
Τετάρτη 13 Αυγούστου 2008
Elvis 77

Τρίτη 12 Αυγούστου 2008
Ballad for Corto

Ο Hugo Pratt ήταν ο Corto Maltese. Ο Corto Maltese, ανά περιόδους, ήθελε να είναι ο Hugo Pratt (και ήταν). O Hugo Pratt πέθανε το 1996. Το ίδιο και ο Corto Maltese. Εξαφανίστηκε, ξαφνικά, μια μέρα, από προσώπου γης. Πολλοί λένε ότι ακόμα τον ακούν να συζητά με το φεγγάρι, στις ταράτσες των χαμηλών σπιτιών της Βενετίας. Αλλά δεν ισχύει. Πέθανε.
Αν όμως έπρεπε να περιγράψω μία από τις 5 πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μου, αυτή θα ήταν άνετα το ότι τους γνώρισα και τους δύο, ή μάλλον τον ένα μέσα στους δύο, τον Hugo Pratt, τον Corto Maltese, το δυαδικό αυτό πλάσμα, μέσα από τις σελίδες ενός από τα πιο πολύτιμα για τη διανόηση comics που βγήκαν ποτέ.
back to the swamp
Παρασκευή 8 Αυγούστου 2008
Kalo kalokairi
Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008
Super Mario Bros afierwma part 3

Το πιο ώριμο παιχνίδι της σειράς και μεταξύ μας ("αντικειμενικά") το καλύτερο. Τεχνικά, στυλιστικά, όπως και να το δεις, είναι ένα διαμαντάκι και μπορώ να φανταστώ πολύ κόσμο να χε φάει τρελή ήττα το 88 που πρωτοκυκλοφόρησε...Ο Mario λοιπόν ξανά μανά στα ίδια: Να σώσει την χιλιομαγαρησμένη Peach από ποιον άλλο, τον Koopa (εδώ Bowser!) ο οποίος όμως κάνει το εξής θεϊκό. Βάζει τα ανήψια του (ή παιδιά του ή χανουμάκια του ή εγώ δε ξέρω τι), 7 στον αριθμό, να επιτεθούν σε ισόποσους κόσμους του Βασιλείου του Μανιταριού, να εισβάλουν στο παλάτι του κάθε μονάρχη του κάθε κόσμου, να του κλέψουν το μαγικό ραβδί μεταμορφώνοντάς τον και σε διαφορετικό ζώο και να σαλπάρουν μετά με τα αερόπλοιά τους από πάνω, γαμιώντας το σύμπαν όλο- και ενώ ο Mario θα τρέχει και δε θα φτάνει, ο Bowser βουτάει το γκομενάκι στο τσάκα της τσούκα της και το πάει στο βασιλείου του, τον τελευταίο κόσμο του παιχνιδιού δηλαδή, όπου και θα καταλήξει ο υδραυλικός για να γαμήσει μερικούς κώλους... Το παιχνίδι σου μεταδίδει μια πρωτόγνωρη αίσθηση γαλήνης, είναι βασικά χρωματισμένο με τα πιο αποτελεσματικά χρώματα του συναισθηματικού καμβά: Στο κόσμο του γρασιδιού (πίστα 1) όλα είναι ηλιόλουστα και οπτιμιστικά (ενώ γαμιέται το σύμπαν!), στην έρημο νιώθεις ότι πρέπει να βιαστείς για κάτι, στη χώρα των πάγων βασιλεύει η μελαγχολία και πάει λέγοντας- ενώ στο τέλος χέζεσαι πραγματικά, στο σύμπαν του Bowser. Μεγάλο ατού και δικαιολογία για πολλά εφηβικά λερώματα εσωρούχων; Οι στολές!!! Ο Μάριος γίνεται racoon, βάτραχος, φλογοβόλος, tanooki, πετάει σφυριά και πάει λέγοντας. Επίσης υπάρχει μια πρωτόγνωρη αίσθηση rpg-ικού συνδρόμου- ο χάρτης στον οποίο κινείστε και επιλέγετε ποιες πίστες θα παίξετε, τα μαγαζιά με τα παιχνίδια που κερδίζετε ζωές ή που επιλέγετε αντικείμενο- το ότι έχετε inventory, εν γένει! Φοβερό! Το Super Mario Bros 3 έκανε ρεκόρ πωλήσεων (ακόμα και σήμερα κατέχει κάποιον τέτοιο τίτλο), φανταστείτε το σαν το "Back in Black" των ACDC σε παιχνίδι κονσόλας!
