Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Μανιφέστο.

Οι φυλακές που χτίζονται για μας, πριν γεννηθούμε, είναι ο "εαυτός" και η "προσωπικότητα". Πώς μπορεί η Πράξη να συμπληρώσει το κενό που αναγκασιτκά δημιουργείται μετά από την άρνηση της μιας και μοναδικής οδού της "προσωπικότητας"; Μακριά από ψυχολογικές θεωρίες, μη κατέχοντας την γνώση που απαιτείται, και μακριά από λογοτεχνικά τερτίπια μιας και ο Cockroft/Rhineheart είναι εκτός ύλης, θα έλεγα ότι το κλειδί είναι να ανακαλύπτεις ξανά και ξανά τον κόσμο τριγύρω σου σαν Ένα. Μια ιερή μονάδα η οποία βρίσκεται εκεί σαν στοιχείο στη λύση του προβλήματος και περιμένει εσένα να την κάνεις κτήμα σου και μετά να την εξουδετερώσεις. Ιερή, όσο ιερή είναι και η βάση με την οποία ξεκινάς την αναζήτησή σου. Ανίερη, με την έννοια του ότι δεν κρύβει καμία θεϊκή ουσία σαν αυτοσκοπό- όποια όμως θεϊκή ουσία αποφασίσεις ότι θέλεις να ανακαλύψεις σκάβοντας, θα την έχεις.

Είναι μια σειρά από τελετουργικές θεατρικές παραστάσεις. Το να πας να αφοράσεις ψωμί, το να διδάσκεις σε πανεπιστήμιο, το να παράγεις "τέχνη", το να σιδερώνεις, το να φτιάχνεις αμάξια, το να φιλοσοφείς για όλα, το να βλέπεις μια ταινία, το να πίνεις έναν καφέ- όλα. Δουλεύουμε με σύμβολα, σύμβολα τα οποία είναι Πράξεις, ενέργειες φυλακισμένες σαν το χταπόδι στη κονσέρβα, νεκρό και έτοιμο για κατανάλωση, όσο και να μη γουστάρω γενικά τη ψυχολογία, νιώθω ότι ο Jung περισσότερο από όλους χτύπησε μια φλέβα, κάπου και κάποτε- ασχέτως αυτού, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με τον Jung, εν μέρει και επειδή το ότι έχω διαβάσει βιβλία για αυτόν δε με καθιστά και γνώστη του.

Ο πιτσιρικάς που κάνει ποδήλατο στο δρόμο, είναι ο Μίθρας με το άρμα του από ταύρους προς τον ήλιο. Το ίδιο και ο αγρότης με το κάρο και τα γομάρια εμπρός. Το ίδιο και ο γιάπης με την Πόρσε, ή ο μεροκαματιάρης με το κατσαριδάκι. Ο ίδιος ο Μίθρας, πάλι, είναι και ο Thoth, ο Thoth είναι ο Χριστός, ο Χριστός είναι ο Προμηθέας. Ο πιτσιρικάς που κάνει ποδήλατο είναι ο Χριστός, ο Χριστός είναι ο αγρότης με το κάρο, ο Χριστός όμως είναι και το θύμα του tsunami, το θύμα του tsunami εξισώνεται όμως και με τον Οδυσσέα και την Οργή του Ποσειδώνα. Ώρα να κάνεις την ίδια ερώτηση στον εαυτό σου, αυτή τη φορά όμως περιμένοντας μια άλλου είδους απάντηση.

