς... είναι αλλιώς.
-Ίσως αν τους προτείνεις να σε πάρουν μια συντροφική, επαναστατική παρτούζα να ερχόσουν στα ίσα σου.
-Γίνεσαι χυδαίος και να σταματήσεις. Λαχταράς ό,τι δεν έχεις.
-Αυτό δε κάνεις και συ απ τις ζωές τους;
*παύση, κέρματα πέφτουν στο δρόμο από τρύπια τσέπη και ακούγονται σα κατσαρόλια*
-Πάμε. Μου κατέστρεψες άλλο ένα απόγευμα.
-Αν δεν είχε χαλάσει ο τηλεμεταφορέας μου, θα σου έδειχνα πόσες Γαλλίδες μιλάνε έτσι όπως μιλάς εσύ, για Έλληνες.
-Ανοησίες.
-Γιεπ, αλλά ρεαλιστικές.
*τρίψιμο παπουτσιού στην άσφαλτο, το τσιγάρο σβήνει και σκορπίζεται*
-Χέσε μας.
*κλακ του αναπτήρα, φούντωμα του καπνού, κυκλάκια που τα παρασέρνει ο αέρας*
-Είσαι πάντα τόσο απότομος. Και απόλυτος. Μερικές φορές δε πιστεύω ότι τα κάνεις για πλάκα.
-Καλά κάνεις. Δεν είμαι αστείος.
-Δε σε βρίσκω αστείο. Είσαι κακόγουστος.
*τρίψιμο ποδιού στο πεζοδρόμιο*
-Ενώ αυτοί. Κοίτα τους. Μεγαλειώδεις. Ευρωπαίοι, αυτοδημιούργητοι. Προφανώς αναρχικοί, φιλελεύθεροι.
-Προφανώς. Αν κρίνω απ τα ράστα και τα μούσια.
-Γίνεσαι πάλι κακόγουστος.
-Θα μου φορτώσεις και την Εποχή της Τρίχας τώρα;
-Ερωτικοί. Αναμφισβήτητα αισθησιακοί, ίσως και ποιητές, οι τελευταίοι ρομαντικοί.
*τρίψιμο καπαρτίνας με το χέρι, περισσότερα κυκλάκια που διαλύονται*
-Σαφώς. Παπαριές με ρόδα και επαναστάτες.
-Μια γυναίκα έχει ανάγκη να ακούει και να διαβάζει και τέτοια, ξέρεις, που και που. Όχι μόνο μαλακίες για κωλοτρυπίδες και κηφήνες.
-Δε σε αναγκάζει κανείς να διαβάζεις για κωλοτρυπίδες.
*παύση, ρόδες ποδηλάτου να ξερνάνε ήχο σκουριάς*
-Ιδεαλιστές. Άκουσα ότι γύρισαν τη Γαλλία με τα πόδια και έφτασαν εδώ με ελάχιστες οικονομίες.
-Συγχαρητήρια. Τι καλύτερη ανταμοιβή απ το να μας γαμήσουν τις γυναίκες τώρα; Με τις βρωμερές πατούσες με τις σκισμένες κάλτσες και τους κάλλους απ το περπάτημα;
-Ζουν τη ζωή τους. Είναι μποέμ, καλλιτέχνες που παράγουν ανάσα ελευθερίας.
-Τεμπελχανάδες που πίνουν σα νερόφιδα. Με τον έναν χτες παρέα μεθάγαμε.
-Τους έκανες σα τα μούτρα σου;
-Δε περίμενε εμένα για να γίνει έτσι, πίστεψέ με.
*παπιες να κράζουν σα πόρνες, νερό να κυλάει απ το ποτάμι*
-Ακόμα κι έτσι, είμαι σίγουρη ότι παραμένουν αισθησιακοί. Όχι σαν εσένα που κάνεις σα μαλάκας.
-Συγγνώμη για όλα τα τρυφερά λόγια που σου έχω πει μεθυσμένος κατά καιρούς.
-Δε περιμένω να τα ακούσω από έναν μελλοντικό αλκοολικό. Ενώ από αυτούς... είναι αλλιώς.