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Διότι γιγάντωσε μεμιάς τον θρύλο του Μάριου και έκανε παγκοσμίως γνωστή την Nintendo σαν πρωτοπόρα μα και άξια εμπιστοσύνης εταίρια στην ηλεκτρονική ψυχαγωγία. Επίσης, είναι τόσο state of the art για αυτό που θέλει να περάσει, που δε σηκώνει αμφισβήτηση. Ή σου αρέσει, ή δεν είσαι σοβαρός gamer. Απλά και σταράτα.
HIGHLIGHTS: Ο Bowser!!! Εδώ τον συναντούμε στην μορφή που θα έχει και τα επόμενα χρόνια- ογκώδης (αν και εδώ παρουσιάζεται σχετικά μαζεμένος), με κόκκινα άγρια μαλλιά και χαρακτηριστικά δεινόσαυρου. Respect- επίσης ο τρόπος που τον αντιμετωπίζεις στο φινάλε. Το βασίλειό του επίσης- μια φασιστική χώρα όπου βασιλέυει το σκοτάδι, τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει... Η στολή tanooki (ένα είδος μυθικού πλάσματος μεταξύ racoon και σκύλου στο ιαπωνικό folklore), η οποία σου δίνει την ικανότητα να μεταμορφωθείς για ένα διάστημα σε άγαλμα του Bodhisattva Ksitigarbha (πεφωτισμένος γκουρού της ινδουιστικής φιλοσοφίας ο οποίος έλεγε ότι "Μέχρι να αδειάσει η κόλαση, εγώ δεν μπορώ να αφυπνιστώ") και οι εχθροί να περνάνε μπρος σου αδιάφορα! Το πόσο υπέροχο είναι όταν πετας- και ανακαλύπτεις και κρυφά σημεία του χάρτη της πίστας, βεβαίως βεβαίως. Το πόσο εύκολα παίρνεις ζωές, μάζευα περίπου μια 30άρα μέχρι τον 3ο κόσμο πάνω κάτω. Το μουνόπανο ο Toad που κλαίγεται όταν φτάνεις στο παλάτι του κάθε κόσμου για πρώτη φορά, και σου γλύφει τον κώλο όταν επαναφέρεις την τάξη σε αυτό (πάρτα!). Ο "τζόγος" στα ειδικά μανιταρόσπιτα. Και μια ακόμα φορά η μουσική- το ξέρατε ότι η μουσική που ακούγεται όταν παίζετε τη φλογέρα μεταφοράς ("τι είναι η φλογέρα μεταφοράς"; Μυστικό! ψάξτε να τις βρείτε, 3 είναι στο παιχνίδι!) ακούγεται και στο Link to The Past και Ocarina of Time της σειράς Zelda, αντίστοιχα; Ο συνθέτης άλλωστε, Koji Kondo, είναι κοινός...
Super Mario Bros afierwma part 2

Με διαφορά ο αγαπημένος μου τίτλος Super Mario ever! Κυκλοφόρησε το 1986 και πραγματικά έφερε τα πάνω κάτω στη σειρά: Πλέον δεν υπήρχαν λουλουδοφωτιές, ο χαρακτήρας είχε κανονική μπάρα ζωής που μπορούσε να μεγαλώσει με τα γνωστά πλέον μανιτάρια (αν και εδώ ο τρόπος που τα έβρισκες άλλαζε τελείως), δεν υπήρχε μέτρημα χρόνου (άρα ούτε και μπόνους τέτοιου είδους στο τέλος κάθε πίστας), μπορούσες να επιλέξεις ανάμεσα σε τέσσερις παίχτες (Mario, Luigi, Toad, Peach) ο καθένας εκ των οποίων είχε και ξεχωριστά χαρακτηριστικά και αυτό φαινόταν στο gameplay όντως. Μεγάλο μέρος της δράσης επίσης στηριζόταν στο να ξεχορταριάσεις πάσης φύσεως ζαρζαβατικά και να τα εκτοξεύσεις στους αντιπάλους, ενώ οι αντίπαλοι δεν πέθαιναν με το να τους πατήσεις- τους καβάλαγες κανονικά και μπορούσες να τους σηκώσεις και να τους εκτοξεύσεις σε άλλους αντιπάλους. Οι ζωές επίσης κόποις κτώνται σε αυτό το παιχνίδι- είτε θα τις βρείτε σπάνια ενώ ξεχορταριάζετε, είτε θα πρέπει να τις κερδίσετε σε ένα είδος εκνευριστικά άδικων φρουτακίων στο τέλος κάθε level. Σχετικά κολπόζικο παιχνίδι μέχρι να του πάρεις τον αέρα (διότι δεν είναι πανδύσκολο πχ), θεωρήθηκε από τη πλειοψηφία ως το μαύρο πρόβατο τότε της σειράς αλλά απ'όσο διάβασα πρέπει να πούλησε πολύ καλά- και δικαίως, διότι είναι παιχνιδάρα.