Εσύ ποιος είσαι;

Μια αλληλουχία συμβόλων, εξηγεί τα πάντα, όμως; Η εξήγηση είναι ο τελευταίος σταθμός του μεροκαματιάρη της σκέψης, με δεδομένο την υπεραναλυτική κοινωνία του σήμερα. Το να πας να μεταλάβεις κρύβει μεγαλύτερη δύναμη απ'ό,τι νομίζεις, ακόμα και αν δε πιστεύεις, διότι καταβροχθίζεις τον Χριστό, καταβροχθίζεις μια Πράξη, καταβροχθίζεις έναν πιτσιρικά που κάνει ποδήλατο στην αλάνα, κρύβεις μέσα σου βωμούς για να στηρίξει ο καθένας τα αγάλματα της αλληλεπίδρασής του με τη βούλησή του. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και για ένα θιβετιανό μοναστήρι, για μια μουσουλμανική συγκέντρωση, για μια τελετή οποιουδήποτε είδους, ασχέτως το τι θεωρώ εγώ ή εσύ "δεκτό", "ιερό", "χυδαίο". Το να φτιάξω ένα πιάτο μακαρόνια να φάω και να προσφέρω σε κάποιον άλλο, είναι το αντίστοιχο του Μυστικού Δείπνου- φάτε με, νιώστε με. Όπως και με την Ishtar, όπως και με τον Κρόνο και τα παιδιά του. Είμαστε όλοι η γενιά του Κρόνου, κουβαλάμε μέσα μας τα μασημένα πτώματα των παιδιών μας, τα οποία στο μέλλον θα ορμήσουν έξω από τα στομάχια μας βίαια- έτσι πρέπει, όπως εμείς μασουλήσαμε τους προγόνους μας από τη στιγμή που ανοίξαμε τα μάτια μας και αντικρύσαμε το καλεϊδοσκόπιο του "κόσμου".

Πώς να μην οδηγηθούμε σε αναρχία ιδεών και αυτόματη σύγκρουση απόψεων, όταν ο καθένας μπορεί να δώσει την δική του εικονική ερμηνεία των πάντων; Η αναρχία είναι κάτι το οποίο αποτελείται από αρχές, διότι χωρίς την παρουσία τους, δεν θα μπορούσε να υπάρχει. Κάτι συμπαντικό, όμως δεμένο με τις κλωστές του ότι κάπου όλα κυλάνε ομαλά. Η ανθρώπινη δημιουργικότητα είναι πέραν οποιασδήποτε αρχής, άρα και πέραν οποιασδήποτε αναρχίας. Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα νέο σύνολο κανόνων για να αντιλαμβανόμαστε το κόσμο τριγύρω μας, προσπαθούμε να τον σκοτώνουμε κάθε δεύτερο που περνάει και να τον ξαναγεννάμε αμέσως μετά. Αναρχία ιδεών δε μπορεί να υπάρξει όσο δεν υπάρχουν στερεές ιδέες για να πατήσει κανείς πάνω τους.

Ο σουρεαλισμός, το υποσυνείδητο, πώς λειτουργεί σαν ανεμιστήρας ερεθισμάτων, σε τέτοιες περιπτώσεις; Αποκάλεσέ το όπως θες, αλλά και ο σουρεαλισμός περιέχει "νόμους". Ειδάλλως δε θα μπορούσε να αποκτηθεί από καλλιτέχνες/τεχνίτες, ή όπως θες πέστο. Οι ιδέες δεν προέρχονται από εμάς, ούτως ή άλλως. Το γαμημένο το υποσυνείδητο, που βαριέσαι να το διαβάζεις και να το ακούς, ειδικά από ανειδίκευτα στόματα (και ναι, έχω υποπέσει κι εγώ στο αμάρτημα αυτό, όπως και διάφοροι γνωστοί και μη μου), μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι είναι σαν το ξύλινο περίγραμμα της πόρτας, όταν μπαίνεις σε μια κατοικία. Δέχεται πράγματα, δεν τα παράγει από το πουθενά. Από πού;

