tag:blogger.com,1999:blog-53280622143992288412012-02-12T13:04:48.077-08:00Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.comBlogger4271100tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-20957503603776147852010-08-31T16:03:00.000-07:002010-08-31T16:08:39.907-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TH2KWTjiZ8I/AAAAAAAACYE/PJYpwOKp3Ds/s1600/bukowski026.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 198px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TH2KWTjiZ8I/AAAAAAAACYE/PJYpwOKp3Ds/s320/bukowski026.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511713634782439362" border="0" /></a><br />Αυτή η μαλακία κλείνει απόψε.<br /><br />Δε ξέρω πώς και αν μπορείς να διαγράψεις ένα μπλογκ<br />από προσώπου Γης<br />(η σχέση μου με τη τεχνολογία είναι<br />"γω πηδήξει κώλο σου, ουγκ")<br /><br />άλλωστε<br />έχω δω μέσα μερικές κειμενάρες<br />που θέλω να τις<br />στραγγίσω γενικώς<br />να τις πάρω<br />να τις αλλάξω ή όχι<br />να τις κάνω βιβλίο<br /><br />αυτό ήθελα πάντα<br />όχι μια σελίδα<br />και ένα πληκτρολόγιο<br /><br />καλά ήτανε<br />τόσα χρόνια<br /><br />αρκετά<br /><br />δε θα λείψω και<br />δε θα λείψει καμία<br />ανάρτηση<br />σε κανένα<br /><br />και αυτό έιναι<br />το πανέμορφο<br />της ζωής<br /><br />συνεχίζεις<br />και όλα<br />συνεχίζουν<br />δίχως την<br />βρώμικη<br />αναπνοή σου.<br /><br />πάω<br />για περισσότερα<br /> μπουκόφσκικα τερτίπια<br />και<br />λιωμένα λάστιχα<br />στην εθνική.<br /><br /><br />Καλά ήτανε.<br />Άντε γεια μας<br />και μια βότκα<br />όχι σε σας<br />μα<br /><br />στην υγειά μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2095750360377614785?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-27274091823472214632010-08-25T14:43:00.000-07:002010-08-25T14:48:15.204-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/THWO1LBZDmI/AAAAAAAACXs/VAHi3Tmx0Bg/s1600/cat_yawning_canine_teeth.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 310px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/THWO1LBZDmI/AAAAAAAACXs/VAHi3Tmx0Bg/s320/cat_yawning_canine_teeth.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509466763300507234" /></a><br /><div>Στο όνειρό μου</div><div>πριν κάτι μέρες</div><div>είδα το γερο-γάτο της θειας και του θείου μου</div><div>που πλέον έχει ξυρισμένα πόδια</div><div>κατουριέται πάνω του</div><div>και χέζεται πάνω του</div><div>και λένε όλοι ότι βρωμάει</div><div>και είναι στα τελευταία του</div><div><br /></div><div>τον είδα αυτόνα</div><div>να είναι κουλουριασμένος</div><div>νεκρικά</div><div>μια ψόφια γκρίζα μπάλα</div><div>να μην αναπνέει</div><div>γαλήνια</div><div>στη μάντρα που έβαφα πριν λίγο καιρό</div><div>στο σπίτι των θείων μου</div><div><br /></div><div>στεναχωρέθηκα αρκετά</div><div>μα άκουσα θόρυβο</div><div>από πίσω μου</div><div>γύρισα να κοιτάξω</div><div>μέσα στα χορτάρια</div><div>του κτήματος</div><div>και είδα</div><div>δυο</div><div>όχι έναν</div><div>δύο</div><div>νεαρούς γερο-γάτους</div><div>"Τόμμυ"</div><div>(έτσι τον λέγανε</div><div>το μακαρίτη)</div><div>να είναι ανέμελοι</div><div>πανομοιότυποι</div><div>να γλεντάνε</div><div>κυνηγώντας </div><div>σκαθάρια</div><div>να δροσίζονται</div><div>με τα χορτάρια</div><div>τα ποτισμένα</div><div>απ' τα </div><div>μπεκ</div><div><br /></div><div>τότε ήξερα</div><div>ότι το αλχημικό παν</div><div>και η αυτοκατανάλωση</div><div>υπάρχουν </div><div><br /></div><div>και κείνη τη μέρα</div><div>ξύπνησα</div><div><br /></div><div>πολύ χαρούμενος</div><div>και όχι</div><div>μπερδεμένος</div><div>για οτιδήποτε</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2727409182347221463?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-17791023949938257012010-08-13T17:35:00.000-07:002010-08-13T17:53:43.184-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TGXldx5h68I/AAAAAAAACWQ/rcv_MrPYp3c/s1600/death2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 241px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TGXldx5h68I/AAAAAAAACWQ/rcv_MrPYp3c/s320/death2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5505058419303902146" border="0" /></a><br />Αταξία, υπερβολή<br />ό,τι σου χτίζει τα όνειρα<br />και τις προσδοκίες<br />εδώ όλα μαζεμένα<br /><br />μια μπεκροδιαδρομή<br />σε φανταστικές<br />φουτουριστικές πολιτείες<br /><br />φανταστείτε<br />μια πολιτεία<br />γεμάτη σύννεφα<br />λες και είναι χτισμένη<br />στον ουρανό<br /><br />εκεί προσπαθούσα<br />μαζί με το Γιώργη<br /><br />να βγάλουμε άκρη<br />μεθυσμένοι<br /><br />αλλάζαμε μπυραρίες<br />αλλάζαμε κόσμο<br />περίεργο κόσμο<br />είτε άντρες με γυαλιά μυωπίας<br />και γκομενάρες δίπλα τους<br />είτε περίεργες<br />πρόστυχες γριές<br /><br />φτάσαμε σε ένα μπαρ<br />όλο ξύλινο<br />μαζί με πολύ κόσμο<br />ο Γιώργης ήταν αγκαλιά<br />με τη πλέον πρώην<br />γκόμενά του<br />πίναμε, τσουγκράγαμε<br />και το αλκοόλ με μαγικό τρόπο<br />αντί να χύνεται στο πάτωμα<br />εξαφανιζόταν<br />στο άπειρο<br /><br />σε μια φάση<br />ζητάω μπύρα<br />ο Γιώργης λέει<br />"ζήτα απ' τη γκόμενά μου"<br />και απαντάω<br />"ακου να δεις,<br />στα ψυγειάκια μπύρας<br />βουτάς το χέρι μέσα<br />και παίρνεις<br />να κανω το ίδιο<br />και στη γκόμενά σου;"<br />και γελάσαμε<br />όλοι<br />ωραία<br />κατάσταση<br />μάλλον στα όνειρα<br />γελάς<br />με ό,τι σου κατέβει<br /><br />μετά μάθαμε<br />ότι είχανε λέει<br />συγκέντρωση<br />hell's angels φάση<br />μηχανόβιοι<br />σε ένα παρκάκι<br />τίγκα στη πρασινάδα<br /><br />οπότε πήγαμε παρέα<br />ο Γιώργης εγώ και δε θυμάμαι ποιοι άλλοι<br />φτάσαμε στο παρκάκι<br />εκεί ήταν ένας τεράστιος<br />μυώδης τύπος<br />μηχανόβιος<br />που μας ζήταγε<br />ταυτότητες<br />για να περάσουμε μέσα<br />και να πιούμε<br /><br />"Ωχ, δεν την έχω<br />μαζί μου τη ταυτότητα αδερφέ"<br />έλεγα,<br />"Ε πάνε πάρτηνα<br />τώρα όμως"<br />έλεγε ο τύπος<br /><br />και η παρέα μου λεγε<br />"μη πάμε δω<br />αυτοί κάνουνε ντου γενικώς<br />και αορίστως<br />και θα μπλέξουμε με μπάτσους<br />και αν φύγεις<br />την ώρα του ντου<br />θα σε κυνηγάνε<br />οι μηχανόβιοι"<br /><br />αλλά ήθελα<br />πραγματικά<br />να πάω κει<br />στο παρκάκι<br />να πιω<br />με τους<br />μηχανόβιους<br /><br />φύγαμε<br />θολές εικόνες μετά<br />από ξύλινα μπαρ<br />και από<br />θέσεις<br />που δεν αδειάζανε<br />για να πιούμε<br />άβολη κατάσταση<br /><br />φινάλε<br />με τον εαυτό μου<br />αποκομένο απ'ολα<br />να περπατάει<br />στη πολιτεία των συννέφων<br />((παρατηρώντας ότι<br />είναι χτισμένη σε<br />μεγάλες, χρυσαφιές κολώνες<br />που ξεκινάγαν<br />απ' τα<br />Τάρταρα του Τίποτα))<br />πίνοντας μπύρα<br />να παραπατάει<br />κρατώντας το μπουκάλι<br />δίπλα στα χείλη<br />τα δρομάκια στο Παράδεισο<br />έμοιαζαν ειρηνικά<br />ήσυχα<br />απλά έπινα<br />και τρέκλιζα<br />και όλα<br />στα σύννεφα πάνω<br />έμοιαζαν<br />παραπάνω<br />από<br />απλά<br />ιδανικά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-1779102394993825701?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-3853691999473141052010-08-07T13:32:00.001-07:002010-08-07T14:51:27.534-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DVyCPFaI/AAAAAAAACWI/RShEiHevcUo/s1600/Orgasmatron.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 299px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DVyCPFaI/AAAAAAAACWI/RShEiHevcUo/s320/Orgasmatron.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502769098692433314" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">MOTORHEAD</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"ORGASMATRON"</span><br />---------------------<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΙΟΤΙ:</span> Πρόκειται, για να είμαστε ακριβείς, για το καλύτερο επιχείρημα απέναντι σε όποιον δε κατανοεί ότι οι Motorhead είναι (και) εσωτερική υπόθεση, εκhτός του εξωστρεφούς προφανούς. Ένα μεγάλο μέρος της "σκοτεινιάς" του δίσκου βασίζεται σίγουρα στην περίεργη, industrial-ίζουσα παραγωγή με την οποία είναι ντυμμένος, αλλά από κει και πέρα, οι Motorhead σου δείχνουν τα δόντια τους ίσως περισσότερο λυσσασμένα από ποτέ. Motorhead σημαίνει βέβαια ξεροκεφαλιά, ατσάλινη καρδιά και δύναμη για να συνεχίσεις να γκρεμίζεις οποιοδήποτε τείχος υψωθεί παρά τη θέλησή σου στο δρόμο της ζωής, άρα το "σκοτάδι" εδώ δεν έχει να κάνει με βαμπίρια, δαντέλες και γκέη ατμόσφαιρες του σαββατοκύριακου. Το σκοτάδι εδώ πηγάζει από τον καυστικό, χυδαίο μα μελετημένο λόγο, την πεποίθηση ότι το αύριο είναι too late, το live fast die young... βασικά, πρόκειται για rock n roll παιγμένο τόσο αμείλικτα και δολοφονικά, που σου παρουσιάζει το αληθινό πρόσωπο της μουσικής αυτής: πίσω από τις νότες και τους ρυθμούς που σε κάνουν να κουνάς το πόδι ρυθμικά και να ανάβεις τσιγάρο ή να κατεβάζεις μπύρες, κρύβεται η συνειδητοποίηση ότι εσύ, ο ακροατής, δεν έχεις καταφέρει να ζήσεις όσο πιο ελεύθερα θα ήθελες. Αυτογνωσία, δηλαδή πόνος, δηλαδή σκοτάδι. Αν ο μπαρμπα Lemmy στους υπόλοιπους δίσκους της μπάντας του θέλησε να σε κάνει να κατανοήσεις ότι σημασία έχει το παιχνίδι και όχι η νίκη ή η ήττα, με το "Orgasmatron" σε αναγκάζει να κοιτάξεις το πρόσωπό σου στο καθρέφτη και να απαντήσεις με όση ειλικρίνεια διαθέτεις, αν γουστάρεις αυτό το οποίο ζεις. Απλά και κατανοητά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DSOvem_I/AAAAAAAACWA/joO7Zyb3vLI/s1600/blog_lemmy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 179px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DSOvem_I/AAAAAAAACWA/joO7Zyb3vLI/s320/blog_lemmy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502769037678910450" border="0" /></a>*<span style="font-weight: bold;font-size:85%;" >και παραμένει, όπως πάντα, ο πιο άσχημος καριόλης στην ιστορία της ηλεκτρικής μουσικής, που πήδηξε περισσότερα μουνιά και απ' το Καλιγούλα<br /></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΤΟ ΖΟΥΜΙ:</span> Όλος ο δίσκος είναι σα πολεμικό εμβατήριο. Το "Deaf Forever" σε πιάνει απ' την αρχή με τα μούτρα για να στα σπάσει και μετά να σε κεράσει μπύρα, irish style. Ο Lemmy πάλι, όταν ουρλιάζει "the power of-the-CLAAAAW!" στο "Claw", σε τρομοκρατεί- σβήνει ταυτόχρονα και τους μισούς "επικίνδυνους" rock n' rollers απ' την ιστορία της μουσικής. Το ζουμί πάντως, για μένα, κρύβεται στο τελευταίο, ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Τόσο γιατί ο επαναληπτικός, δικτατορικός του ρυθμός σε μετατρέπει σε μηχανή του πολέμου, όσο και επειδή πίσω απ' το μικρόφωνο, ο Lem ακούγεται, και αν τολμάτε διαφωνήστε σε αυτό, έτοιμος να σου δαγκώσει το λαρύγγι και να φτύσει το κρέας στο έδαφος. Και όλα αυτά, ενώ ταυτόχρονα τραγουδάει μερικούς απ' τους σκληρότερους, μα και ορθότερους, στίχους που έχει γράψει ποτέ. My name is called religion, sadistic, sacred whore.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DOKO9pOI/AAAAAAAACV4/ofoAQpBF4wo/s1600/Nefilim+-+Zoon%5B1996%3B+UK%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DOKO9pOI/AAAAAAAACV4/ofoAQpBF4wo/s320/Nefilim+-+Zoon%5B1996%3B+UK%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502768967749313762" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">THE NEFILIM</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"ZOON"</span><br />---------------<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΙΟΤΙ:</span> Για πολλούς πρόκειται για το σκοτεινότερο δίσκο των 90's, για άλλους τόσους για τον σκοτεινότερο δίσκο που ηχογραφήθηκε ποτέ δίχως να αποτελείται από μπλιμπλίκια, άμπιεντ αυνανισμούς και τα ρέστα, μα μόνο με κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, φωνή. Και samples. Πολλά samples. Το "Zoon", κι έχω βαρεθεί να το λέω αυτό στον οποιοδήποτε, είναι έμβιος οργανισμός και όχι απλά δίσκος. Δεν είναι μέσο εκτόνωσης, ψυχαγωγίας ή ενδοσκόπησης ή οτιδήποτε. Είναι αυτό το οποίο στεγάζει μέσα του ό,τι τρέμεις. Πρόκειται για το κατώφλι μιας μεταμόρφωσης, τόσο του δημιουργού του, όσο και των μουσικών του βάσεων. Ο Carl McCoy είχε ανέκαθεν φωνάρα, μα πλέον μετατρέπεται από γκοθοτζόβενος/καουμποϊκοτεκνό σε παράφρων ερημίτη/προφήτη, που καταριέται τη πλάση όλη βρυχόμενος σα λιοντάρι ή παρασέρνοντάς σε στην άβυσσο όταν αποφασίζει να τραγουδήσει καθαρά. Μπορεί οι φήμες που τον ήθελαν όταν ηχογραφούσε το άλμπουμ (σε απόλυτη απομόνωση) να μπήκε στο τρελάδικο να βγήκαν αναληθείς, μα σίγουρα κάτι θα του χε κουνηθεί τότε στραβά μες την γκλάβα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DIGKJRvI/AAAAAAAACVw/EIN5vDwuAW8/s1600/carlmccoy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DIGKJRvI/AAAAAAAACVw/EIN5vDwuAW8/s320/carlmccoy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502768863576147698" border="0" /></a>*<span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">πιο πριν απ' το "Zoon" πάντως όλα ήταν εντάξει (;)</span></span><br /><br />Τέρμα επίσης και οι ονειρικές βόλτες του "Elizium", εκεί που χε δηλαδή φτάσει με την τότε (και νυν και αεί) μπάντα του, τους Fields of the Nephilim. Εδώ έχουμε βιομηχανικό death metal, με ισόποσες ποσότητες Ministry, Killing Joke, Slayer όσο και κάποιες ατμόσφαιρες που παραπέμπουν στη λογική των Fields αλλά εντέλει δε δανείζονται από πουθενά. Δίσκος-εθισμός, έμβιος οργανισμός που σε ακούει, δεν τον "ακούς".<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΤΟ ΖΟΥΜΙ:</span> Το concept του δίσκου, που άλλοι το παραλληλίζουν με τη κάθοδο της Ινάννα στη κόλαση για να γίνει μαλλιά-κουβάρια με τη μεγαλύτερη αδερφή της, Ερεσκιγκάλ, άλλοι λένε ότι είναι η αφήγηση της ιστορίας των Εγρήγορων, των γαμησιών που ρίξανε στις κόρες των ανθρώπων με αποτέλεσμα να γεννηθούν τα Νεφελίμ και τέλος η μεγάλη πλημμύρα που εκσφενδόνισε ο Γιαχβέ για να καθαρίσει τα πάντα. Οι στίχοι πάντως είναι γραμμένοι "ανοιχτά" και αντικειμενικά πανέμορφα, άρα ο καθείς μπορεί να βγάλει ό,τι γουστάρει απ' το όλο πράγμα. Η ουσία του δίσκου μάλλον είναι το ότι ούτε ένα δεύτερο εδώ μέσα δεν είναι τυχαίο, όλα έχουν το σκοπό τους- το κατανοείς και απ το εξώφυλο με το McCoy να το παίζει Χαρποκράτης/Horus σε παιδική ηλικία κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση με το δάχτυλο (που οι αρχαίοι μας πρόγονοι μπέρδεψαν για το σύμβολο της σιωπής), μιμούμενος των μουρλο-Crowley. Αν έπρεπε, σώνει και καλά και με την απειλή όπλου, πάντως, να επιλέξω ένα κομμάτι και μόνο, παραδέχομαι ότι το "Shine" είναι κάτι που δε ξεχνάς ποτέ στη ζωή σου, αν το ακούσεις μια φορά έστω. Απ' τη μία, μουσικά είναι άψογο (ειδικά απ' τη μέση και μετά, που μελαγχολίζει επικίνδυνα), απ' την άλλη, οι στίχοι του (πάμε πάλι: "winter without me, seems so beautiful",χεχεχε) με έχουν σημαδέψει.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DC-I6rOI/AAAAAAAACVo/oa3Q1pNLjz0/s1600/land+of+rape+and+honey.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DC-I6rOI/AAAAAAAACVo/oa3Q1pNLjz0/s320/land+of+rape+and+honey.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502768775524166882" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">MINISTRY</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"LAND OF RAPE AND HONEY"</span><br />----------------------------------<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΙΟΤΙ:</span> Μερικές μπάντες είναι "καταδικασμένες" να προσφέρουν/πρεσβεύουν μια διττή αντιμετώπιση στο τρόπο που τις κατανοείς. Και δε μιλάω για το τι αναδύεται μέσα απ' τον ακροατή συναισθηματικά- ο καθείς τα βλέπει όπως ξέρει να τα βλέπει. Μιλάω για το ότι, καλώς ή κακώς, μπάντες σα τους Ministry σου δείχνουν ότι τα ντρόγκια πολλές φορές κάνουν θαύματα στη δημιουργική διαδικασία, και σου δείχνουν ότι πολλές φορές είναι όλη η λαχτάρα και η μισανθρωπία που νιώθει ένας ηρωινομανής αμέσως μετά το φιλί της βελόνας στη φλέβα, αυτό το οποίο ουσιαστικά "ακούς" και "γουστάρεις" μετά από ακροάσεις δίσκων σα το "Land of Rape and Honey".O Jourgensen, ο κατεστραμμένος αλητάμπουρας με το μοναδικό ταλέντο στο να χτίζει βρωμιά και θάνατο σε νότες (τουλάχιστον κάποτε), ήταν, είναι και θα είναι ακόμα και μετά το θάνατό του υπεύθυνος τόσο για τον εκμαυλισμό, όσο και για την επιμόρφωση πάνω στα νυχτοπερπατήματα του ακροατηρίου του- όλα όσα πρέπει να αποφύγεις και μερικές πρωτοβουλίες που θέλεις να πάρεις στη ζωή σου, ένα απ' τα καταλληλότερα σύμβολα/ήρωες της μετά-κουραδοflowerpower/newagehippyshit/ψυχεδελικέςαναζητήσειςτηςαλήθειας Morisson εποχής.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DAOcqntI/AAAAAAAACVg/Ds0JFXvR1yg/s1600/Ministry%2BAl%2BJourgensen%2B90s.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 225px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3DAOcqntI/AAAAAAAACVg/Ds0JFXvR1yg/s320/Ministry%2BAl%2BJourgensen%2B90s.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502768728362360530" border="0" /></a>*<span style="font-weight: bold;font-size:85%;" >στην Αμερική οι πρέζοι έχουν περισσότερο στυλ απ' ότι στη Ψωλοκώσταινα</span><br /><br />Ο δίσκος αυτός σε τρομοκρατεί. Σε σέρνει στη λάσπη και στη σκατίλα, και όταν σου δίνει το χέρι να σηκωθείς, το κάνει επίτηδες για να σου ξαναχώσει τη μούρη μέσα στη βρωμιά. Δε θα συνιστούσα ποτέ αυτό το δισκο σε κάποιον που θα θελήσει να προσπαθήσει πχ μέσα από ένα τέτοιο άκουσμα να εκμηδενίσει τα προβλήματά του και να υψωθεί μετά δυνατότερος- θα ήταν απολύτως καταστροφικό, και το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να βρεθεί νεκρός σε μια μπανιέρα. Ο μηδενισμός και το μίσος του δημιουργού του για την ανθρώπινη φυλή και τη ζωή, ειδικά με το τρόπο που εκφράζεται μέσω της νοσούσας, πρεζάκικης φωνής του, καθιστούν το άκουσμα αυτό απαγορευτικό για τυπάκια με αδύναμη κράση. Ή για όσους θεωρούν ότι η ζωή είναι μια οπτασία, ένα όνειρο που περιμένει να ξυπνήσει, μια χαλαρή βόλτα στις εμπειρίες. Ή για όσους κάποτε πίστευαν (ή ακόμα πιστεύουν) ότι μπάντες σα τους Πυξ Λαξ "σε μελαγχολούν".<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΤΟ ΖΟΥΜΙ:</span> Audio terrorism/cyber nihilism με το "Stigmata" να σέρνει το χορό και να σου δίνει μια απ' τις ελάχιστες ευκαιρίες σε αυτό το μουσικό ταξίδι για να λικνιστείς. "You know what you are" και η απάντηση προφανής: "dead". Τo "Hizbollah" είναι ανελέητο και καταστροφικό, το "Abortive" σε δολοφονεί, το ομώνυμο σε στήνει στο τοίχο με λιτούς ρυθμούς και στίχους, καθώς και ένα sample να ουρλιάζει "Sieg-HEIL!", το "Golden Dawn" σε τρομάζει. Μα αλήθεια, σε τρομάζει.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3C42_dU-I/AAAAAAAACVY/3rs5uzlstzs/s1600/dogsblood.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 298px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3C42_dU-I/AAAAAAAACVY/3rs5uzlstzs/s320/dogsblood.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502768601806754786" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">CURRENT 93</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"DOGS BLOOD RISING"</span><br />--------------------------<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΙΟΤΙ:</span> Μινιμαλισμός σαν εργαλείο ελέγχου μέσω της φρικαλέας, νοσηρής ατμόσφαιρας. Οι Current93 του "αεράτου" David Tibet με την μεγάλη περσόνα, την απερίγραπτη φωνάρα και την μούρλα στον εγκέφαλο, έχουν περάσει πολλές μεταμορφώσεις στην ιδιοσυγκρασία της μουσικής τους, από μελό folkoτράγουδα μέχρι υπνωτιστικούς παγανιστικούς παιάνες και noise-άδικα εξπρεσιονιστικά θεατροϋβρίδια. Σε αυτή τη περίπτωση ο Tibet κάνει κατάδυση στο σκοτεινότερο σημείο της ψυχοσύνθεσής του και ξαμολάει ελεύθερο στον έξω κόσμο ό,τι πιο αρρωστημένο βρίσκει- και μιλάμε για αρρώστια, όχι αστεία, μάγκα μου.