Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2008

Ministry

Οι Ministry είναι μπαντάρα. Οκέη; Οκέη να λές. Επειδή λοιπόν οι Γκρίζες Μέρες της Νεράντζας πλέον καταντούν αυτοκτονικά ανυπόφορες, ιδού μια σύντομη περιγραφή και αξιολόγηση των περισσότερων Ministry αλμπουμ (τα "With Sympathy" και "Twitch" δεν περιλαμβάνονται διότι πολύ απλά δεν τα έχω ακούσει ποτέ ολόκληρα). Βάμος.

THE LAND OF RAPE AND HONEY
Το πρώτο που έδωσε τις βάσεις της ταυτότητας των Μίνιστρυ όπως τους ξέρουμε και σήμερα. Ανελέητο, ένας βιομηχανικός βιαστής δίχως αισθήματα, σκοτεινό και σε σημεία τρομακτικό. Οι "groovy" στιγμές του σε κολλάνε, τα ανώμαλα samples σε κολλάνε ακόμα περισσότερο, μια αύρα αρρώστιας να πλανάται σε κάθε σύνθεση, οι στιγμές αγνής noise-ίλας βάζουν τη στάμπα. Η τέλεια παρακμή, η ηδονή της σήψης, όσο αδερφίστικη περιγραφή και να είναι όλο αυτό- ένα άλμπουμ-δολοφόνος. Τέλειο.


THE MIND IS A TERRIBLE THING TO TASTE
Συνεχίζοντας ακόμα πιο πέρα από εκεί που άφηνε τον θεατή το LORAH, το Mind... είναι ίσως το πρώτο "κλασσικό" Μίνιστρυ άλμπουμ για πολλούς. Επειδή όμως σ'αυτό το μπλογκ δε μας νοιάζουν οι πολλοί και οι "αντικειμενικότητες", θα χαρίσω προσωπικά τον παραπάνω τίτλο στο LORAH χωρίς όμως να σημαίνει ότι το TMIATTTT υστερεί σε κάτι- όχι. Είναι ακόμα πιο οξύ, ακόμα πιο απειλητικό αν θέλετε, με μερικές ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ που σε στέλνουν αδιάβαστο. Απλά, σε σχέση με το Land, είναι λιγότερο αισθαντικό: Δεν έχει την ίδια μυρωδιά πνευμόνων που καίνε, μπουκαλιών που σπάνε, φλέβες που τινάζονται απ την βελόνα... Όμως, έχει συνθέσεις δουλεμένες εξαίσια, στημμένες τέλεια και μια παραγωγή για τότε απίθανη. Εύγε!



PSALM 69: THE WAY TO SUCCEED AND THE WAY TO SUCK EGGS
Το "μοδάτο" άλμπουμ των Μίνιστρυ, η mainstream επιτυχία τους. Όχι αδίκως. Είναι κλασσικό, αν μη τι άλλο, επειδή η μπάντα εδώ ξεπερνάει τα μουσικά της όρια ακρότητας ως τότε (τα μουσικά, τονίζω, όχι τα αισθαντικά) και φτιάχνει ένα δίσκο μανιασμένο, τίγκα στην ειρωνία και την απαισιοδοξία, κατάμαυρο, αλλά με πιο groovy και ευκολοάκουστα τραγούδια για τον κοινό νου και το κοινό αυτί. Δεν ειν τυχαίο που το "Jesus Built My Hotrod" ή το ομώνυμο (τραγουδάρες!) τα ξέρει και ο κάθε άσχετος (διότι καλό είναι μερικά πράγματα να λέγονται όπως είναι, ειδάλλως η μουσική καταντάει τρόπαιο του καθένα και όχι αισθαντική απόλαυση) ενώ το "Scarecrow" (υπέρτατη τραγουδάρα!) μόνον οι οπαδοί... Για τη πλειοψηφία, το καλύτερο Ministry άλμπουμ. Στ'αρχίδια μας.

