Παρασκευή 1 Αυγούστου 2008

Quick Sketches






Μερικά γρήγορα σχεδιάκια με ανθρώπινες φιγούρες για προθέρμανση. Το καλοκαίρι με κατέστρεψε καλλιτεχνικά (όσον αφορά το σκιτσάρισμα/ζωγραφική) και πρέπει σιγά σιγά να κερδίσω το χαμένο έδαφος.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2008

Seal 6: Hedgehog in the ocean


Nothing is unbearable, because something is bearable- this is the way that the whole system of beliefs works, since "KNOWING" is as vast as an ocean, and nothing exists past this ocean because the ocean itself can't see, nor hear, nor touch, nor smell, nor speak with anything except with its own nature. Thus, nothing is needed, thus nothing is created except the ocean.

Πάρτα πουτάνα

Πριν κάτι μέρες διάβασα το σύντομο διήγημα του Nikolai Leskov "Lady Macbeth of the Mtsensk District" και έχω να πω ότι πέραν της όποιας λογοτεχνικής του αξίας (εμένα προσωπικά μου άρεσε), δίνει στον αναγνώστη, αντικειμενικώς, δύο πολύ γερές βάσεις οι οποίες αναμφίβολα θα του χρησιμέψουν στο μονοπάτι της ζωής:

1) Το ότι τελικά, τα τζόβενα, ειδικά της "εργατιάς", πάντα θα παίρνουν όποια γκόμενα γουστάρουν και θα τη βγάζουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο καθαρή στο τέλος
2) Ότι η χαρά του να λες, "Πάρτα ΠΟΥΤΑΝΑ!" δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο στο κόσμο, μερικές φορές, όσο ανοιχτόμυαλος/αριστερός/φεμινιστής να είσαι/το παίζεις.

*Ο πίνακας είναι του Serov, πορτραίτο του συγγραφέα

Τρίτη 29 Ιουλίου 2008

Η μπαλάντα του Δημήτρη

Αγάπησα ένα milf μα πέθανε/ πάνω στο τρίτο πακέτο Old Navy (μπλε)/ έκανα το μουνί της τασάκι/ και οι Magrudergrind μου κράταγαν το χέρι/ στις ξαπλώστρες έμεινε μονο η πετσέτα της/ και ένας μαλάκας που την παίζει στο νερό/ αλλά ας όψεται το τρίποντο/ και τα 30 ευρώ σε κρέπες

Σάββατο 26 Ιουλίου 2008

Seal #5: Hedgehog stays still


Who would want to stand
between a Caesar and his Rubicon?
Dressed in red as in a reality absurd
in the waters that mark the conquest of a man
and a man that marks the conquest of a civilization

But for every Caesar
lies an Eliogabalus
ready to turn the blades of destruction
to canines of creation- the lust, the passion, the Great White in an ocean He devours.
It matters not- everyone shall perish and everyone shall live to die again

Roses and figures of harvesters become one
Bring out your dead- they televise
to bloom our garden of earthly delights
Brides are dead and slaughtered in a field where
Jesus and Judas are united.
Brides are dead in a field
where Jesus and Judas are united
Brides are dead in a field
where Jesus and Judas are united
Brides are dead in a field
where Jesus and Judas are united

STAB ME NOT
FEAR ME NOT
SEE ME NOT
DEVOUR ME NOT
APPEAR BEFORE ME
WEAR ME AS A DRESS
AND PREPARE ME AS CUPS FOR A WEDDING
ON TOP OF MY HOLY MOUNTAIN
AS A HERMIT AND AN ALCHEMIST I'LL LAY
AND ON THE DARKEST GRAVE SHALL I DIE
AND JUMP AROUND LIKE A FROG
LAUGHING WITH YOUR EARTHLY EXPECTATIONS
AND GOLDEN SYLLABES.

