Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2008

Μια δήλωση στα γρήγορα


Ο Rollins είναι θεός.

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008

Bufo Marinus

O χοντρός της φωτογραφίας παλαιότερα σουλάτσκερνε κατά μήκος της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Τώρα υπάρχει και στις Δυτικές Ινδίες, Φλόριντα, Χαβάη, Αυστραλία, Φιλιππίνες. Στις Φιλιππίνες μάλιστα σα μπρατσαράς/μπράβος-προστάτης των καλλιεργειών από εχθρούς. Πίσω απ τα μάτια, έχει δηλητηριώδεις αδένες. Οι Μάγια είχανε συστηθεί με την αρχοντιά του- μέχρι και σε τοιχογραφίες τον βλέπουμε τον χοντρό. Τον απαίσιο. Πράμα που σημαίνει ότι ξέρανε για το δηλητήριό του- μιας και είχαν τονίσει τους αδένες του στη ζωγραφιά- αλλά όχι και το αν μπορεί να λειτουργήσει σαν παραισθησιογόνο. Ο χοντρός χύνει. Χύνει μπουφοτενίνη και μπουφταλίνη. Επικίνδυνα για την καρδιά αμφότερα, εκτός από μικρές δόσεις ή επεξεργασίες τεχνικής φύσης. Στη Νότια Αμερική, τον ξεζουμίζανε τον χοντρό- αλείφανε τα βέλη τους οι Ινδιάνοι με το δηλητήριό του. Το καλύτερο: οι Αμαχουάκα του Περού, προκαλούσαν εγκαύματα στον εαυτό τους και μετά, έτριβαν σε αυτά δηλητήριο Bufo. Μπαίνανε σε κατάσταση έκστασης, της πουτάνας να ουμε, και επικοινωνούσαν με τα πνεύματα των ζώων και του δάσους. Το spicy part είναι ότι η μπουφοτενίνη υπάρχει και στον φίλο μας τον Αμανίτη. Γιεα.
Το συμπέρασμα;

Τον πάω τον χοντρό.

Ενδοσκόπηση

Teonanacatl, η σάρκα των θεών.
Εντυπωσιακές οι μαστούρες των Αζτέκων, τουλάχιστον κρίνοντας απ τα φαντασμαγορικά, πομπώδη ονόματα των ουσιών τους.
Ο μινιμαλισμός όπως αιωρείται σαν λιπόσαρκη έννοια σήμερα, πάνω απ τα κεφάλια μας, έχει καταστρέψει τα πάντα, τελικά.
"Ρε, Τλαλόκα, αδερφέ, πάμε για κανά teonanacatl;"
"Ναι ρε φίλε, φύγαμε"
Ο διάλογος που μου σπάει τ'αρχίδια να φαντάζομαι.
"Αχ, αυτό το haoma, με ξετίναξε χτες το βράδυ"
-οι Ινδουιστές επίσης, Ιρανοϊνδοί βασικά. Άριοι.
"Πέτρο, πάμε για κανα μανιτάρι ρε;"
Άκου δω τώρα. Ευκολία στην έκφραση; Αρχίδια. Τεμπελιά είναι.
Άλλοι βέβαια το κάνουν πιο λιανά.
"Πάμε για καμιά μυτιά"
Αρχίδια, και οι Ινδιάνοι Τουκάνο σνιφάρανε κορνητοποιημένο μίγμα βιρόλα.
Είδες;
Αρχίδια είσαι.

Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2008

Landsc-face


Landscape - face = landsc(f)a(c)pe

Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2008

Τρίτη βράδυ

Κάτι φίλοι μου, Κοριάκοι, με προσκάλεσαν να γίνω αυτόπτης μάρτυρας ενός μανιταρο-πάρτυ που διοργάνωναν εκείνο το βράδυ της Τρίτης. Απ τη μία, ήθελα σα τρελός να πάω- το δήθεν φιλοσοφικό και εξερευνητικό άλλοθι της υπόθεσης με είχε ιντριγκάρει, ακόμα και αν τα μανιτάρια δεν είναι μέσα στις μαστουρικές μου προτεραιότητες. Απ την άλλη, έβρεχε σα πούστης, πού να βρω, σκέφτομαι, θα γίνω χάλια, άσε που τίποτα δεν είναι σίγουρο -διότι οι Κοριάκοι συχνά ακυρώνουν τελευταία στιγμή, θυμάμαι και τα βαφτήσια του μικρού Αβέζια.