FILTH PIG
Ανήκοντας στην μειοψηφία λοιπόν, και με μια δικαιολογημένη οπαδική οργή που ο εγχώριος δήθεν σοβαρός μουσικός τύπος υποτιμάει το εν λόγω άλμπουμ επειδή βρίσκεται στη σκιά του Psalm 69, πιστεύω ότι εδώ έχουμε το "μπαμ". Η ωρολογιακή βόμβα των Ministry έσκασε επιτέλους, τα ναρκωτικά και γενικά η δύσκολη περίοδος της ζωής του Jorgensen τότε κάνουν τον καλλιτέχνη να χτυπήσει κόκκινο και παραδίδει στο κόσμο το αριστουργηματικό Filth Pig. Γιατί είναι αριστουργηματικό; Διότι μπορώ να πω με σιγουριά ότι είναι απ τα πιο ειλικρινή άλμπουμ των 90s. Ότι ακούς εδώ μέσα, ο Jourgensen το νιώθει και φαίνεται. Καμία προσποιητή στιγμή, μια ΣΚΑΤΙΛΑ (ή ΛΑΣΠΙΛΑ, αναλόγως του πόσο προσβάλεστε) καλύπτει την κάθε σύνθεση, η μουσική έχει γίνει πιο μινιμαλιστική, πρωτόγονα ελκυστική και επιθετική με ουσία, με μεσαίων ταχυτήτων κυρίως ρητορείες μίσους, σταρχιδισμού και σκατανθρωπιάς με λόγο ύπαρξης και όχι κωλοπαιδίστικες ανωριμότητες. Ενας έντονος beatnik αέρας επίσης να διακατέχει όλο το δίσκο- άλλωστε ο Burroughs όπως ξέρουνε και οι πέτρες πλέον, "συμμετείχε στο Just One Fix απ το Psalm 69". Απαραίτητος δίσκος.


THE DARK SIDE OF THE SPOON
Απίθανος τίτλος- ο Al σίγουρα έχει να μας πει πολλά για τη Σκοτεινή Αυτή πλευρά του Κουταλιού (και αφήστε τους υπόλοιπους να μένουν στο Pink Floyd λογοπαίγνιο). Και πολύ καλό άλμπουμ- οι Ministry εδώ επιστρέφουν σε ένα πιο σκοτεινό, τρόπω τινά, τροπάρι, με ελεγχόμενη όμως αυτή τη φορά βαβούρα, συνθέσεις που άλλοτε στέκονται από μόνες τους εξαιτίας της straightforward φύσης τους και άλλοτε σου μένουν σα σύνολο στο τέλος της ακρόασης. Ένα δύσκολο άλμπουμ για να το συμπαθήσεις, απαιτεί αρκετές ακροάσεις αλλά ανταμοίβει τους έχοντες χρόνο να του χαρίσουν.



ANIMOSITISOMINA
Χμμμ, περίεργη περίπτωση δίσκου. Η παραγωγή είναι πολύ δυνατή- ίσως παραείναι δυνατή και βαβουριάρικη για τους σκοπούς της μπάντας. Τα τραγούδια, πιο μεταλικά από ποτέ- αυτό άλλοτε δουλεύει και δίνει τραγουδάρες, άλλοτε αποτυγχάνει και δίνει μετριότητες. Θα το χαρακτήριζα όχι κακό, αλλά άνισο: Σε στιγμές απογειώνεται, σε άλλες βυθίζεται, πάντα με συννεφάκια μαστούρας όμως από πάνω του και με ένα Hawkwind άρωμα σε σημεία που μετράει πολύ. Καλό, αλλά δεν ακούγεται συνήθως ολόκληρο.


HOUSES OF THE MOLE
Δισκάρα ουρανοκατέβατη που έσκασε από κει που δε το περίμενε κανείς! Τίποτα στο Animositisomina δε σε προετοίμαζε για αυτό! Τίποτα! Μέσα του, κλείνει τις καλύτερες στιγμές του Psalm 69 (θεωρείται συνέχειά του άλλωστε), φιλτραρισμένες με τα ερεθίσματα της μετά 2000 εποχής και σε αφήνει στο τοίχο, ηττημένο και ντροπιασμένο που τόλμησες να αμφισβητήσεις τους Ministry. Από βαγκνερικά επικά samples που κολλάνε άψογα σε uber-thrash riff-αρες, μέχρι ξετσίπωτο industrial punk και από εκεί σε μαστουριάρικους τεχνολογικούς παιάνες, οι τύποι δε παίζονται! Ακόμα και το πνεύμα του Cobaine καλούν, υποσυνείδητα, σε ένα-δύο κομμάτια...Εγγύηση ποιότητας και πώρωσης, δίσκος-θαύμα.






