Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008

Επαναπροσδιορισμός της Σφραγίδας


Το χώμα λειτουργεί σαν πρόσωπο, μερικές φορές. Τα αυτιά του, τα κειμήλια που πείθουν με το ζόρι το πάθος να κυοφορήσει διορθώσεις μέσα στην εννοιολογική μήτρα που είμαστε "εμείς". Χωρίς όμως φρέσκους αυτοματισμούς να συγκρατούν τις κολώνες, ο ναός του Αξιοπερίεργου θα πέσει. Μεσσίες-αετοί, με το πρόσωπο του Σαμσών, καραφλοί με τις ουλές ενός πέτρινου συκωτιού, μαστουρωμένοι απ την μυρωδιά του τσιμέντου, χύνουν ευλογία, εκσπερματώνουν θεία χάρη. Άγγελοι από σπέρμα, άγγελοι από πίσσα, κυκλώνουν σαν ύαινες αυτό το βρώμικο μέσο, αποκαλούμενο και "σώμα", καθαρίζοντας όλες τις βρωμιές του με το να καταναλώνουν την σάρκα- τη σάρκα που κάποτε άνηκε στις πιο μεγαλειώδεις απ τις αυτοκρατορικές τίγρεις.
Είσαι όντως το πικρό. Είσαι όντως το ήσυχο και πράο.
Είσαι όντως το σπέρμα κάποιου. Είσαι όντως το κρέας.
Έτσι έπεσε ο μεγάλος και τρανός πολιτισμός μας, κάποια μέρα, ξαφνικά- ζητήσαμε απ τον ήλιο να λάμψει, απ το φεγγάρι να κλάψει, απ το ερπετό να αλλάξει το δέρμα του, και τα κάναμε όλα αυτά με την σιγουριά ότι δεν είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό-διατάζοντας τη ροή των πραγμάτων να γίνει ένα με τη σιγουριά για τα πάντα, μιας άχρηστης γραφειοκρατίας. Κενό φωτός, κενό ελπίδας, τρία εννιάρια στον αυτοκινητόδρομο, και, μωρό μου, απόψε εγώ είμαι το όχημά σου, και το κλειδί για την εισβολή σου μέσα στα γρανάζια.
Μουσική στα αυτιά μου. Μουσική στα αυτιά του εδάφους. Σπέρμα στο κούτελό μας.
Βρέφη στο χώμα, βιασμένα απ του Πατέρα τους τα δάχτυλα.
Τώρα είναι η σειρά της γενιάς μας, και της δικιάς σας, να πάρει το φταίξιμο.
Απλά βουβοί ηθοποιοί. Καλή τύχη σε όλους μας.

Αράχνη με αρχίδια


Άκουγα τη καρέκλα στο σαλόνι να τρίζει, ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ, γύρω στις 6 το πρωί, και ήμουνα με το μάτι γαρίδα. Μετά συνειδητοποίησα ότι ήταν η ανάσα μου, σα χαλασμένο ραδιόφωνο απ τα τσιγάρα. Σα να βλεπα και μια μεγάλη αράχνη, ακροβατικά απ το ταβάνι, με αρχίδια. Ναι, με αρχίδια, ένα ζευγάρι τριχωτές, πλακουτσωτές τσαπέλες που με σημάδευαν απειλητικά. Πφ, γύρισα πλευρό. Όλα είναι εναντίων μου απόψε, λέω. Δε γαμιέται.
Ακόμα και τα όνειρά μου- στρατιές λέει από λεπρούς, παραμορφωμένους, να κυκλώνουν τη πολυκατοικία μας, ενώ εγώ ταυτόχρονα προσπαθούσα σα τρελός, για κάποιο λόγο, να χαλβαδιάσω και να γαμήσω ένα ημι-ασιάτικο γκομενάκι. Και δε μ'αρέσουν καν τα ημι-ασιατικά γκομενάκια. Α, είχε και δυο μούλικα και έναν σύζυγο. Κάτι που στο όνειρο, με έκανε να προσπαθώ ακόμα περισσότερο να την πηδήξω. Είμαι πιο πολύ μουνόπανο απ'όσο νομίζω, εν τέλει.
Το πρωί, ακόμα ένας αντίπαλος στην προσπάθεια για ομαλή ροή της καθημερινής βιοπάλης της μιζέριας και της βαρεμάρας. Η πούτσα μου πάει να σκάσει- λες και ψυχαναγκαστικά έπρεπε να γεμίσει όσο περισσότερο μπορούσε με κάτουρο, χωρίς να το θέλει, απλά για να με κάνει να αισθάνομαι δυσφορία. Τρέξιμο στο μπάνιο- μπα. Η Αγγελική κάνει μπάνιο. Συγγνώμη, αλλά δε τη παλεύω. Κουρτίνα τραβηγμένη υπάρχει. (διότι δε μου αρέσει κανένας να με κατασκοπεύει όσο αδειάζω- φύλαγε τα ρούχα σου). Επιτέλους και το πρώτο σημάδι καλής πίστης απ το Σύμπαν- γυμνή γυναικεία σάρκα στη μπανιέρα.
Σαπουνάδες και βυζιά μου δίνουν περισσότερη δύναμη για να κατέβω, να τρέξω μέχρι το DVD-άδικο για να αφήσω την "Ιστορία του Κόσμου" του Mel Brooks και να πάρω και τσιγάρα. Πληρώνοντας την ταινία, διαπιστώνω ότι δεν έχω προνοήσει να πάρω αρκετά γκαφρά, οπότε δε μπορώ και να κάνω την τσιγαριστική συναλλαγή ευθέως. Μουρμούρα και τρέξιμο πίσω στην εστία. Περισσότερο συνάλλαγμα, τρέξιμο ξανά μέχρι το περίπτερο. Κάποιος εκεί πάνω θέλει απλά να μου κάνει καψώνια σήμερα.
Και με το τέλος του πρώτου τσιγάρου, αποφασίζω να τα γράψω στ'αρχίδια μου όλα και να ακούσω Catharsis. Όλα κύλησαν ομαλότερα. Πολύ ομαλότερα. Οπότε το ηθικό δίδαγμα είναι το εξής, παιδιά, κυρίες και κύριοι: Ακούτε το "Passion" σαφώς για να ονειρεύεσθε έναν καλύτερο κόσμο, αλλά μην ξεχνάτε, ΄μέχρι τότε, μπορεί απλά να καλυτερεύσει την καθημερινή σας βιοπάλη με τις Δυνάμεις τη Γκαντέμως που κρέμονται πάνω απ τα κεφάλια σας. Σαν αράχνη με αρχίδια.
Θεέ μου, σήμερα πώς βαριέμαι να γράψω.

Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008

Baranetz


BARANETZ
------------
1)A motion
=========
Feels like an umbilical chord/ chaining my will to breathe into the ground/
Between "need to" and "want to"/ my fingernails now as razorblades/
Had to keep scratching, had to keep digging for pleasures/
In Heaven, the way Heaven looks from down here.
In Heaven, in a heaven of corpses, where every month is January.
Sweet and vicious/ like the mouth of an infant/ Without mercy/ like the words of a dead lover/ wearing the robe of wounds/
2)Nails of bitter truth
========
I talked to her canines
It was more like a pantomime, than a conversation as we all reduce our insticts to understand.
She assured me, in all her ugliness, that they're coming.
And they're coming with nails of bitter truth.
She smiled and crawled away, her old carcass was a path once more,
and I dared not to follow it till noon.
When I stared at the face of my dead father
who was hanged from a tree like a fruit, I knew what I had to do.
I asked to carry his body in my arms
only to get assaulted by his lifeless stare
And then I knew I heard them coming/
And they were coming indeed,
with nails of bitter truth/
When I'm alone, and when I desire
the freedom to challenge my will to survive
I still hear them coming
with nails of bitter truth
3)Reflections of yourself
=========
These are the mouths that chew,
that consume your passion and replace it with broken-jaw messiahs,
These are the shrouds of youth,
that cover past experience with the cement robes of mistakes,
These are the sparrows of autumn,
with their fertile suits of nothingness, an empty core of lost self-respect,
These are just fragments of you,
of your own inaccuracy to feel the world around your
Because/ to feel/ is another piece of action/
never learnt/ from those who breed/ the desire/ to be/
expected/ or maybe/ loved/ by the faceless deities/
that turn echoes/ into sand/ and tar/ into populations/
Is this how you want to die?/ then perish/ but remember/
that every second that passed/ in your miserable/ gray cell/
that you call/ every day routine/ we were beside you/
and every time/ you chose to sacrifice/ yet another piece of your heart/
in the altar/ of self-destructive/ consumerism/ we were under the blade/ as well/
staring at your self degradation/ in rage, a rage/ that in reality was yours/
4)Disciples of the Borometz
=========
Somewhere, in the middle of nowhere, where all life lies trapped in a jar of neglect/
You wait for your ambitions to move/
but your umbilical chord still lies nailed to the ground/
Somewhere, in the middle of nowhere, where all life lies frozen and abandoned/
In January pastures/ I still walk with them/
with nails of bitter truth, as well/

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

This is my condition


Craig Comstock, δηλαδή This is my Condition: One man band προφανώς, παίζει απ το 2003 και έχει βγάλει απ όσο ξέρω ένα demo. Ο Craig καταφέρνει να παίζει ταυτόχρονα τύμπανα και κιθάρα και να τραγουδάει- την κιθάρα ξαπλωμένη στα τύμπανα και να τη χτυπάει με τις μπαγκέτες. Θυμίζει Melvins και Big Bussiness, ψάξτε youtube για βιντεάκια διότι ο τύπος μετράει τρελά και εντυπωσιάζει, σε στιγμές, ή ακόμα καλύτερα κατεβάστε το demo και κρίνετε μόνοι σας.