Το ζουμί είναι ότι δεν πρόκειται περί ανθρωποκεντρικής προσέγγισης θεωρία. Το τι δεχόμαστε, το τι παράγουμε, έρχεται από την βαθιά γνώση του ότι τριγύρω μας διαδραματίζεται μια παράσταση, ένα τελετουργικό. Γνωρίζουμε ότι όλα τριγύρω μας είναι μια θεατρική σκηνή, ή μια κεντρική σάλα ενός ναού. Είμαστε οι σκηνοθέτες των προσωπικών μας μικρών δραμάτων, οι ηθοποιοί που άνεργοι ψωλοβροντάνε στα σκαλιά του συλλογου. Μερικές φορές γράφουμε. Προσπαθούμε να βάλουμε μπρος τις μηχανές της αυτοεκτίμησής μας, να βρούμε ένα φως, μια άκρη. Ποτέ. Οι Πράξεις μας είναι μηχανικές, νεκρές. Φυλακισμένες από τη λογική, το κοινωνικά αποδεκτό και την "πραγματικότητα". Ό,τι σιχαίνεσαι, το αγκαλιάζεις για να αντέχεις το ψέμα. Το ψέμα όμως, το να προσεγγίζεις τον άλλον σε ένα μη υπαρκτό σενάριο, είναι το α και το ω μιας παράστασης.

Σκότωσε τον εαυτό σου σήμερα, για να μπορείς να βαπτιστείς αύριο εξ'αρχής.

Το ανούσιο του πράγματος, #1

Αγαπάω τον Narasimha, δίχως καν να τον γνωρίζω ή να πιστέυω ότι υπάρχει. Δύναμη αντλείται από αυτό καθ'εαυτό το γεγονός, της τυφλής υποταγής των αισθήσεων σε κάτι το οποίο ακόμα και εγώ ο ίδιος αρνούμαι ότι έχει υπόσταση; Θυμάμαι μια φορά που ήμουν πεπεισμένος, μικρός, ότι έβλεπα μικροσκοπικές φιγούρες να με κοιτάνε επίμονα πίσω από έναν τοίχο ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού στο Κιάτο- μεγαλώνοντας, δέχτηκα ότι ήταν ασπρόμαυρες γάτες, λουσμένες με το φως της λάμπας της οδού. Ένα κομμάτι μου ακόμα θέλει να πιστεύει ότι δεν ήταν ούτε γάτες, ούτε φιγούρες. Ήμουν εγώ ο ίδιος που έβλεπα τον εαυτό μου να αρνείται πεισματικά να παίξει το παιχνίδι της γειτονιάς. Το παιχνίδι του Κιάτου. Το παιχνίδι της Ελλάδας. Το παιχνίδι της Ευρώπης. Το παιχνίδι του πλανήτη Γη, το παιχνίδι του κόμσου, του σύμπαντος, του τότε, τώρα και μετά. Σήμερα, σε φάσεις, σχεδόν ξέρω ότι δεν είμαστε προορισμένοι για αυτό που εν τέλει καταλήγουμε να χαϊδεύουμε στοργικά, σαν αγαπημένο κατοικίδιο. Ξέρω ότι το φάσμα από κάτουρο που ψιθυρίζουμε το όνομά του ιερά, "πραγματικότητα", είναι απλά το σαμάρι για το γαϊδούρι που αργοπεθαίνει στο χαντάκι δίπλα από το δρόμο και κανείς δε του δίνει σημασία. Δεν δέχομαι το μεταφυσικό, δε δέχομαι 8εωρίες συνομωσίας, δε δέχομαι τίποτα διότι πολύ απλά δεν είμαστε τόσο σημαντικοί για να δεχτούμε ή να αρνηθούμε πράγματα. Δεν δέχομαι το ιερό και το ανίερο, διότι περιορίσαμε την δημιουργική μας ικανότητα και τη μετατρέψαμε σε κανόνες και "επιλογές της καθημερινότητας", για μια καθημερινότητα γυμνή από προσμονές και λαγνεία για το "υπάρχειν". Δεν δέχομαι τον μηδενισμό ή τον υπεροβλικό σκεπτικισμό, διότι πλέον κατάντησαν σαράκι, σκόρος, αρρώστια στα αρχίδια μας, που τα πετσοκόβει και τα λιώνει όπως το κερί την μύγα. Δεν είμαι τόσο σημαντικός για να προσποιούμαι ότι υπάρχω και ότι έχω άποψη για συμπαντικά θέματα, όπως δεν είμαι και τόσο ασήμαντος για να πειστώ ότι η συνεχής αυτή αλλαγή εικόνων και ήχων, παραστάσεων, δεν είναι παρά ένα performance μέσα από το καλεϊδοσκόπιο του νου. Μεταφυσικό είναι το να μαχαιρώνεις ένα σκυλί και να το σέρνεις νεκρό και βρώμικο πλέον με το αμάξι σου, δεμμένο από τις πινακίδες, μες την πόλη. Όχι το να ελπίζεις να συναντήσεις επισκέπτες από το διάστημα, από την Κόλαση ή τα Ουράνια, ή από το Ασυνείδητο.