RIO GRANDE BLOOD
Η πώρωση συνεχίζεται. Από πολλούς παραδοσιακούς έχει φάει πολύ θάψιμο, αλλά στα παπάρια μας οι κολλημένοι- εδώ έχουμε φρενίτιδα σκέτη. Πραγματικά, το industrial εδώ πάει σχεδόν περίπατο (πέραν των Bush Samples και μερικών άλλων) και είναι λες και ο θειος Al τζαμάρει με τους Slayer! Thrash, thrash, thrash και λίγο παραπάνω thrash για το γαμώτο. Εδώ φαίνεται η μαγκιά του Jourgensen που αντί να μαλακώνει όσο γερνάει, γίνεται το αντίθετο- είναι σα να ξανανιώνει και να χώνει όσο μπορεί. Επίσης φαίνεται και η ικανότητά του να γράφει κομματάρες που δε χρειάζεται να είναι αγκιστρωμένες στα στενά πλαίσια του peiramatikou ή του prwtoporou ή έστω του industrial για να πιάσει το παλμό του ακροατή- το κάνει και με τις τσίτες απελευθερωμένες και ανίκητες. Επίσης δισκάρα, μετά από ένα κλασσικό πλέον Houses...

THE LAST SUCKER
Επίλογος των Ministry, λέει. Τέλος του δρόμου για τον Al; Δε ξέρω, αλλά δεν έχει σημασία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Θυμάμαι πόσο είχα ενθουσιαστεί μαζί με τον φίλτατο Γιώργο όταν έτυχε να το αγοράσουμε πάνω κάτω ίδια περίοδο μαζί, και πόσο ξενερωμένος είμαι πλέον. Καλό άλμπουμ, αλλά κόβει στα δυο την θριαμβευτική πορεία των δύο προηγούμενων. Όπως κάθε συνειδητοποιημένος οπαδός Ministry, έτσι κι εγώ τόλμησα να φαντασιωθώ, πριν το αγοράσω, περί έπους, για το χρυσό 3/3 που λένε, που θα σήμαινε και το μη αμφισβητίσιμο κλείσιμο της ιστορίας της μπάντας με τον καλύτερο τρόπο. Περιέχει μερικά τραγούδια που σε προϊδεάζουν για κάτι όντως μεγάλο, αλλά το σύνολο των βαρετών τραγουδιών μπορώ να πω ότι υπερτερεί. Το χειρότερο όμως είναι αυτή η αίσθηση πλαστικούρας που αφήνει στο στόμα, σαν το μπιφτέκι που είναι κατεφυγμένο και το ξαναζεσταίνεις για να το απολαύσεις, ή ακόμα χειρότερα, το μπιφτέκι των McDonalds...Η συμμετοχή του Burton C Bell με αφήνει αδιάφορο (αντικειμενικά έχει γαμώ τις φωνές και ας μην τον πάω καθόλου, αλλά στο άλμπουμ δε τραγουδάει και καθόλου), η anti-Bush mania σταθερή και δυνατή όπως μας έχει συνηθίσει, μερικοί ειρωνικοί στίχοι γαμάνε, αλλά γενικώς, σόρρυ, αλλά μπορούσες και πολύ καλύτερα, μάγκα μου.

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2008

Γκρόνιμπαρντ νεος δίσκος

Οι Gronibard βγάζουν νέο δίσκο τον Οκτώβρη, "We are french fukk you"!. Πηγαίντε στο http://www.myspace.com/gronibard και ακούστε τα δυο νέα κομμάτια που είναι ΚΑΥΛΑ! Ε ρε γλέντια με τους σοδομικογαμήκουλες!