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

ΟΟΕΚΕΚΕΚ

Σύρθηκα με μεγάλη δυσκολία απ το κρεβάτι στο πληκτρολόγιο. ΚΑταχρήσεις κάθε είδους. ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ. Ο ύπνος = λύτρωση. Πέφτω και βγαίνω logo ut. Αύριο απλά, αναμνήσεις του τότε. Στρατός από χερουβείμ χωρις φτερά . ΜΕ τα κόκκαλα πεταγμένα έξω. ΤΟΤΕΜ από ουλές και τραύματα. Όπως όλοι μας. Λύτρωση από οστά και γλώσσσες (γεύσεις). Ύπνος. Σκατά.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ αν δεν ικανοποιώ λογοτεχνιές ανάγκες κανενός. ΔΕ με ενδιαφέρει. Ειλικρίνεια. ΜΑύρο απόλυτο. ΚΙΤΡΙΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΛΕ. Άσπρο και γκρι. καληνύχτα. Προσπάθησα πολύ να μην υπάρχουν σαρδάμ. Ερωτεύομαι και ξεχνάω, ξεχνώ αλλά ερωτεύομαι το ίδιο πλάσμα, συνέχεια.

ΠΕίτε με μαλακοκαύλη.
Αλλά ζω το όνειρο/ψευδαίσθηση μου. ΚΑι τα κάστρα μου θα πέσουν. Πότε; ΔΕ ΞΕΡΩ> Αλλά θα το ξέρω τότε./

καληνλύχτα.

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008

Μπαααααααα

Οι πυγολαμπίδες που μαζεύτηκαν όλες, ανεξαιρέτως, για να γαμηθούν και μετά να φάνε η μία την άλλη, τελετουργικά, και που όλοι οι άλλοι ονομάζουν αυθέραιτα "φωτάκια των Χριστουγέννων στα δέντρα" και "αξιαγάπητο και γλυκούλη τρόπο εορτασμού", αυτές τις πουτάνες, ομολογώ ότι τις γουστάρω πολύ. Ακόμα και όταν λέω ότι δε τις αντέχω άλλο.

Διότι.
Άλλο να περπατάς, "φτιαγμένος" ή όχι, στο πεζόδρομο, και να βλέπεις φάτσες κωλόγερων (ό,τι οργανική/σωματική ηλικία και να χουν), και άλλο να περπατάς και να χαζεύεις πυγολαμπίδες. Και τότε οι φάτσες κωλόγερων φωτίζουν. Ή απλά δε τις προσέχεις.

Μπλε Κίτρινο Μηδέν Μηδέν Άσπρο.
Κωδικοί αστικής (ή μεσοαστικής ή μικροαστικής) λειτουγικότητας για να ξέρεις ότι όλα πάνε καλά (έρχονται ΓΙΟΡΤΕΣ! ΓΙΕ-ΧΑ! κλπ κλπ) .

Μακάρι να ήμουνα σκίουρος και να είχα φωλιά απελπιστικά κοντά στα φωτάκια. Στις πυγολαμπίδες. Θα μουνα γαμάω και δέρνω.
Τώρα απλά παρατηρώ σηματοδότες. Φωτεινούς. Σηματοδότες διάθεσης.

Κατούρα στα επόμενα φανάρια. Πάνω τους.
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης το κατάντησαν αηδία το θέμα. Πραγματικά.

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008

Γιε-χα

Το ξύπνημα είναι βάσανο. Ασπρίλα και θολούρα, ένα έμβρυο που ανοίγει τα μάτια του πρώτη φορά και μες την μετα-γεννησιακή του μαστούρα, χτυπάει το κούτελό του και λέει, "Πωωω ρε μάααααγκαααα!", ένας νέος κόσμος. Εδώ τα πράγματα είναι απείρως πιο μινιμαλιστικά και καθόλου μεγαλειώδη. Αλκοόλ, δαιδαλώδεις συζητήσεις που δεν οδηγούν πουθενά και ύπνος τα ξημερώματα = Σχολή γιοκ για τα πρωινά εργαστήρια. Μένω καθηλωμένος στο κρεβάτι, αρνούμενος να συμμετάσχω στην εμποροπανήγυρη ωριμότητας και ευθυνών. Σήμερα το πρωί υπήρξα Καλιγούλας της Μαξιλαρένιας Ρώμης μου, οι ορέξεις μου-ο νόμος μου, και σας γράφω όλους στ'αρχίδια μου. Επειδή όμως και ο Καλιγούλας την έπαθε πανηγυρικά στο τέλος, όπως κάθε μεγάλος δερβέναγας της ιστορίας λίγο ή πολύ, δειλά αποφάσισα να νιώσω τα κρύα πλακάκια και με αξιοζήλευτο ζήλο, να κατεδαφίσω τα εργοστάστια παραγωγής τσίμπλας που χτίστηκαν αυθαίρετα στα πανέμορφα, κουραδίσια μάτια μου.