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3C19i2JpI/AAAAAAAACVQ/3_WKshACYrQ/s1600/current93.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 215px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF3C19i2JpI/AAAAAAAACVQ/3_WKshACYrQ/s320/current93.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502768552026187410" border="0" /></a>*<span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">όχι ότι μας κάνει εντύπωση, πάντως</span></span><br /><br />Το μεγάλο ατού του δίσκου αυτού είναι ότι είναι απόλυτα συγκεντρωμένος σε αυτό που θέλει να περάσει, αλλά ταυτόχρονα σου βγάζει μια αφοπλιστική ελευθερία και ειλικρίνεια, που δε σε αφήνει να αμφισβητήσεις τις προθέσεις της μπάντας. Σα το "Land of Rape and Honey" που είπαμε παραπάνω, το "Dogs Blood Rising" δε χαρίζει κάστανα και δεν είναι δίσκος που θα "συμπαθήσεις". Η ακρόασή του είναι ένα μαζοχιστικό κρεσέντο που, αν καταφέρει να σε συντονίσει με τα εσώτερα του δημιουργού του, τότε πρέπει να αρχίσεις να ανησυχείς.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΤΟ ΖΟΥΜΙ:</span> Ανήκει και αυτός ο δίσκος στην κατηγορία των μουσικών έργων που θα πρεπε να ακούγονται ολόκληρα, μα θαρρώ πως όποιος θελήσει να μπει στο κλίμα, αν δεν κατέχει το θέμα Current93, θα βρει ένα καλό πιάσιμο στο "Falling Back in Fields of Rape". Το σημείο με το κοριτσάκι που απαγγέλει, όπως και η απεγνωσμένη οργή/πίκρα της φωνής θα τσιτώσουν και τον πιο αναίσθητο από τη πάρτη σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-385369199947314105?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-54962064464530285462010-08-07T05:28:00.000-07:002010-08-07T05:55:53.306-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1S_GDD4BI/AAAAAAAACVI/sVYheuAtxEI/s1600/Inspiration-Prometheus.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 307px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1S_GDD4BI/AAAAAAAACVI/sVYheuAtxEI/s320/Inspiration-Prometheus.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502645563625299986" border="0" /></a><br /><br />Λίγο αλκοόλ και ένα φτηνό τσιγάρο<br />καθώς και λιγοστό φως μέσα από τζάμι<br />και ένα τασάκι να βήχει στάχτη σα φυματικός<br />έκαναν αυτή την ιστορία να ξεκινήσει<br />με την προϋπόθεση ότι<br />θα περιγράφει<br />γερο-ναυτικούς που πλέουν<br />σε καρυδότσουφλα<br />ψάχνοντας νησίδες που δεν<br />έχει κεντήσει<br />κανείς χάρτης ως τώρα<br />και σιγοκαίνε αγριόχορτα<br />προς τιμή της Αφροδίτης της Πελαγίας<br />για τον ανοιξιάτικο ουρανό<br />που τους δώρισε<br /><br />η ιστορία όμως βαριέται<br />στα μισά της<br />γέννησής της<br />καταβροχθίζει ένα κομμάτι της<br /><br />και μένει πλέον<br />μόνο ένας ωκεανός<br />και ένας Αιώνια Πνιγμένος<br />και οι σκέψεις του<br />που θυμίζουν<br />διακόπτη να ανοιγοκλείνει<br />μη γνωρίζοντας όντας ο ίδιος<br />γιατί κατέχει<br />αυτό το τίτλο<br />και πώς κατέληξε<br />σε αυτή τη θέση<br /><br />τα δάχτυλα του γραφιά<br />αρνούνται να συνεχίσουν<br />να εξυπηρετούν<br />τους καφκικούς σκοπούς<br />της ανάγκης αυτής για γράψιμο<br />και επιβάλλουν στο χαρτί<br />να φανερώσει λεπτομέρειες<br />για τη μοίρα ενός φτωχομπινέ<br />γύρω στο 4015 μ.Κ<br />((μετά-Καταστροφής))<br />που μπεκροπίνει όλη μέρα<br />παρέα με ανδροειδή-βιαστές<br />και βιονικά σκυλιά<br />με τσιπάκια ομιλίας<br />σε καζίνα της ερήμο<br />επισκέπτεται βιο-πουτάνες<br />που πετάγονται δέκα-δέκα<br />από πολύχρωμους τσιμεντολωτούς<br />και στο τέλος<br />οι μετα-μπάτσοι<br />τον μπερδεύουν για<br />τη μετενσάρκωση του Πινέλλι<br />και τον ξαναεκπαραθυρώνουν<br />αυτή τη φορά<br />απ' τον 635ο όροφο<br />του Ανώτατου Ινστιτούτου Ανακρίσεων<br />((Α.Ι.Α))<br /><br />τα δάχτυλα κουράζονται<br />ο γραφιάς ακουμπάει στο τραπέζι το στυλό<br />και μέχρι να τελειώσει<br />μια γερή ρουφηξιά μπύρας<br /><br />βλέπει στις γραμμές του τετραδίου<br />να υφαίνεται ένα ψευδο-ποίημα<br />για μια γκόμενα<br />θύμα βιασμού όταν ήταν 10 χρονών<br />που στα 20 της<br />νέα και ποθητή, δροσερή,<br />κάνει ποδηλατότσαρκα<br />μέσα στις ερημιές<br />της νυχτιάς<br />και μέσα απ' τα αμπέλια<br />συναντά μια αλεπού<br />που με φωνή μητρική<br />την προσκαλεί να περπατήσει μαζί της<br />-όπως και κάνει-<br />και συναντά παράλληλες διαστάσεις<br />περσόνες-που-δεν-είναι-περσόνες<br />-παρά μόνο ιδέες-<br />μαζί με πλάσματα του Τότε<br />και ιερείς θρησκειών που ποτέ δεν υπήρξαν<br /><br />ο γραφιάς σκίζει γρήγορα τη σελίδα<br />πριν προλάβει ο ιστός αυτός από λέξεις<br />να απλωθεί περαιτέρω,<br />αποφασίζει να επέμβει δραστικά<br /><br />φέρνει στο μυαλό του<br />μια ιστορία που'χε ακούσει<br />για ένα ορεινό χωριό<br />που δε συνέβαινε ποτέ τίποτα<br />και έναν απογοητευμένο πρώην<br />λογιστή<br />που τον παραιτήσανε με το ζόρι<br />και μετακομίζει εκεί<br />-τον αγώνα του δηλαδή το τραγέλαφο<br />για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των κατοίκων<br />το πώς κινδυνεύει κιόλας<br />κάποια στιγμή<br />να χάσει το ένα του χέρι<br />μια και τον κατηγόρησαν<br />((επιτηδευμένα, άδικα))<br />ότι πήγε να δηλητηριάσει<br />τον μεγαλο καφετί αρκούδο-προστάτη<br />της περιοχής<br /><br />πριν όμως ο γραφιάς<br />αρχίσει να καταγράφει το οτιδήποτε<br />τελειώνει το μελάνι<br />μέχρι να ζητήσει λοιπόν<br /><br />απ' τη σερβιτόρα<br />με το πρόσωπο σκύλου<br />και τα υπέροχα, σεξουαλικά πόδια<br />μια αλλαξιά στυλό<br />παρατηρεί ότι<br />πλέον, για κάποιο ανεξήγητο λόγο<br />η προηγούμενη ιστορία<br />μοιάζει ήδη νεκρή<br />κενή,στείρα<br />και πλέον<br />φαντασιώνεται πώς<br />θα μπορούσε να βάλει σε σειρά τις λέξεις<br />για να αποθανατίσει<br />τους άθλους ενός<br />Ερημίτη Καθ' Ανάγκην<br />σε ένα παράλληλο σύμπαν<br />όπου κάθε αντικείμενο<br />έχει ομιλία, σκέψη, ψυχή<br />και επίσης κάθε αντικείμενο<br />από μια πέτρα ως μια κίνηση<br />λειτουργεί σαΠύλη<br />προς το Κόσμο των Παροιμιών<br />και των<br />Επαναλαμβανόμενων Φράσεων<br /><br />"Γαμώ το γερο-διάλο"<br />αναφωνεί ο γραφιάς<br />αρκετά περπατημένος<br />για να αναγνωρίσει<br />ότι αυτέςοι σκέψεις<br />δεν ήταν δικές του<br />αποφάσει τότε να κάνει διάλειμμα<br />ηρέμησε, ήπιε κι άλλη μπύρα<br />άναψε πολλά τσιγάρα μαζί<br />μα η μοναξιά του μαγαζιού<br />απαιτούσε να συνεχίσει να γράφει<br />για το απλό<br />το τι είδε<br />τώρα, πριν και μετά<br />στο μαγαζάκι αυτό,<br />για συνομήλικους<br />που ξιπασμένα του λέγανε<br />να "κάνει κράτει",<br />για μολυντήρια<br />που τρέχανε κάτω απ'το τραπέζι<br />για μισοτελειωμένα<br />σεξουαλικά παίγνια<br />με 15χρονες κορασίδες<br />για σουρωμένα μπαρμπάδια<br />που διηγούνται<br />ιστορίες απ' τη νιότη τους<br />στα νοσοκομεία<br />για την ίδια του<br />την ενοχή<br />του να μην έχει<br />σταθερό, ατσάλινο λόγο<br />και ρέουσα αντίληψη<br /><br />ήρθε η ηρεμία<br />μα και αυτές οι διηγήσεις ακόμα<br />σβήστηκαν<br />σα σημάδια στην άμμο απ' την αλμύρα<br />η ιστορία<br />αποφάσισε να κοιμηθεί<br />χειμερία νάρκη αιώνων<br />και ο γραφιάς<br />αποφάσισε να πιει λίγο ακόμα<br />να καπνίσει λίγο ακόμα<br />και να περιμένει<br />την αυγή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-5496206446453028546?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-80156478223616290232010-08-07T05:22:00.000-07:002010-08-07T05:28:04.952-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1QFJd1yVI/AAAAAAAACU4/Pxh7Ij5XoPQ/s1600/mithras.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1QFJd1yVI/AAAAAAAACU4/Pxh7Ij5XoPQ/s320/mithras.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502642369087261010" border="0" /></a><br />Είσαι μόνος και απροστάτευτος<br />σε μια Γη Βαρβάρων Επικοινωνίας<br />που σε παίρνουν στο κυνήγι<br />φωνασκώντας<br />ουρλιάζοντας<br />άχρηστες πληροφορίες<br />της καθημερινότητας<br /><br />Είσαι άγριος, απολίτιστος<br />σε μια Γη Διανοούμενων<br />που αηδιάζουν στη θέα σου<br />σε θεωρούν ένα σκουπίδι<br />και όταν πας να μιλήσεις<br />θαρρούν πως είσαι άγριο ζώο<br />που βρυχάται<br /><br />Είσαι μόνος στον Έρωτα<br />σε μια πεδιάδα άγονη<br />και η πρώτη σου σκέψη<br />είναι να σβήσεις σα πυροτέχνημα<br />στη νυχτιά<br />παρά να μείνεις<br />δίχως την aorta<br /><br />Είσαι μια Μηχανή της Λίμπιντο<br />σε πεδιάδες Ψευτοπαρθένων<br />λικνίζονται σεξουαλικά<br />με υγρά μουνιά του ψεύδους<br />που καλούν τηνΑυγή<br />και σε καθιστούν<br />παρία, δυσλειτουργικό ξανά<br /><br />Είσαι ο νέος Υπερ-Πάπας ο Καθαρός<br />γεννήθηκες να ελέγχεις<br />έτοιμος<br />να αναχαιτίσεις τις ορδές<br />απ' τους Άπιστους Σκύλους<br />που τολμάνε<br />να σκέφτονται ακόμα<br /><br />Είσαι το Σκατό του Σύμπαντος<br />κανένας δε σου δωσε ευκαιρίες<br />έμαθες να προσκυνάς τον ιδρώτα<br />κανένας δεν είναι άγιος<br />όλα είναι στόχοι<br />Ταύροι για τη θυσία<br />Αλλά εσύ δεν ήσουνα ποτέ ταύρος<br /><br />ήσουνα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8015647822361629023?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-22405475274183099762010-08-07T05:13:00.000-07:002010-08-07T05:22:30.882-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1OIgRn5lI/AAAAAAAACUw/WCNo2mmeqTs/s1600/typhon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 197px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1OIgRn5lI/AAAAAAAACUw/WCNo2mmeqTs/s320/typhon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502640227726386770" border="0" /></a><br />Ένιωσα άλλη μια φορά<br />την ανάγκη να ενδώσω<br />στον εδώ και χρόνια<br />διαταραγμένο ύπνο μου<br /><br />Αρχικά ήμουν<br />ο "Ανώνυμος"<br />στραγγαλιστής της<br />Άγριας Δύσης<br />σα μεγαλύτερους εχθρούς<br />είχα μια μεταλλαγμένη έκδοση<br />των Ντιπόν-Ντιπόν<br />δυο δίδυμοι<br />σερίφηδες<br />προσπαθούσα να τους πλευρίσω<br />κρυφά<br />για να τους στραγγαλίσω<br />μα πάντα με παίρνανε πρέφα<br />και γελάγαμε όλοι<br />και έλεγα τότε<br />τσιτάτα όπως<br />"Να ζήσουν αιώνια<br />οι Κοντοι!"<br />και ξαναγελάγαμε<br />με τις ώρες<br />μέχρι να ξαναπροσπαθήσω<br />να τους<br />σκοτώσω<br /><br />Μετά βρέθηκα σε ένα χωματόδρομο<br />δυο καλοί φίλοι<br />μου λέγανε ενθουσιασμένοι<br />"Πρέπει να πάμε στο φεγγάρι<br />έχουν φυτέψει κει<br />χασίσια<br />υπέροχα,<br />λουσμένα με το φεγγαρόφωτο!"<br />μα δε ξέραμε πώς<br />να πάμε στο φεγγάρι<br />απλά λοιπόν αράζαμε<br />στο κοκκινόχωμα<br />και φαντασιωνόμασταν<br /><br />Μια βιομηχανική<br />θεά-Αράχνη<br />ήρθε σφήνα απ το πουθενά<br />με καμιά δεκαριά χέρια<br />που γράπωναν κουτάλια<br />έτρωγε ένα<br />κούμκουατ<br />με σοκολάτα<br /><br />Στο τέλος<br />όλα έγιναν κόμικ<br />για πεθαμένα βρέφη<br />το Yellow Kid<br />είχε ψοφήσει<br />και πλέον<br />είχε μείνει<br />το χρυσοντυμένο κουφάρι του<br />να λέει εξυπνάδες<br />μέσα από<br />σαπισμένα σαγόνια<br />που κρέμονταν<br />φυλακισμένο πτώμα<br />σε ένα<br />κόσμο<br />του ΤΙΠΟΤΑ<br />ντυμμένο<br />με παραίτηση<br />και καμμένα<br />λάστιχα<br />στην<br />εθνική<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2240547527418309976?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-84057746250766051502010-08-07T04:56:00.000-07:002010-08-07T05:13:52.663-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1KBGIEUUI/AAAAAAAACUo/7j0wXjjDQjU/s1600/paint_can.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TF1KBGIEUUI/AAAAAAAACUo/7j0wXjjDQjU/s320/paint_can.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502635702401388866" border="0" /></a><br />Αγοράζεις πρώτα βούρτσα<br />μετά μπογιά<br />το χρώμα που σε ευχαριστεί<br />μετά γυαλόχαρτο<br />ύστερα αν θες<br />γυαλιά πλαστικά<br />για τη σκόνη<br />απ το τρίψιμο<br /><br />Παίρνεις το κουβά με τη μπογιά<br />καθώς και έναν κουβά άδειο<br />γεμίζεις το μισό άδειο κουβά σχεδόν με μπογιά<br />αδειάζεις και ένα μπουκάλι νερό μεγάλο μέσα του<br />παίρνεις ένα ξύλο<br />και ανακατέβεις<br />μέχρι το χρώμα<br />να παστώσει αρκετά<br /><br />Μετά<br />χρησιμοποιείς το γυαλόχαρτο<br />((ενδείκνυται να έχεις το πλαστικό τριφτίρι<br />με τη χειρολαβή<br />πιάνεις το γυαλόχαρτο μέσα του<br />το βιδώνεις))<br />ξύνεις την επιφάνεια<br />να εξαφανιστεί οτιδήποτε<br />μοιάζει με κουτσουλιά<br />ή με βρώμα γενικώς<br />αυτό<br />σου σπαταλάει<br />ιδρώτα<br />πολλή ιδρώτα<br /><br />μόλις τελειώσει αυτό<br />πιάνεις ένα σκουπόξυλο<br />το βιδώνεις στη βούρτσα<br />απ' το κώλο<br />βουτάς στη μπογιά<br />αρχίζεις να βάφεις<br />πάνω κάτω<br />αριστερά δεξιά<br />τελειώνει η επιφάνεια<br />περιμένεις 1,5 ώρα<br />ξαναβάφεις<br />πάνω κάτω<br />αριστερά δεξιά<br /><br />τέλος<br />ανοίγεις μια μπύρα<br />και κοιτάς<br />το αποτέλεσμα της<br />δουλειάς σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8405774625076605150?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-78314686791481197742010-07-29T05:35:00.000-07:002010-07-29T06:07:19.818-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFF1pNJ_w2I/AAAAAAAACUY/wqwOXQkYhDg/s1600/clutch.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 302px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFF1pNJ_w2I/AAAAAAAACUY/wqwOXQkYhDg/s320/clutch.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499305970762761058" border="0" /></a><br />Το πόσο μπαντάρα είναι οι Clutch και το γιατί θα έπρεπε να θεωρούνται πλέον ηγετική δύναμη της εποχής μας στο χυδαίο, αντρίκιο, μαγκιόρικο, ανυπέρβλητο και πάνω-απ' όλα rock n roll, είναι ερωτήματα ανούσια.<br /><br />Καλύτερα να ρωτήσουμε ο καθείς τον εαυτό μας, αν είμαστε πραγματικά έτοιμοι να ενδώσουμε σε κάτι τόσο απελευθερωτικά ανυψωτικό, σε κάτι τόσο πρωτόγνωρα ισχυρό. Διότι για μερικούς απο μας, το να λες ότι "ακούς rock" δεν έχει καμία σχέση με το να ανεβάζεις απλά την ένταση στο ηχοσύστημα ή να φέρνεις βόλτα το καυλόγκαζο σε παρκάκια. Και στη χώρα που είχε κάποτε το θράσος να γεννήσει έναν όρο εκτρωματικό όπως το "ροκ", προφανώς και δε περιμένεις να βρεις πολλά αυτιά που θα σκύψουν να σε ακούσουν- περισσότερο, στόματα που θα σπέυσουν να πουν τη μαλακία τους.<br /><br />Γι'αυτό και θεωρώ μέγιστης σημασίας το ότι το live των Clutch την Τετάρτη 21 Ιουλίου στο Gagarin ήταν sold out. Ναι, ένα μάτσο νοματαίοι αποφάσισαν να αψηφήσουν τη γκαργκαμπίλα και τη ζέστα και να ενώσουν τους ιδρώτες τους, τιμώντας μια απ' τις ποιοτικότερες και σημαντικότερες μπάντες των καιρών μας.<br /><br />Είναι οι συνθέσεις, που πατάνε σε ό,τι έφτιαξε με χώμα και νερό κάποτε το πρωτόλειο blues συναίσθημα; Είναι το απόλυτα ανθρώπινο, easy goin' στήσιμο και η ΜΠΕΣΑ που βγάζουν στη σκηνή; Είναι η παρουσία του Neil Fallon μήπως, ο οποίος με την ανευ περιγραφής φωνάρα του, τους στίχους του και την εμφάνισή του στα live, διεκδικεί με το σπαθί μια θέση μέσα στις απόλυτες, αθάνατες μορφές της Μουσικής; Τι είναι τελικά που κάνει τους Clutch τόσο σημαντικούς, τόσο εθιστικούς;<br />Είναι όλα αυτά, και άλλα τόσα, μα θαρρώ πως κυρίως είναι το ότι σου δείχνουν ότι είναι Ανθρωποι. Ναι, ξέρεις, αυτά τα θηλαστικά που κατουράνε και χέζουν το πλανήτη από τότε που η πρώτη σαύρα σήκωσε το κεφάλι στον ήλιο και κατάλαβε ότι την καίνε οι ακτίνες του. Σαν εσένα και μένα, α γεια σου. Είναι το ότι οι Clutch μπορούν να σε κάνουν να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο μιας ζωής που κατά πάσα πιθανότητα σε έχει αποπροσανατολίσει, σε έχει κουράσει, σε έχει πατήσει. Είναι το σύγχρονο "ΝΑ ΠΑ' ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ", η μετουσίωση του κωλοδάχτυλου και του "born to lose, live to win" κοσμοθεωρήματος των ήδη αιώνιων Motorhead, μεταφρασμένο μέσα από νότες και λέξεις που σου προκαλούν στύση, ντυμένο με το μανδύα της ωριμότητας και του Γκρίζου της Εποχής, το τέλειο όπλο για να παρακάμψεις όποιο τείχος σε πλευρίσει αυθαίρετα, η ανεκπλήρωτη ευχή που κάνεις το βράδυ στον εαυτό σου για να ξεπεράσεις το άγχος και το φόβο του να ζήσεις ακόμα πιο ελεύθερα, ένας από τους λίγους (ΛΙΓΟΥΣ) τρόπους να διεκδικήσεις μερικές ζεστές βραδιές για τον εαυτό σου και κανέναν άλλο, παραιτούμενος για λίγες ώρες απ' όλα, ρουφώντας το θάνατο μέσα από ουσίες και χαμογελώντας ταυτόχρονα.<br /><br />Παίζοντας για όση ώρα τους γούσταρε, όντας καυλώνοντας και οι ίδιοι με τη θερμή υποδοχή που τους επιφυλάξαμε στη Ψωλοκώσταινα, ανακάτεψαν στο κατσαρόλι παλαιότερους και νεότερους ύμνους της δισκογραφικής τους δουλειάς και μας άφησαν να αρμενίζουμε στ'αστέρια. Και μιλάμε τώρα για μια χώρα που όταν άκουσε rock, έβγαλε τα Ξύλινα Σπαθιά και τις Τρύπες, έτσι; Μιλάμε για μια χώρα, που ηδονιζόταν να μιζεριάζει ακούγοντας παλαιότερα καλοτυλιγμένα τίποτα του στυλ "Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά" (τοπ τίτλος σε σχετικές παιδεραστικές λίστες τραγουδιών πάντως, το παραδέχομαι) και χαλβάδιαζε, παίζοντάς το "ψαγμένα" με "βόλτες σε magic bus" και τους φίλους τους "που είναι μαύρα πουλιά" σε σύρματα πολυκατοικιών. Μιλάμε για μια χώρα που η ίδια της η κουτοπονηριά δε την αφήνει να νιώσει ποτέ όσο ελεύθερη χρειάζεται, για να κατανοήσει την απλή, τη γαμημένη την ουσία αυτού που λέγεται ROCK' N' ROLL. Κι όμως, φίλε. Sold out. Ναι, sold out. Στη χώρα που βάζουμε στο βάθρο λοιπόν Πλιάτσικες και Αγγελάκες και χαϊδεύομαστε ο ένας με τον άλλο ικανοποιημένα, στη κωλοχώρα αυτή, ένα ολόκληρο μαγαζί στούμπωσε με τύπους που ηδονίζονταν να παρακολουθούν το Neil Fallon να λικνίζεται, να χαϊδεύει τη γενειάδα του και να σηκώνει το φρύδι μέχρι το Θεό, δείχνοντάς τους με το δάχτυλο ενώ τραγουδούσε. Στη χώρα του πάσης φύσεως "Τυχαίο; Δε νομίζω" και του ραδιοφωνικού hit του σαββατοκύριακου, δακρύσαμε παρέα ακούγοντας "moustache stays right where it's at" (στο τέλος θα πιστέψετε ότι δε ξέρω και άλλο στίχο Clutch, τόσες φορές που το χω γράψει δω μέσα δαύτο, μα η σημασία της φράσης αυτής δε μένει μόνο στις τρίχες) και "silver women on the OMNI magazine". Στα σκατά του κόσμου όλου, στην Ελλάδα, στο απόλυτο ΜΗΔΕΝ του "πολιτισμένου κόσμου", γίναμε μάρτυρες ενός ανεξήγητου φαινομένου- ήρθαμε με αυτό το live πιο κοντά. Σα ράτσα. Νέοι άνθρωποι με ριψοκίνδυνα μυαλά, ασχέτως σωματικής ηλικίας. Δεν έχει σημασία τι ζήταγε ο καθένας εκείνο το βράδυ- προφανώς και το ζητούμενο δε θα ταυτιζόταν σε όλους μας. Μα ό,τι ζητήσαμε, ό,τι και να'ταν αυτό, στις 21 Ιουλίου, το λάβαμε.<br /><br />Οι Clutch πλέον δεν είναι η "μπάντα που θα ακούσω για να γουστάρω". Η Clutch είναι η μπάντα που θα ακούσεις οποιαδήποτε στιγμή στη ζωή σου, και αν τα αστέρια είναι με το μέρος σου, δε θα τους αποχωριστείς ποτέ. Οι Clutch πλέον πατούν σε ένα ιδιαίτερα ψηλό σκαλί στο πάνθεον της μουσικής αυτής που τόσο αγαπάμε (την αγαπάμε;), είναι οι Ήρωες που ΠΡΕΠΕΙ ένας πιτσιρικάς του σήμερα που γουστάρει αυτόν τον ήχο να αγκαλιάσει, να αφεθεί στα θέλγητρά τους, να πιει απ' τη μπύρα τους και να στρίψει ένα απ' τα τσιγάρα τους. Είναι, εν ολίγοις, μια γιατρειά για την Αρρώστια του Σήμερα, μια ζωτική δύναμη που βρήκε επιτέλους τη θέση της ανάμεσα σε μας, τους λεπρούς.