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ: Διότι οι δημιουργοί του παίζει να το σκαρφιστήκανε έχοντας πάρει τρελά ναρκωτικά. Το σενάριο έχει ως εξής: Ο Μάριο, ενώ κοιμάται, ονειρεύεται ότι σκαρφαλώνει μια σκάλα, ανοίγει μια πόρτα και βλέπει έναν τεράστιο, νέο κόσμο να ανοίγεται μπροστά του και φωνές να παρακαλάνε για βοήθεια. Ξυπνώντας και πηγαίνοντας για πικνίκ με τον αδερφό του, τη σκύλα του και το κολαούζο τους (κοινώς, Luigi, Peach και Toad) τους διηγείται την εμπειρία αυτή, αλλά μπαίνοντας σε μια σπηλιά, βλέπουν ακριβώς την ίδια σκάλα, ακριβώς την ίδια πόρτα και τον ίδιο κόσμο να ξεχύνεται μπρος τους... Έλα όμως που τερματίζοντας το παιχνίδι (SPOILER, SPOILER AHEAD) ανακαλύπτεις ότι τελικά πρόκειται περί dream within a dream, καθώς παρακολουθείς το Μάριο να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου βλέποντας τη τελική σκηνή πανηγυρισμού που σου χαρίζει απλόχερα το παιχνίδι μετά από τόσο κόπο...Φοβερό;! Το θέμα είναι ότι το παιχνίδι με μια λέξη περιγράφεται ως εξής: ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ! Αλλοπρόσαλλες χρωματικές επιλογές που βαφτίζουν συναισθηματικά και έντονα την κάθε πίστα, ό,τι να ναι περιοχές και ορίζοντες, ανώμαλοι εχθροί μερικοί εκ των οποίων τότε με κοψοχόλιαζαν τρελά (θυμάται κανείς τις γαμημένες τις μάσκες που ζωντάνευαν όταν έπαιρνες τα κλειδιά τους;)...Ας αναφέρω απλώς ότι με το που ξεκινάς το παιχνίδι, ανοίγεις μια πόρτα και...πέφτεις στον κόσμο του Sub-Con. Ο οποίος κόσμος βαφτίστηκε από τη θεωρία του "subconscious", υποσυνείδητο δηλαδή, του Freud. ΔΩΣΕ! Επίσης, το απίστευτο ινδουιστικό/occult σημείο (πέραν του ότι "η ζωή είναι ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο) είναι τα ελιξήρια που παίρνεις απ το έδαφος, που δημιουργούν πύλες, οι οποίες και σου επιτρέπουν για ένα σύντομο χρονικό περιθώριο να περάσεις στη ζώνη του Τίποτα, όπως την αποκαλώ, όπου βασιλεύει το απόλυτο σκοτάδι, δεν υπάρχει σημείο ζωής, όλα είναι ένα δηλαδή, και εκεί τα χορτάρια είναι νομίσματα και πέφτουν μανιτάρια από τον ουρανό... ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΕΙΣ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΕΙΣ;!;!
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Διότι πολλές πατέντες του, οι περισσότερες δηλαδή, έμειναν στα παιχνίδια Mario. Και αυτό φαίνεται τόσο από τους αντιπάλους που έκαναν το ντεμπούτο τους εδώ (οι Shy Guy είναι κλασσικοί πλέον, όπως και οι βόμβες που περπατούν, όπως και ο ποντικός με τις βόμβες και πάει λέγοντας) όσο και από το ότι όταν κάνανε ένα remake του Super Mario Bros 3 πριν κάτι χρόνια στη Nintendo για το Nintendo DS, προσθέσανε και την επιλογή να εκτοξεύεις ζαρζαβατικά στους αντιπάλους εκτός των άλλων. Ε'ίναι επίσης σημαντικό διότι ήταν το πρώτο παιχνίδι Μάριο (αν όχι το μοναδικό) που έδειξε ότι το πράγμα μπορεί να ξεφύγει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πολύ, αν το θελήσουν οι δημιουργοί, χωρίς όμως να χάσει τις βάσεις του.