Δε γαμιέται, σκέφτομαι, τι άλλο να κάνω κιόλας; Παλαιοσιβηρικοί λάοι, παιδάκι μου, σκέφτομαι σχεδόν αυθαίρετα, καθώς ο τάρανδος έσπρωχνε το έλκυθρο νωχελικά. Παρόλο που έβρεχε, ναι. Μη βιάζεστε να με πείτε ψεύτη, ξέρετε τι σκυλιά είν οι τάρανδοι των Κοριάκων; Παλαιοσιβηριακοί λαοί, τακτ καθόλου, φινέτσα μηδέν, ό,τι πρέπει για τα χνώτα μου! Η διαδρομή δε θα μπορούσε να είναι πιο βαρετή: Δέντρο, δέντρο, δέντρο, ααααα- αγελάδα!, δέντρο, δέντρο, δέντρο, δέντρο... Πού και πού εμφανιζόταν στο βάθος κάποια περίπου ανθρώπινη μορφή, αλλά μπααααα...Τι να πρωτοδείς; Τι να πρωτοκάμεις; Οι τρεις Κοριάκοι φίλοι μου έστεκαν αμίλητοι- χαίρω πολύ, 5 χρόνια και μιλάνε σπάνια, τώρα θα τους έπιανε ξαφνικά η πίρλα; Το μόνο που μπορούσα να κάνω, είναι να παρατηρώ το περιβάλλον χασμουριώντας μάκρια όλες τις προσμονές για κάτι ιδιαίτερο και περιπετειώδες.

Εν τέλει φτάσαμε στη καλύβα. Γερό σκαρί, που λεν και για τα πλοία, καμωμένη με μεράκι- μπορώ να πω ότι είχα βοηθήσει κι εγώ κατά την κατασκευή της, μεταφέροντας καρυδότσουφλα και ξηρούς καρπούς για τους Κοριάκους εργάτες. Στο εσωτερικό, άλλα τρία άτομα, άγνωστα σε μένα, περίμεναν σιωπηλά. Έγνεψα για "καλησπέρα", ουδείς τινάχτηκε καν. Οι Κοριάκοι φίλοι έκαναν λιτά και λιγομίλητα τις συστάσεις και καθήσαμε όλοι στο έδαφος σχηματίζοντας κύκλο.

Ο ένας, ο πιο μουντρούχος, θα έλεγα, ξετύλιξε ένα πανί και από μέσα έβγαλε τον περίφημο Αμανίτη τον μυϊοκτόνο, το μανιτάρι του Σούπερ Μάριο, όλο μπρος μου, να λάμπει εκτυφλωτικά, σα να είχα κερδίσει το λαχείο και να νόμιζα ότι όλα ήταν χαρούμενα όπως εγώ. Στην πραγματικότητα, η σκηνή ήταν επίσης λιτή- το μανιτάρι ήταν ημι-λερωμένο, ο τυπάς το βγαλε απ τα πανιά και το έβαλε στη μέση και μπλα μπλα- προτιμώ όμως το φαντασμαγορικό του πράγματος, έστω και φτιαγμένο από εμένα, ειδάλλως σωθήκαμε, πνιγήκαμε στον αγγελοπουλισμό. Εν πάσει περιπτώση. Οι προοπτικές, απ'όσα κατάλαβα, ήταν είτε να κάνουν μπαλάκια τα αποξηραμένα μέρη του μανιταριού και να τα καταπιούν μεμιάς, είτε να βράσουν το μανιτάρι σα σούπα, είτε να το μουλιάσουν μέσα σε ένα κωλο-απόσταγμα απόχυμό μύρτιλου (που χαν μάθει να κάνουν απ τους Κοζάκους, άλλα μούτρα αυτοί!). Οι δυο τελευταίες προοπτικές ήταν περίπλοκες και χρονοβόρες, οπότε πέσαν με τα μούτρα και άρχισαν να κάνουν μπαλάκια, μπαλάκια, μπαλάκια. Υπέροχα. Σκεπτόμενος ότι ξέχασα να φέρω καμιά κάμερα μαζί, έβρισα τον εαυτό μου.