<br /><br />Ηδονίζομαι όταν φαντάζομαι ότι, αν φτάσω τα 40, θα λέω ότι "είχα πάει στο πρώτο live Clutch, τόοοοοτε, πότε ήτανε να δεις". Ναι, τόσο πολύ γάμησε εκείνη η νυχτιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-7831468679148119774?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-56603547051457989702010-07-28T17:32:00.000-07:002010-07-28T17:39:21.055-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDMLWu9VoI/AAAAAAAACUQ/sCzs7182qMc/s1600/GATA.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDMLWu9VoI/AAAAAAAACUQ/sCzs7182qMc/s320/GATA.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499119640472540802" border="0" /></a><br />Πέρασα κάποια<br />χρόνια του<br />παρελθόντος μου<br />υπό παρακολούθηση<br />ψυχιάτρων<br />για πράγματα που<br />εν τέλει<br />δε χρειάζονταν ανάλυση<br /><br />πλέον<br />μια καρέκλα<br />ένα μικρό τραπέζι<br />λίγα σύνεργα καπνίσματος<br />κάποιες καταχρήσεις<br />μια λάμπα στο ταβάνι<br />ένας ήχος φρένων στην άσφαλτο<br />ή σταγόνες στο κούτελό μου<br /><br />μου φτάνουν<br />για να ξέρω<br />ότι όλοι<br />είμαστε ένα<br /><br />μακριά από<br />ανατολίτικες<br />σκατοφιλοσοφίες<br />το Εγώ μου το<br />θέλω να υψώνεται<br />σα μνημείο<br /><br />Αλλά κανένας<br />δεν υποφέρει<br />τελικά<br />από τίποτε άλλο<br />παρά<br />απ'τη Γέννηση<br /><br />Ίσια τσόχα<br />για Δέρμα<br />ίδια τύμπανα πολέμου<br />για Ανάσα<br /><br />Άρα τι<br />αλλάζει;<br /><br />Ο ρυθμός<br />Η έννοια.<br /><br />Ακόμα ένα<br />φτηνό ποίημα<br />για το τίποτα<br />και το τσουβάλι γεμίζει<br />κάποια στιγμή θα<br />ξεχειλίσει<br />και τότε<br />ίσως γράψω<br />για κάτι άλλο<br /><br />Άλλος ανήρ,<br />γαρ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-5660354705145798970?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-15252689860688559732010-07-28T16:56:00.001-07:002010-07-28T17:29:56.155-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDG5bHqXJI/AAAAAAAACUI/FmvQooe5B88/s1600/GIORGOS.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDG5bHqXJI/AAAAAAAACUI/FmvQooe5B88/s320/GIORGOS.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499113834854112402" border="0" /></a><br /><br />Το αμάξι του Γιώργη<br />γεννήθηκε δίχως<br />"ανώτατο τσάκρα"<br />-κανένα στέμμα-<br />καμία προοπτική εξέλιξης<br />θα έμενε για πάντα<br />ένα κουκούλι ξεβαμμένου μπλε<br />σκουριασμένης αποτυχίας<br />το κουκούλι<br />δε θα άνοιγε ποτέ<br />να φανερώσει<br />ένα άρμα<br />που τρώει φως<br />και κλάνει αστραπές<br /><br />αμάξι<br />δίχως δεξιό καθρέφτη<br />με εκμηδενισμένο<br />ανύπαρκτο κοντέρ<br />να τρίζει συνεχώς<br />ένα ναυάγιο<br />με ρόδες<br />που κανένα παγόβουνο<br />δε θα δεχόταν<br />να τρίψει<br />πάνω στον<br />υπο-το-μηδέν θάνατο<br />με τον οποίο ντύνεται<br /><br />Ιδού όμως!<br />4 προσκυνητές<br />να το καβαλάμε<br />για να διασχίσουμε<br />τα Τσιμέντα<br />και να φτάσουμε<br />στους Κάμπους!<br /><br />Είμασταν υπό<br />την επήρεια<br />διαφόρων<br />ουσιών και καταστάσεων<br />μα ο Γιώργης<br />είναι ίσως<br />ο πιο σταθερός<br />οδηγός που γνώρισα ποτέ\<br />και ο πιο<br />επικίνδυνος<br />σε σημεία<br /><br />Το πίσω δεξί λάστιχο<br />σχίστηκε ολοσχερώς<br />ροδέλες<br />καμμένο δέρμα στην άσφαλτο<br />να αφήνει κομμάτια<br />σάρκας<br />σα κουφάρια αλεπούς<br /><br />όλα αυτά<br />στην Εθνική<br /><br />τα πρώτα δεύτερα<br />του ήχου<br />τρακατρούκας που<br />σκάει στο πρόσωπό σου<br />ήταν τα πιο τρομακτικά<br />τα επόμενα, τα πιο αποφασιστικά<br />μιας και η προοπτική<br />να γίνουμε ένα<br />με τα κάγκελα<br />στη στροφή<br />ή να μας παρασύρει αμάξι<br />δε γοήτευε κανέναν μας<br />ιδιαίτερα<br /><br />Εν τέλει ο Γιώργης<br />το κράτησε<br />τι υπέροχος οδηγός<br />υπό την επήρεια!<br /><br />παραημένος στη μέση<br />του ασφαλτοστρωμένου έτσι-θέλω<br />η μόνη παρέα να είναι<br />ένας μαντρότοιχος με λιγοστα<br />χόρτα<br />να φανερώνει ένα<br />χωματόδρομο ψημένο<br />που κανείς δεν ήξερε πού<br />οδηγούσε<br /><br />να ακολουθήσεις το<br />χωματόδρομο στο τίποτα<br />ή όχι;<br /><br />Εμεινα απλά να ονειρεύομαι<br />ότι περπατούσα σαν υπνωτισμένος<br />κατά μήκος του μυστηρίου<br />και έφτανα σε<br />κρυφές αυλές<br />γεμάτες μονόχρωμα αιλουροειδή,<br />νυμφομανείς ιέρειες<br />πολύτιμα κρασιά<br />σπάνια φρούτα<br />και γάτες<br /><br />Ω ναι<br />Πολλές<br />Γάτες<br /><br />Τότε με διέκοψαν οι φωνές των<br />άλλων<br />που τσακώνονταν<br />ψάχνοντας το τηλέφωνο<br />της ΕΞΠΡΕΣ ΣΕΡΒΙΣ<br /><br />και απλά τότε<br />έγειρα<br />στο καπό<br />ταλαιπωρημένος<br />και με τον ήλιο<br />να<br />καίει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-1525268986068855973?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-91275303200609172502010-07-28T16:56:00.000-07:002010-07-28T17:07:44.925-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDD0tZlLnI/AAAAAAAACUA/2jiuHpqjmzk/s1600/maha_kali.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 225px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDD0tZlLnI/AAAAAAAACUA/2jiuHpqjmzk/s320/maha_kali.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499110455326879346" border="0" /></a><br />Μπορείς<br />να κλωνίσεις<br />τη πίστη σου στο<br />οτιδήποτε<br />μέσα σε τρία<br />απλά<br />δεύτερα<br /><br />Είτε παρατηρώντας<br />τους κύκλους που κάνει<br />μια πέτρα όταν<br />σκάσει στη θάλασσα<br />είτε<br />φαντασιωνόμενος μια<br />ολική δυστοπία<br />βουνά από σκόνη<br />και σάπια ανθρώπινα κρεάτια<br />και κανείς<br />να μην είναι<br />ασφαλής<br />πουθενά<br /><br />'Αλλοι το αποκαλούν<br />αυτό<br />Αρχή της Δυαδικοτητας<br />φως-σκοτάδι<br />ζωή-θάνατος<br />μουστάρδα-κέτσαπ<br /><br />Άλλοι είναι πεποισμένοι<br />πως είναι<br />ο Τρόπος του Σύμπαντος<br />μια Ολική Καταστροφή δηλαδής<br />για να ξαναγεννοβολήσει<br /><br />'Αλλοι απλά<br />πιστεύουν κάπου<br />με προσμονές<br />για ένα πολυτελέστατο<br />ΜΕΤΑ<br />σερβιρισμένο<br />με ακριβά<br />κόκκινα κρασιά<br /><br />Εν τέλει<br />το μόνο που κυλάει<br />και θα κυλάει<br />και θα κυλάει<br />είναι<br /><br />ότι χάνουμε όλο και<br />πιο πολύ<br />το χιούμορ μας<br />και αν<br />το χάσουμε όλο<br />μεις, οι άτριχοι πίθηκοι,<br /><br />τότε θα το χάσει<br />το Σύμπαν<br /><br />Και ίσως τότε<br />ΑΥΤΟ<br />σοβαρό, ανελέητο,<br />μας φανερώσει<br />το τι κρύβεται μετά<br /><br />ΤΕΡΜΑ<br />ΟΙ ΜΑΝΕΨΙΕΣ!<br /><br />Και κάπου κει<br />να μας δω!<br />φίδια<br />δίχως δέρμα<br />όλοι μας<br /><br />Όσο πάντως,<br />θα υπάρχουν<br />οι πιγκουίνοι<br />οι πρωκτικές μολύνσεις<br />οΑΝΘΡΩΠΟΣ<br />είναι καλό<br />να ξέρουμε όλοι<br />ότι το Σύμπαν<br />γελάει ακόμα<br />με τη<br />πάρτη<br />μας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-9127530320060917250?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-4997993443199336292010-07-28T16:46:00.000-07:002010-07-28T16:51:34.073-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDBd2lI6BI/AAAAAAAACT4/mggREPhUdnU/s1600/dance-sl38a.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 190px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TFDBd2lI6BI/AAAAAAAACT4/mggREPhUdnU/s320/dance-sl38a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499107863631030290" border="0" /></a><br />Βλέπεις τριγύρω<br />την Εποχή μας<br />γκρίζα<br />νεκρή<br /><br />λες ότι<br />όλα έχουν<br />ειπωθεί<br />άρα<br />είσαι αχρείαστος<br /><br />σκέφτεσαι ότι<br />ό,τι φτιάξεις<br />ή ό,τι έχει ήδη<br />φτιαχτεί<br />ισχύει εδώ<br />και<br />ΧΡΟΝΙΑ<br />άρα<br />"ποιος ο λόγος<br />να φτιάξω;"<br /><br />Σίγουρα<br />δε ξέρω<br />την απάντηση<br />στο ζήτημα<br /><br />μα αν<br />αρνείσαι<br />την πρωτόγονη<br />πανανθρώπινη<br />αληθινή ενέργεια<br />να ποιήσεις<br />όταν το νιώθεις<br />τότε<br />είσαι<br />πιο νεκρός<br />απ ότι<br />πιστεύεις<br /><br />Αν μη τι άλλο<br />αν το θες έτσι<br />χόρεψε με τους νεκρούς<br />και φτιάξε κάτι<br />προσωπικό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-499799344319933629?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-70063859664285429532010-07-19T16:05:00.000-07:002010-07-20T18:24:57.617-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TETa37RbnlI/AAAAAAAACTw/A3moX7dzCgs/s1600/Jackal_roadkill.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TETa37RbnlI/AAAAAAAACTw/A3moX7dzCgs/s320/Jackal_roadkill.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495758099637313106" border="0" /></a><br />Moon-invaded sky<br />and a<br />crippled dreamer<br />sieging the Ego of the<br />primal blue desert<br />((painted with the colors of need))<br />by hiding behind<br />the hide of a cursed<br />misconception<br />of solitary<br />imbalance<br /><br />she is still dancing<br />with the veils of many<br />and the salt<br />in her skin of bronze<br />and Babylon rebuilt<br />in her sulphur lips<br />and a heart of tar<br />beating along<br />the glorious nothingness<br />that Everything<br />didn't dare to approach<br /><br />they're still here<br />and they're demanding<br />what a mortal<br />once craved<br />from a mirror<br />-only the sheer brutality<br />of will<br />derived<br />from the realization<br />that life<br />is only<br />a rehearsal<br />for his death<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-7006385966428542953?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-20033983447736416242010-07-17T18:48:00.000-07:002010-07-17T18:53:42.571-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJdhbBr0AI/AAAAAAAACTo/-Xdinr-uUB0/s1600/DSC02648.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJdhbBr0AI/AAAAAAAACTo/-Xdinr-uUB0/s320/DSC02648.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495057324117315586" border="0" /></a><br /><br />Η αγνή αίσθηση<br />του να χαϊδεύεις<br />τα μούσια σου<br />ή το τρίχωμα<br />μιας γάτας<br />να σε κοιτάει<br />με μάτια ανάγκης<br /><br />το τρέμουλο του να<br />χουφτώνεις ενα χαρτί<br />και να αδειάζεις πάνω του<br />ό,τι σε προβληματίζει<br />ό,τι σε κρατά σκλάβο<br />σε μια ζωή<br />ημερωμένου Λύκου<br /><br />Η ανάγκη γι΄ αγάπη<br />να κουλουριαστείς<br />όποτε αισθάνεσαι βρέφος<br />αδύναμος<br />σε μια αγκαλιά αληθινή<br />και να ξέρεις ότι θα λάβεις<br />για το βράδυ έστω<br />κατανόηση<br /><br />Ο Μολώχ να σε<br />αναμένει<br />να πέσεις στο στομάχι του<br />σαν αστέρι<br />όλο φλόγες<br />ξέροντας<br />ότι είσαι ζωντανός<br /><br />Ό,τι σε κάνει<br />να μουδιάζεις<br />με κάνει<br />να χαμογελάω<br />ξέροντας<br />ότι είμαστε<br />το ίδιο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2003398344773641624?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-25086326038119877662010-07-17T18:40:00.000-07:002010-07-17T18:46:08.016-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJcGx1FjgI/AAAAAAAACTg/yUgr28NkV-c/s1600/DSC03414.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJcGx1FjgI/AAAAAAAACTg/yUgr28NkV-c/s320/DSC03414.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495055766870396418" border="0" /></a><br /><br />Έλεγε ο πατέρας<br />αν δε μπορείς<br />να στρίψεις ένα<br />τσιγάρο<br />σωστά<br />και αν δε μπορείς<br />να πιεις μια<br />μπύρα<br />αργά<br />ίσως<br />δε μπορείς<br />και να ζήσεις<br />γενικώς<br /><br />τόσο καιρό μετά<br />τα στριφτά<br />μου είναι<br />φασκιωμένα<br />όχι στριφτά<br />οι μπύρες<br />πίνονται<br />σε δευτερόλεπτα<br />όχι σε λεπτά<br /><br />Άλλο ένα<br />παράδειγμα<br />για το ότι<br />κανείς μας<br />δε ξέρει<br />τι κεντρίζει<br />στ'αλήθεια<br />τη<br />δημιουργία<br /><br />Πάνε στο διάλο<br />πατέρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2508632603811987766?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-20147838678521815192010-07-17T18:32:00.000-07:002010-07-17T18:40:27.531-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJaE293e4I/AAAAAAAACTY/1L1gunTy_J0/s1600/DSC03409.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJaE293e4I/AAAAAAAACTY/1L1gunTy_J0/s320/DSC03409.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495053534866406274" border="0" /></a><br /><br />Κάθε φορά<br />που καίω τα<br />δάχτυλα<br />ανάβοντας τσιγάρο<br />στον αγέρη<br />ξέρω<br />ότι έχω παρέα<br /><br />κάθε φορά<br />που πονάω<br />στο σώμα<br />οπουδήποτε<br />απ' το κούτελο ως τις πατούσες<br />ξέρω<br />ότι έχω παρέα<br /><br />κάθε φορά<br />που μια γυναίκα<br />μου χαμογελάει<br />ειλικρινά<br />αβίαστα<br />ξέρω<br />ότι έχω παρέα<br /><br />Κάθε φορά<br />που βάφω<br />το πατρικό μου<br />ή ξεχορταριάζω<br />το οικογενειακό κτήμα<br />ξέρω<br />ότι είμαι μόνος<br /><br />Κάθε φορά<br />που είμαι αναγκασμένος<br />να ζήσω στο μουρλοκομείο<br />που είναι το σόι μου<br />για παραπάνω από βδομάδα<br />ξέρω<br />ότι είμαι μόνος<br /><br />Κάθε φορά<br />που πείθω τον εαυτό μου<br />ότι είμαι ερωτευμένος<br />και ότι<br />θα πέθαινα για κάποια<br />ξέρω<br />ότι είμαι<br />μόνος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2014783867852181519?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-62771756668544173442010-07-17T18:23:00.000-07:002010-07-17T18:31:54.628-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJXw4p4vJI/AAAAAAAACTQ/7iFtM9FWXTU/s1600/celine.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 247px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJXw4p4vJI/AAAAAAAACTQ/7iFtM9FWXTU/s320/celine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495050992698834066" border="0" /></a><br /><br />Δίπλα απ' τη λεκάνη<br />όπου κάθε ανήρ<br />που σέβεται τον εαυτό του<br />αδειάζει<br />τα κατουροσακούλια του<br />έχει<br />πολύχρωμα παιχνίδια<br />αεροπλανάκια με φωτάκια<br />που δε θέλουνε βενζίνα<br />μα μόνο κέρματα<br />για να πετάξουν<br />ποδοσφαιράκια με φιγούρες<br />που κινούνται οι παίκτες<br />με σίδερα και με κέρματα<br />και όχι με βροχή από λεφτά σε ρευστό<br />και προφαν'ώς εκεί<br />είναι<br />γεμάτο<br />παιδάκια<br /><br />κατουράω<br />και ακούω<br />απ' έξω<br />να φωνάζουν<br />"Μεθυσμένε<br />Είσαι μεθυσμένος"<br /><br />και να γελάνε<br /><br />εμπιστεύομαι<br />περισσότερο<br />τέτοιες διαπιστώσεις<br />και αυτά τα αγνά γέλια<br />παρά τη ματιά<br />γεμάτη υποβιβασμό<br />που θα σου ρίξει<br />ο εργοδότης<br />ο συγγενής<br />ο φίλος<br />ο συγχωριανός<br />ενώ θα σε βλέπει<br />να είσαι στο<br />απόλυτο μηδέν<br />της γαλήνης<br />που ο ίδιος ποτέ<br />δε σκέφτηκε<br />και ποτε<br />δε θα<br />αγγίξει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6277175666854417344?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-59398132436617574642010-07-17T17:58:00.001-07:002010-07-17T18:23:00.640-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJUqfEleHI/AAAAAAAACTI/KuJHp39o8vs/s1600/DSC_0569.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJUqfEleHI/AAAAAAAACTI/KuJHp39o8vs/s320/DSC_0569.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495047584217397362" border="0" /></a><br /><br />Ήταν χοντρός<br />σα τσουβάλι<br />με μπιμπίκια<br />άσπρα μαλλιά<br />πουκάμισο ανοιχτό<br />να φαίνεται η μπάκα<br />με σαγιονάρες<br />και σουρωμένος<br />απίστευτα σουρωμένος<br />και ήταν συγγενής<br />με βρήκε<br />στο αναψυκτήριο<br /><br />-Γύρισα για να βρω το κινητό μου<br />το ξέχασα πριν.<br />-Α, καλά που το βρήκες.<br />-Ναι. Πολλά γίνονται.<br />-Ναι. Πολλά γίνονται.<br />-Να κεράσω μπύρα; Ή δε κάνει<br />να τις πίνεις γρήγορα;<br />-Έχω περάσει μήνες με βότκα<br />που δε τους θυμάμαι. Μην ανησυχείς.<br />-Να μην πίνεις. Εϊναι άσχημο.<br />Να'χεις μέτρο. Να χεις.<br />-Ναι.<br />-Όλα αυτά. Ο τζόγος<br />το πιοτό...<br />-Οι γυναίκες.<br />-Χωρίς γυναίκα δες μπορείς. Μα αν κάθεσαι<br />όλη μέρα με γυναίκες και δε πας στη<br />δουλειά σου...<br />-Ναι<br />-Αδυνάτισες<br />-Σίγουρα<br />-Σε είχα δει πριν ένα χρόνο.<br />Δε σε αναγνώρισα. Νόμιζα<br />ότι ήσουν μπράβος.<br />-Μάλιστα<br />-Με τα τατουάζ και τις μεγάλες πλάτες<br />και το ξυρισμένο κεφάλι<br />και τα μούσια- τώρα λέπτυνες<br />-Ήμουν 100 κιλά και βάλε<br />σταμάτησα τα βάρη<br />πέσαν οι μύες<br />έχασα 20 κιλά σε<br />δεύτερα<br />θαρρώ<br />-Είναι σπίτι οι δικοί σου;<br />-Δε ξέρω τι κάνουν οι δικοί μου.<br />-Αχά<br />-Τρελάδικο<br />-Βρήκα το κινητό<br />-Ναι<br />-Πάω<br />-Ναι. Καληνύχτα.<br />-Ε ναι.<br /><br />Ένα πράμα<br />που μένει ίδιο<br />είναι η μούρλα<br />και το θέατρο<br />στο<br />σόι μου<br />σόι σου<br />σόι μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-5939813243661757464?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-64002926131022844342010-07-17T17:58:00.000-07:002010-07-17T18:09:19.107-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJSyQKHNPI/AAAAAAAACTA/cqQjO95bI04/s1600/bosch.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 295px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJSyQKHNPI/AAAAAAAACTA/cqQjO95bI04/s320/bosch.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495045518629745906" border="0" /></a><br />Γράφω αυτές τις αράδες<br />στο αναψυκτήριο<br />πίνοντας, καπνίζοντας<br />σταματάω για λίγο<br />να χαζέψω<br />τον καλοσχηματισμένο<br />κώλο της σερβιτόρας<br />και να καθαρίσω<br />λίγο<br />το μυαλό<br /><br />και απ το δίπλα τραπέζι<br />μια παρέα καλόπαιδα<br />με τις χοντρές γκόμενές τους<br />με κοιτάνε<br />και αναρωτιούνται<br />αν είμαι "συγγραφέας"<br />ή απλά μπεκρής εκκεντρικός<br />και κορδώνονται<br />μπας και γράψω<br />για τις ανούσιες<br />μούρες τους<br /><br />λοιπόν<br />συγγραφέας δεν είμαι<br />ούτε εκκεντρικος<br />μα να<br />που έγραψα<br />για τις<br />ανούσιες<br />μούρες σας<br />καλόπαιδά μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6400292613102284434?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-24871352172005055462010-07-17T17:29:00.002-07:002010-07-17T17:58:02.852-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJPd7645xI/AAAAAAAACS4/Lk3KPy1Bw6Y/s1600/delightd.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 241px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJPd7645xI/AAAAAAAACS4/Lk3KPy1Bw6Y/s320/delightd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495041871064917778" border="0" /></a><br />Οι γονείς της γκόμενάς μου<br />μουρλάθηκαν με τη λεγάμενη<br />οικονομική κρίση<br />λέγανε να αγοράσουν ένα<br />μικρό κτήμα<br />να αγοράσουν επίσης<br />γαϊδούρες<br />και να παράγουν<br />γάλα γαϊδούρας<br />ταυτόχρονα γκρινιάζουν<br />για όλους<br />και για όλα<br /><br />Οι γονείς οι δικοί μου<br />μουρλάθηκαν επίσης με δαύτη<br />την οικονομική κρίση<br />φοβισμένα ανθρωπάκια<br />χρωστάνε εδώ κι εκεί<br />αλλά το παίζουν άνετοι<br />γκρινιάζοντας με στυλ<br />σε όλους<br />και σε όλα<br /><br />Μέχρι τώρα έχω<br />καταλάβει<br />ότι στη πραγματικότητα<br />αυτό που γίνεται δερβέναγας<br />της τσέπης<br />κατά κύριο λόγο<br />είναι η λαχτάρα<br />για άνεση<br /><br />την επόμενη φορά<br />που θα σκεφτείς<br />να αξιοποιήσεις τα πρώτα<br />σου λεφτά απ' το πτυχίο<br />σε μια καλωδιακή<br />ή σε μια παιχνιδομηχανή<br />ή να τα παίξεις στοίχημα<br />σκέψου ότι<br />πέντε τοίχοι<br />ένα κρεβάτι<br />και ένα πιάτο φαγί<br />χρειάζεσαι μόνο<br /><br />εκτός κι αν<br />έχεις ήδη τα πάντα<br />βολεμένα και σε σειρά<br />οπότε<br />πάω πάσσο<br />πάμε πάσσο<br />η ζωή του καθενός<br />βαραίνει<br />μόνο τον ίδιο<br />μα αν δε σκεφτείς<br /><br />αυτόν που μαζεύει το καφέ<br />αυτόν που τον αλέθει<br />αυτόν που τον μεταφέρει<br />σε κούτες<br />αυτόν που φτιάχνει τις<br />ζωγραφιές και τα λογότυπα<br />αυτόν που στον σερβίρει<br />στη καφετέρια<br />σε ποτήρι<br />δε μπορείς<br />να σκεφτείς<br /><br />ούτε σένα<br />τον ίδιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2487135217200505546?