Είναι η εποχή των Εικόνων. Οι πράξεις καθορίζονται από αυτές, οι γνώμες και οι ιδεολογίες επίσης. Η πράξη, σαν οντότητα, κρύβει μέσα της το όποιο ιερό προσπαθεί να μας πείσει ότι περιέχει η ιδεολογία, καμουφλαρισμένη σα "θρησκεία", "λατρεία", "πεποίθηση", "άρνηση πεποίθησης" και πάει λέγοντας. Η Εικόνα γεννήθηκε συμπληρωματική της πράξης, συμπληρωματική της βούλησης, της δράσης και της αντίδρασης της επικοινωνίας και της αλληλεπίδρασης. Κοιτάω πάλι τον εαυτό μου πίσω από τον τοίχο και είμαι πεπεισμένος ότι γουστάρει με αυτό που βλέπει- εμένα να μένω στήλη άλατος. Και πάλι, το μεγάλο φορτίο πρέπει να πέσει, και να ξεχάσω τα πάντα- να ζήσω τη "ζωή". Αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνοντας ότι το μεγάλο υπνωτικό δεν είναι ούτε το αλκοόλ, ούτε το χασίς, ούτε η τηλεόραση, ούτε το πορνό. Το μεγάλο ναρκωτικό είναι οι δεσμοί που χτίζεις για να εξαπατάς την ανάγκη σου για ΠΡΑΞΗ.

Παρασκευή 11 Ιουλίου 2008

#$#

The apostles sung and danced, as the ocean devoured their bodies and changed them into pleasures unknown. Behind "entity" and "construction", above "significance" and "realization", far away from "measures" and "regulations". The Ocean was frightened, but he surrendered to its will, and the will of the holy men too, to form a union. It was a saintly rage. Life forms existed and still exist in its belly, as life exists in the jaws of a corpse that breeds.

...

Κανένα νόημα. Πώς μιλάω, πώς κλάνω, πώς χέζω και πώς τρώω. Κύρια συστατικά για τι; Για το τι παράγω και πώς το παράγω; Σώθηκα. Αν μιλάω μόνος μου και με φωνή ενός μόνο στόματος, τι να επιτύχω, πέραν της επανάληψης μιας αποτυχίας; Αν μιλάω με τις φωνές πολλών, πώς να μην εξαπατήσω τον εαυτό μου στο τέλος; Είναι δώρο, και αν ναι, σε ποιους δίνεται και πώς; Ας γίνω άγιος, απόστολος, προφήτης. Ερημίτης. Σιγουρεύω τίποτα; Χάνω περισσότερα; Αρχίδια. Έχω δώσει τον ίδιο όρκο ξανά και ξανά και τον ξαναδίνω, μόνο και μόνο για να τον ξαναπατήσω στο λαιμό. Δεν υπάρχω πλεόν, πέραν της κρεατικής προπαγάνδας που λέω "σώμα" δια της μεθόδου της εις άτοπον επαγωγής και ίσως και ποτέ να μην επέλεξα να υπάρχω, ίσως ποτέ να μην κατάφερα να υπάρχω και ας προσπάθησα, ίσως και να υπάρχω και να μη το ξέρω. Αποτυχία είναι ό,τι δέχεσαι να το πιστεύεις μέχρι να πεθάνεις και να μένεις ζωντανός κάθε μέρα. Σκότωσε τον εαυτό σου δυο φορές τη μέρα, βαπτίσου άλλες τόσες, αμάρτανε, μετανόησε. Ειδάλλως απλά θα υπάρχεις χωρίς να ζεις. Σκατά στα μούτρα μου.