Σε λίγο χρονικό διάστημα, γινόταν της πουτάνας. Τουλάχιστον δυο απ αυτούς τραγουδούσαν (ή καλύτερα γκάριζαν) με όλη τους τη δύναμη. Προσπαθούσα να τους συγκρατήσω αλλά δε μου δίναν καν σημασία. Άλλοι δύο είχαν πέσει σε κάποιου είδους θρησκευτική έκσταση, ένας άλλος δεν έδειχνε σημεία ζωής και ο τελευταίος- καλά, ο τελευταίος... Είχε βγει εξω και ακολουθούσε λέει τους ανθρώπους του μανιταριού, πλάσματα χωρίς λαιμό και χωρίς πόδια. Πρόσταζε λέει το Μεγάλο Κοράκι να τους ακολουθήσει (σύμφωνα με το θρύλο τους, το Μεγάλο Κοράκι είχε ζητήσει τη βοήθεια της Ύπαρξης για να σηκώσει ένα βαρύ φορτίο και Αυτή του πε να φάει Αμανίτη για να τα καταφέρει- άκου κει τώρα) και αυτός έπρεπε να τους προλάβει. Μόλις που πρόλαβα κι εγώ, με τη σειρά μου, να τον σταματήσω, αν και κατάλαβα ότι ήμουν ούτως ή άλλως ψιλοάκυρος- δε κόβω και τ'αρχίδια μου, αλλά αυτός ο τελευταίος, ο γηραιότερος όλων, ήταν ο σαμάνος, οπότε μάλλον του διέκοψα την οραματική έκσταση- στ'αρχίδια μου, είμαι δυτικός λευκός κατακτητής, χαααααρ κλπ κλπ.

Με το που ξαναμπήκα στη σκηνή, έμεινα μαλάκας: Την είχαν βγάλει όλοι έξω, και κατούραγαν παντού! Άλλος όρθιος, κανονικά, άλλος ξαπλωτός, άλλος κατακόρυφα- πίδακες κάτουρου εκτοξεύονταν προς όλες τις κατευθύνσεις κι εγώ να κάνω τον Tom Cruise για να μη με πάρει καμιά ρουκέτα. Εν τέλει, κατουρούσαν σε ένα ποτήρι και τα πίνανε- αηδιαστική συνήθεια για το θεατή, εμένα, αλλά ο Αμανίτης έχει την ικανότητα να κρατάει τις ιδιότητές του ακόμα και σε μορφή κάτουρου απ τον οργανισμό άλλου πλάσματος (ενίοτε πίνουν και κάτουρα μαστουρωμένου τάρανδου). Έχοντας δει αρκετά, και με την καλύβα να τρίζει, πήρα το έλκυθρο και σιγααααααα-σιγαααααα την έκανα για το σπίτι. Μανιτάρι-πάρτυ και μαλακίες. Αν δε τρως και συ, μη πας τσάμπα.