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-40209022336480081722010-07-17T17:29:00.001-07:002010-07-17T17:46:34.727-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJNnqf1M6I/AAAAAAAACSw/MfREu2qRGJA/s1600/doompatrol.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJNnqf1M6I/AAAAAAAACSw/MfREu2qRGJA/s320/doompatrol.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495039839163462562" border="0" /></a><br /><br />Τη μέρα<br />στο αναψυκτήριο<br />ο ήλιος λάμπει<br />ανελέητα<br />και όλα μοιάζουν<br />καταθληπτικά<br />ανούσια<br />ανώριμα<br /><br />Το βράδυ<br />στο αναψυκτήριο<br />λάμπουν μόνο τα κεριά<br />η θάλασσα λυσσομανά<br />η μπύρα σαγηνεύει<br />ο καπνός ζαλίζει<br />και όλα είναι όντως<br />υπέροχα<br />ανεξάντλητα<br />πανέμορφα<br /><br />Τα δάχτυλα λύνονται<br />η γλώσσα δε χρειάζεται<br />να βγάζει θορύβους<br />ακουμπώντας τα δόντια<br />ή κάνοντας το νταβατζή<br />στο λαιμό<br />και παλεύουμε για την<br />επόμενη ψευδολογοτεχνική<br />έκτρωση<br />που κανείς δεν αποζητά<br /><br />Ξέρω πως όλοι<br />μπορούν να κατανοήσουν<br />τη νιρβάνα αυτή<br />τη κλωτσιά στο τροχό<br />της Σαμσάρα<br /><br />απ' την άλλη<br />όχι<br />ίσως και<br />να μη μπορούν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-4020902233648008172?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-84946805788285078932010-07-17T17:29:00.000-07:002010-07-17T17:39:21.331-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJLlmea0LI/AAAAAAAACSo/3JD0Fw8xyGo/s1600/austin_spare_ksiega_satyrow01.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 193px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJLlmea0LI/AAAAAAAACSo/3JD0Fw8xyGo/s320/austin_spare_ksiega_satyrow01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495037604700803250" border="0" /></a><br />Μια φορά πριν αρκετά χρόνια<br />ενώ ο πατέρας μου<br />έσκαβε τη γη<br />τον ρώτησα πώς<br />ήμουν<br />όταν ήμουν κούτσικος<br />βρέφος δηλαδή<br />σκούπισε τον ιδρώτα του<br />και μου απάντησε ότι<br />θα πρεπε να' παιρνε<br />ένα φτυάρι<br />να με κοπάναγε στη κούνια<br />και να έληγε εκεί το θέμα.<br /><br />το θεώρησα αυτό<br />μια πολύ όμορφη<br />αλήθεια.<br /><br />Γι'αυτό ίσως και τώρα<br />όταν παρακολουθώ<br />κούτσικα<br />να αλωνίζουν<br />σκούζοντας<br />και απαιτώντας<br />ή να πέφτουν σε λήθαργο<br />μέσα σε ζεστές μητρικές<br />αγκαλιές<br />ανήμπορα<br />και αδιάφορα για όλα<br /><br />να μη ξέρω αν<br />θέλω<br />να τα κανακέψω<br />σα να'ναι υπέροχες<br />πανέμορφες γάτες<br />ή να τους ρίξω μια<br />με ένα φτυάρι<br />για να μη γνωρίσουν<br />τα τσιμέντα τα δικά μας<br />και μεγαλώσουν<br />γινόμενα μπάσταρδοι, τσόγλανοι<br />και να μεγαλώσουν κι άλλα<br />τσογλάνια<br />και ο κύκλος μόλις<br />έγινε<br />Ουροβόρειος<br />στο<br />νου μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8494680578828507893?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-60929445243088482612010-07-17T17:21:00.000-07:002010-07-17T17:29:38.708-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJJv-O9WFI/AAAAAAAACSg/6Bmhnzb8Teo/s1600/Brueghel-tower-of-babel.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEJJv-O9WFI/AAAAAAAACSg/6Bmhnzb8Teo/s320/Brueghel-tower-of-babel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495035583853844562" border="0" /></a><br />Κατανοείς ότι κάτι<br />δε πάει καλά<br />με το πολιτισμό<br />όταν ο άνθρωπος<br />όσο τσιμέντο<br />και να φτύσει τριγύρω του<br /><br />ακόμα θα κατουριέται<br />πάνω του<br />όταν τον πλησιάζει<br />πετώντας σε κύκλους<br />ένα χοντρό σερσέγκι<br /><br />ή θα πιστεύει<br />κάθε φορά που γίνεται<br />διακοπή του ρεύματος το βράδυ<br />ότι ήρθε το Τέλος<br />το αιώνιο παχύ σκοτάδι<br />και θα κάνει<br />το σταυρό του όταν<br />οι διακόπτες ξανανάψουν.<br /><br />και κάθε φορά<br />που θα κοιτάει<br />τα αστέρια<br />θα βλέπει<br />μόνο αστέρια<br />και<br />τίποτε<br />άλλο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6092944524308848261?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-23907633264787843632010-07-16T06:48:00.000-07:002010-07-16T07:21:40.475-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEBjVJtC6OI/AAAAAAAACR4/geAa2DvzFKg/s1600/deliriumsrealm_1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 287px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TEBjVJtC6OI/AAAAAAAACR4/geAa2DvzFKg/s320/deliriumsrealm_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494500760425261282" border="0" /></a><br />Ο Μπίναρης δεν κατάλαβε και πολύ καλά για πότε βρέθηκε ανάμεσα σε αυτό το χαμό από πολύχρωμους, καλοντυμένους ανθρώπους, στη μέση της τσιμεντοαλάνας.<br /><br />Μόλις πριν 3 μέρες είχε πληροφορηθεί για το συμβάν.<br /><br />"Θα γίνει μια εκδήλωση στο δημοτικό σχολείο του δήμου μας. Με τοπικούς καλλιτέχνες, αυτοδίδακτους. Θα θέλαμε πάρα πολύ να συμμετάσχεις".<br />"Αχά. Θα σας ειδοποιήσω. Σας ευχαριστώ πολύ".<br /><br />Άναψε ένα τσιγάρο και αποφάσισε ότι θα συμμετάσχει.<br />Αν μη τι άλλο, θα είχε μπουφέ. Και δωρεάν κρασί.<br /><br />Και μέσα σε στιγμές, που δε κατάλαβε πότε πέρασαν, έμενε στο κέντρο του γηπέδου του δημοτικού σχολείου, παρατηρώντας το κόσμο. Οι πρώτες σκέψεις ήταν ότι δεν άνηκε εκεί. Οι σκέψεις στη πορεία γίναν απόφαση. Η απόφαση πήγε να φορέσει το μανδύα της μεμψιμοιρίας μα το γλίτωσε στο τσακ.<br /><br />"Πού ήσουν στις 20:30;"<br />"Συγγνώμη, άργησα ένα τέταρτο να έρθω"<br />"Έβγαλα λόγο και ήθελα να σε παρουσιάσω στο κοινό. Να τους πω ότι είναι τιμή μας που..."<br /><br />Ο Μπίναρης χαμογέλασε και έκανε μια γκριμάτσα. Ήταν σίγουρος ότι ο συνομιλητής του, και διοργανωτής της εκδήλωσης, θα κατανοούσε το πόσο αστείο έβρισκε ο Μπίναρης αυτό που άκουγε, μα ο συνομιλητής κατάλαβε το αντίθετο, και παίρνοντας θάρρος απ' τη γκριμάτσα, συνέχισε:<br /><br />"Είδες; Γι'αυτό σου λέω. Ααααχ, αργείς, αργείς. Άργησες"<br />"Δε πειράζει. Σας ευχαριστώ πολύ".<br /><br />Ο Μπίναρης απομακρύνθηκε. Ένιωθε σα γέρικο σκυλί σε μάντρα με θρασύτατα πρόβατα, που βελάζαν προκλητικά προς το μέρος του και του έγνεφαν με τις φουντωτές κωλοτρυπίδες τους, μα ταυτόχρονα αισθανόταν όμορφα. Με ένα περίεργο, ηδονοβλεψιακό ίσως τρόπο. Του άρεσε που συμμετείχε πρώτη φορά τόσα χρόνια, σε κάτι. Και ότι μπορούσε επιτέλους να δείξει σε όλους ότι αξίζει τα μέγιστα.<br />Τέτοιες σκέψεις τον πέθαιναν, διότι το να γλύφεις την ίδια τη παλάμη σου είναι δίκοπο μαχαίρι. Αποφάσισε να αφήσει τη κλάψα και πήγε να γεμίσει ένα ποτήρι κρασί ακόμα απ' το πάγκο με τα αγαθά.<br />Ανάμεσα σε τυριά με περίεργα ονόματα, πλαστικές ντομάτες, μικροσκοπικά ψωμιά με σαλτσοειδείς μαλακίες, ο Μπίναρης είχε καταφέρει να σαγηνεύσει την γλυκιά κοπέλα πίσω απ' το πάγκο, και έτσι γέμιζε το ποτήρι του πριν απ' όλους, προς απογοήτευση ειδικά των μερικών μπεκρόγριων που φρόντιζαν να βάζουν σε ξεχωριστά ποτήρια το κρασί και τον χυμό, χύνοντάς τον στη συνέχεια με δήθεν χάρη στο τσιμέντο, και επιστρέφοντας για άλλο κρασί.<br /><br />Όσο τζάμπα και να είναι τα αγαθά, σκέφτηκε ο Μπίναρης, πρέπει κανείς να μπορεί να σαγηνεύει στιγμιαία αυτόν που τα μοιράζει. Αυτό είναι αλήθεια.<br /><br />"Έχω να σε δω χρόνια! Πώς μεγάλωσες!"<br />"Γεια σας, κύριε Κώστα"<br />"Πώς τα πας στα βουνά, ε;"<br />"Ε, είναι αρκετά ήσυχα και..."<br />"Ήσυχα ε; Ήσυχα ναι. Πόσο καιρό ακόμα μέχρι να κάνεις κάποια έκθεση ατομική;"<br />"Ε, νας σας πω, περίπ..."<br />"Όχι, γιατί έχω συλλογή σπίτι μου από τοπικούς ζωγράφους. Έχω Οτινανίδη, έχω Αιδειόπουλο, έχω Κοροϊδεύη, να'χω και έναν Μπίναρη, ε, χαχαχαχαχα"<br />"Ναι. Χαχα. Ναι, βεβαίως."<br />"Πάω εγώ, να σαι καλά ε, και να μου ετοιμάσεις το πίνακα"<br />"Ναι, το καν..."<br /><br />Έφυγε χαιρετώντας το δήμαρχο, αγνοώντας την άτυπη τελετουργία της λήξης της συνομιλίας.<br />Ο Μπίναρης κατέβασε το κρασί του, και προχωρώντας προς το πάγκο, σκέφτηκε, τι διάολο πήγε στραβά σε αυτή τη περιοχή; Εδώ μεγάλωσα, είπε στον εαυτό του, και τότε όλα ήταν απλά. Όχι απαραίτητα όμορφα, μα έμοιαζαν με παραμύθι, αρκετές φορές. Και κοίτα τώρα την εμποροπανήγυρη. Κουλτούρα η γυναίκα, να σπρώχνει και τον άντρα μαζί, τα παιδιά έμοιαζαν τα μόνα ειλικρινή πλάσματα, ειδικά στις μικρές ηλικίες.<br /><br />"Κυρία, θα 'ηθελα λίγη γκαζόζα και λίγο χυμό για τη μικρή μου αδερφή"<br />"Μαμά, αυτός ο πίνακας δε μ'αρέσει".<br /><br />Ποίηση στα αυτιά του Μπίναρη. "Μαμά, αυτός ο πίνακας δε μ'αρέσει". Ο απαγχωνισμός της ψευτοευγένειας. Να τι χρειαζόταν αυτό το χωριό. Αντ' αυτού, κάθε τόσο θα πλησίαζε κάποια μεσόκοπη νοικοκυρά για να του πει ότι είναι "η μάνα της Αντριάνας", και ότι οι πίνακες της άρεσαν επειδή έβγαζαν ένα άγχος. Και να προσπαθούν να τους επεξηγήσουν. Ποια είναι η Αντριάνα;<br />Και αλήθεια, πού είναι το κρασί;<br /><br />Ο Μπίναρης ξαναγέμισε και συνέχισε το συλλογισμό του.<br />Έχουμε όλοι παραδώσει θάρρος στη "Τέχνη". Έχει πάρει αέρα ο κώλος της. Η "Τέχνη" είναι η Θεά της Γης των Κελτών. Τότε, δεν έπρεπε να της πας εναντίων. Έκανες όλα τα τσαλίμια της και αυτή σε έστεφε τον Κερασφόρο Θεό της, μέχρι να σε βαρεθεί και να σε αλλάξει με κάποιον ποιο τσαχπίνη. Πλέον έπρεπε να παρθούν αποφάσεις. Τη Τέχνη την καλομάθαμε εμείς. Και ιδιαίτερα οι Τουρίστες των Νησίδων της. Αυτοί που πρέπει να μιλήσουν σώνει και καλά. Που νιώθουν υποχρεωμένοι να τιμήσουν κάτι που δε κατανοούν, ή που δε τους μιλάει, εν τέλει.<br /><br />Α, ο Μπίναρης είχε έτοιμο το "Μανιφέστο για την Αποκαθήλωση της Τέχνης" στο μυαλό του. Συνέχισε πίνοντας το κρασί και δε χάριζε κάστανα σε κανέναν, μέσα στο μυαλό του. Φταίει η κοινωνία; Φταίνε οι συνθήκες διαβίωσης; Φταίει το lifestyle; Κούφιες δικαιολογίες. Φταίει η γκλάβα του καθένα. Φταίει η οικογένεια. Φταίει το σάπιο αίμα των προγόνων που ρέει μέσα τους και το περνάνε στα παιδιά τους. Φταίει που κανείς δε μπορεί να προσποιηθεί καν, ότι δε γνωρίζει τα πάντα. Όλοι πρέπει να ξέρουν τα πάντα, να μιλάνε για τα πάντα, να έχουνε άποψη για πράγματα που αγνοούν. Και να ματώνουν μέσα στα πέπλα της ψευτιάς υπερασπιζόμενοι μέχρι θανάτου κάτι που και οι ίδιοι ξέρουν ότι δε κατέχουν. "Κοίτα τις πρώην συμμαθήτριες μου", σκέφτηκε ο Μπίναρης. Με φορέματα και βαμμένες σα πριγκήπισσες και με τρόπους υπερήλικου γόνου οικογένειας ευγενών. Τι έγινε σε αυτό το χωριό; Πού πήγε η απλή τέχνη του "Δε γαμιέται";<br />"Αηδίασα", σκέφτηκε ο Μπίναρης και δε ξαναγέμισε το ποτήρι κρασί. "Αηδίασα, διότι δε μπορώ να προσφέρω λύση σε κάτι, παρά μόνο να γκρινιάζω για αυτά. Αηδίασα, διότι είμαι σε ένα λάκκο εντυπώσεων. Έχω κάνει άσχημες δουλειές σκύλου παλαιότερα, έχω βγάλει τη μέση μου και έχω πασαλειφτεί πολλά πρωινά στης 6 το πρωί με μπογιά βάφοντας σκάλες, και έχω λάβει ελάχιστα χρήματα απ' αυτά, και τώρα μπορεί να πουλήσω ένα αποτέλεσμα ιδρώτα μεγαλύτερου απ' όλες αυτές τις δουλειές μαζί, αποτυπωμένο σε χαρτί, σε μια τιμή που με βγάζει ασπροπρόσωπο, μα είναι πολύ πιο δύσκολο, πολύ πιο ψυχοφθόρο, πολύ άτιμο και ηλίθιο και θέλω να φύγω από εδώ".<br /><br />Αφησε το ποτήρι άδειο σε ένα τραπέζι<br />μιας γερομπεκρούς<br />έστριψε αριστερά, βρήκε τη γκόμενά του,<br />τη φίλησε στο μάγουλο<br />πιο ειλικρινά από πολλές προηγούμενες φορές<br />και της ζήτησε να μπουν στο αμάξι της<br />και να τον οδηγήσει<br />μακριά από εκεί.<br />Στο δρόμο μερικές λάμπες είχαν καεί<br />ο κόσμος σερνόταν στο πεζοδρόμιο σα σαλιγκάρια<br />η ώρα έμενε ακίνητη στο μηδέν<br />και η μάνα της Αντριάνας<br />προσπαθούσε να ανοίξει το αμάξι της<br />παρκαρισμένο στην πιο<br />περήφανη<br />και ζηλευτή θέση<br />που μπορούσε να έχει<br />ένα πάρκιν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2390763326478784363?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-20293520780463493252010-07-13T16:17:00.000-07:002010-07-13T17:51:13.484-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDz0MenaOeI/AAAAAAAACRw/XIGNQzuYYYw/s1600/austinm.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 271px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDz0MenaOeI/AAAAAAAACRw/XIGNQzuYYYw/s320/austinm.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493534140699130338" border="0" /></a><br />Το πρώτο και τελευταίο ξύπνημα που θυμόταν τούτο το βρώμικο σαρκίο το κεντημένο με τρίχες και ουλές, θα το έβρισκε να αιωρείται σε ημικωματώδη κατάσταση, με σφήνες από εικονογραφημένα σωματίδια να παίρνουν τη θέση των πρώιμων homunculi και των βισώνων που αυτά κυνηγάνε ατέρμονα, στη σκοτεινιά των αχαρτογράφητων σπηλαίων του μυαλού του, και έτοιμο να αδειάσει έναν οριστικώς και αμετακλήτως ανίερο Γάγγη στα κεχριμπαρένια πλακάκια του δαπέδου. Τίποτε περίεργο ως εδώ- τούτο το σαρκίο το προαναφερθές ένιωθε έτσι από τότε που γεννήθηκε (λαμβάνοντας και αυθαίρετα τον τίτλο του "άντρακλα απ' τη μήτρα κιόλας"), το περίεργο ήταν το ότι δε θυμόταν τίποτα. Ούτε το όνομά του. Το σαρκίο εξέτασε το χώρο, μόλις τα μάτια του ξεθόλωσαν, μα τίποτα δεν έμοιαζε να αποτελεί στοιχείο αναγνώρισης του κάτι, του ελάχιστου έστω. Ένας μακρύς διάδρομος, αυτός βασίλευε στις άκρες της καθεμιάς του κόρης, στολισμένος μάλιστα με πλαστικές μινιατούρες από ελέφαντες με σώμα ανθρώπινο και ελαφρώς παχύσαρκο, οι προβοσκίδες μοιάζαν να λάμπουν πράσινες και το σώμα πορτοκαλί. Με ένα πρόχειρο υπολογισμό, απ' αυτούς της στιγμής που αναγάγουν τη στιγμή σε κάτι βαθύτερο από απλά το γιουσουφάκι του εδώ, ο διάδρομος φάνταζε άπειρος- χανόταν στον ορίζοντα, και ο ορίζοντας ο ίδιος δε σου'δινε και την καλύτερη εντύπωση, κατέληγε στην πιο ασήμαντη κουκίδα άμμου στην έρημο της αντίληψης και σχεδόν σε προκαλούσε περιπαικτικά να τον διασχίσεις, μόνο και μόνο για να πεθάνεις από ασιτία, σκελετός ως λάβαρο του υποχόνδριου στομάχου ενός Ουροβόρου από τσιμέντο. Όλα αυτά έκαναν το σαρκίο να μπερδευτεί περαιτέρω, τόσο, ώστε να χαμηλώσει το κεφάλι και να προσπαθήσει να σβήσει όλες τις εικόνες απ' το μυαλό του.<br /><br />Μα, με τι να τις αντικαταστήσει,<br />όταν στο μυαλό του βασίλευε η<br />απόλυτη νυχτιά;<br /><br />Το μάτι του έπεσε στα ρούχα του, τα οποία ρούχα είχαν φορέσει το μανδύα της "στολής". Στολής φυλακής κατά προσέγγιση, αν μπορεί κανείς να το θέσει έτσι. Κόκκινες ρήγες επιβαλλόμενες σε πυτζαμοειδή συμπλέγματα, δίχως τσέπες, δίχως δηλαδή το προνόμιο της συλλογής προσωπικών αντικειμένων, κατ' επέκτασην και του δικαιώματος κατοχής προσωπικότητας. Στο κέντρο της μπλούζας, ραμμένη μια καρτέλα, υποταγμένη στο κάτασπρο του χτες, με έναν αριθμό χτυπημένο πάνω της με φρέσκο μελάνι: 23.<br /><br />Το σαρκίο πλέον ήταν ο Αριθμός 23, και δεν ήξερε αν θα'πρεπε να χαρεί με την απόκτηση αυτή της κάποιας ταυτότητας, ή να βουτήξει βαθύτερα στο πηγάδι της απογοήτευσης, μιας και η ταυτότητα αυτή η προσφερόμενη, εν τέλει τον απομάκρυνε όλο και περισσότερο απ' την "ταυτότητα" όπως την είχε στο μυαλό του ως σήμερα.<br /><br />Αόρατες ντουντούκες, απροσδιόριστων συντεταγμένων, άρχισαν να φτύνουν στίχους από Μπλέικ και να αναπαραγάγουν περίεργους διαλόγους, σχεδόν μελοποιημένους σε σημεία, βγαλμένους λες από φτηνά κόμιξ. Οι φωνές στους διαλόγους άλλαζαν σε κάθε πρόταση και είχαν κάτι απροσδιόριστα πρόστυχο στο τόνο της φωνής, όσο και λεπτεπίλεπτο στη προσεκτικότατη επιλογή των λέξεων που καταχράσσονταν. Πρόσκληση για τσάι από ταξιτζή σε μποτιλιάρισμα, η μόνη διαπίστωση, ο Αριθμός 23 πρόσφερε στον εαυτό του το 1/2 από ένα χαμόγελο, για πρώτη φορά από τότε που πρωτοξύπνησε, ή κοιμήθηκε για τελευαία φορά. Άρχισε να σκέφτεται το ενδεχόμενο να διασχίσει το διάδρομο, όσο αποκρουστικό και να του φάνταζε να χαθεί στο τίποτα, ακούγοντας ταυτόχρονα για τον Ρίντρα που βρυχάται και το πώς τα μπουρδέλα φτιάχτηκαν από τα τούβλα της θρησκείας- μα δε χρειάστηκε να ζορίσει το μυαλό του άλλο, καθώς πριν προλάβει να αποφασίσει πώς και αν θα κινηθεί, απ' το πουθενά δυο φιγούρες με μπλε στολή και παράσημα εμφανίστηκαν και τον άρπαξαν σιωπηλά απ' τους ώμους, ένα χέρι ο καθείς. Ο Αριθμός 23 κατά κάποιον τρόπο γνώριζε ότι δε θα κέρδιζε κάτι με το να προβάλλει την οποιαδήποτε αντίσταση, με το δεδομένο ότι και η παραμικρή λέξη, ο πιο τιποτένιος ψίθυρος, θα εκλαμβανόταν ως αντίσταση κατά της φαινομενικής αυτής Αρχής, έμενε σιωπηλός παρατηρώντας τις δυο αυτές φιγούρες να τον μεταφέρουν προς το άγνωστο. Ο ένας είχε χλωμή επιδερμίδα και ήταν ξανθός, ο δεύτερος ήταν μαύρος και είχε επίσης μαύρα μαλλιά. Τα χαρακτηριστικά τους ήταν θολά- η όρασή του τον εγκατέλειπε ξανά, ή όντως δεν υπήρχαν χαρακτηριστικά για να γίνουν αντιληπτά; Αυτό το οποίο, πάντως, έμοιαζε ξεκάθαρο, ήταν το ότι οι στολές φάνταζαν φτωχικές, ακόμα και στο πιο φτηνό μάτι, και ότι τα "παράσημα" πλέον δέσποζαν σα το σκουριασμένο Τίποτα, δεμένα λες με σπάγγους, απ' τον πιο αδιάφορο ράπτη του τέλους του σύμπαντος.<br /><br />Στο μυαλό του Αριθμού 23 ήρθε η Opera Buffa και ο συσχετισμός του επέτρεψε να προσφέρει στον εαυτό του άλλο 1/2 χαμόγελου, καθώς μεταφερόταν παρά τη θέλησή του στη Κοιλιά ενός ίσως Εικονικού Μολώχ.<br /><br />Ένα μαύρο τίποτα.<br />Εικόνες από αλυσίδες από ζερό.<br />Ένα αυγό στο κέντρο,<br />σαν παραπληγική σπίθα από ακόνισμα τσακμακόπετρων<br />και ιδού!<br /><br />Ένα σαλόνι. Σάλα, για την ακρίβεια, ταυτόχρονα απέραντη και μηδαμινή, διακοσμημένη με μοτίβα που έφερναν στο μυαλό τσαπατσούλικα σχεδιασμένες εικόνες από ρόδα και ξίφη διαφορετικών χρωμάτων. Ένα τεράστιο ψηφιδωτό δίχως πολύχρωμες πετρούλες, βαμμένο απ' την ίδια του την αυταρέσκεια.<br /><br />Οι φιγούρες προσγείωσαν τον Αριθμό 23 σε ένα τεράστιο τραπέζι με πέντε γωνίες. Κοίταξε σχεδόν μαστουρωμένα τριγίρω του- τρεις με τέσσερις τύποι έμοιαζαν να αχνοφαίνονται γενικώς, όχι μόνο τα χαρακτηριστικά τους μα και όλη τους η υπόσταση έμοιαζε να εξαρτάται από έναν αόρατο κούκο σε κάποιο σκονισμένο ρολόι/αντίκα, χαμένο στην εξώσφαιρα, και κάθε φορά που ο κούκος εμφανιζόταν σκούζοντας, σκουντώντας τις άβολες πόρτες του "ακριβώς!", οι φιγούρες τρεμόπαιζαν, εξαφανίζονταν και επανεμφανίζονταν, γεγονός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παραίτηση του Αριθμού 23 απ' τι διαδικασία αναγνώρισής τους.<br /><br />"Χέστηκα να τους δώσω υπόσταση"<br />ψέλλισε<br />και παρατήρησε ταυτόχρονα ότι αυτή<br />ήταν και<br />η πρώτη του φράση ως τώρα.