Φωνές- προφανώς οι αξιαγάπητοι σύντροφοί μου στη κραιπάλη ξύπνησαν και είναι σε κέφια. Προφανώς- ήπιαν λιγότερο, είναι κυριλέ, τους χλευάζω (με καλή πίστη και σε επίπεδο ευγένειας πάντα) το βράδυ στο μπαράκι, και τους θαυμάζω το επόμενο πρωί. Όλοι, εκτός απ τον παιδόφιλο Τυρναβιώτη που μοιάζει λιπόθυμος στον καναπέ. Η τουαλέτα είναι ο ναός μου, ο νιπτήρας η αγία τράπεζα και η λεκάνη το ιερό όπου διάφοροι "παππάδες" επιπλέουν, μέσα στην σιχαμένη τους σιγουριά για αθανασία. Κρίμα όμως, αγαπημένες μου κουράδες, είναι ή εσείς ή εγώ, η Κάθαρση έρχεται με τεράστιες πλημμύρες για άλλη μια φορά, και ακόμα και το πιο σκληροπυρηνικό/τσαμπουκαλίδικο περίττωμα είναι παρελθόν.
*Στα συν, κάτι που ποτέ δεν παρατήρησα ξεμέθυστος: Το πόσο γοητευτικός είναι ο ήχος που κάνει το θρόισμα της κατουροριπής όταν σκάει συνεχόμενα στο δέρμα του νερού της λεκάνης. Επαναληπτικός και μοναρχικός, εύγε νέε μου.

Σούξου μούξου, χαλαρά να πάρουν μπρος οι μηχανές, ο παιδόφιλος άσπρος σα το πανί να γκαρίζει για τον πονοκέφαλό του, και με τα πολλά, στις 2 παρά την κάνουμε για τη σχολή. Αισθανόμουν όλως περιέργως απίστευτα καλά μετά το ξύπνημα, ούτε καν το ελάχιστο hangover για να δικαιολογήσει τον σκατόγερο μέσα μου που απαιτεί να γκρινιάξει για το "πόσο χάλια είμαι". Βέβαια αυτό άλλαξε μες το λεωφορείο, του οποίου οι απότομες στροφές με έφεραν στα πρόθυρα στομαχικού πανικού- και όχι τίποτε άλλο, αλλά αμέλησα λόγω περιστάσεων να μπανίσω και την προκλητικά όμορφη δεσποσύνη στην απέναντι θέση, με τα walkman. Τα ξαναλέμε μανάρα, η Φλώρινα είναι μικρή, το ίδιο και το ποσό ωριμότητάς μου όμως όταν χειρίζομαι τα αλκόλια.

Σχολή. Ωραία λέξη. Η φάση όμως καθόλου. Εικονογράφηση βιβλίου με μειωμένα αντανακλαστικά και μηδενική έμπνευση- εν τέλει θριάμβευσε ο Βέγγος μέσα μου, έτρεξα και έδωσα τη λύση. Και πάνω που πάμε να αγιάσουμε, σκάνε στη σχολή δυο μπουκάλια whiskey (nai, sta agglika afth h leksh se kanei na ais8anesai pio giaphs kai goustarw). Τι να κάνουμε, να μη τα τιμήσουμε; Ένα ποτηράκι γεμάτο ως πάνω και ξαφνικά γαμιέται το σύμπαν. Πικρίλα, δυσφορία και, ωπ, αρχές κλειστοφοβίας. Πού είμαι ρε εδώ μέσα; Πφφφ αποπνικτηκά είναι. Πάμε να τη πουλέψουμε τώρα, τώρα όμως.

Η υπόλοιποη καθημερινότητα δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Όχι ότι παρουσίασε αυτή που διηγήθηκα έως τώρα, αλλά κουβέντα να γίνεται. "Κουβέντα να γίνεται", τώρα που το σκέφτομαι, γάμα το, να μη γίνεται. Έχω ανάγκη από ύπνο, και θα τον απαιτήσω με το ζόρι, ακόμα και αν ο Ελευθεριάδης απλώνεται σαν σερβιέτα στο στρώμα μου.