Βουκολική ποίηση


Αχ Αβρίλ,
Τρεις μέρες να σ'ειχα μόνο στο χωριο
-ούτε μία παραπάνω
Και θα μ'ερωτευόσουνα,
ω ναι,
και μένα, και την οικογένειά μου,
και τις γάτες μου, και τη γειτονιά μου,
και το χωριό μου, και τη θάλασσα του χωριού,
και την εκκλησία στη μέση του χωριού,
και τους τουρίστες στη θάλασσα το καλοκαίρι,
και τα κτήματα τα μουσκεμένα το χειμώνα,
και την κρεπερία, και το σουβλατζίδικο,
και τη λέσχη χαρτοπαικτών,
και το ιντερνετ καφέ που είναι στη πραγματικότητα μπουρδέλο,
και το σούπερ μάρκετ μας, και το μίνι μάρκετ μας,
και τους αλβανούς στην πλατεία με τα ποδήλατα,
και τις κότες, και τα πρόβατα,
και το Σέατ Κόρντομπα της μάνας μου,
και το δρόμο για την Αχέππα,
και το σπίτι του Αμερικάνου
-(μπα αυτό είναι μαλακία, Αβρίλ)

...
βασικά, ξες κάτι;
Αβρίλ;
Νομίζω ότι γουστάρω το χωριό μου περισσότερο από σένα.
Αλλά επειδή δε μπορώ να γαμήσω το χωριό μου,
-τουλάχιστον όχι με την έννοια που μου αρέσει,
κατέβα παρακαλώ Νεράντζα, Αχέπανς 1 η διεύθυνση,
πρώτο σπίτι του χωριού, στη στροφή.

Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2008

Ονειρο#

Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν έξω απ την αυλή της θειας μου με μια μάλλον περίεργη παρέα για τα γούστα μου. Ήμουν μαζί με 4-5 "χιπχοπάδες", ο ένας εκ των οποίων και μαύρος. Οι τύποι έκαναν αφόρητη φασαρία, αφόρητη όμως. Τραγούδαγαν (ή μάλλον γκάριζαν), αυτοσχεδίαζαν εμετικές ρήμες, έκαναν αποτυχημένο beatboxing- και ενώ όλα αυτά ήταν το λιγότερο αστεία, ανησυχούσα ότι θα πεταχτεί όλος ο κόσμος στον αέρα. Έφυγα τρέχοντας, αλλά όπως πήγαινα να βγω απ την αυλή, για κακή μου τύχη έβγαινε η θεια μου με τη νυχτικιά της και από πίσω ο θειος μου. Άρχισαν να φωνάζουν και να ειρωνεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις, εγώ δε, είχα την τιμητική μου, καθώς υποστήριξαν ότι φυλάνε μια σφαίρα για το κούτελό μου, εις ολίγον. Τότε ήταν που μπήκα σε ένα τριπάκι αυτο-αμφισβήτισης και με ένα νεύμα διάλυσα όλη αυτή τη σκηνή, κάνοντάς την κομμάτια, επέπλεα για λίγο στο μαύρο, μέχρι που ξαφνικά άλλαξαν όλα.

Πλέον ήμουν σε ένα τεράστιο σπίτι. Το εσωτερικό του μεγάλο σαν γήπεδο baseball. Κάτι παραπάνω από βίλα δηλαδή σε μέγεθος, αλλά ταυτόχρονα, μέσα επικρατούσε βρωμιά, δυσωδία, σήψη, σκατίλα, κατουρλιό. Όλα αυτά τα ένιωθα χωρίς να μπορούσα να μυρίσω. Το εσωτερικό ήταν χωρισμένο λοιπόν σε μικρά τετραγωνικά δωματιάκια. Μέσα στο καθένα, υπήρχε και ένα κάδρο που απεικόνιζε και μια διαφορετική γκόμενα. Από τον τρόπο που ήταν στημένες, θα λεγα άνετα ότι ήταν πουτάνες. Με το που άγγιζες λοιπόν την κάθε εικόνα, η κάθε πουτάνα ζωντάνευε και εγώ έπρεπε να αρχίσω να γαμάω ό,τι κινείται! Δεν θυμάμαι να είδα κανονική σεξουαλική πράξη- αν'αυτού, θυμάμαι σίγουρα να πηγαίνω από κάδρο σε κάδρο με την περηφάνεια και τη σιγουριά ότι είχα γαμήσει ό,τι μπορούσα και να φανερώνω ακόμα περισσότερες πουτάνες. Στο τέλος, στη τελευταία εικόνα, αντί για γκόμενα, εμφανίστηκε ένας μεγάλος ξιφίας. Για κάποιο λόγο που δε μπορώ να καταλάβω, πήγα να τον γαμήσω κι αυτόν- μέχρι που με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: Καλά, ρε, δε ντρέπεσαι;! Τόσο πολύ σε μαγέψανε αυτές οι πουτάνες; Έλα μαζί μου τώρα! Οπότε ξανά διαλύθηκε όλη η σκηνή και έμεινα στο μαύρο, μέχρι που το περιβάλλον άλλαξε ξανά