<br /><br />Οι 2 Αρχές κάθισαν δίπλα του, ο ένας αριστερά και ο άλλος δεξιά. Πριν προλάβουν να περάσουν ούτε 5 δεύτερα απ' τη στιγμή που άρχισαν να τον κοιτούν έντονα στα μάτια με τα μη-χαρακτηριστικά τους, ο χλωμός Αρχής του γράπωσε το κεφάλι ((κάνοντας τον Αριθμό 23 ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει μαλλιά, πιθανώς ξυρισμένα άτσαλα και βίαια)) και το κατέβασε με δύναμη στο έδαφος. Ο Αριθμός 23 άρχισε να ζαλίζεται ξανά- η πίεσή του, θαρρείς, έγινε βουνό του Ρενέ Ντομάλ, οι δε φλέβες στους λιγοστούς εμφανείς του μύες φούσκωσαν γεμίζοντας με αίμα, απότομα. Έμοιαζε λες και πέρασαν χρόνια, δεκαετίες, αιώνες, καθώς η ατσαλένια χείρα του χλωμού αυτού τύπου κρατούσε τον Αριθμό 23 απ' το κεφάλι, στη στάση της στρουθοκαμήλου, αλλά απ' όσα είχε δει ως τώρα, ο Αριθμός 23 δε θα ορκιζόταν ότι δε πέρασαν απλά άλλα 5 δεύτερα.<br /><br />Ένα μαύρο τίποτα.<br />Εικόνες από μια αλυσίδα από ζερό.<br />Ένα αυγό στο κέντρο,<br />σα παραπληγική σπίθα από ακόνισμα τσακμακόπετρων<br />και ιδού!<br /><br />Το κεφάλι ορθώθηκε.<br />Η αίσθηση ήταν διαφορετική. Ναι. Όχι. Έμοιαζε με κείνες τις στιγμές σπάνιας έκλαμψης, που μπορούσες να μαντέψεις, ανάμεσα σε δύο χαρτόκουτα φασκιωμένα με χαρτοταινία, άρα απαράβατα, ποιο είναι γεμάτο σβώλους χρυσού και ποιο γεμάτο με ζεματιστά σκατά. Το κουτί έμοιαζε ίδιο, το εσωτερικό άλλαζε, μα ήταν τέτοια η φύση της διαφοράς αυτής στο περιεχόμενο, που εν τέλει στιγμάτιζε αόρατα και το φλοιό, το δέρμα του εγκυμονούντος σώματος.<br /><br />Ο Αριθμός 23 επανέλαβε το τελετουργικό του κοιτάζειν τριγύρω. Οι 2 Αρχές δίπλα του, αριστερά και δεξιά, είχαν αποκτήσει υπόσταση στις μάπες τους. Μα τα νεοανακαλυφθέντα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, έμοιαζαν τόσο αδιάφορα, τόσο γενικευμένα, που παρέμεναν ομιχλώδη και απροσδιόριστα, αλλά απ' την άλλη πλευρά του νομίσματος.<br /><br />Τον κοιτούσαν έντονα, μπορούσε να το καταλάβει. Ο χλωμός τύπος έβγαλε απ' τη τσέπη του ένα καραφάκι κρασί και του το πρόσφερε. Ο Αριθμός 23 ήπιε διστακτικά. Ο μάυρος, πλησίασε το πρόσωπό του με το δικό του και τον φίλησε στο στόμα. Ο Αριθμός 23 δε τραβήχτηκε καν απ' αυτή την άλλοτε αφορμή για ακόνισμα ξιγολόγχης, διότι, παρόλη την απουσία καθρεφτών ή αντανακλάσεων εν γένει απ' αυτό το κατ' ευφημισμόν σωφρονιστικό οικισμό, ήξερε βαθιά μέσα του ότι φόραγε το δέρμα της Γυνής. Επέλεξε τυχαία, μα τόσο αστραπιαία ταυτόχρονα και με τόση σιγουριά που το τυχαία ξαναεφηύρε τον εαυτό του, ότι το χρώμα της πλέον ήταν το Κίτρινο και αυτό και το όνομά της. Αφουγκράστηκε το σώμα της- δυο στήθη γυναικεία στέκαν κορδωμένα εκεί που πριν απλά κρύβονταν δυο ρώγες ανάμεσα σε τρίχες, τα πόδια του είχαν την υφή του γυαλιού εξευγενισμένα περιποιημένου, το πρόσωπό του τη φρεσκάδα του βούτυρου- όσο για το τι δέσποζε ανάμεσα απ' τα πόδια του, αυτό τον έπεισε πλήρως για τη νέα του σάρκινη ενδυμασία.Το κεφάλι του πάντως, συνέχιζε να μένει απογυμνωμένο από τρίχες, και σχεδόν απογοητεύτηκε η ταπεινή Κίτρινο με αυτή τη λεπτομέρεια.<br /><br />Οι Αρχές πλέον τη φλέρταραν ανοιχτά, ασύστολα, χυδαία. Την έτριβαν παντού με δάχτυλα γυαλόχαρτου, της μύριζαν και της δάγκωναν το λαιμό, της φιλούσαν και της έγλυφαν τη φαλάκρα. Τότε ήταν που σκέφτηκε ότι, αν υπήρχε ακόμα η έννοια της απόδρασης, επιζήσα από διαβολική τύχη μέσα απ' το τσουνάμι των πτωμάτων της Λογικής, θα'πρεπε να την εκμεταλλευτεί όσο γίνεται.<br /><br />Η Κίτρινο έμοιαζε να είναι ακόμα πιο τυχερή απ' ότι νόμιζε, όταν ο μαύρος Αρχής σκέφτηκε ότι υπάρχει μια πόρτα δίπλα του, και αυτή απλά εμφανίστηκε. Ο μαύρος Αρχής την άνοιξε και βγήκε. Ο χλωμός Αρχής ήταν άφαντος- εξαφανισμένος απροσδιόριστα σα τη τελευταία σταγόνα του φθινοπώρου. Η Κίτρινο παρατήρησε τη σπάνια αυτή ευκαιρία, η οποία έμοιαζε να γέννησε τον εαυτό της απ' την ίδια της τη λαχτάρα για να δραπετεύσει. Σηκώθηκε όρθια, και τα μπούτια της έμοιαζαν δυνατά σα κορμοί δέντρων, τα δόντιας της χτυπούσαν το ένα με το άλλο με τη βουβή λαχτάρα του ιχθύ να συνεχίσει να αποφεύγει το αγκίστρι. Ψηλάφισε τη πόρτα, για να δεχτεί πλήρως ότι είναι αληθινή, στα μάτια της. Έμοιαζε να είναι. Μια πρώτη εξερεύνηση του φαινομενικά εξωτερικού χώρου φανέρωσε ακόμα ένα μακρύ, εκ πρώτης όψεος χαμένου στο άπειρο διαδρόμου, αυτή τη φορά πασπαλισμένου με χώμα, πέτρες και ανώριμα δεντρίλια. Η Κίτρινο ένιωσε την ανάγκη να κλάψει και να γελάσει ταυτόχρονα, μα το απέφυγε, και η αποφυγή αυτή ήταν το κλειδί που έκανε τη πόρτα να οδηγεί πλέον σε έναν ωκεανό από παράσιτα , ίδια με της χαλασμένης κεραίας σε παρακμιακά τηλεοπτικά κανάλια, συνοδευόμενα από το βούσιμα του ανέμου ενάντια σε αυτό των κηφήνων ξεχασμένων κυψελών, χαμένα παράσιτα σε έναν ωκεανό από αποχρώσεις του γκρι που δεν έχουν, και δε θα μπορούσαν να έχουν, σαφή περιγραφή ή καν όνομα.<br /><br />"Ασημένια θάλασσα, όχι γκρίζα"<br />ψέλλισε<br />και παρατήρησε ταυτόχρονα ότι αυτή<br />ήταν και<br />η δεύτερή της φράση ως τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2029352078046349325?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-57857556531511115762010-07-12T01:22:00.000-07:002010-07-12T01:29:31.541-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrRMdEbSqI/AAAAAAAACRo/eiwZlfkl95s/s1600/bast.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 211px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrRMdEbSqI/AAAAAAAACRo/eiwZlfkl95s/s320/bast.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492932707423570594" border="0" /></a><br />I.<br />Μαθήματα νεοαιλουρικών<br /><br />Πέραν απ' το σόι μου<br />και τη γειτονιά που μεγάλωσα<br />οι γάτες μου<br />ήταν ένα μεγάλο μάθημα πάντα<br />στο πώς η ζωή<br />μπορεί να κάνει κύκλους<br />και ενίοτε παρατηρείς<br />και τις σπείρες<br />που χτίζει<br />όταν έχει κέφια:<br /><br />το μεγαλύτερο όμως μάθημα<br />που έλαβα από δαύτες<br />έκτός του να κοιμάμαι και να τρώω<br />όσο πιο πολύ γίνεται όταν μπορώ,<br />είναι ότι<br />όσο και να πας να πείσεις<br />ότι είσαι κάτι ιδιαίτερο<br />πάντα κάποιος<br />θα τρίβεται και γλύφεται<br />με περισσότερο πάθος<br />από σένα<br />και θα φάει εν τέλει<br />όλη τη γατοτροφή<br />και θα κοιμηθεί εν τέλει<br />σε απαλότερο πάπλωμα.<br /><br /><br />ΙΙ<br />Ηρεμία.<br /><br />Έχετε κυνηγήσει ποτέ σας γατα;<br /><br />Στην αρχή<br />κάνει το κορόιδο<br />κοιτάει με αυτά τα πανικόβλητα μάτια<br />τρέχει άτσαλα<br />χοροπηδάει εμπόδια<br />μετά<br />όταν παγιδευτεί σε μικρότερη περιοχή<br />μπαίνει κάτω από αμάξια<br />ή στενά έπιπλα<br />και συνεχίζει να το παίζει πανικόβλητη<br /><br />Μα όταν στριμωχτεί για τα καλά<br />στο τοίχο<br />τότε τα μάτια της γίνονται κεχριμπάρια<br />που καίνε ολόκληρα χωράφια με σπαρτά,<br />τα νύχια της μαχαίρια έτοιμα να<br />σφάξουν τη πλάση όλη<br />το δέρμα της εκτοξεύεται στον ουρανό<br />με τη πικρή γεύση του καρκίνου.<br /><br />"Μείνετε μακριά"<br />μοιάζει να λέει,<br />"απ' την ησυχία αυτού<br />που δε ταράζει την ησυχία<br />του Σύμπαντος<br />του ίδιου".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-5785755653151111576?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-64217381430373442222010-07-12T00:58:00.002-07:002010-07-12T01:21:35.108-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrO-cZswBI/AAAAAAAACRg/Kf94B9rxWl8/s1600/FOTO-18.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrO-cZswBI/AAAAAAAACRg/Kf94B9rxWl8/s320/FOTO-18.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492930267702935570" border="0" /></a><br />Ι.<br />Ρωζ και να λάμπει.<br /><br />Το παλιό σπίτι του Σωτήρη<br />ήταν δίπλα απ' τα μπουρδέλα<br />με τις ρωζ πινακίδες τους<br />να τραβάνε το μάτι<br />σα το τύπο με το σουραύλι<br />απ' το Χάμελιν.<br /><br />Το νέο σπίτι του Σωτήρη<br />είναι ακριβώς δίπλα στα μπουρδέλα<br />περικυκλωμένο απ' τις ίδιες ρωζ πινακίδες<br />και τις σκάλες και τις πουτάνες<br />που μελαγχολικά περπατάνε<br />το μακρύ δρόμο για το κάποιο σπίτι.<br /><br />Χαίρομαι που μερικά πράγματα<br />μένουν σταθερά<br />και ανίκητα.<br /><br />ΙΙ.<br />Φαντομάς.<br /><br />Ο Σωτήρης έχει<br />μια υπερβολικά μικρή<br />τηλεόραση<br /><br />μια φτηνιάρικη κεραία<br />για να πιάνει<br />τα κανάλια<br /><br />χειροποίητο δήθεν<br />έπιπλο με συρτάρια<br />για να ακουμπάει την τηλεόραση<br /><br />έναν ανεμιστήρα για<br />την υπεράνω ανοχής πλέον<br />ζέστη της τσιμεντούπολης.<br /><br />Η σκια όλων αυτών των επίπλων μαζί<br />σχηματίζει στο τοίχο μια ανθρώπινη φιγούρα<br />αν έχεις φαντασία<br />ή αρκετή μπύρα.<br /><br />Ωραίο ακόνισμα φαντασίας<br />μα τι να το κάνεις<br />όταν<br /><br />η υπερβολικά μικρή οθόνη<br />της τηελόρασης<br />σε τυφλώνει<br /><br />η φτηνιάρα κεραία<br />κουνιέται συνέχεια<br />και σε εκνευρίζει<br /><br />το χειροποίητο έπιπλο<br />μένει στην ίδια γωνία<br />άκομψο και άβολο<br /><br />και ο ανεμιστήρας<br />ω, ο ανεμιστήρας<br />κάνει τα δάχτυλα να πονάνε<br />απ' το συνεχές<br />γρατζούνισμα του αναπτήρα<br />μιας και σβήνει<br />τα στριφτά μας τσιγάρα<br />συνέχεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6421738143037344222?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-88027124685216947502010-07-12T00:58:00.001-07:002010-07-12T01:13:19.478-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrM-3QkteI/AAAAAAAACRY/xAc_VPPkA4A/s1600/abraxas_14282_md.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 254px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrM-3QkteI/AAAAAAAACRY/xAc_VPPkA4A/s320/abraxas_14282_md.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492928075889161698" border="0" /></a><br />Ό,τι πιο ειλικρινές μου κατεβαίνει στη γκλάβα να γράψω<br />με δεδομένο πάντα<br />ότι φοβάμαι τους ανθρώπους απίστευτα, σχεδόν ανθυγιεινά<br />όλους σας, όλους μας:<br /><br />παίξε με τις λέξεις<br />διάβασε μαλάκες<br />υπέρογκης ποιότητας,<br />θρυλικούς<br />και μη σε νοιάζει η εποχή<br />ούτε με το τι "θα μοιάσεις"<br /><br />αν η εποχή μας<br />είναι όντως νεκρή<br />είναι υποχρέωσή μας<br />να τη πιάσουμε απ' τα μαλλιά<br />και να τη σύρουμε στα ίδια της<br />τα βρώμικα σαλώνια<br />και τις πεντακάθαρες αλάνες<br />να αντικαταστήσουμε το ψεύδος<br />με δικό μας, πιο περίτεχνο<br />κει που οι άλλοι διαλύουνε<br />να φτιάξουμε,<br />κει που οι άλλοι<br />κάνουν μεταγγίσεις αίματος<br />να ματώσουμε<br />κει που οι άλλοι<br />παίζουν ζάρια με την αιωνιότητα<br />να ψοφήσουμε<br /><br />να φτιάξουμε<br />με λίγη ειλικρίνεια<br /><br />και τότε θαρρώ πως<br />θα αναπνέεις σα γεράκι<br />δίχως ουρανό<br />θα γελάς σα ζογκλερ<br />δίχως κοινό<br />θα ξέρεις πως κάθε κίνηση<br />του δέρματος<br />σημαίνει κάτι παραπάνω<br />απ' την απλή<br />συνειδητοποίηση<br />του ότι'<br />είσαι και σήμερα<br />ζωντανός.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8802712468521694750?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-6164174050703963752010-07-12T00:58:00.000-07:002010-07-12T01:04:05.859-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrLLkAcKZI/AAAAAAAACRQ/XMCsE2HSvZg/s1600/gilgamesh2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 255px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDrLLkAcKZI/AAAAAAAACRQ/XMCsE2HSvZg/s320/gilgamesh2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492926095036262802" border="0" /></a><br />Ήταν πανέμορφα στη παλιά μας γειτονιά<br />η λεσβία γύφτισσα<br />καβάλαγε μηχανάρες και ντυνόραν με δερμάτινα<br />γάμαγε μια πλούσια τύπισσα, λένε<br />και τα κονόμαγε κανονικά και με το νόμο.<br />μια ντουζίνα τρομακτικές γεροντοκόρες<br />ντυμμένες στα μαύρα και βλοσυρές<br />στο κήπος τους είχαν ένα τεράστιο κορμό δέντρου κομμένο<br />με εξίταρε φοβερά μιας και ήταν σα σκαμνάκι.<br />ο νεαρός παραδίπλα που ήταν καθυστερημένος<br />δυστυχισμένος μια ολόκληρη ζωή διότι η συνείδηση υπήρχε ακόμα<br />το πρώτο μου μάθημα από μικρός<br />ότι τίποτα δε χαρίζεται, και τίποτα δεν είναι δίκαιο.<br />η πόρνη με τα 2 της παιδιά<br />έπαιζα με το γιο της στο σπίτι τους<br />και μπαίνανε οι ναύτες<br />και τότε μας κλείδωνε στο μπαλκονια για να γαμηθεί.<br />μεις βαριόμασταν<br />πηδάγαμε το μπαλκόνι<br />φτάναμε στη παραλία<br />και προσπαθούσαμε<br />να φτιάξουμε δικούς μας πλανήτες<br />από το αλάτι της θάλασσας.<br /><br />Δεν έχει σημασία<br />αν από τότε μέχρι σήμερα<br />η επαφή με το σόι μου<br />έγινε επαφή φιλικού επισκέπτη<br />που μένει στο ξενώνα-<br />τότε, αν μη τι άλλο,<br />ζούσαμε πιο φτωχά<br />μα υπέροχα<br />σε εμπειρίες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-616417405070396375?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-18677663528995013202010-07-08T16:16:00.000-07:002010-07-08T16:51:10.716-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDZcb1hmsUI/AAAAAAAACRI/T_QzDxkjI9k/s1600/jododo.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 129px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDZcb1hmsUI/AAAAAAAACRI/T_QzDxkjI9k/s320/jododo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491678428919148866" border="0" /></a><br />Στρατιές από κουνούπια και ο λογάριθμος ο ίδιος αριστερά και δεξιά του ποτηριού και στη μέση ακριβώς της μαγικής στιγμής εκείνης που με θάρρος θα αναφωνήσεις ότι έσχισες τον αέρα στα δύο μα τριαδικά μέσα στο τετραγράμματο, ταυτόχρονα, δε, θα προτρέψεις και οποιονδήποτε άλλο να κουνήσει συγκαταβατικά το κεφάλι, με τη περηφάνεια του λιονταριού, του τεμπέλη με την μαεστρία στο να εξολοθρεύει πανίδες ολόκληρες όταν αποφασίσει πως η απραξία αν αφεθεί ελεύθερη για παραπάνω απ' το συνειδητό, σφηνώνεται μέσα στο κρέας των νυχιών ή στο ενδιάμεσο των βλεφαρίδων και της κόρης σα κομμάτι σίδερου, παρασυρμένου απ' τον ίδιο αέρα που έσχισες στα δύο πιο πριν με τα ίδια σου τα νύχια.<br /><br />Κρυφακούγεται μεταξύ των Νεο-Ζεν Πραγματιστών μια από κείνες τις παραβολές της αποτυχίας που ψιθυρίζει ή μάλλον κομπάζει απόλυτη επιτυχία πάνω στο τίποτα μόνο και μόνο όταν έρθει η κατανόηση του ότι ρωτώντας για το τώρα πάνω στο αν κατάφερες να γραπώσεις τη ζωή, απομακρύνεσαι ολοένα και περισσότερο απ' το αρχικό στάδιο της συνειδητοποίησης του ότι το Παν απαιτεί Πράξη και όχι στείρα Γνώση ή ευνουχισμένη Λογική: ο εγγονός είναι στο αμάξι με τον παππού του, ο παππούς οδηγάει, ο εγγονός λέει στο παππού του, "Παππού, παππού, πονάει η κοιλιά μου", ο παππούς λέει, "Ε κλάσε να σου περάσει", ο εγγονός κλάνει, ο παππούς οδηγάει, ο εγγονός ξαναπαραπονιέται, "Παππού, παππού, ακόμα πονάει η κοιλιά μου", ο παππούς επαναλμβάνει στον εγγονό, "Κλάσε κι άλλο και θα σου περάσει", ο εγγονός ξανακλάνει, ο παππούς οδηγάει, ο εγγονός λειτουργεί κυκλικά και λέει, "Παππού, παππού, πονάω ακόμα", ο παππούς λέει, "Κλάσε, κλάσε, θα σου περάσει", ο εγγονός ξανακλάνει, ο παππούς οδηγάει, ο εγγονός γαληνεύει και λέει, "Παππού, μου πέρασε", ο παππούς οδηγάει και κουνάει ευχαριστημένα το κεφάλι του, ο εγγονός όμως συνεχίζει, "Παππού, να σου πω όμως κάτι;", ο παππούς αποκρίνεται, "Τι θες τώρα", ο εγγονός λέει, "Παππού, νομίζω πως χέστηκα πάνω μου".<br /><br />Πλανάται στον αέρα η πεποίθηση πως η υπερεξουσία της ερευνας στα φυσικά φαινόμενα είναι οι Σάλπιγγες της Ιεριχούς ενάντια στα τείχη της ομιχλώδους αντίληψης και πως η σχεδόν παιδαριώδης για κάποιους πεποίθηση πως όλα επικοινωνούν μέσω αναμνήσεων του εξελικτικού σταδίου του βρωμερού θηλαστικού (εμάς) και της πρωτόλειας διερεύνησης απλών φαινομένων όπως μια στάλα βροχής στο κούτελο, πως αυτά αναπαριστούν τη δαμόκλειο σπάθη που εμποδίζει το χώρο να ανοιχτεί και το χρόνο να περάσει- "μαλακίες!", λέμε μεις που ο χώρος τρεμοπαίζει τις περισσότερες φορές σαν ετοιμοθάνατο κερί και που ο χρόνος είναι απών μέσω της τρομακτικής του επιβολής στο κυκλικό χορό του θανάτου που μας προτείνει τις νυχτιές, σχεδόν παρόμοιος με τις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες. Θα'πρεπε να υπάρχει κάτι περισσότερο από τη γιγάντωση του τσιμέντου και τη δολοφονία της φαντασίας. Θέλω να δω αλάνες, γειτονιές, να αποκτούν συνείδηση ξαφνικά, μια σκοτεινιασμένη Δευτέρα, να μένουν έγγυες από τα ίδια τα σκουπίδια που τους επιβάλλαμε, σκουπίδια όπως η επιβολή της αντιληπτικής σταθεράς στα μέτρα και σταθμά τρίτων ή το μεροδούλι της γυφτιάς συνειδήσεων, να γκαστρώνονται από το χάλκινο κύπελλο με το οποίο ποτίσαμε τα θεμέλια της οικογένειας με κανόνες, αρχές και "πρέπει", και να ανοίγονται μόνες τους- κατά βούληση. Θέλω να γνωρίσω ένα μικρό παιδί που να κοιτάζει τα αστέρια με πράσινα μάτια και να μου ψιθυρίζει στο αυτί ότι αυτά είναι ασημένιες καρφίτσες στη σάρκα της νυχτιάς. Θέλω να γνωρίσω έναν ταξιδιώτη που να αναζητά πόλεις που δεν υπήρξαν ποτέ, νησιά που καμία θάλασσα δε γέννησε ποτέ, βουνά που ούτε ο Ρενέ Ντομάλ δε σκαρφίστηκε όσο πρόλαβε να ζήσει.<br /><br />Θέλω να τσιμπήσω τον Αρποκράτη με δύναμη στο χέρι, και αυτός να συνεχίσει να μου γνέφει για να σωπάσω, και να τον τσιμπάω, και να τον τσιμπάω, και να τον τσιμπάω γελώντας ακατάπαυστα, πιωμένος.<br /><br />Θέλω να βυζάξω ρώγες που δε βύζαξα ποτέ, να χαϊδέψω ζεστά, υγρά αιδεία που μόνο ονειρεύτηκα, να φέγγουν με γαλάζιες αποχρώσεις κάτω απ' το φεγγάρι της ερήμου και να είμαι απλά ένα ταπεινό, μικροσκοπικό τσακάλι μπρος τους.<br /><br />Θέλω να πιω μέχρι να πονέσω ολόκληρος, να βρίζω τον εαυτό μου για μήνες και μόλις τα χέρια σταματήσουνε να τρέμουνε και τα πόδια με ξαναβαστήξουνε να συνεχίσω, να κάνω κωλοδάχτυλο στον Ουροβόρο και να προσποιηθώ ότι δε με νοιάζει που δάυτος θα με καρφώνει με τα φιδίσια μάτια του, κάνοντας τσιμπούκι στην ουρά του την ίδια στιγμή.<br /><br />Θέλω να δω, τέλος, πώς θα είναι το τελευταίο ποτήρι στην πιο απομακρυσμένη γωνιά του σύμπαντος, το τελευταίο ποτήρι απ' τη βότκα που θα αφιερώσει κάποιος τρίτος, άγνωστος σε μένα, σε κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο, που εγώ δε θα χω γνωρίσει ποτέ, και πίνοντας το ποτό αυτό, να κατανοήσω το ότι τον γνώριζα πάντα πριν καν πεταχτώ από κάποια μήτρα. Κάπου, κάποτε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-1867766352899501320?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-88955234960447825492010-07-07T07:16:00.000-07:002010-07-07T07:20:49.464-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDSMVVzYYcI/AAAAAAAACRA/lixyb8uKtYo/s1600/DSC04485fg.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 310px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TDSMVVzYYcI/AAAAAAAACRA/lixyb8uKtYo/s320/DSC04485fg.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491168143929270722" border="0" /></a><br />Δίχως φάρδερ αντού και με καλοκαιριάτικες καϊλες, το δεύτερο μέρος της εκπληκτικής συλλογής "Crocodile Boozedications", βραβευμένης σε σχετικά φεστιβάλ μουσικομαζέματος του εξωτερικού.<br /><br />http://www.mediafire.com/?xqyt2n4hzjz<br /><br />Έχει μέσα Dozer, Abramis Brama, Motorhead και λοιπούς, για την αλκοολοκατανάλωση του πράματος, καθώς όλοι μας αγαπάμε την αντρίκια μουστακέικη rock, έχει Death In June για τη καψοκαϊλα του πράματος, έχει blues-o-κόμματο από Danzig, έχει Lungfish (περίμενε κανένας να ΜΗΝ έχει;), έχει και Allerseelen και GG Allin για την ανωμαλία της εποχής.<br /><br />Ενδώστε και καλές καταναλώσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8895523496044782549?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-69108139699184769002010-07-03T17:30:00.000-07:002010-07-03T18:26:07.326-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TC_WL3hLuAI/AAAAAAAACQQ/gI-anonlpcc/s1600/ept_sports_sow_experts-628271886-1278189841.