Αυθορμητισμοί 2

[Χώρος: Ένας βρώμικος διάδρομος, ο οποίος οδηγεί σε μια πόρτα. Μια ξύλινη, έυθραυστη πόρτα. Παντού, οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με ροχάλες και μια αηδιαστική μυρωδιά κάτουρου συντροφεύει και το τελευταίο δεύτερο που περνάει κανείς μέσα εκεί. Μια σειρά αντρών περιμένει να μπει στη πόρτα- αριστερά της, ένας εύσωμος νέγρος με χαβανέζικο μπλουζάκι στέκει αγέρωχος και ακούνητος, σα να φυλάει τη πόρτα. Η ούρά είναι μικρή, θα λεγε κανείς γύρω στα 5 αρσενικά το ένα πίσω απ το άλλο. Μέσα απ την πόρτα ακούγονται κραυγές, τριξίματα, πράγματα να σπάνε και βρωμόλογα. Ένας περιποιημένος τύπος, με αφάνα, μούσια, γυαλιά και κασκόλ, γεματούλης, καπνίζοντας μια πίπα, πλησιάζει τον τελευταίο της ουράς. Ο οποίος και είναι κοκαλιάρης, με ξυρισμένο κεφάλι, αξύριστα μούτρα, και δείχνει ανασφαλής. Ή βαριεστημένος]

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Συγγνώμη, είστε εδώ για το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι κι εγώ;
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: (σαστισμένος, και αφού κοιτάει πρώτα τριγύρω του): Τι εννοείτε;
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Εννοώ, με όλο το θάρρος, είστε εδώ ζητώντας ερωτικές υπηρεσίες;
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Ε, ναι...;
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Είσθε σίγουρος; Το είπατε με ένα τόνο αυθαιρεσίας- λες και αναγκαστήκατε να το πείτε.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Ε, βασικά...να, εγώ μια πίπα θέλω...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Αχά.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Συγγνώμη...εεε....μήπως είστε Μάρτυρας του Ιεχωβά;
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Όχι, σαφώς όχι...
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: ...διότι δεν έχω λεφτά πάνω μου και δεν ενδιαφέρομαι για τη θρησκεία...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Και καλά κάνετε. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Έλεγε ο μεγάλος εκείνος...
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: ...είσθε κομμουνιστής μήπως; διότι δε με ενδιαφέρει ούτε η πολιτική...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Δυο φορές καλύτερα, κύριέ μου! "Η πολιτική είναι η περόνη πάνω στη χειροβομβίδα του καπιταλισμού"!
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Α...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Δε θα με ρωτήσετε ποιος το λέει αυτό;
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Εεε, βασικά...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: "Πέτρος Θεοφιλόπουλος"
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Α...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Εγώ είμαι αυτός.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Μάλιστα... είστε τότε ποιητής...; Άνθρωπος των γραμμάτων;
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Χαίρομαι που μου κάνατε αυτή την ερώτηση. Διότι μου δίνετε την ευκαιρία να αποσαφηνίσω κάποια πράγματα σχετικά με τη λεγόμενη "κουλτούρα" που μας μαστίζει- και δεν είναι κουλτούρα, πίστεψτε με. Έχετε λίγη ώρα; Ξέρετε ηδονίζομαι περισσότερο όταν πριν τις ερωτικές περιπέτειες, αναλύω φιλοσοφικά θέματα!
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Κοιτάξτε...να, εγώ ήρθα εδώ για μια πίπα...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: (διακόπτοντάς τον) Μια πίπα. Έτσι ακριβώς κύριέ μου. Μια πίπα. Η κουλτούρα είναι μια καλή πίπα, όπως την αποκαλούν. Ένα ερωτικό φιξάκι- και σας ερωτώ. Συμφωνείτε ότι πλέον είμαστε σε ένα διανοητικό κενό, μια αλληλουχία ερεθισμάτων που εν τέλει οδηγούν σε μια μη-κατηγοριοποιήσιμη πνευματική ανεπάρκεια της μονάδας ως προς την αναγνώριση του Ειλικρινούς και του Άξιου Λόγου;
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Εεεε, κοιτάξτε, εγώ...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Ακριβώς. Το εγώ. Το εγώ, το εγώ το εγώ το εγώ! Το ποινικοποιημένο εγώ! Μα ποιος δαίμονας, μέσα στα σάβανά του από φωτιά, τύλιξε το ανθρώπινο ον και το οδήγησε, μεσμερισμένο και αβοήθητο, στη Κοιλάδα του Εμείς; Το Εγώ είναι λένε αμάρτημα- ας του κόψουμε και κλίση τότε, αυτού που, συνειδητά, απομακρύνεται από τον Κλήρο, με επίγνωση των δυνάμεών του, και προσπαθεί να γίνει καλύτερος για τους άλλους, πριν τους άλλους!
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Μα, κοιτάξτε, εγώ θέλω απλά μια...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Άξιοι της μοίρας τους, ας είναι, λέω εγώ. Ας κελαηδάνε τώρα, όσο είναι καιρός, ποιήματα για τη βροχή και για αγάπες χαμένες- μετά θα σπαρταράνε σα τη τσιπούρα, σα τη τσιπούρα κύριέ μου, ψάχνοντας το οξυγόνο της μεταμέλειας! Και όταν δε θα το βρίσκουν, ΘΑΝΑΤΟΣ! ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!