Τετάρτη 23 Ιουλίου 2008

Empeiria

"Ήταν ένα πανηγύρι πολεοδομίας, γιορτής χρωμάτων και σαρκικής ικανοποίησης. Ένας ψυχεδελικός Ηλιογάβαλος που με τις στρατιές του από ομοφυλόφιλους και διεστραμένους ερωτικά ευνούχους γκρεμίζουν μια μεγαλόπολη, όχι με κανόνια, μα με πολύχρωμες, τεράστιες παρελάσεις. Κάπου ένιωθα ότι ένα τεράστιο, γκρίζο πουλί, τσιμεντόγλαρος, είχε πιαστεί σε ένα επίσης πολύχρωμο κλουβί και το χτυπούσε με το ράμφος μέχρι που το ράμφος ράγιζε. Το κλουβί έμοιαζε ζωντανό. Ακαθόριστα, χρωματιστά σχήματα, γεμάτα ζωή όμως, πετούσαν άναρχα και χτυπούσαν πάνω στους γκρίζους τοίχους των πολυκατοικιών, πεθαίνοντας. Τα απομεινάρια τους τα μάζευε το τεράστιο πλήθος, ακαθόριστο κι αυτό πλεόν μέσα στο χάος που το γέννησε, τα ξαναπέταγαν στον αέρα και αυτά ξαναγεννιόντουσαν και ξαναπέθαιναν με τον ίδιο τρόπο, και συνέχιζαν συνεχώς το ίδιο. Μέσα στη γιορτή, δε μπορούσες να δεις φιγούρες- σπάνια, έβλεπες τεράστιες μαριονέτες με κεφάλι βούβαλου, και τέσσερα ξύλινα χέρια που περιστρέφονταν με μεθυσμένη, κεφάτη οργή πάνω απ τα κέρατα τους. Εγώ έτρεχα μέταξύ γκρίζου και χρώματος, έψαχνα κάτι, ίσως και πολλά, αλλά δε με ένοιαζε- παραδόθηκα στην ιερή στιγμή. Ξεμονάχιασα δύο πολύ κοντινά μου πρόσωπα που τυχαίνει να είναι και συγγενείς, και τις κοίταξα με την μεγαλύτερη ηρεμία του κόσμου, να μου γλείφουν το πέος, μέσα στο χάος, αρμονικά και με την αίσθηση καθήκοντος ενός στρατιώτη. Όλα ξέφυγαν μετά- χρώματα, βυζιά και κώλοι, ακαθόριστες παρουσίες, μουνιά σαν λάβαρα και τρόπαια, οι τεράστιοι γκρίζοι τοίχοι που κυμμάτιζαν. Όλα έμοιαζαν να αναπνεόυν σαν Ένα, μια πολύχρωμη καρδιά που παλλόταν και για μια στιγμή νόμιζα ότι οι αρτηρίες της είμασταν όλοι εμείς- αλλά έκανα λάθος, είμασταν απλά φιλοξενούμενοι, γιοι και κόρες κάποιου άγνωστου, φιλοξενούμενοι μιας παρουσίας πολύτιμης και ιερής που δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε ποτέ, μέχρι τότε. "

Το τελευταίο όνειρο που είδα, έτυχε να είναι και το πιο ενδιαφέρον και ζωντανό εδώ και καιρό, μα με αρκετά μεγάλο τίμημα- όταν το έβλεπα, σφάδαζα από πόνους λόγω μυικής υπερφόρτωσης (οι ώμοι μου είχαν νεκρώσει από το σούβλισμα, είχα μείνει ξάγρυπνος το προηγούμενο βράδυ λόγω του πόνου και το όνειρο το είδα το μεσημέρι)- κάποιο μέρος του εγκεφάλου λοιπόν πήρε τη πρωτοβουλία να αναγνωρίσει ασυναίσθητα το ανυπόφορο σούβλισμα ως "ερέθισμα" και να το μεταδόσει σαν όνειρο/ στο όνειρο. Και ξέρω, εσάς στ'αρχίδια σας και δίκιο έχετε, για μένα όμως τέτοιες εμπειρίες αξίζουν τα μέγιστα και με κάνουν να μαθαίνω πράγματα για τον εαυτό μου που αγνοώ. Γι'αυτό και έχουμε τα blog. Κλατσ κλατσ, σημειώστε, κρατήστε, αξιολογήστε.

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008

Magritte, Foucault, Μπουγάς




Μετά από ώριμη σκέψη κατέληξα στο γεγονός ότι παρόλο που ο Foucault έκανε μια αξιολογότατη προσπάθεια στο βιβλίο του "Ceci n'est pas une pipe" να αναλύσει το νόημα του γνωστού πίνακα του Magritte με το ίδιο όνομα, εν τέλει άφησε πολλά εννοιολογικά κενά που εν μέρει σχετίζονται και με το γεγονός ότι το βιβλίο όλο είναι μια δομημένη παπαρολογία. Αλλά φοβού μη. Διότι ένας θαραλλέος νέος, outsider πραγματικά της διανόησης, μα γνωστός για τη βουκολική του ποίηση (νομίζω πέραν αυτών, άνηκε και στον "Γαλάζιο Καβαλάρη") κατάφερε με λίγες λέξεις κιόλας (διότι ο λεκτικός μινιμαλισμός είναι προνόμιο των πραγματικά σοφών) να λύσει το μυστήριο.


"Πάρε μου μια πίπα, να κόψω το τσιγάρο". Ορίστε. Διότι, μπορεί "Αυτό να μην είναι μια πίπα", αλλά στ'αρχίδια μας και αν είναι και αν δεν είναι. Εμείς το λέμε, το κάνουμε λιανά. Αν δεν είναι πίπα αυτό το σκατό, φέρε μας ρε φίλε μια πίπα κανονική, να πάρει ο διάλος, να κάνουμε, να κόψουμε το τσιγάρο. Ξέρουμε τι θέλουμε. Δε σπαταλάμε ώρες προσπαθώντας να αποδείξουμε το μη αποδείξιμο. Φέρε μας μια πίπα. Τελεία.
Αααααχ, καημένοι κουλτουριάρηδες...