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 195px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TC_WL3hLuAI/AAAAAAAACQQ/gI-anonlpcc/s320/ept_sports_sow_experts-628271886-1278189841.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489841970157959170" border="0" /></a><br />Βαριέμαι το ποδόσφαιρο. Διόρθωση: βαριέμαι να βλέπω μπάλα. Σπανίως, θα υποκύψω στα θέλγητρα ενός διαφημιζόμενου ως "ματς-φωτιά", "ματς-τιτανομαχία", "ματς-χυμένα έντερα και βγαλμένα μάτια", αλλά μόνο για ομάδες του εξωτερικού.<br />Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή δικαιολογία στην ηλίθια ερώτηση, "Γιατί πίνεις τόσο;".<br /><br />"Μα, γιατί πίνεις τόσο;"<br />"Ε, δε βλέπεις; Έχει ΑΓΩΝΑ! ΜΑΤΣ!"<br />"Ααααααα, έτσι πέστο".<br /><br />Όποτε δε μας προδίδουν τα δηλητηριασμένα μας σώματα και η μισοδιαλυμένη συλλογική μας νοημοσύνη των μυρμηγκιών, μαζευόμαστε όλα τα αδέσποτα των βουνών και ενδίδουμε στη πρακτική εφαρμογή του κλωτσοσκουφίου. Με παραπάνω των απλά "καλών" αποτελεσμάτων, ενίοτε. Ο χλωροτάπητας είναι σα πίπουλο, όταν έχεις μάθει από μικρός στη τσιμεντοαλάνα.<br /><br />Το Μουντιάλ φέτος το χω παρακολουθήσει με μανία. Δε ξέρω ακόμα γιατί. Γελάω ασυναίσθητα με τις παπαρολογίες περί "γιορτής"- παπάρια γιορτή είναι.<br />Γιορτή από σαραντάρες και σαραντάρηδες πρώην συμμαθητές. Που περιμένει ο ένας να ακούσει την κατάντια του άλλου, μέχρι να βγει ο λιγότερο αποτυχημένος.<br /><br />"Μα ναι, ο Λάκης δουλεύει σε πολυεθνική, βγάζει αρκετές χιλιάδες ευρώ το χρόνο"<br />"Ναι, ε;"<br />(0-1)<br />"Ακούγεται όμως ότι είναι ακόμα παρθένος..."<br />"ΝΑΙ, Ε;;;"<br />(1-1)<br />"Τον κατατρέχει κι αυτή η αρρώστια..."<br />"SCORE!"<br />(2-1, στο 85')<br /><br />Ίσως ήταν το απόλυτο τίποτα της καθημερινότητας. Ίσως το απόλυτο Παν που απαιτούσε κι άλλο κομματάκι στο ψηφιδωτό της δράσης-μη δράσης. Ίσως απλά ήθελα να δω μπάλα, αυτή τη περίοδο.<br />Τώρα, να εκμυστηρευτώ δίχως φόβο και με το πάθος του πρώην μετανιωμένου αλογοκλέφτη και νυν ερημίτη πιστό στο λόγο του Χατζαμπάμπα, αυτό που απ' τα συμφραζόμενα εκτοξεύει την ουρά του ακριβώς μέσα στο πρόσωπο της οποιασδήποτε προσπάθειας για άρμεγμα κάποιου λογικού νοήματος: είμαι άσχετος από ομάδες και παίκτες. Ξέρω μόνο κάποια παλαιά στάνταρ, καθώς και μερικά νέα ονόματα που, αν έχεις εθιστεί στην κατανάλωση εκμαυλιστικών προς τον εγκέφαλο ακτίνων προερχόμενων εκ του λεγόμενου και "χαζοκουτίου" (κάθε κουτί είναι ό,τι πάρουμε απ' αυτό ή βάλουμε μέσα του), σίγουρα θα γνωρίσεις ακόμα και από διαφημίσεις σαμπουάν ή κολώνιας. Δε με ένοιαζε ιδιαίτερα καμία εθνική λοιπόν, πόσο μάλλον η δικιά μας.<br /><br />Απ' την αρχή της "γιορτής", και στην 15η μπύρα, με τον συνοδοιπόρο εις το ballwatching Γιώργο είχαμε αποφασίσει να στηρίξουμε κάποια αφρικάνικη ομάδα. Του πούστη. Θαύματα γίνονται. Ειδικά απ' τη στιγμή που πήρα πρέφα ότι η Γαλλία δε θα παίξει σε αυτό το μουντιάλ με τίποτα τη μπάλα που μπορεί όταν θυμάται ότι ο κώλος της δεν είναι πουπουλένιος (απογοήτευσης μόνο και μόνο για τον σημαδεμένο άγγελο του θανάτου που φέρει το όνομα Ριμπερί- οι άλλοι ας περιμένουν σε 4 χρόνια μπας και παίξει και ο Σισέ καθόλου), όπως και η Αγγλία (δεν είδα πουθενά τον Φέρντιναντ, και ο Ρούνευ είναι Ρούνευ αλλά όχι 11-αδα), αποφάσισα ότι θα στηρίξω κάτι μεταξύ Ακτής Ελεφαντοστού, Νιγηρίας ή Γκάνας, ταυτόχρονα, δε, είδα μια ωραία προοπτική στην Αργεντινή, τουλάχιστον ό,τι έδειξε στα αρχικά της παιχνίδια, το ίδιο και η Ισπανία που παίζει τρελά, παρανοϊκα με τις εμπνεύσεις που κατεβάζει η γκλάβα των παικτών-τορεαδόρ της.<br /><br />"Η Κορέα έχει φορμαρισμένη ομάδα φέτος, λένε"<br />"Θεέ και Κύριε!"<br /><br />Τι σχέσει έχει ένας σχιστομάτης με μια ποδοσφαιρική μπάλα;<br />Αν αυτή η μπάλα δε βρίσκεται μέσα σε μια οθόνη και ο Ασιάτης δεν ελέγχει τους παίκτες με χειριστήριο, τότε καμία.<br />Όπως και οι Έλληνες. Δε θα'πρεπε να επιτρέπουν στη χώρα μας να διασύρεται κι άλλο, με αυτό το τρόπο.<br /><br />Εν τέλει, δυστυχώς άλλη μια φορά βγήκα σωστός για τους αραπάδες και τον τρόπο που παίζουν: εξαίσιοι αθλητές, μπορούν να τρέξουν απ' τη μία άκρη του γηπέδου στην άλλη, αλλά κάπου εκεί τελειώνει και το παραμύθι. Δε ξέρω αν κάποιος τους είπε ότι η μπάλα είναι στη πραγματικότητα η Λευκή Θεά του Θανάτου οπότε πρέπει να τη κλωτσήσουν όσο πιο μακριά και όσο πιο άτσαλα γίνεται, αλλά σίγουρα θα'πρεπε να υπάρχει κάτι παραπάνω, διάολε. Τι να το κάνεις αν ολόκληρη η ομάδα σαλαγάει σα τσητάχ με τετζέρια δεμένα στην ουρά και αν μπορούν να κολλήσουν τη μπάλα στα πόδια με ψαρόκολλα, αν δε μπορεί να υπάρξει η στοιχειώδης συνεργασία μεταξύ τους;<br /><br />Το παιχνίδι της Γκάνας με την Ουρουγουάη το δειξε αυτό ξεκάθαρα. Έβλεπα στα πέναλτυ τους Γκανέζους να προσεύχονται στο Πνεύμα και να τρέμουν από ιερό δέος. Αξίζανε τη νίκη, διότι αυτά τα πλάνα μου θύμισαν μετά από πολύ καιρό τι σημαίνει στη πραγματικότητα το ποδόσφαιρο- και όχι μόνο αυτό, αλλά και οποιοδήποτε άθλημα "ευγενές"<br /><br />"Ευγενές" όχι ως προς το πόσες μύτες δεν αιμοραγούν, αλλά ως προς το πόσο ανεβάζει τη θέληση του ανθρώπινου όντος για να αφήσει ένα στίγμα σε έναν αόρατο μαυροπίνακα της Πράξης. Του να ζήσει και να καταφέρει κάτι.<br /><br />Αλλά τι τα θες.<br />Τη στέλνανε οι μαύροι τη μπάλα στου διαόλου τη κωλοτρυπίδα.<br /><br />Σήμερα, η Γερμανία ισοπέδωσε την Αργεντινή με 4-0.<br />Γερμανικό ποδόσφαιρο: ένας τύμβος στο Δημόσιο Υπάλληλο του Γηπέδου.<br />Δε θα είμαι άδικος, μεγάλοι παίκτες έχουν ξεπεταχτεί απ' το λαό των πρώην Εβραιοφάγων και νυν Ελληνοφάγων για τους γκρινιάρηδες ή έχοντες τα ζώα τους αργά, και μένουν πιστοί στη στρατηγική τους ο κόσμος να χαλάσει- λες και οι πάσες που αλλάζουν είναι προδιαγεγραμμένες.<br />Αλλά αυτό που παίζουν δεν είναι το ποδόσφαιρο που αγαπάω, είναι αναπαράσταση από σουμπούτεο.<br /><br />"Ο Μπάλακ μένει στάσιμος στη μέση περιοχή, το τεράστιο δάχτυλο από πάνω του τον σπρώχνει με δύναμη, η μπάλα εκτοξεύεται στον επίσης ακίνητο Σβαϊνστάιγκερ, το τεράστιο δάχτυλο τον χτυπάει και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα!"<br /><br />Απ' την άλλη, οι Αργεντίνοι καλόμαθαν με όλη τη διαφήμιση και το πανικό για τη πάρτη τους, και τις προβλέψεις περί νίκης τους στο τελικό της διοργάνωσης. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι το μεσημέρι παρατηρούσα ένα μάτσο νερόβραστα κωλοπαίδια των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία των σουτ έμοιαζε με αγώνα μεταξύ Τρίτης Δημοτικού Καρδίτσας και Τετάρτης Δημοτικού Πολυνερίου. Ο Μέσι, επίσης, κύριοι εκφωνητές και ομιλητές και δημοσιογράφοι, ναι, μπορεί να παίξει υπέροχη μπάλα αν του καθίσει, αλλά δε μπορεί να κρατήσει μια ομάδα μόνος του. Ούτε να περάσει μια αντίπαλη ομάδα μόνος του. Αν θυμάστε καλά, κάποιος άλλος το χε' κάνει αυτό με τη φανέλα της Αργεντινής, που πλέον κάθεται στο πάγκο, φοράει κοστούμι, αφήνει γενειάδα παιδεραστή και είναι η μασκότ του φετινού μουντιάλ.<br /><br />Τουλάχιστον ο γερο-Μαραντόνα δεν έβαλε μέσα τον Βερόν να παίξει.<br />Ο οποίος πριν αρκετά χρόνια, ήταν και γαμώ τους παίχτες.<br />Μετά απλά πήγε 35.<br /><br />Αλήθεια, δε ξέρω τι άλλο να γράψω για το Μουντιάλ, πέραν του ότι θα με ενδιέφερε να το δω ως το τέλος. Φάγαμε το γάιδαρο. Νομίζω πως βαρυστομαχιάσαμε, μα κάπως θα βρούμε χώρο. Το τσιγάρο τελειώνει, προβλέψεις δε με ενδιαφέρει να κάνω, θα'θελα απλά να μη δω φέτος τη Γερμανία να σηκώνει κούπα. Οι μουρλοί της Ισπανίας πρέπει να τους τσακίσουν. Ειδάλλως οι βάρβαροι της Ουρουγουάης με τον Φορλάν. Δε ξέρω.<br /><br />Όβερ και άουτ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6910813969918476900?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-7081980348764061302010-06-30T17:47:00.000-07:002010-06-30T17:57:19.231-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvl-E37HHI/AAAAAAAACQI/gwxxWc_bvls/s1600/trapoulaaaaaaaaa.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvl-E37HHI/AAAAAAAACQI/gwxxWc_bvls/s320/trapoulaaaaaaaaa.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488733425504033906" /></a><br /><div> Αυτό το κείμενο</div><div>είναι ένας άτσαλος</div><div>γεμάτος σβουνιές βωμός λεκτικός</div><div>κατά πάσα πιθανότητα αχρείαστος</div><div>για τους καλούς φίλους</div><div>που δε φορτώνουν</div><div>προβλήματα πάνω μου</div><div>ενώ γω μεθυσμένος</div><div>το κάνω συχνά</div><div>σε αυτούς.</div><div><br /></div><div>Για τις ωραίες στιγμές</div><div>που καθόμαστε</div><div>αμίλητοι όλοι</div><div>νεκρική σιωπή</div><div>και ακούμε</div><div>Sunn O)))</div><div>λες και είναι</div><div>καινούρια ανακάλυψη</div><div>στη μουσική</div><div>τόσα χρόνια μετά.</div><div><br /></div><div>Για τις όσες φορές</div><div>ο Αλέξης</div><div>χτύπαγε ρυθμικά</div><div>το πόδι του στο πάτωμα</div><div>του Γιώργη</div><div>ακούγοντας Alice in Chains</div><div>ενώ ήταν τόσο</div><div>μακριά αυτοί</div><div>απ' το μουσικό του</div><div>σύμπαν.</div><div><br /></div><div>Για όσες φορές</div><div>μια γυναίκα μας</div><div>έκανε να τσακωθούμε</div><div>και εν τέλει</div><div>να διώξουμε</div><div>τους αιρετικούς</div><div>τους φονιάδες</div><div>απ' το τόσο</div><div>σημαντικό μας</div><div>club.</div><div><br /></div><div>Για όσες φορές </div><div>τους τα'πρηξα</div><div>με τα σαπισμένα μου δόντια</div><div>και τα πονεμένα μου</div><div>εσώτερα όργανα</div><div>((λες και αυτοί</div><div>δεν υποφέρανε σιωπηλά</div><div>κάθε μέρα))</div><div>και όσες φορές</div><div>ευγενικά</div><div>φύγανε απ' το σπίτι μου</div><div>δίχως να πουν τίποτα</div><div>επειδή </div><div>βρώμαγε απερίγραπτα</div><div>απ' τις σαπισμένες κάλτσες μου</div><div>με δέρμα πλέον</div><div>ψόφιας φάλαινας.</div><div><br /></div><div>Για όσες φορές</div><div>περπατήσαμε</div><div>κόκκαλο</div><div>στο πεζόδρομο</div><div>και μοιραστήκαμε</div><div>την αηδία</div><div>για το</div><div>"μέσο άνθρωπο".</div><div><br /></div><div>Για όσες φορές</div><div>αν τύχει να διαβάσουν δαύτες</div><div>τις λεξεις</div><div>θα χαμογελάσουν αμήχανα</div><div>και θα τα θεωρήσουν όλα αυτά</div><div>αμήχανα</div><div>ανούσια</div><div>όπως κι εγώ</div><div>τώρα που τα γράφω.</div><div><br /></div><div>Είναι πανέμορφο</div><div>να ξέρεις</div><div>πως όσους</div><div>αγαπάς</div><div>στ'αλήθεια</div><div>θα τους χάσεις</div><div>στο άμεσο</div><div>μέλλον.</div><div><br /></div><div>Χτίζεις έτσι</div><div>χαρακτήρα</div><div>μια Βαβυλώνα</div><div>με μαύρα</div><div>σαπισμένα</div><div>θεμέλια.</div><div><br /></div><div>Τι είναι άλλωστε</div><div>περισσότερο αιώνιο</div><div>πέραν της</div><div>άλγεβρας </div><div>της ανάγκης;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-708198034876406130?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-68979192116094536592010-06-30T17:37:00.000-07:002010-06-30T17:46:48.972-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvj24bEL4I/AAAAAAAACQA/luQtr_cFNZw/s1600/gaaaaaaaaa.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvj24bEL4I/AAAAAAAACQA/luQtr_cFNZw/s320/gaaaaaaaaa.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488731102879428482" /></a><br /><div>Στη τηλεόραση</div><div>έχει ένα</div><div>ξυρισμένο</div><div>αρρενωπό</div><div>φραγκάτο</div><div>πετυχημένο</div><div>τύπο</div><div>να λέει:</div><div><br /></div><div>"Πρώτη φορά</div><div>κάνω σεξ</div><div>ξεμέθυστος".</div><div><br /></div><div>Σκέφτομαι ότι</div><div>αν είναι</div><div>μια φορά μαλακία</div><div>να θεωρείς τις σούρες σου</div><div>ιερές και ιδιαίτερες,</div><div>είναι εκατό φορές</div><div>πιο χυδαίο</div><div>να τις κάνεις προϊόν</div><div>του τίποτα</div><div>της ανορεξικής φύσης</div><div>του εγώ σου.</div><div><br /></div><div>Υπάρχουν θαρρώ</div><div>τρεις κατηγορίες ανθρώπων.</div><div><br /></div><div>Αυτοί που πίνουν</div><div>από αδυναμία.</div><div><br /></div><div>Αυτοί που πίνουν</div><div>για να προσποιηθούν ότι έχουν</div><div>αδυναμία.</div><div><br /></div><div>Αυτοί που πίνουν</div><div>για να ηρεμήσουν</div><div>την αντίληψή τους.</div><div><br /></div><div>Ο μέγιστος κανόνας</div><div>είναι</div><div>να δέχεσαι τις συνέπειες </div><div>της κατάχρησής σου.</div><div>Οι κλαψιάρηδες</div><div>είναι απλά</div><div>αχρείαστοι.</div><div><br /></div><div>"Σ'αγαπώ"</div><div>"Δεν αγαπάς εμένα</div><div>μα τον εαυτό σου</div><div>που δε πίνει</div><div>επειδή είναι μαζί μου"</div><div>λέει στη σειρά αυτή</div><div>στη τηλεόραση</div><div>η γκόμενα</div><div>στον αγαπητικό της.</div><div><br /></div><div>Μα ποιος τις πιστεύει</div><div>αυτές τις μαλακίες;</div><div><br /></div><div>"Μη πίνεις</div><div>είσαι άρρωστος"</div><div>"Άντε γαμήσου</div><div>θα πιω όσο θέλω"</div><div>είναι πολύ μουρτζούφλικια</div><div>για τα ματάκια μας</div><div>άραγε</div><div>αυτή η απλή</div><div>αλήθεια;</div><div><br /></div><div>Τώρα ο τύπος</div><div>αφού έφαγε τόνγκα</div><div>απ' τη γκόμενα</div><div>το παίζει μεθυσμένος </div><div>σε βαθμό υστερίας</div><div>κάθεται κάτω απ' το παράθυρό της</div><div>και γδύνεται και της φωνάζει.</div><div>Τι μαλακίες είναι αυτές;</div><div>Ποιος τα κάνει αυτά;</div><div>Ποιος τα χάφτει αυτά;</div><div><br /></div><div>Αν θες να κάνεις</div><div>τη κατάχρηση</div><div>φάση πενταήμερης</div><div>κάντο με στυλ</div><div>ειδάλλως </div><div>χάσου απ' τα </div><div>μάτια μας.</div><div><br /></div><div>Το τσιγάρο το δανεικό</div><div>σβήνει</div><div>βαριόμουνα να στρίψω</div><div>να'σαι καλά Αγγελική</div><div>για το καρκινοδάνειο.</div><div>Οι μπύρες όμως είναι ακόμα αρκετές.</div><div><br /></div><div>Η ίδια φαγούρα με τραντάζει ακόμα</div><div>15 χρόνια μετά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6897919211609453659?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-74350242069499824462010-06-30T17:31:00.000-07:002010-06-30T17:36:55.630-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCviKIdl1hI/AAAAAAAACP4/UAXWc-Ff8UM/s1600/booksssssss.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 220px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCviKIdl1hI/AAAAAAAACP4/UAXWc-Ff8UM/s320/booksssssss.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488729234579248658" /></a><br /><div>Η Τέχνη</div><div>είναι παζάρι</div><div>και </div><div>δημόσιες σχέσεις.</div><div><br /></div><div>Ακόμα και</div><div>να φτιάνεις μαλακίες</div><div>αν ξέρεις</div><div>τους ΣΩΣΤΟΥΣ</div><div>ανθρώπους</div><div>είσαι ταυτόχρονα</div><div>"πετυχημένος".</div><div><br /></div><div>Και έχει πλάκα</div><div>όσο πιο λέτσος</div><div>και αδιάφορος</div><div>προς τη Τέχνη είσαι</div><div>τόσο πιο πολύ</div><div>θες </div><div>μεγαλεία.</div><div><br /></div><div>Σου δείχνει αυτό</div><div>ότι το δήθεν "όνειρο"</div><div>ζει.</div><div>Καληνύχτα.</div><div><br /></div><div>Διότι λες ότι</div><div>αξίζεις τα μέγιστα</div><div>σε σχέση </div><div>με δαύτες</div><div>τις κατσαρίδες</div><div>δημοσίων</div><div>σχέσεων.</div><div><br /></div><div>Σκέφτεσαι ότι</div><div>έχεις περάσει</div><div>πολλά βράδια</div><div>άυπνος</div><div>και νηστικός</div><div>από επιλογή καθαρά</div><div>για να </div><div>παράγεις μιαν απάτη</div><div>αλλά σε θεωρούν όλοι</div><div>κουράδα</div><div>βρωμιάρη</div><div>ρεμάλι.</div><div><br /></div><div>Και ο τάδε</div><div>της τάδε</div><div>ταυτόχρονα</div><div>με το να είναι</div><div>πεντακάθαρος</div><div>απροβλημάτιστος</div><div>δίχως προσπάθεια</div><div>και ιδρώτα</div><div>είναι το</div><div>"Μεγάλο Όνομα".</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Μετά</div><div>απλά γελάς</div><div>ξύνεις τον αφαλό σου</div><div>και λες απλά ότι</div><div>αν η ζωή είναι κοκκινόχωμα</div><div><br /></div><div>τότε γω τρώω</div><div>τους δικούς μου καρπούς</div><div>και όχι</div><div>τις κονσέρβες τους.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-7435024206949982446?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-21096465799340920232010-06-30T17:19:00.000-07:002010-06-30T17:29:53.760-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvflQclKUI/AAAAAAAACPw/e4keWu4cT_g/s1600/daniel-higgs5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvflQclKUI/AAAAAAAACPw/e4keWu4cT_g/s320/daniel-higgs5.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488726402044078402" /></a><br /><div>Η Βίβλος είναι ωραίο ανάγνωσμα</div><div>έχει σεξ</div><div>βία</div><div>ανωμαλία.</div><div><br /></div><div>Σα Χολυγουντιανή </div><div>ταινία.</div><div><br /></div><div>Πολλές ταινίες</div><div>πάω στοίχημα</div><div>εμπνεύστηκαν</div><div>από δαύτη.</div><div><br /></div><div>Κάθε φορά που</div><div>ένα ζευγάρι </div><div>μαθαίνει στα κούτσικά του</div><div>πώς λέγονται στ'αλήθεια</div><div>τα γεννετικά τους όργανα</div><div>σπάει το πέπλο</div><div>σκατίλας</div><div>της οργανωμένης θρησκείας</div><div>και έρχονται όλοιο</div><div>πιο κοντά</div><div>στην ουσία</div><div>της πίστης τους.</div><div><br /></div><div>Στη τηλεόραση έχει</div><div>ένα μάτσο μεσόκοπες</div><div>εβραιο-αμερικανίδες</div><div>που μιλάνε</div><div>όλη μέρα</div><div>για το σεξ.</div><div><br /></div><div>Θεέ μου</div><div>έτσι είναι τα</div><div>πράματα σήμερα;</div><div>Είμαι τόσο νέος ακόμα</div><div>μα η χώρα</div><div>στην οποία</div><div>σπαταλώ</div><div>ιδρώτα και λεφτά</div><div>προσπαθεί να γίνει</div><div>Αμερική.</div><div><br /></div><div>Ένας τύπος στη σειρά αυτή</div><div>πέταξε ένα τσιγάρο</div><div>κατά λάθος</div><div>στη πρωταγωνίστρια</div><div>με τη μεγάλη μύτη</div><div>και αυτή</div><div>μετά το "σοκ"</div><div>((το "σοκ</div><div>γελοία πράματα))</div><div>κατάλαβε ότι ο τύπος</div><div>ήταν</div><div>"πολύ σέξυ".</div><div><br /></div><div>Είμαστε ράτσα</div><div>δοσύλογη</div><div>και συμφεροντολόγα.</div><div><br /></div><div>Όσες φορές</div><div>έκαψα με τσιγάρο</div><div>γκόμενες</div><div>αυτές</div><div>έκλαιγαν</div><div>και με μισούσαν.</div><div><br /></div><div>Θεε μου</div><div>η πούτσα μου</div><div>ξαναπονάει μετά από</div><div>αρκετό καιρό</div><div>κάθε φορά</div><div>ταυτόχρονα</div><div>μαζί με το σφίξιμο</div><div>στη κωλοτρυπίδα</div><div>στη Βίβλο</div><div>τι κάνανε άραγε με τις</div><div>πούτσες τους;</div><div>εκτός απ' το να </div><div>γαμάνε τις ίδιες τους</div><div>τις κόρες</div><div>και να τους τιμωρεί</div><div>ο "Θεός"</div><div>μετά.</div><div><br /></div><div>Μια φορά</div><div>θυμάμαι</div><div>άκουγα τον Daniel Higgs σε δίσκο</div><div>"Say God" τον έλεγε το δίσκο</div><div>το ομώνυμο κομμάτι, δε,</div><div>ήταν 11 λεπτά</div><div>και επαναλάμβανε </div><div>ξανά και ξανά</div><div>την ίδια φράση</div><div>"Say God"</div><div>σε διαφορετικές προτάσεις</div><div>ταυτόχρονα έβλεπα στην τηλεόραση</div><div>μια διαφήμιση</div><div>επίμονη</div><div>με μαζασοκορσέδες</div><div>οι ίδιες ξερακιανές</div><div>ψεύτικες γκόμενες λέγανε </div><div>επί 11 λεπτά συνέχεια</div><div>"χάστε κιλά"</div><div>"χάστε κιλά"</div><div>σε διαφορετικές προτάσεις</div><div>υπέροχη σύμπτωση</div><div>αν ήταν σύμπτωση</div><div>δεν ήταν.