Κυριακή 29 Ιουνίου 2008

Seal #4: Hedgehog arrives. Hedgehog arrives.

"On day 4 I persuaded the moon to land over the valley. Three offsprings of something greater, yet smaller than me and my desires, approached with masks in hand. Hideous, colorful artifacts of Titans that once were, and now are not. I approach every single one of them, only to make them smile, till they're left nude, throwing their ceremonial robes away. They have no sex at all. But I feel aroused, as I penetrate them, each one in a holy trance. And I double the excitement when I gather my semen in my palms and throw it to the sky, scattering it all around the place, the Rain that feeds the ground. The moon tells me secrets, from characters unknown. I peek at its holes, and listen to syllabes forgotten. Then I danced with the corpses of what once were the offsprings (on day 4) but now (on day 5) are only lifeless coccoons, bread to the mouths of many. I danced, and asked from the same moon to dissapear. Denial. And the Hedgehog appeared behind the valley, and everything was grey and blue, the corpses were halos full of tiny saint figures fucking each other, I was only a jackal, and my will was that of the wilderness. So I ran away, happy in my hour of denial and misery"

(Based in a dream)

Τετάρτη 25 Ιουνίου 2008

Σαν κλανιά απ τον Ravana



Ιδού το λικέρ που σου γαμάει το μυαλό, στο πιο κακόφημο μπαρ της οικουμένης όλης, τη Γη: Καύσωνας, αρχιδοξύσιμο, πονοκέφαλος, Πάτρα. Ζεστό σαν γαμήσι τον Αύγουστο. Κακό τριπάρισμα δίχως την ανάγκη ψυχοτρόπων. Γραμμές και σημάδια πάσης φύσεως, μυρμήγκια στην οθόνη και στις σελίδες. Και σα να μην έφτανε αυτό, παντού τριγύρω τα κεφάλια του καριόλη του Ravana. Αν αυτός ξέρει τόσα, ώστε να χρειάζεται δέκα γαμημένα κεφάλια για να τα στεγάσει (δέκα κεφάλια! μα μπορεί κανείς να το φανταστεί;), εγώ ξέρω απλά ότι μου σπάει τα αρχίδια. Πάνω λοιπόν στο ζενίθ αυτής της ψυχολογικής μου κατηφόρας (ή ίσως όχι ψυχολογικής, μα περισσότερο οργανικής), το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι ευγνώμων, σε Αυτούς ψηλά και Αυτούς Χαμηλά, είναι αυτό: Πάλι καλά που ο Ravana δεν έχει και δέκα κώλους. Διότι ειδάλλως η κλανιά του, που πλημμύρισε το δωμάτιο μα εγώ (τι χαρά) δε μπορώ να μυρίσω λόγω ρυνικής ανωμαλίας από την παιδική μου ηλικία, θα είχε εξοντώσει όλη τη Πάτρα. Αλλά να σου πω. Τι λέω; Ας είχε εκατό κώλους τότε, χίλιους, δυο χιλιάδες!