-Ίσως αν τους προτείνεις να σε πάρουν μια συντροφική, επαναστατική παρτούζα να ερχόσουν στα ίσα σου.
-Γίνεσαι χυδαίος και να σταματήσεις. Λαχταράς ό,τι δεν έχεις.
-Αυτό δε κάνεις και συ απ τις ζωές τους;
*παύση, κέρματα πέφτουν στο δρόμο από τρύπια τσέπη και ακούγονται σα κατσαρόλια*
-Πάμε. Μου κατέστρεψες άλλο ένα απόγευμα.
-Αν δεν είχε χαλάσει ο τηλεμεταφορέας μου, θα σου έδειχνα πόσες Γαλλίδες μιλάνε έτσι όπως μιλάς εσύ, για Έλληνες.
-Ανοησίες.
-Γιεπ, αλλά ρεαλιστικές.
*τρίψιμο παπουτσιού στην άσφαλτο, το τσιγάρο σβήνει και σκορπίζεται*
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009
Πλέοντας με δανεικά κουπιά
Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009
ΛΙΣΤΑ 2008
1)LEVIATHAN "MASSIVE CONSPIRANCY AGAINST ALL LIFE"
2)BEEHOOVER "HEAVY ZOO"
3)SLAGMAUR "SKREKK LICH KUNSTLER"
4)AMENRA "MASS IV"
5)SLIPKNOT "ALL HOPE IS GONE"
6)THE HOWLING WIND "PESTILENCE AND PERIL"
7)EARTH "THE BEES MADE HONEY INTO THE LION'S SKULL"
8)SEPTICFLESH "COMMUNION"
9)NACHTMYSTIUM "ASSASSINS: BLACK MEDDLE PT. I"
10)ARCKANUM "ANTIKOSMOS"
11)THE HAUNTED "VERSUS"
12)DEAD CONGREGATION "GRAVES OF THE ARCHANGELS"
13)DARKTHRONE "DARK THRONES AND BLACK FLAGS"
14)GRIDLINK "AMBER GRAY"
15)STEVE VON TILL "GRAVE IS A GREY HORSE"
16)UNEARTHLY TRANCE "ELECTROCUTION"
17)GRAILS "DOOMSAYER'S HOLIDAY"
18)GUNS N' ROSES "CHINESE DEMOCRACY"
19)LAMP OF THOTH "PORTENTS, OMENS AND DOOMS"
20)NICK CAVE "DIG, LAZARUS, DIG!"
ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ:
CURSED, MELVINS, GRONIBARD
ALBUMS ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΑΛΛΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ:
THESE ARMS ARE SNAKES, ORIGIN, PORTISHEAD, DARKSPACE, GENGHIS TRON, REVENGE, BURST, CAPRICORNS
ALBUMS ΠΟΥ ΞΕΝΕΡΩΣΑΝ:
-RYE WOLVES "OCEANS OF DELICATE RAIN
(πραγματικά στην αρχή σου υπόσχεται τον ουρανό και τ'άστρα, μόνο και μόνο για να καταλήξει σε κάτι χλιαρό. Κρίμα διότι έμπνευση έχει με το τσουβάλι)
-PARASYTIC "HYMN"
(στ'αρχίδια μου που είναι ο drummer από Alabamma Thunderpussy (και Kilara, μεταξύ άλλων), το cd μπορούσε να είναι πολυυυυυυυυ καλύτερο)
-JESU "WHY WE ARE NOT PERFECT"
(ο Broadrick μπορεί πολλά περισσότερα. Στρώσε κώλο, μάστορα)
-ARSON ANTHEM "ARSON ANTHEM"
(καλό, αλλά ως εκεί. Το line-up προϊδέαζε για θεϊκές καταστάσεις)
-LAIR OF THE MINOTAUR "WAR METAL BATTLE MASTER"
(Καμία σχέση με τον ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ προκάτοχό του, απλά μέτριο ως εκεί που παίρνει)
-SCARS ON BROADWAY "SCARS ON BROADWAY"
(πολύ πανικός για τίποτα. 2-3 τραγούδια μάξιμουμ που μου λένε κάτι. Serj-Malakian, σημειώσατε 1)