</div><div><br /></div><div>"Είναι η ίδια τακτική</div><div>μάρκετινγκ</div><div>ακριβώς και για τα δύο"</div><div>έλεγε ο Κώστας</div><div>και είχε απόλυτο</div><div>απόλυτο</div><div>δίκιο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2109646579934092023?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-37529848561439015562010-06-30T17:02:00.000-07:002010-06-30T17:18:59.640-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvbqOezXWI/AAAAAAAACPo/sBT_ufRZjR8/s1600/TVTV.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvbqOezXWI/AAAAAAAACPo/sBT_ufRZjR8/s320/TVTV.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488722089369361762" /></a><br /><div>Κάθε φορά</div><div>που κάθομαι να ζωγραφίσω</div><div>με τα πενάκια μου</div><div>αισθάνομαι άβολα</div><div>άσχημος άντρας</div><div>αλλά δε ντρέπομαι</div><div>για τίποτα.</div><div><br /></div><div>Κάθε φορά </div><div>που κάθομαι να γράψω</div><div>με τα δάχτυλα-σφυριά μου</div><div>αισθάνομαι πανέμορφα</div><div>άντρακλας, Δαβίδ</div><div>αλλά ντρέπομαι</div><div>για όλα.</div><div><br /></div><div>Κάθε φορά </div><div>που κοιτάω τη συντριπτική</div><div>πλειοψηφία έργων</div><div>συμφοιτητών μου</div><div>πιστεύω ακράδαντα</div><div>ότι αυτοί θα πλουτίσουν</div><div>στο μέλλον</div><div>μα εγώ θα'χω σχεδιάσει</div><div>με περισσότερη ουσία</div><div>συναίσθημα.</div><div><br /></div><div>Κάθε φορά </div><div>που διαβάζω</div><div>έργα συνομήλικων, νέων γραφιάδων</div><div>ενίοτε αποσπάσματα</div><div>ήδη εκδιδόμενα σε βιβλία</div><div>πιστεύω ακράδαντα</div><div>ότι με κοροϊδεύουν</div><div>και τους βαριέμαι</div><div>ακίνδυνοι</div><div>προβλέψιμοι.</div><div><br /></div><div>Μετά κοιτάω τα σχέδιά μου</div><div>και μου αρέσουν ακόμα</div><div>όσος καιρός και να</div><div>περάσει</div><div>ενώ με τα κείμενα</div><div>τα σιχαίνομαι</div><div>μου φαίνονται </div><div>νεκρά</div><div>άδεια</div><div>ανούσια.</div><div><br /></div><div>Διότι ίσως</div><div>τα σχέδια δε με νοιάζουν τόσο</div><div>ενώ οι λέξεις</div><div>με ιντριγκάρουν</div><div>τόσα χρόνια ακόμα.</div><div><br /></div><div>Πρέπει να σκάβω πολύ</div><div>με τις ώρες</div><div>στο φρέσκο χώμα</div><div>για να βρίσκω τους</div><div>καρπούς τους</div><div>και να τους ταξινομώ</div><div>να τους βάζω σε σειρά.</div><div><br /></div><div>Μετά θυμάμαι ότι</div><div>ασχέτως πόσο</div><div>ενδιαφέρουσα</div><div>ζωή είχα</div><div>ως τώρα</div><div>είμαι ακόμα</div><div>πολύ νέος</div><div>για να πω</div><div>κάτι</div><div>ουσιώδες.</div><div><br /></div><div>και οι καταχρήσεις</div><div>και η ρεμαλοσύνη</div><div>έχουν δύσει</div><div>απ' τη δεκαετία του '60</div><div>'70 πες ως τα τέλη της.</div><div><br /></div><div>Αφού γράφω που γράφω</div><div>ας το γύρναγα</div><div>στην επιστημονική φαντασία</div><div>ό,τι μαλακία θες</div><div>αποκτά υπόσταση</div><div>μέσα στους δικούς σου κανόνες</div><div>μα για να φτιάσεις</div><div>εικονικό κόσμο</div><div>πετυχημένα</div><div>πρέπει να χεις</div><div>απέραντη γνώση του</div><div>ήδη υπάρχοντα.</div><div><br /></div><div>Δεν έχω.</div><div><br /></div><div>Ο μόνος κόσμος</div><div>που ξέρω</div><div>είναι ό,τι μοιρολατρεί</div><div>στην άκρη της γλώσσας μου</div><div>ό,τι μου ιντριγκάρει</div><div>τις κόρες των ματιών</div><div>ό,τι μου διαπερνάει</div><div>τα τούμπανα των αυτιών</div><div>ό,τι πιάνω</div><div>με τις άκρες των δαχτύλων.</div><div><br /></div><div>Και αν μύριζα κιόλα</div><div>θα έλεγα περήφανα</div><div>"ό,τι μου γαργαλάει</div><div>τα μπαρουτοκαπνισμένα μου</div><div>ρουθούνια"</div><div>ή κάτι παρόμοιο</div><div>ψευτοκουλτουριάρικο.</div><div><br /></div><div>Αυτά δεν επαρκούν</div><div>για τα όσα θέλησα ποτέ</div><div>να γράψω</div><div>από μικρός.</div><div><br /></div><div>Το να φτιάνεις </div><div>το οτιδήποτε</div><div>είτε είναι βάρκα</div><div>από ξύλο</div><div>είτε ένα ποίημα</div><div>είτε ένας πίνακας</div><div>έχει σχέση </div><div>κυρίως</div><div>με τα αρχίδια </div><div>και τη ξερή σου</div><div>κεφάλα</div><div>και όχι με τα σαλόνια</div><div>τα σχολεία</div><div>και τη δήθεν</div><div>μόρφωση.</div><div><br /></div><div>Μετά θυμάμαι ότι η "Τέχνη"</div><div>είναι μια παρωδία.</div><div><br /></div><div>Και ο δημιουργός</div><div>ένα κορόιδο</div><div>ένα μηδενικό</div><div>ένα ζερό.</div><div><br /></div><div>Και ότι έχεις ανάγκη</div><div>ή καθήκον</div><div>να είσαι ειλικρινής</div><div>και ασυμβίβαστος</div><div>στα βιώματά σου.</div><div><br /></div><div>Να χεστούν οι κωλόγεροι</div><div>και όταν γεράσουμε μεις</div><div>θα πέσουμε</div><div>ή θα χεστούμε</div><div>ένα απ' τα δύο</div><div>ο νόμος του αρπακτικού μας</div><div>σύμπαντος.</div><div><br /></div><div>Αλλά ως τότε</div><div>έχουμε χρέος</div><div>να νιώθουμε την ίδια φαγούρα</div><div>κάθε μέρα</div><div>που μας καλεί</div><div>να υψώνουμε ανάστημα</div><div>απέναντι στο σήμερα</div><div>και σε μας τους ίδιους</div><div>η αίσθηση του ότι</div><div>όσο μικρός και να'σαι</div><div>σε σχέση</div><div>με το πλανήτη</div><div>τον "κόσμο"</div><div>η μικροσκοπική</div><div>απειροελάχιστη</div><div>σκατούλα που θα αφήσεις</div><div>θα'ναι απολύτως </div><div>αδιαμφισβήτητα</div><div>ειλικρινής.</div><div><br /></div><div>Και όταν τα φέρει έτσι</div><div>η ζωή</div><div>και συλλογιέσαι ότι</div><div>έχασες </div><div>κάθε αγώνα</div><div>που ξεκίνησες</div><div>αν μη τι άλλο</div><div>θα αισθάνεσαι</div><div>υπέροχα</div><div>που πάλαιψες</div><div>και δεν έμεινες αμέτοχος</div><div>απέναντι</div><div>στο κάλεσμα </div><div>της αγέλης</div><div>των βρωμόσκυλων</div><div>που είναι</div><div>εσύ</div><div>και ο</div><div>εαυτός σου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-3752984856143901556?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-51592104305648501312010-06-30T16:24:00.000-07:002010-06-30T17:02:14.837-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvS1VRxP9I/AAAAAAAACPg/onB0Rwxlyd0/s1600/eliasasssssssss.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 207px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCvS1VRxP9I/AAAAAAAACPg/onB0Rwxlyd0/s320/eliasasssssssss.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488712384567656402" /></a><br /><div>Ήμουνα 15</div><div>κοκαλιάρης και φοβισμένος</div><div>απ' το κόσμο</div><div>και παθιασμένα</div><div>προσπαθούσα να φτιάξω μύες</div><div>όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ</div><div>για να ξορκίσω</div><div>αυτή την αόρατη αίσθηση</div><div>απειλής</div><div>πάνω απ' τη κούτρα μου</div><div>που με κυνηγούσε</div><div>κάθε μέρα όλο και περισσότερο.</div><div><br /></div><div>Ο Μιχάλης πρέπει να'ταν</div><div>ο πρώτος που μου κόλλησε το μικρόβιο</div><div>στα 15 του είχε σώμα 30άρη</div><div>σχεδόν παραμορφωμένα</div><div>σμιλεμένο</div><div>αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μαζί</div><div>καθημερινά</div><div>την άρση βαρών</div><div>και κόμπλεξ</div><div>σε ένα βρώμικο</div><div>φτηνογυμναστήριο</div><div>γεμάτο από νταλικιέρηδες</div><div>μπράβους</div><div>και νταβατζήδες.</div><div><br /></div><div>Αυτός που το'χε</div><div>ήταν επίσης πρώην μπράβος</div><div>ούτε καν γυμναστής</div><div>και κοκορευότανε</div><div>ότι παλιά είχε φάει σφαίρα</div><div>ξυστά απ' το λαιμό</div><div>και επέζησε</div><div>από κωλοφαρδία.</div><div>Πλέον ήταν κοντόχοντρος</div><div>με μπάκα αξιέπαινη</div><div>έλεγε συνέχεια να τρώμε</div><div>σα βόδια κάθε πρωί</div><div>αυτά</div><div>κρέας</div><div>γάλα, χυμούς</div><div>και μπόλικο φυστικοβούτυρο</div><div>και το μεγαλύτερο</div><div>απόφθεγμα που ξεπήδησε</div><div>απ' τα βαριεστημένα, παρετημένα του χείλη</div><div>ήταν το, "Ο μεγαλύτερος εχθρός σου</div><div>είναι ο εαυτός σου".</div><div><br /></div><div>Είχε και μια πλάκα χρυσή</div><div>πάνω απ' το γραφέιο του</div><div>που έλεγε,</div><div>"Να σέβεσαι</div><div>μα να μην εμπιστεύεσαι".</div><div>Αυτό πάντα μ'αρεσε</div><div>ακόμα μ'αρέσει.</div><div><br /></div><div>Τα παιδιά του </div><div>ήταν τεράστια επίσης.</div><div>Ο γιος του πριν πάει φαντάρος</div><div>ήταν πάνω από 100 κιλά</div><div>και έμοιαζε ικανός</div><div>να σου ανοίξει τρύπα στο στήθος</div><div>με μια γροθιά μόνο.</div><div>Μετά το στρατό</div><div>γύρισε 40 κιλά ελαφρύτερος</div><div>και γεμάτος άγχος</div><div>και φοβίες.</div><div><br /></div><div>Η κόρη του είχε γεμίσει μύες επίσης</div><div>έχωνε ένα σκασμό κιλά</div><div>στις μπάρες</div><div>και τα σήκωνε</div><div>ιδρώνοντας και βγάζοντας</div><div>πολεμικές κραυγές</div><div>μουσάτου Σπαρτιάτη</div><div>ενώ ξεκοιλιάζει</div><div>τον εχθρό της πατρίδας.</div><div><br /></div><div>Ακόμα και το ροτβάιλέρ του</div><div>ήταν τεράστιο σα βούβαλος</div><div>απ' τα φάρμακα</div><div>συχνά πυκνά μαζεύονταν</div><div>3-4 πορτιέρηδες και έπαιζαν μαζί του</div><div>ενώ αυτό ήταν κλεισμένο</div><div>στη φωλιά του</div><div>στο μπαλκόνι</div><div>δίνοντάς του να δαγκάει μια σκούπα</div><div>και αυτό την έσπαγε στα δύο</div><div>απ, το ξύλο, απ' το κορμό</div><div>σαν οδοντογλυφίδα</div><div>δίχως να προσπαθεί καθόλου.</div><div><br /></div><div>Ντόπερ-μαν</div><div>τι ροτβάιλερ και μαλακίες.</div><div>Σκυλί-φονιάς.</div><div><br /></div><div>Μ'άρεσε εκεί</div><div>κανένας δε μ'ενοχλούσε</div><div>διότι ήμουνα απλά</div><div>μια ακτινογραφία ανθρώπου</div><div>παιδάκι</div><div>με μακρύ μαλλί</div><div>μπλουζάκι Iron Maiden αμάνικο</div><div>σαγιονάρες</div><div>και μια ιδέα τριχούλες</div><div>στο πηγούνι.</div><div>Κανένας δεν είχε χρόνο</div><div>να επικοινωνήσει με</div><div>έναν πιτσιρικά</div><div>όλοι θέλανε</div><div>να γίνουν Τιτάνες</div><div>να σκοτώσουν τους Ολύμπιους</div><div>της αντίπαλης γειτονιάς</div><div>και να βιάσουν</div><div>τις κόρες</div><div>των εχθρών</div><div>των αιρετικών.</div><div><br /></div><div>Μέχρι που μια μέρα</div><div>ο Μιχάλης σταμάτησε απότομα</div><div>να έρχεται στο γυμναστήριο</div><div>ήθελε να ξεκινήσει πολεμικές τέχνες</div><div>κικ-μπόξιν για τους αδαείς.</div><div>Ήμασταν απλά δυο μαλάκες</div><div>νεαροί</div><div>πιτσιρικάδες και αβέβαιοι για το μέλλον</div><div>και είχαμε ήδη βγάλει πόρισμα</div><div>ότι το σχολείο είναι χάσιμο χρόνου</div><div>άρα έπρεπε κάπως </div><div>να περάσουν οι μέρες.</div><div><br /></div><div>Παρήγγειλα απ' το γυμναστή</div><div>πρώην μπράβο</div><div>φάρμακα για φούσκωμα πανάκριβα</div><div>που δε μπορούσα να πληρώσω</div><div>και μετά έφυγα</div><div>την επόμενη μέρα</div><div>ακολουθώντας το Μιχάλη</div><div>στο κικ-μπόξιν</div><div>kick-boxing για τους αδαείς.</div><div><br /></div><div>Νομίζω ακόμα με περιμένει</div><div>με τα φαρμάκια </div><div>στην αγκάλη</div><div>Λυπηρός γερο-μπάσταρδος,</div><div>εικόνα γκρίζα του παλιού του εαυτού</div><div>μα ωραίος</div><div>ωραίος άντρας</div><div>με τα όλα του.</div><div><br /></div><div>Το κικ-μπόξιν</div><div>ή kick-boxing </div><div>ήταν ένα ναυάγιο.</div><div>Αυτός που είχε τη "σχολή"</div><div>εμφανίστηκε μια φορά</div><div>στους 2-3 μήνες</div><div>τελικά μάθαμε ότι απλά</div><div>διακινούσε ντρόγκια</div><div>και εκπαίδευε μπράβους</div><div>((πχ εμάς τους</div><div>νιούμπηδες))</div><div>για να παίζουν ξύλο</div><div>με άλλους μπράβους</div><div>για "περιοχές ισχύος"</div><div>στη πόλη.</div><div><br /></div><div>"Εγώ έχω από δω ως εδώ,</div><div>συ δίνεις κει ως εκεί,</div><div>γκέγκε;"</div><div><br /></div><div>Μας προπονούσε ένας μακρυμάλλης αγέλαστος</div><div>φονικός τύπος στο ξύλο</div><div>συχνά-πυκνά ξεχνιότανε</div><div>και μας έδερνε</div><div>μέχρι να ξεράσουμε στο μπάνιο</div><div>ή να ματώσουμε απ' τα αυτιά</div><div>μετά από κλωτσήδι στο κεφάλι</div><div>από νύχια ξεχασμένα να κοπούν</div><div><br /></div><div>και πάλι,</div><div>ο πούστης,</div><div>δε βάραγε με όλη του</div><div>τη δύναμη.</div><div><br /></div><div>Τελικά την έκανα κι από κει</div><div>δεν είχα το στομάχι</div><div>για παρανομίες</div><div>τέτοιου είδους, τελικά.</div><div>Ακόμα και σήμερα</div><div>το ίδιο χέστης είμαι</div><div>αλλά τουλάχιστον</div><div>το ξεχνάω πιο συχνά</div><div>από ποτέ, πλέον.</div><div><br /></div><div>Τελικά κατέληξα σ'ενα μικρό</div><div>φτωχογυμναστήριο που άνοιξε</div><div>στο δίπλα χωριό</div><div>ή "πόλη".</div><div>Το δούλευε ένας αμφιλεγόμενης</div><div>σεξουαλικότητας τύπος</div><div>λεπτός και με μπάκα</div><div>αγύμναστος</div><div>κανένα κύρος</div><div>μαζί με τους ηλικιωμένους</div><div>γονείς του</div><div>πολύ αγνοί άνθρωποι</div><div>απονήρευτοι</div><div>για το κόσμο γύρω τους.</div><div><br /></div><div>Οι πελάτες ελάχιστοι</div><div>παράδεισος</div><div>ντρεπόμουνα απίστευτα να αισθάνομαι</div><div>ότι υπάρχω ανάμεσα σε όλους</div><div>μέσα στα βάρη</div><div>και των ιδρώτα</div><div>το δικό μου και άλλων.</div><div>Πέρασαν χρόνια</div><div>είχα πέσει με τα μούτρα</div><div>στα 17 μου είχε ήδη</div><div>σωματότυπο 30άρη</div><div>μυώδους 30άρη</div><div>και ήθελα κι άλλο, κι άλλο,</div><div>δε κάπνιζα,</div><div>δεν έκανα καμία κατάχρηση,</div><div>ούτε μπύρα έπινα</div><div>ούτε σουβλάκι δεν έτρωγα.</div><div><br /></div><div>Στα 18 περπάταγα κορδωμένος</div><div>στο δρόμο</div><div>τρομακτικός άνθρωπος</div><div>με ξυρισμένο κεφάλι</div><div>και αξούριστα μούτρα</div><div>μπορούσα να σηκώσω καμιά 200αριά κιλά</div><div>στη πλάτη</div><div>αλλά πάλι κάτι έλειπε</div><div>συνέχιζα να φοβάμαι</div><div>το κόσμο</div><div>και έβλεπα σιγά σιγά</div><div>ότι όλος αυτός ο αγώνας</div><div>ήταν κούφιος</div><div>μαλακισμένος</div><div>ανούσιος.</div><div><br /></div><div>Είχα τις πρώτες μου προτάσεις</div><div>για να δουλέψω "πόρτα"<br /></div><div>μα χεζόμουνα πάνω μου</div><div>στην ιδέα της πολυκοσμίας</div><div>και ποιος ήμουνα εγώ</div><div>να λέω σε άλλους</div><div>"Εσύ δε μπαίνεις"</div><div>και ενίοτε</div><div>να παίζω ξύλο</div><div>για να αποδείξω σε τρίτους</div><div>ότι "αξίζω</div><div>να'μαι πορτιέρης";</div><div><br /></div><div>Μαλακίες.</div><div>Η αντρίλα</div><div>έπρεπε να'ναι </div><div>κάτι άλλο</div><div>απ'αυτό.</div><div><br /></div><div>Άλλωστε</div><div>ήμουνα τόσο δυνατός ώστε να σηκώσω</div><div>4-5 άντρες πάνω μου</div><div>μα ταυτόχρονα</div><div>τόσο αδύναμος</div><div>όσο κι ένα βρέφος</div><div>ανώριμος</div><div>πιτσιρικάς.</div><div><br /></div><div>Άρχισα τότε</div><div>να ενδίδω περισσότερο</div><div>στις ευτελείς απολαύσεις</div><div>τις "αδυναμίες" για τους πολλούς</div><div>να πάνε στο διάλο</div><div>οι "πολλοί".</div><div><br /></div><div>Ξαναπροσπαθησα </div><div>μετά από λίγα χρόνια</div><div>να μπω στα λούκια</div><div>της μπάρας</div><div>τα κατάφερα στην αρχή, πολύ αρχή</div><div>μα ο τρόπος ζωής μου πλέον</div><div>δε σήκωνε </div><div>πολλύ υγεία.</div><div><br /></div><div>Το τελευταίο γυμναστήριο που πήγα</div><div>το'χε ένας εύσωμος</div><div>καλοφροντισμένος νεαρός</div><div>ο "Ντάνη"</div><div>που είχε ακούσει λάθος</div><div>το όνομά του στην αρχή</div><div>και για μήνες </div><div>τον φώναζα</div><div>"Γιάννη".</div><div><br /></div><div>Το δούλευε μαζί με έναν άλλο</div><div>πυροσβέστη νομίζω</div><div>που φόραγε μέρα νύχτα</div><div>ένα καπέλο.</div><div><br /></div><div>Πιστεύω ότι</div><div>είχε μεγάλο μπιφτέκο</div><div>στη κεφάλα.</div><div><br /></div><div>Ωραίοι τύποι.</div><div>Μιλάγαμε όλη μέρα</div><div>για γκόμενες</div><div>ποδόσφαιρο</div><div>και ό,τι άλλο</div><div>κλισέ</div><div>μπορεί να φέρει στο μυαλό του</div><div>ένας άντρας.</div><div><br /></div><div>Αλλά ακόμη</div><div>η απειλή κρεμότανε</div><div>σα νεκρός αλογοκλέφτης</div><div>στο κούτελό μου</div><div>έχυνε ενώ ξεψυχούσε</div><div>κάθε βράδυ</div><div>πριν ξαναγεννηθεί το </div><div>επόμενο πρωί</div><div>γεννοβόλαγε μανδραγόρες</div><div>στις λίγες τρούχες</div><div>της κεφάλας μου.</div><div><br /></div><div>Το κόλπο ήτανε απλό</div><div>και κάποια χρόνια άρνησης</div><div>απλά περιορίζανε την</div><div>κατάσταση αυτή</div><div>καθ'εαυτή</div><div>αγκάλιασε τους δαίμονές σου</div><div>άστους να σουλατσάρουνε λεύτερα</div><div>σε ό,τι θεωρείς άγιο και πολύτιμο</div><div>διάλα και ξαναχτίσε</div><div>υποκλίσου σε άγνωστες θεότητες</div><div>μόνο και μόνο</div><div>για να τις φτύσεις τάλαρα</div><div>στη μάπα</div><div>το επόμενο πρωί.</div><div><br /></div><div>Οι γέροι θα μας τα πουν καλύτερα</div><div>για μαθήματα ζωής</div><div>και χαμένες ευκαιρίες.</div><div><br /></div><div>Μου τη δίνουν</div><div>οι περισσότεροι γέροι.</div><div><br /></div><div>Αλλά αν είναι να επιλέξεις</div><div>μεταξύ του</div><div>να γίνεις ρουκέτα</div><div>και να σβήσεις πρόωρα</div><div>στο χειμωνιάτικο ουρανό</div><div>και να ριζώσεις</div><div>στη γη</div><div>για αιώνες μέχρι να γίνεις</div><div>κουφάλα</div><div><br /></div><div>Ανάψτε μου </div><div>τη κωλοτρυπίδα</div><div>σήμερα κιόλας.</div><div><br /></div><div>Και αυτό</div><div>το λέει</div><div>ένας μεγάλος</div><div>χέστης. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-5159210430564850131?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-80045274127750437612010-06-29T18:29:00.000-07:002010-06-29T18:41:54.649-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCqeHmuMToI/AAAAAAAACPY/aiINZm_ywIQ/s1600/german_shepherd_dog_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 272px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCqeHmuMToI/AAAAAAAACPY/aiINZm_ywIQ/s320/german_shepherd_dog_1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488372949394935426" /></a><br /><div>Θα πρεπε να'μαι καουμπόης</div><div>να σαλαγάω με το πράσινο φουλάρι μου</div><div>σε μεταμεσονύχτια λειβάδια</div><div>με παπαρούνες να φτύνουν</div><div>κύκλάκια καπνού</div><div>άρρωστη γύρη-βενζίνα.</div><div><br /></div><div>Φαντάσου για λίγο.</div><div>Αν τα βιβλία είναι όντως</div><div>τα πιο θανάσιμα όπλα</div><div>πώς θα ήταν</div><div>σε μια αντίστοιχη</div><div>αναμέτρηση-πιστολίδι</div><div>μέχρι θανάτου;</div><div><br /></div><div>"Αργκχχ, Άσχημε Τζακσον,</div><div>παλιοκάθαρμα,</div><div>ξεφύλισσες πιο γρήγορα </div><div>τα "Σταφύλια της Οργής"</div><div>από εμένα-</div><div>θα τα πούμε στη Κόλαση!"</div><div><br /></div><div>Άσχημος Τζάκσον:</div><div>ο άνθρωπος που διαβάζει Στάινμπεκ</div><div>πιο γρήγορα και απ' τον ίσκιο του.</div><div><br /></div><div>Ή να ήμουνα μπαρόβιος</div><div>στο τελευταίο καζίνο της ερήμου,</div><div>στο μπαρ του καζίνο,</div><div>να τα πίνω κάθε βράδυ ως αργά</div><div>με ανδροειδή, μεταλλαγμένους,</div><div>μεταζητιάνους</div><div>και τσοπανόσκυλα με τσιπάκια AI</div><div>που καπνίζουν μανιωδώς στριφτά</div><div>γλύφουν με τις γλωσσάρες τους το ένα ποτήρι</div><div>ουίσκυ μετά το άλλο</div><div>και βρίζουν σα ταξιτζήδες σε </div><div>μποτιλιάρισμα.</div><div><br /></div><div>"Γεια σου, Ρεξ"</div><div>"Γάμα μας. Έχω νεύρα"</div><div>"Τι έγινε;"</div><div>"Έβγαλα σκουλήκια στο κώλο μου και με τρίβουν και με τσούζουν σα χίλιοι διάολοι. Φρέντυ! Το γνωστό!"</div><div>"Λυπάμαι που το ακούω"</div><div>"Χέστηκα. Έχεις φωτιά;"</div><div><br /></div><div>Αντ'αυτού</div><div>μασάω ινδικό ρύζι</div><div>και ρουφάω ζύθο</div><div>περιμένοντας δίχως ελπίδες</div><div>να νυστάξω αρκετά</div><div>κι απόψε</div><div>μέχρι να ξαναμασουλήσω ινδικό ρύζι</div><div>και να ξαναρουφήξω ζύθο</div><div>αύριο.