[Κατακόκκινος, με ιδρώτα να στάζει, βγάζει τα γυαλιά, τα καθαρίζει, τα ξαναφοράει και ρουφάει μια καλή από την πίπα του]

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Είστε ένας εξαίσιος ομιλητής, χαίρομαι που αντιλαμβάνεσθε αυτά που λέω. Δεν είναι εύκολο, όσο εγωπαθές και να ακούγετ...
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: (διακόπτοντάς τον) Με συγχωρείτε...είναι η σειρά μου...
ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Η ουρά διαλύθηκε; Ή μήπως μπήκαν όλοι πριν από μας κιόλας;
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Δε ξέρω και δε με αφορά.

[Μπαίνει στη πόρτα. Ο στρουμπουλός μουσάτος τινάζει το κασκόλ του και κοιτάει τριγύρω]

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Βρωμιά και σήψη- αυτός είναι ο λόγος που έλκομαι από την τραγικότητα του νου! Είμαι ένας σύγχρονος μπήτνικ, δίχως άλλο! Αλλά με τις αμαρτίες του παρελθόντος ανύπαρκτες. Καλή οικογένεια σημαίνει καλή ανατροφή, καλή ανατροφή σημαίνει καλή μόρφωση. Και καλή μόρφωση είναι σαν το πουλάρι, σπάνιο εκείνο πουλάρι, που δε χρειάζεται να το δαμάσεις για να...

[Εκείνη τη στιγμή μια μεγάλη ζαρντινιέρα από το πάνω μπαλκόνι πέφτει στο κεφάλι του και του το σπάει, αφήνοντάς τον νεκρό. Ο νέγρος, αφού πρώτα καταλάβει τι γίνεται, τον επεξεργάζεται, του αδειάζει τις τσέπες, του παίρνει το κασκόλ και την πίπα, και τον σέρνει στο κτήμα δίπλα για να τον θάψουν, αποφεύγοντας προβλήματα με το Νόμο. Ο τελευταίος της σειράς μόλις βγαίνει απ την πόρτα και βοηθάει τον νέγρο στο σπρώξιμο]

ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ: Ώστε πέθανα! Ωραία λοιπόν- όχι, ταιριαστός θάνατος για έναν αναζητητή της Γνώσης και Μόνον αυτής! Μακάρι να είχα χίλιους θανάτους σαν αυτόν κάθε μέρα! Αγαπητέ μου, δε βρίσκετε;
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ: Κοιτάξτε κύριέ μου. Γεγονός είναι ότι εγώ ήρθα απλά να μου πάρουν μια πίπα. Όπως και κάνανε. Γεγονός είναι επίσης ότι είμαι αμόρφωτος και άξεστος, και δεν καταλαβαίνω αυτά που μου λέτε, όσο σωστά και να φαίνονται. Όπως γεγονός είναι και το ότι ήρθατε κι εσείς για πίπα, αλλά το κρύβατε με τις φιλοσοφίες σας. Άρα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι εγώ βρήκα αυτό που ήθελα να βρω, εσείς όχι. Οπότε ποιος μιλάει στο σπίτι του κρεμασμένου για σκοινί; Πάντως όχι εγώ.