Έχω να φάω καλά δυο μέρες. Σήμερα καθόλου, κιόλας. Όχι ότι παραπονιέμαι, απλά ένα βοϊδοειδές σαν και του λόγου μου παθαίνει κατάθλιψη και τροφικό σύνδρομο στέρησης. Ακόμα κρατώ καλά- και δεν παραπονιέμαι, στη ζωή μου γενικά τρώω καλά. Απ το ταβάνι κρέμεται ακόμα ένας νεκρός καμαρώτος- και λέω εγώ τώρα. Τι δουλειά έχει εδώ; Τράβα, πάρε τον αδερφίστικο κώλο σου και εξαφανίσου. Μαλθακή αδερφάρα. Καμαρώτος. Πούτσες. Ο Ravana το καταδιασκεδάζει, ο γαμιόλης. Αρκετά και με δαύτον. Ό,τι δε μπορείς να το δαμάσεις, ας το κάνεις φίλο. Λέω να τον γράψω στην ΟΝΕΔ. Ή καλύτερα, στους Υπερβόρειους. Να φάμε και καναν αριστερό, να μου φύγει η ληγούρα.

Τι υπέροχα γαμημένη μέρα! Ένα κακό τριπάρισμα! Σα κλανιά από τον Ravana.

Κυριακή 22 Ιουνίου 2008

Seal #3: Hedgehog stares behind the mountains


She said she is a victim of what changes may breed,
a fatal action, a step, for what humanity will reap when it sawed nothing/
The hermits into the void, chant the words of truce
"OUR PARENTS ARE OUR VILLAGE
AND OUR VILLAGE IS OUR WOE"
Tomorrow will bring flies and pestilence as prophets
but I will still dance today, like a yezidi
for leaves and cement trumpets
She said she is a victim of what tomorrow may bring
Like ashes raised for the crows to sing
The hermits into the void, butchered from desire
chant the same words they used to mourn above the ground
"CHANT BEHIND TOMORROW
AND TOMORROW ROARS BACK AT YOU"
Tomorrow will bring ash and debris as conquistadores
But I will still remain pure and unscathed
for tears and autumn memories
She said she is a victim of what forever may decide
Consumed above the essence and cleansed by human tide
The hermits into the void, now corpses for our wedding
their echo is the same chant they used to pray at night
"WINE SONG HONEY AND FLESH
FOR OUR FUTURE WEDDINGS
WHAT I CHANT, I CONSUME EVERY DAY
AND PRAY TO THOSE THAT CARE
FOR WHAT I COULD HAVE LOST TODAY
BUT I CLUTCH TILL TOMORROW
WE BUILD A WALL AND LET THE HAMMERS FALL DOWN
ALL EQUALS THE NAIL, AND THE NAIL HITS BACK AT YOU
FOR WHAT WE CRAVE, WE DEVOUR
AND WE CHASE AWAY WITH EARTHLY DESIRES
MAY THE BLOSSOMS PROSPER
MAY THE RIVERS SING
MAY THE TREES BEAR THE FRUITS ONCE MORE
AND MAY THE BEES SPIT OUT THEIR HONEY
WITH THEIR SONG OF TRUCE.
AMEN, OR NOT
SALUTE."

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2008

Between the bees and their honey (Interlude)


Twins, they look exhausted. The bond that was once sacred, that of the sting that bites whatever moves in boiling hate towards creation, now serves as a milisecond of regret. You made a new Olympus out of broken nails and a pile of shit, and placed your tin men as deities to serve and protect the meek that fled away from the winter. Thus, you forgot the momentum of what you once needed for existence: Honey, bread, wine and song. But inside the carcass that Samson created out of the lion that breeds, a new holy marriage was born. Wine was now honey, flesh was bread, and the bees created song out of nothing. A new temple was raised, thus we were all heretics and deserved to die. Though, temples have a memory as well, and this drone that escaped the wrath of your so called emperors in their robes of truth, will breed the hammers that will tear down the walls of sin and the halo that will bear the mark of what we devour, to taste the devine once more. The Holy Cunt of the so called Whore. "Lies is life".