-AOSOTH "AOSOTH"
(δεν είναι τόσο ότι είναι κακός. Ούτε καν μέτριος. Αλλά είναι απλά αδιάφορος. Τέτοια τραγούδια ο MkM πάω στοίχημα ότι γράφει με το μποξεράκι και τα αρχίδια να λιάζουνται)
-HEAVENSHORE "ASMODAI"
(όσο ενθουσιάστηκα στην αρχή, άλλο τόσο ξενέρωσα στη συνέχεια. Άνισο. Παίζει να αλλάξω και γνώμη μέχρι τον άλλο μήνα)
2)BEEHOOVER "HEAVY ZOO"
3)SLAGMAUR "SKREKK LICH KUNSTLER"
4)AMENRA "MASS IV"
5)SLIPKNOT "ALL HOPE IS GONE"
6)THE HOWLING WIND "PESTILENCE AND PERIL"
7)EARTH "THE BEES MADE HONEY INTO THE LION'S SKULL"
8)SEPTICFLESH "COMMUNION"
9)NACHTMYSTIUM "ASSASSINS: BLACK MEDDLE PT. I"
10)ARCKANUM "ANTIKOSMOS"
11)THE HAUNTED "VERSUS"
12)DEAD CONGREGATION "GRAVES OF THE ARCHANGELS"
13)DARKTHRONE "DARK THRONES AND BLACK FLAGS"
14)GRIDLINK "AMBER GRAY"
15)STEVE VON TILL "GRAVE IS A GREY HORSE"
16)UNEARTHLY TRANCE "ELECTROCUTION"
17)GRAILS "DOOMSAYER'S HOLIDAY"
18)GUNS N' ROSES "CHINESE DEMOCRACY"
19)LAMP OF THOTH "PORTENTS, OMENS AND DOOMS"
20)NICK CAVE "DIG, LAZARUS, DIG!"
ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ:
CURSED, MELVINS, GRONIBARD
ALBUMS ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΑΛΛΑ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ:
THESE ARMS ARE SNAKES, ORIGIN, PORTISHEAD, DARKSPACE, GENGHIS TRON, REVENGE, BURST, CAPRICORNS
ALBUMS ΠΟΥ ΞΕΝΕΡΩΣΑΝ:
-RYE WOLVES "OCEANS OF DELICATE RAIN
(πραγματικά στην αρχή σου υπόσχεται τον ουρανό και τ'άστρα, μόνο και μόνο για να καταλήξει σε κάτι χλιαρό. Κρίμα διότι έμπνευση έχει με το τσουβάλι)
-PARASYTIC "HYMN"
(στ'αρχίδια μου που είναι ο drummer από Alabamma Thunderpussy (και Kilara, μεταξύ άλλων), το cd μπορούσε να είναι πολυυυυυυυυ καλύτερο)
-JESU "WHY WE ARE NOT PERFECT"
(ο Broadrick μπορεί πολλά περισσότερα. Στρώσε κώλο, μάστορα)
-ARSON ANTHEM "ARSON ANTHEM"
(καλό, αλλά ως εκεί. Το line-up προϊδέαζε για θεϊκές καταστάσεις)
-LAIR OF THE MINOTAUR "WAR METAL BATTLE MASTER"
(Καμία σχέση με τον ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ προκάτοχό του, απλά μέτριο ως εκεί που παίρνει)
-SCARS ON BROADWAY "SCARS ON BROADWAY"
(πολύ πανικός για τίποτα. 2-3 τραγούδια μάξιμουμ που μου λένε κάτι. Serj-Malakian, σημειώσατε 1)
-AOSOTH "AOSOTH"
(δεν είναι τόσο ότι είναι κακός. Ούτε καν μέτριος. Αλλά είναι απλά αδιάφορος. Τέτοια τραγούδια ο MkM πάω στοίχημα ότι γράφει με το μποξεράκι και τα αρχίδια να λιάζουνται)
-HEAVENSHORE "ASMODAI"
(όσο ενθουσιάστηκα στην αρχή, άλλο τόσο ξενέρωσα στη συνέχεια. Άνισο. Παίζει να αλλάξω και γνώμη μέχρι τον άλλο μήνα)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