[Ο Κουλτουριάρης σιωπά, συνεχίζουν να σέρνουν και η αυλαία πέφτει]

Κηφήνας

Εμείς- οι κηφήνες, μέσα στην μικροαστική μας ζάλη. Μέλι για τα στόματα των νέων, οι δήθεν γέροι με τις θυμοσοφίες του τότε, μασκαρεμένες σαν ανυπέρβλητη σοφία του τώρα. Εμείς, οι κηφήνες, με τις κεραίες που στάζουν σκατό και μέλι. Και σκληρή δουλειά- για το τι; Μα για να ικανοποιήσουμε τις αυταπάτες του εαυτού των άλλων. Εμείς, οι κηφήνες. Μάτια ανοιχτά, διάπλατα, σκανάροντας τις αλυσίδες που μας δένουν και ονομάζοντές τες "ηθική". "Σοσιαλισμό". "Δημοκρατία", "ανεκτικότητα", "αντικειμενικότητα". Τρίχωμα- να είχα τρίχωμα από ατσάλι και ας πέθαινα από καρκίνο. Να καίγομαι στα όργανά μου και να φιλάω το χέρι της αρρώστιας μέχρι να μείνω άψυχο τοτέμ. Προσκυνητάρι για τους οπαδούς της ανάγκης. Μέλι και σκατά, να στάζουν ταυτόχρονα από κάθε ουλή και να φωνάζω όλο στόμφο: "Να στε όλοι καλά, θα τα ξαναπούμε κάποτε, κάπου καλύτερα! Αλλά μέχρι τότε, πάρτε τ'αρχίδια μου!"

Αλλά ιδού: Μια φάλαινα ονειρεύτηκε ότι γεννήθηκε και όντως γεννήθηκε. Η φάλαινα που τη φωνάζουν "Εμπειρία". Αυτό που εμείς, οι κηφήνες, ποινικοποιούμε για τα μάτια τυφλών και τα κομμένα χέρια ανάπηρων. Για τις προσταγές των ζουμιών ενός αιδείου και για το φασισμό ενός καυλιού. Αλλά ξέρεις κάτι;
Είμαι τυφλός, είσαι κι εσύ. Ανάπηρος, λεπρός, είσαι κι εσύ. Γεμάτος καρκινώματα, ξερό ηφαίστειο έτοιμο να αφήσει τη τελευταία του πνοή, είσαι κι εσύ. Κομμάτι από μπριζόλα, με μέλι και σκατά, σερβιρισμένο στο πιάτο του μερακλή, είσαι κι εσύ. Γιατί λοιπόν να μου ζαλίζεις τα αρχίδια με υποκειμενικότητες και ελευθερίες;

Θα λάμψω πιο λαμπρά απ'όλους, μόνο αν μου δανείσεις φως.
Και θα φωνάξω πιο δυνατά απ όλους, μόνο αν μου φυσήξεις πνοή.
Αλλά μη μου ζητάς να γίνω ευκοίλιος της γνώσης, μορφωμένος, κουλτουριάρης, άνθρωπος των γραμμάτων, με κασκόλ και με αξύριστα μούτρα.
Είμαι ένας κηφήνας. Και ένας κηφήνας, είσαι κι εσύ.

Om Gam Ganapataye Namaha

http://www.youtube.com/watch?v=KrxYqtxQjiE
Ο άρχοντας Ganesha, ο ισοπεδωτής των εμποδίων, mantra με αφρικάνικα τύμπανα.
Με τους καύσωνες πριν κάτι μήνες ήταν το ένα και το αυτό- τώρα, ταιριάζει επίσης στη γκρίζα περίοδο μεταξύ του θανάτου του Αυγούστου και της Γέννησης του Οκτώβρη

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

Η υπέροχη μουσική για βιντεοπαιχνίδια

Μουσική για βιντεοπαιχνίδια: Συχνά παραμελημένη ακόμα και από σοβαρούς όπαδούς μουσικής (δεν ειρωνεύομαι). Κάκιστα- δεν αρνούμαι ότι για να πρωταρχίσει κάποιος να καυλώνει (όσο είναι εφικτό αυτό) με βιντεοπαιχνιδιακά soundtrack πρέπει καταρχάς να είναι και gamer. Όμως, εδώ έχουμε χρυσό σκέτο, που πολλές φορές περνάει στο ντούκου, ακόμα και από τους ίδιους τους gamers, με τη λογική του "backround".