HIGHLIGHTS: Όλο είναι ένα highlight. Θα έλεγα πάντως ότι μεγάλο highlight είναι από μόνος του ο βατραχομούρης κοιλαράς-τελικός αντίπαλος Wart (den exei Koopa edw, kardia mou), ο οποίος, έκπληξη, εμφανίζεται ΚΑΙ στο Link's Awakening με την Ιαπωνική του ονομασία ("Mamu") και μαθαίνει στον Link το "Mamu's Mambo" τραγούδι (νομίζω...παίζει να κάνω και λάθος στο όνομα του τραγουδιού...). Επίσης το ότι το παιχνίδι βασίζεται σε έναν παλαιότερο και παντελώς άγνωστο τίτλο, το "Doki Doki Panic", όπου έχουν αλλάξει απλώς τα γραφικά και οι χαρακτήρες- στο Doki Doki Panic είχαμε μια αραβική περιπέτεια με ανάλογους παίκτες. Highlight εγώ θεωρώ επίσης το πόσο αστεία είναι εκείνα τα παγωνοειδή-στρουθοκαμηλέ πτηνά στην 5η πίστα κοντά όταν τα σηκώνεις στον αέρα, highlight θεωρώ και το μεγάλο εκείνο κεφάλι αετού που σε καταπίνει όταν το αφυπνίσεις για να τελειώσει το level (ΣΠΟΪΛΕΡ, ΣΠΟΪΛΕΡ ΑΧΕΝΤ) και το γεγονός ότι στη τελευταία πίστα σου επιτείθεται κι αυτό απ το πουθενά και του γαμάς τα πρέκια- όχι παίζουμε να ουμ.
Super Mario Bros Afierwma part 1
*Το "αφιέρωμα" χωρίζεται σε 3 μέρη για να μην έχω ψευδολογοτεχνικούς καταρράκτες στη σελίδα και σας κουράσω εσάς, κουράσω και μένα που θα τσεκάρω μετά.
Από εδώ ξεκίνησαν όλα...Ή μάλλον, για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους- ο Mario εμφανίστηκε πρώτη φορά στο platform Donkey Kong αρχές δεκαετίας 80, ονομαζόμενος απλά "Mr Videogame" (στην Ιαπωνία τουλάχιστον) και προσπαθώντας να σώσει την τότε ερωμένη του (δε θυμάμαι καν αν είχε όνομα) από τις χερούκλες του καυλωμένου γιγάντιου πίθηκου- μετά έγινε και η αλλαγή, ο Mario έγινε ο κακός κυνηγός που κρατούσε όμηρο τον μπαμπά Donkey και ο γιος του (του Donkey, ε) έπρεπε να τον σώσει, αλλά αυτό είν άλλη ιστορία. 1985 λοιπόν, και ο πρώτος αυτούσιος τίτλος Super Mario Bros μπήκε μπρος. Χειριζόμενος τον Mario ή τον αδερφό του, τον Luigi (πάντα δήλωνα Luigi-κός παρεπιπτόντως), των οποίων η μόνη διαφορά στο gameplay ήταν ότι ο ένας ήταν κόκκινος και ο άλλος πράσινος (τι περιμένατε, αρχές δεκαετίας 80 γαρ...), με σκοπό να απελευθερώσει την πριγκήπισσα Toadstool (ή Peach αν προτιμάτε) από τον φοβερό και τρομερό βασιλιά Koopa, ο παίχτης έπρεπε να περάσει μια σειρά "κόσμων" και να διασχίσει φαράγγια και ωκεανούς και να αντιμετωπίσει ορδές από μαστουρωμένες χελώνες, τσαμπουκαλίδικα μανιτάρια και ό,τι άλλο έχετε ευχαρίστηση.ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ: Σαφέστατα επειδή εδώ παρουσιάζεται πρώτη φορά το ανώμαλο concept της σειράς- άκου δω, κοντόχοντρος υδραυλικός που καταναλώνει μανιτάρια και μεγαλώνει. Και μη βιαστείτε να στείλετε στο πυρ το εξώτερο μεμιάς φήμες που θέλουν τη σειρά να ναι σταλινική προπαγάνδα- ψάξτου λίγου, που λένε στη Λάρσα. "Λεπτομέρειες" του στυλ "Επηρρέασε όλα τα platform games από κει μετά" επίσης ισχύουν.
HIGHLIGHTS: Το κατέβασμα της σημαίας στο κοντάρι πριν μπείτε σε κάθε κάστρο-checkpoint, η άτσαλη εμφάνιση του βασιλιά Koopa που ναι σα γαμώ το κώλο του με κέρατο στη μέση, ο απελπιστικά εκνευριστικός Toad που σε κάθε level, στο τέλος, σας πληροφορούσε ότι "Η πριγκήπισσα δεν είναι εδώ!" (πάνε και γαμήσου). Επίσης το πώς σήμερα μοιάζει απολύτως μινιμαλιστικό ενώ τότε ήταν κάτι πρωτόγνωρο, αλλά ταυτόχρονα σαγηνεύει για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η μουσική του Koji Kondo επίσης με τα waltz της (που τόσο γαμάτα διασκέυαζαν live οι λατρεμένοι Mr Bungle)