Τέλος, έπεσα σε ένα μεγάλο λιβάδι. Φαινόταν λες και ήταν χάρτινο- ήταν αρμονικό αλλά και νεκρό, κάπως, το ήξερα ότι δεν ανέπνεε. Ένας γέρος-επιστάτης, γεμάτος ρυτίδες και με ένα τεράστιο κυνόδοντα να προεξέχει, εμφανίστηκε και με σήκωσε όρθιο με το ζόρι, λέγοντάς μου ότι έχουμε δουλειά. Στην ερώτησή μου πού είναι ο ξιφίας, μου απάντησε αδιάφορα ότι τον μαγείρεψε και τον έφαγε όσο εγώ λέει ήμουν σε κόμα. Με πήρε μαζί του, με έβαλε σε ένα περίεργο γερανό- μικρού μεγέθους, και μου έδειξε ψηλά. Είδα ότι μια μεγάλη, περίεργη μάζα, σα το φεγγάρι αλλά μικρότερη (πάραυτα το ίδιο απειλητική για μας) πλησίαζε προς το μέρος μας, γαμιώντας τα πάντα στο διάβα της. Μου είπε ότι εδώ και χρόνια αυτός προσπαθούσε να μαγκώσει με το γερανό αυτό το σώμα για να σώσει τα λιβάδια, αλλά δε μπορούσε. Προσπαθήσαμε και οι δύο αρκετές φορές αλλά ο γερανός όλο έφερνε κύκλους και καταλήγαμε να πέφτουμε στο έδαφος χτυπημένοι. Αποφασίσαμε να το σχολάσουμε. Ο γέρος με οδήγησε κάπου- voila! Ήμουνα πάλι πίσω στην αυλή της θειας μου, αλλά επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Κανείς τριγύρω. Αράξαμε σε κάτι σκαλοπάτια. Ο γέρος μου είπε ότι πρέπει να βγάλω αυτό που έχω μέσα μου έξω και να βιαστώ διότι ειδάλλως θα με κατασπαράξει. Θυμάμαι ότι δίχως καμία άλλη ενημέρωση, άρχισα να σφίγγομαι και να εκτοξεύω φλέβες στο πρόσωπο, μέχρι που εν τέλει μεταμορφώθηκα σε ένα μεγάλο, περίεργο πράγμα, σαν παγώνι και λύκο μαζί, και ότι δε μίλαγα εγώ πλέον. Η φωνή μου είχε αλλάξει και δε μπορούσα να την ελέγχξω. Έβριζα τον γέρο με τις χειρότερες λέξεις και περπατούσα γκρεμίζοντας τον τοίχο της αυλής, ο οποίος ξαναχτιζόταν μόνος του, μουρμουρίζοντας "Απαίσια η ώρα και η στιγμή που έμαθα να αναπνέω μέσα σε αυτό το κουκούλι". ΄Τελικά, σκότωσα το γέρο (αν και δε θυμάμαι να το είδα ότι όντως το κάνω αυτό) και ξανάγινα άνθρωπος, μπήκα στο σπίτι μου, άνοιξα το ψυγείο και έψαχνα να βρω να φάω δημητριακά. Μέχρι που ξύπνησα.