Ο Koji Kondo είναι αστέρι. Δηλώνω λάτρης του μεγάλος, ακόμα και... "υποσύνείδητα" που λένε, μιας και η μουσική του Super Mario πχ με συντροφεύει τώρα πάνω από δεκαετία, δίχως να ξέρω ποιανού είναι. Ο τύπος έχει φτιάξει τη μουσική για τους περισσότερους τίτλους της Nintendo, από τον υδραυλικό μέχρι το Zelda και από εκεί τελευταίως, στα ρεμίξ στο Super Smash Bros Brawl. Επίσης, έχει παίξει ζωντανά, με κλασική ορχήστρα, τη μουσική αυτή των βιντεοπαίγνιων- πράγμα που μας δείχνει πόσο μαλάκες είμαστε οι Νεοέλληνες. Πού τέτοια εδώ; Το μουσικό του τρίπτυχο κατά βάσην είναι free jazz, λατινική μουσική και κλασική, δίχως να απαρνείται κατά καιρούς και πιο κλασικό rock (πχ το main theme του Zelda που θυμίζει Deep Purple κλπ), όπως και το αναμενόμενο, γενικότερο soundtrack-ικό κλίμα.

http://www.youtube.com/watch?v=h_bwHlDD9Nc
Το Gerudo Valley theme από το Legend of Zelda: Ocarina of Time για Nintendo 64. Για ένα τόσο υπέροχο τραγούδι, χρειάζεται και ένα επίσης υπέροχο soundtrack- πιστεύω αυτό το δείγμα θα σας πείσει (και κάτι παραπάνω). Υπ'όψιν ότι πρόκειται για το remix από Super Smash Bros Brawl λόγο καλύτερου ήχου

http://www.youtube.com/watch?v=Ba76TBu1OzI
Ο Koji Kondo παίζει στο πιάνο το κύριο θέμα του Super Mario Bros.

http://www.youtube.com/watch?v=8A-A3lXP8tQ
Κλασική ορχήστρα Super Mario medley

Επίσης μεγάλος, αν και ομολογώ ότι το τελευταίο το δέχομαι σα κοινή διαπίστωση και όχι εμπειρικά, μιας και δεν έχω ασχοληθεί μαζί του όσο θα πρεπε, είναι ο Keiichi Suzuki. Γνωστός κυρίως για την έξοχη μουσική του Earthbound (Mother στην Ιαπωνία) αλλά και για μουσικές ταινιών (μεταξύ άλλων και του Zatoichi του Takeshi Kitano- αχα).

http://www.youtube.com/watch?v=V5CjB16gM94
Porkey's Theme από Earthbound 2 (Mother 3 στην Ιαπωνία), remix από Super Smash Bros Brawl- και το πρωτότυπο είναι ΚΑΥΛΑ, ΚΑΥΛΑ, αυτό πάντως είναι ίσως λιιιιιιιγο καλύτερο.

*Και επειδή η πολλή σοβαροφάνεια σκοτώνει, να και μερικοί αληταράδες που δε διστάζουν να διοκορεύσουν, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τον κύριο Kondo. Οπαδοί του είναι στην ουσία, αλλά είχαν αυτή τη τάση, ό,τι πιάνανε στα χέρια τους, να το κάνανε είτε χρυσό είτε σκατά. Ή και τα δύο μαζί.
http://www.youtube.com/watch?v=QrqxbVE_hbI

Σκηνή Ονείρου


[Χώρος: Άδειος, ένα μαύρο κουτί με ένα κατακόκκινο πανί αποπίσω. Θολούρα, ως φυσικό επακόλουθο της ονειρικής κατάστασης, λεπτομέρειες λίγες έως ελάχιστες. Με την ίδια ευκολία που αυτό τώρα είναι ένα μαύρο κουτί, θα μπορούσε να ήταν και βασιλικά λουτρά ενός χαλίφη. Δυο άτομα με πολύχρωμα σακάκια κάθονται σε δυο κούτσουρα. Ο ένας κρατάει έναν πελεκάνο, ή ίσως έχει κεφάλι πελεκάνου. Ο άλλος, δεν έχει χαρακτηριστικά. Είναι θολός. Ίσως και να μην υπάρχει κανονικά, αλλά να επιπλέει μεταξύ ύπνου και ξύπνιου]

ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Λοιπόν; Πόσο πάνε οι "χήνες"; Ε;
(προφανώς αναφέρεται στην πρέζα με γλώσσα της πιάτσας (κάποιας πιάτσας). Όπως την κοκκαϊνη την λέμε κοκόρι και πάει λέγοντας)
ΑΛΛΟΣ: Οι χήνες;
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Ναι, οι χήνες.
ΑΛΛΟΣ: Δεν έχω πολλές χήνες, φίλε. Έχω μόνο μία.
(προφανώς ο Αλλος έχει μια χήνα για κατοικίδιο)
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Μόνο μια;
ΑΛΛΟΣ: Ακριβώς
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Καλά βρε παιδί μου... Μία, μία. Ας βολευτούμε με ό,τι έχουμε. Πόσο πάει λοιπόν η μία χήνα;
ΑΛΛΟΣ: Μα, με συγχωρείς κύριέ μου, αλλά ποιος σου είπε ότι η Κλαρίς είναι για πούλημα;
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Ποια Κλαρίς;
ΑΛΛΟΣ: Η χήνα.
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Η "χήνα" έχει και όνομα;
ΑΛΛΟΣ: Γιατί να μην έχει; Την αγαπάω, πώς θα την φωνάζω;
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Μιλάς στις "χήνες" εσύ;
ΑΛΛΟΣ: Όχι σε όλες, μόνο στη Κλαρίς.
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Γιατί έτσι..;
ΑΛΛΟΣ: Μα, γιατί την αγαπάω. Έχω δεθεί μαζί της τόσα χρόνια.
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Και εγώ αγαπάω τις "χήνες"...Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι μια καλή "χήνα" με βοηθάει να ξεπερνάω τα πάντα...
ΑΛΛΟΣ: (διακόπτωντάς τον) Αυτό ξαναπέστο, κύριέ μου. Μεγάλη αλήθεια.
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Ότι, όταν αφήνω τη χήνα να γίνει ένα με μένα, όλα τριγύρω σταματού να υπάρχουν για κανένα μισάωρο...
ΑΛΛΟΣ: Και παραπάνω, και παραπάνω...
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Αλλά, ποτέ δεν έχω μιλήσει σε καμία, για να είμαι ειλικρινής...Πώς να το κάνω άλλωστε αυτό; Ακούγεται αστείο;
ΑΛΛΟΣ: Αστείο; καθόλου! Είναι η μόνη φυσική εξέλιξη, να μιλάς στη χήνα, αν την αγαπάς τόσο όσο λες!
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Σοβαρά;
ΑΛΛΟΣ: Μα τι λέμε τόσην ώρα;
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Μάλιστα...ενδιαφέρουσα άποψη...εν πάσει περιπτώσει, τι ήθελα να ρωτήσω...Α ναι! Πόσο πάει τελικά η χήνα;
ΑΛΛΟΣ: Νομίζω σας είπα, η Κλαρίς δεν είναι για πούλημα.
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Μα καθήστε, έμαθα από τον Τάδε ότι είστε μέσα σε αυτά...Ότι πουλάτε χήνες με το τσουβάλι.
ΑΛΛΟΣ: Κάποιο λάθος κάνετε, κύριέ μου. Δεν το έχω επάγγελμα- είναι απλά απόλαυση, με την Κλαρίς, καταλαβαίνετε...
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Μάλιστα... Εντάξει λοιπόν, να μη σας ενοχλώ άλλο...
ΑΛΛΟΣ: Καμία ενόχληση, μου αρέσει να μιλάω για την Κλαρίς.
ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ: Εν πάσει περιπτώσει, καλή σας νύχτα.
ΑΛΛΟΣ: Επίσης, επίσης. Στο καλό.

[Ο Πελεκάνος φεύγει, ο Άλλος μένει στην ίδια θέση μέχρι που πέφτει η αυλαία]