</div><div><br /></div><div>"Ε, Ρεξ, σ'αρέσει ο Coolidge;"</div><div>"Γάμησέ μας, αστειάτορα. Θα μπεις all in σε αυτό το γύρο ή όχι;"</div><div><br /></div><div>Όχι απόψε, Ρεξ.</div><div>Ψιλονύσταξα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8004527412775043761?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-23856301958994091152010-06-29T15:50:00.000-07:002010-06-29T16:11:31.743-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCp5Xptxo9I/AAAAAAAACPQ/zsMzZl7Du5M/s1600/drinksss.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 239px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCp5Xptxo9I/AAAAAAAACPQ/zsMzZl7Du5M/s320/drinksss.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488332543146173394" /></a><br /><div>Πρέπει κανείς να'ναι παιδί της εποχής του.<div><br /></div></div><div>Παλαιότερα μπορούσες να βρεις μια γραφομηχανή</div><div>δίχως να ψάχνεις σε παλιατζίδικα</div><div>αλλά δε με ενδιέφερε</div><div>διότι ήμουνα πολύ πιτσιρικάς</div><div>για να με νοιάξει κάτι τέτοιο</div><div>και έγραφα σε χαρτί.</div><div><br /></div><div>Πλέον θα'θελα μία</div><div>που να λειτουργεί στην εντέλεια</div><div>και όχι αυτό το απολειφάδι</div><div>στο σαλόνι της γκόμενάς μου</div><div>το διακοσμητικό</div><div>μα δε μπαίνω στο κόπο να ψάξω καν</div><div>και γράφω πλέον σε πληκτρολόγια</div><div>και λιγότερο συχνά</div><div>σε χαρτί, ακόμα.</div><div><br /></div><div>Πιστεύω στη μυστικιστική</div><div>ενέργεια,</div><div>τη δύναμη του μέσου</div><div>πιστεύω πως άλλα παράγει</div><div>ο νους με το χέρι</div><div>και το μολύβι και το μελάνι</div><div>άλλα με το πληκτρολόγιο</div><div>άλλα με τα πλήκτρα </div><div>της γραφομηχανής</div><div>και άλλα </div><div>όταν γράφεις</div><div>με σπασμένα κλαριά</div><div>στη βρεμμένη άμμο</div><div>σε άδειες παραλίες </div><div>το καταχείμωνο.</div><div><br /></div><div>Ή ίσως ο νους</div><div>φτύνει τα ίδια</div><div>ξανά και ξανά</div><div>μα σου μεταφράζονται</div><div>διαφορετικά τελείως</div><div>αναλόγως το μέσο.</div><div><br /></div><div>Δε θα πρεπε κανείς να ρωτάει</div><div>"γιατί να γράψω"</div><div>είναι σα να ρωτάει</div><div>γιατί να δημιουργήσει</div><div>γιατί να εκφραστεί.</div><div><br /></div><div>Σιχαίνομαι αυτά τα</div><div>παιδικά συμπεράσματα</div><div>"παιδικά"</div><div>μέσα στην αυταπόδεκτη</div><div>οικουμενική τους ισχύ.</div><div><br /></div><div>Μα τι να κάνεις;</div><div>Λάθος είναι;</div><div><br /></div><div>Γράφεις και ζωγραφίζεις και σκαλίζεις</div><div>πέτρα ή ξύλο</div><div>ή απλά τη μύτη σου</div><div>επειδή</div><div>δεν έχεις άλλο τρόπο</div><div>να αισθανθείς</div><div>λιγότερο άχρηστος</div><div>ή ξένος</div><div>σε αυτό το τυφώνα</div><div>από ερεθίσματα</div><div>και εμπειρίες</div><div>που σου</div><div>επιβάλλανε.</div><div><br /></div><div>Και είμαι απόλυτος</div><div>και ξιπασμένος γι'αυτό</div><div>το συμπέρασμα</div><div>λες και έχω το δικαίωμα </div><div>στη μέση σχεδόν της</div><div>δεύτερης δεκαετίας</div><div>που αναπνέω από </div><div>χόμπυ.</div><div><br /></div><div>Χομπίστας αναπνευστής.</div><div><br /></div><div>Σταμάτησα να κουβεντιάζω</div><div>για καλλιτεχνίες</div><div>τη στιγμή που κούτσικος</div><div>περιέγραψα μια μέρα</div><div>στο πατέρα μου</div><div>ένα παλιρροϊκό κύμα</div><div>που είδα στη τηλεόραση</div><div>σαν "το Ποσειδώνα</div><div>με τα άσπρα του άλογα"</div><div>((ο αφρός, η ορμή</div><div>η δύναμη που διαλύει πολιτείες))</div><div>κι αυτός κουρασμένος</div><div>αξύριστος </div><div>μου είπε,</div><div>"Παράτα μας ρε Ηλία,</div><div>παλιρροϊκά κύματα και Ποσειδώνας</div><div>και μαλακίες"</div><div>και τότε ήξερα πως</div><div>μέχρι να καταλήξω στο μέλλον</div><div>μίζερος οικογενειάρχης</div><div>με κακομαθημένα κωλόπαιδα</div><div>και σκυλίσια ζωή,</div><div>θα γράφω στιχάκια</div><div>δίχως ουσία</div><div>και θα θέλω να τα</div><div>αφήσω να βγουν παραέξω</div><div>και να αισθανθώ</div><div>υπέροχος,</div><div>υπέρογκος.</div><div><br /></div><div>Στην εποχή του blog,</div><div>κάθε εκκεντρικότητα,</div><div>κάθε μαλακία του εγκεφάλου</div><div>αποκτά νόημα</div><div>και είσαι</div><div>ό,τι γράφεις.</div><div><br /></div><div>Κάποια στιγμή</div><div>μεταξύ άλλων</div><div>διάβασα Μπουκόβσκι</div><div>και πέρασαν χρόνια</div><div>μέχρι να κατανοήσω και να βιώσω</div><div>τη ποίηση και τη κρυμμένη του</div><div>ευαισθησία</div><div>και αργότερα άρχισα να κάνω πλάκα</div><div>με δαύτον</div><div>πίνοντας ο ίδιος</div><div>σα πούστης</div><div>και μιλώντας με άτομα</div><div>υπέροχα</div><div>που σήκωναν κωλοδάχτυλο</div><div>στους νόμους</div><div>της πολιτείας</div><div>και της ζωής</div><div>ενίοτε.</div><div><br /></div><div>Τότε γεννήθηκε η μαγεια.</div><div><br /></div><div>Δε πιστέυω ότι</div><div>ο δημιουργός</div><div>οφείλει να υποφέρει</div><div>ντε και καλά</div><div>ψυχαναγκαστικό κωλόψαρο</div><div>του ωκεανού</div><div>απαιτήσεων του πούτσου</div><div>τρίτων'</div><div>μελοδραματικές μαλακίες</div><div>ψευτοκουλτούρες πολλές φορές</div><div>από άνευρους κωλοέφηβους </div><div>στο νου</div><div>ή υπερδραματικές</div><div>πουστάρες</div><div>που αισθάνονται ότι όλος ο κόσμος</div><div>τους χρωστάει </div><div>ένα σαλιωμένο τσιμπούκι</div><div>επειδή μικρότεροι</div><div>σήκωσαν ένα φτυάρι </div><div>παραπάνω.</div><div><br /></div><div>Ο δημιουργός είναι εκεί</div><div>για να υπάρχει</div><div>έτσι,απλά</div><div>για να αμφιβάλλει</div><div>γα τον ίδιο του</div><div>τον εαυτό</div><div>και ίσως κάποτε</div><div>να συγκινήσει</div><div>μια καρδιά, </div><div>αν είναι τυχερός</div><div>και να γελάσει στο τέλος</div><div>ξύνοντας το πάνω του</div><div>χείλος ευχαριστημένα</div><div>ενώ ταυτόχρονα</div><div>θα φουντάρει</div><div>στο απόλυτο</div><div>υγρό</div><div>τίποτα</div><div>της κόλασης</div><div>που ο ίδιος</div><div>έφτιαξε</div><div>για αυτόν</div><div>με χαμόγελο</div><div>και πείσμα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-2385630195899409115?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-60599662363094446792010-06-28T18:23:00.000-07:002010-06-28T18:57:42.279-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TClLQ1UO5CI/AAAAAAAACPI/JTtAVuPc-TI/s1600/pictures-aegipan.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 276px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TClLQ1UO5CI/AAAAAAAACPI/JTtAVuPc-TI/s320/pictures-aegipan.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488000373489591330" /></a><br /><div>Είχε μια εκπομπή μεταμεσονύχτια σε μεγάλο κανάλι. Παρακολουθώ από συνήθεια. Αυτή η εκπομπή φωνάζει με μανία το ότι προβάλλει, με ηθοποιούς, αναπαραστάσεις αληθινών γεγονότων. Μάλιστα, στο τέλος, με κίτρινα γράμματα, μας πληροφορεί το τι έγινε στη συνέχεια, στα όσα δε πρόλαβε ο σκηνοθέτης να αποθανατίσει με τη κάμερά του. Παρακολουθώ από συνήθεια, αλλά θα ήμουνα μεγάλος ψεύτης αν δεν παραδεχόμουνα το ότι με έλκει αυτή η ανθρώπινη, εικονική μιζέρια. Στην εποχή μου, πολλοί έχουν δεχτεί αρκετές μιζέριες. Μέσα σε αυτούς, κι εγώ. Κι εσύ. Κι αυτός. Η κατάρα και η ευλογία της εποχής.</div><div><br /></div><div>Στο επεισόδιο αυτό, είχε μια σειρά από γκόμενες που καταλήξανε ότι της βίασε ο ίδιος μασκοφόρος. Ωραία απεικόνιση απ' το σκηνοθέτη. Συναισθηματικά ορθή. Με μπόλικο κόκκινο και πλάνα σε slow motion με ιδέες γεννητικών οργάνων ξεσκισμένες. Η πρωταγωνίστρια μάζεψε μια ομάδα επίλεκτων γκομενών βιασμένων και στο τέλος παγιδέψανε τον βιαστή, αφού ανακαλύψανε ότι ήτανε ένα ντελίβερυ μπόυ, σε ένα γκαράζ, και του σπάσανε τα μούτρα- τον σκοτώσανε με σφυριά και κατσαβίδια, όλες μαζί.</div><div><br /></div><div>Μ'αρέσει που το θέμα του βιασμού είναι ταμπού και μετά συμβαίνει στη μάπα μας. Σαν ψωλαράς-σέρνικος σίγουρα θα γούσταρα να μα'σταν ακόμα στις σπηλιές και να κοπάναγα με ροπάλια γκόμενες, σούρνοντάς τες στη σπηλιά-μεζονέτα μου για ρομαντικά δείπνα με πούτσα και σάρκα τρικεράτωψ. Μετά, ξεκινάς να νοιάζεσαι για το αντίθετο φύλο. Εκρήξεις στον εγκέφαλο. ΘΕΣ να διασφαλίσεις τη σιγουριά του ότι το έτερον ήμισύ σου θα είναι ασφαλέστατο- για να το διακορεύσεις με την ησυχία σου. Εκατομμύρια σπερματοζωάρια σκορπισμένα εδώ κι εκεί- αν είναι η γκόμενα μεθυσμένη, αυτό πιάνεται για βιασμός; Ή απλά για μαλακία εγκεφάλου γυναικείου; Η υπεραισιοδοξία για το πούτσο σου πιάνεται για "καλώς εννοούμενο προσόν του είδους" ή το παραγαμάς; </div><div>Υπέροχα δουλεύουμε. Υπέροχα επεξεργαζόμαστε το τίποτα μέσα απ' τις πούτσες και τα μουνιά μας- και παράγουμε και άλλο, ακόμα περισσότερο τίποτα. Τϊποτα- όπως κι εμείς, όπως και οι γερασμένες θεότητες-γονείς πριν από μας.</div><div>Ξεκολλάτε από δαύτα. </div><div>Αιχμηρά αντικείμενα. </div><div>Θα βάζατε μαχαίρια στο κρεβάτι σας, ενώ κοιμάστε;</div><div><br /></div><div>Θυμάμαι μια φορά που πήγανε να βιάσουνε τη μάνα μου σε ένα δρομάκι. Ήτανε με το αμάξι, την άρπαξε ο τύπος απ' το παραθύρι.</div><div><br /></div><div>"Έλα δω μωρή πουτάνα"</div><div><br /></div><div>Έβαλε μπρος και την έκανε.</div><div><br /></div><div>Το σύμπαν είναι μια πουτάνα. Με υγρό μουνί. Ό,τι γίνει εδώ, έχει ήδη γίνει πεντακόσιες χιλιάδες φορές εκεί και παραπέρα. Ό,τι μας χωρίζει, στη πραγματικότητα μας ενώνει μεσω των λεπτομεριών- αλλά είμαστε όλοι πολύ αρχίδια για να νοιαστούμε παραπάνω. Δε μας αδικώ. Μέσα σ'όλα, μέσα στα σκατά, είναι και οι μύγες. Τρώω με μεγάλη περηφάνεια ό,τι απομένει απ' τη Τεράστια Κουράδα για πάρτη μου. Και χαίρομαι που ακόμα μπορώ να τρώω.</div><div><br /></div><div>Πείτε αλήθεια, κι εσείς το ίδιο;</div><div>Ε;</div><div><br /></div><div>Με καταθλίβει η Πάτρα. Μου ρίχνει τις άμυνες.</div><div>Τα πρεζάκια χάμω ηρεμήσανε. Νομίζω ο τύπος βάραγε το κεφάλι της γκόμενάς του, ο Αλλάχ να τη κάνει, σε κάποιο έπιπλο, μέχρι αυτή να ηρεμήσει. Ελπίζω να ηρέμησε. Ή να τη σκότωσε. Δε ξέρω και δε με νοιάζει. Η ησυχία είναι ένα πειθήνιο σκυλί, αν το τιθασεύσεις αρκετά, για χρόνια, στη ζωή σου. Κάθε φράση πρέπει να'ναι καινούρια, και όμως, παραμένει το ίδιο παλιά και σκουριασμένη με πριν. Με πριν χρόνια. Αποτυχία. Μαλακία. Όταν μιλάς σα να'σαι 40-άρης ενώ σου μένουν λίγο λιγότερα από 20 χρόνια για να φτάσεις αυτό το τίτλο τιμής, ξέρεις ότι κάτι πάει στραβά. Λάθος βάσεις. Λάθος ερεθίσματα ίσως.</div><div><br /></div><div>Οι μπύρες τελειώσανε. Θέλω σα τρελός να πάω να αγοράσω κι άλλες, αλλά δε το κάνω. Όχι λόγω σεβασμού στη συγκάτοικο, και κατ' επέκτασην σύντροφο στο σεξ. Αλλά όλα είναι κλειστά εδώ πέρα. Πρέπει να περπατήσω. Μ'αρέσει να περπατάω τη νυχτιά μεθυσμένος. Αισθάνομαι παντοδύναμος. Αλλά όχι στη Πάτρα. Η Πάτρα μου ρίχνει τις άμυνες.</div><div><br /></div><div>Λίγες πατάτες φούρνου ακόμα.</div><div>Κακομαθημένο κωλόπαιδο, αυτό γίνομαι, κάθε φορά που έρχομαι δω πάνω. Με φροντίζουν δίχως αντάλλαγμα. Μ'αρέσουν τα βουνά μου. Δε με απογοητεύουν. Είσαι μόνος ενάντια σε όλους. Και κάνεις επιλογές επίπονες. Εδώ πέρα είναι όλα εύκολα.</div><div>Θέλω να κατέβω χωριό. Να κλαδεύω και να σκάβω και να κερδίζω το αλκοόλ μου.</div><div>Θα σας πω εγώ τότε.</div><div>Θα είμαι ο Χαμουραμπής και ο Χαμούρας ταυτόχρονα.</div><div>Θα ελέγχω και θα διατάσσω και θα κρίνω και θα γαμάω και δέρνω.</div><div><br /></div><div>Λίγες πατάτες φούρνου ακόμα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6059966236309444679?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-86156327560204057702010-06-28T12:01:00.000-07:002010-06-28T13:37:06.254-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCjxp8j-jnI/AAAAAAAACPA/x-bg3cif188/s1600/npN9k9WCvnUcTM3h3x.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 242px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCjxp8j-jnI/AAAAAAAACPA/x-bg3cif188/s320/npN9k9WCvnUcTM3h3x.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487901848884907634" /></a><br /><div>Στο σκοτάδι το χέσιμο αποκτά τελετουργική υφή. Δε μ'αρέσει. Είμαι τεμπέλης και προτιμώ να ξεφυλλίζω το οτιδήποτε, περιμένοντας την καφετιά ευλογία να χυθεί στη λιμνούλα του πορσελάνινου Ιορδάνη απ' αυτόν τον αργοπορημένο προσκυνητή. Θεέ μου, σιχαίνομαι τη Πάτρα. Η Πάτρα είναι ο διάολος. Περισσότερο και απ' τη Θεσσαλονίκη. Πολλοί πιστεύουν ότι είμαι ηλίθιος και μηδαμινά ταξιδεμένος που δε γουστάρω τη Σαλόνικα. Τουλάχιστον για το δεύτερο είναι πολύ σωστοί. Μα δε μπορώ το άναρχο μπάχαλο, πρασινοτσιμεντένιο με βούλες από πολιτισμό μεταφρασμένο σε δυο-τρία πέτρινα χάρχαλα σε κεντρικά σημεία. Δε ξέρω γιατί. Η Αθήνα με ενοχλεί επίσης, με αρρωσταίνει, μα μπορώ να κατανοήσω το σούσουρό της. Η Αθήνα είναι ολόκληρη μια Φασαρία. Είναι η avatara της μπίχλας και του θορύβου και όλα είναι γραμμικά. Μια ζούγκλα από τσιμέντο που με τα χρόνια αγριεύει κι άλλο, κι άλλο... η Θεσσαλονίκη με μπερδεύει απίστευτα. Η Πάτρα είναι ένα κενό, ένα τίποτα. Καμία ομορφιά, κανένα συναίσθημα πάνω της. Οι ίδιοι οι αργόσχολοι φοιτητές της, που την έχουν μολύνει, όπως πολλές άλλες πόλεις, μοιάζουν να μη τη σέβονται διόλου. Περπατάν στους δρόμους έτοιμοι να ρουφήξουν γεννετικά όργανα αδιακρίτως, έχουν τη πεποίθηση ότι τα πάντα είναι έτοιμα και καλοπληρωμένα. Θρασύτατα όντα. Οι μετανάστες πληθαίνουν συνεχώς, και μα τη πίστη μου, είναι πολύ πιο ντόμπροι απ' τους κατοίκους τους ίδιους. Όσο και να στραβοκοιταζόμαστε μεταξύ μας ανά καιρούς, στα τρένα και στα λιμάνια και στις πλατείες κοντά σε αυτά. Τους μαζεύανε μια περίοδο και τους διαολοστέλανε στη ΜΟΜΑ, Ριγανόκαμπο κοντά δεν είν'αυτό; Δε ξέρω. Είμαι σκράπας στη γεωγραφία γενικότερα. Τους βάζανε να μαζεύουν φράουλες για πενταροδεκάρες και να μένουνε σε σκηνές δέκα-δέκα, παστωμένοι σα κονσέρβες. Στην Αθήνα ήδη έχουν χωριστεί οι περιοχές μεταξύ μεταναστών και κατοίκων της πόλης, άτυπα, παράνομα. Στη Πάτρα ακόμα φωνάζουνε για το πού θα τους χτίσουνε στρατόπεδα συγκέντρωσης, δηλαδή ξενώνες φιλοξενίας.</div><div>Καταλάβατε τι εννοώ τώρα;</div><div><br /></div><div>Ονειρεύομαι μια πόλη ανώμαλη, χαοτική, απείθαρχη όχι μόνο σε ανθρωπίνως παραγόμενα μέσα ελέγχου, μα και στην ίδια της τη μορφή και την ουσία. Μια πόλη επιστημονικής φαντασίας, γεμμάτη από τσιμέντο, με διάφορες ράτσες θηλαστικών να γυροφέρνουν τα δρομάκια της. Λεοπαρδάλεις να χαϊδεύονται και να γλείφονται στα παρκάκια, κάνοντας επίθεση σε περαστικούς και ξεκοιλιάζοντάς τους, ελέφαντες με τσιπάκια στον εγκέφαλο και βιονικές προβοσκίδες, να έχουν ανοίξει μαγαζιά, περίπτερα, να μπορείς να πιάσεις κουβέντα μαζί τους, και όταν χέζουν, να χέζουν σε στικάκια usb και να πετάμε τα trash data σκατά σε εικονικούς σκουπιδότοπους. Μεταλλαγμένοι απ' τα καυσαέρια και το fast food να τριγυρνάνε δίχως σκοπό από πολυκατοικία σε πολυκατοικία, και μετά στα παγκάκια, θύματα της Πρόνοιας. Αεροπλάνα που θα κινούνται με σκατα αντί για καύσιμα, αμάξια με υπερταχύτητες που θα κινούνται με σκατά αντί για βενζίνα, θάλασσες καταγάλανες που δε θα είναι πραγματικές, παρά μόνο προγράμματα από υπολογιστές, να κολυμπάνε οι συνταξιούχοι, με τα νέα φαρμάκια που τους επιτρέπουν να παρασιτούν στο κόσμο μέχρι τα 230 και βάλε, να νομίζουνε ότι κολυμπάνε, να χουν την αίσθηση ότι κολυμπάνε. Με 500,000 διαφορετικές θρησκείες, σέκτες, θεότητες. "Om gam, ganapataye Namaha" σε ένα βιομηχανικό Γκανέσα με λειψό πουτσάκο, αγάλματα της Θεάς Τσούχτρας στις πλατείες, της Θεάς Τσούχτρας με τα ανθρώπινα γυναικεία μάτια, ταύροι βαμμένοι χρυσοί κάθε πρώτη μέρα του χρόνου να τους σφάζουνε και να πετάνε το φρέσκο κρέας τους στους απόρους, τις καρδιές θα τις πλαστικοποιούν και θα τις βάζουνε στο Υπουργείο Κατάρρευσης οι αρμόδιοι φορείς κάθε χρονιά που περνάει, πίνοντας ροζ σαμπάνιες και τσουγκρώντας τα ποτήρια τους με περηφάνια, που για μια χρονιά ακόμα, είναι όλοι ζωντανοί. Θα υπάρχουν ακόμα κοινωνικές τάξεις. Άλλωστε, ο ουρανός θα χει εξαφανιστεί, θα υπάρχει μόνο ένα τεράστιο, κατάμαυρο πέπλο, με ασημένιες λάμψεις να γυροφέρνουν μέσα του σαν ξεπεσμένες πυγολαμπίδες, και ένα τεράστιο σύννεφο σα το Μάτι του Θεού να κοιτάει τα πάντα. Και η κόρη του να κινείται. Και κανείς δε θα ξέρει τι είναι αυτό. Μα όλοι ακόμα θα αρνούνται το Θεό. </div><div>Αφού λοιπόν θα χει πεθάνει ο ουρανός, θα χει πεθάνει και η τελευταία ελπίδα για να υπάρχει ισότητα. Ο άνθρωπος θεώρησε ότι το χώμα, όπως και ο ουρανός, είναι το ίδιο ανούσια, μακρινά. Αφού δε μπόρεσε να κατανοήσει ότι το χώμα είναι πιο κοντά στα πόδια απ' ότι ο ουρανός, την ίδια στιγμή, έχασε και το ένα, και το άλλο. Οι Ανώτεροι θα είναι ντυμένοι με δέρματα σπάνιων κτηνών, κάποτε αντικείμενα κρυπτοζωολογικών μελετών μα πλέον πειθήνια σα κατοικίδια, θα ναι ντυμένοι με δαύτα και θα γυροφέρνουν, γυμνοί και ελεύθεροι, στα Ανώτερα Επίπεδα της Κυψέλης-Πολιτείας. Οι Μέσοι, θα'ναι στα διαμερίσματα, στις πολυκατοικίες, στις παλιές μισοκατεδαφισμένες κοινότητές τους. Όπως παλιά. Μα θα ιδρώνουν πολύ για να τα βγάζουν πέρα με τις νέες εξελίξεις. Οι Κατώτεροι, θα μένουν στις παραλίες με τα Κειμήλια του Παρελθόντος. Παλαιά σκάφη ιστορικής αξίας, αγάλματα του παρελθόντος, πίνακες ζωγραφικής του Delacroix- όλα αυτά θα'ναι μηδαμινής σημασίας. Άχρηστα. Ανούσια. Οι Κατώτεροι θα μένουν στις παράγκες τους, στις παραλίες, και θα τις διακοσμούν με αυτά τα έργα, μη ξέροντας τι ακριβώς είναι- μα θα τους αρέσουν πολύ. Θα χουν καθαρό νερό, το ελάχιστο που χει απομείνει, μη εικονικό. Μα δε θα'χουν φαγητό και πόσιμο νερό και εκπαίδευση και λόγο σε οτιδήποτε.</div><div>Οι άνθρωποι θα ανακαλύψουν ότι το "Μάτριξ" και ο κυβερνοχώρος είναι πιο φτηνά απ' όσο νομίζουν. Δεν έκρυβε καμία αλήθεια το κωλομηχάνημα κει μέσα, ούτε τα μηχανήματα είχαν κάτι σα συλλογικό υποσυνείδητο. Απλά υπήρχαν. Σα διασκέδαση. Τη δεκαετία του 70 και πιο παλιά, λέγανε ότι το 2000, άντε 2010, θα'χαμε ρομπότ με συνείδηση και εξωγήινους κατακτητές και σουλάτσες στο κυβερνοχώρο. Τίποτα δε βγήκε σωστό, τουλάχιστον όχι έτσι. Ούτε στο μέλλον θα'χουμε τίποτα. Απλά θα ευχαριστιούνται όλοι με το ότι είναι ακόμα ζωντανοί. Μα δε θα χαρίζουν κάστανο. Θα παραμένουμε όλοι υπερόπτες, βουλημικά κτήνη. Έτσι μας έφτιαξε αυτός ή αυτό που μας έφτιαξε.</div><div>Σε αυτή τη πολιτεία, το χρήμα θα'ναι είδος προς εξέταση. Ένας καλός φίλος, απίστευτος, αδερφικός, βαθιά μορφωμένος άνθρωπος, έλεγε ότι ο θείος του ο πούστης πιστεύει ακράδαντα ότι πλέον περάσαμε στην εποχή των σχιστομάτηδων. Στα "Shadowrun" παίγνια, στη φουτουριστική τους πολιτεία, είχαν για νόμισμα το "nuyen". Nuyen. New yen. Αχά. Αλλά οι Ιάπωνες θα χουν σκορπιστεί. Οι άραβες και όλοι οι σκουρόχρωμοι πετσετοφορείς εις τη κεφαλή θα χουν εξαλειφθεί από μόνοι τους, όσοι μείνουν, δε, θα σκορπιστούν επίσης. Μη τα μακρυγορούμε. Νομάδες όλοι, κάτω απ' την επήρεια της Νέας Πραγματικότητας. Όροι όπως "Νέα Τάξη Πραγμάτων" από κρυφοφασίστες θα είναι άκυροι, ακυρότατοι. Καμία τάξη πραγμάτων εδώ. Άναρχες πόλεις που χτίζονται μόνες τους από αόρατα δάχτυλα, τα οποία αόρατα δάχτυλα, ακόμα επιμένουν να χωρίζουν όπως είπαμε, τους ανθρώπους σε κάστες, σε επίπεδα κοινωνικά. Τα ρεμάλια θα είναι το ίδιο ρεμάλια- θα μπεκροπίνουν τα τοξικά αλκόλια τους, θα γλείφουν κώλους, θα λένε πρόστυχα ποιήματα στις πλατείες και θα πεθαίνουν σε τρεις βδομάδες ο καθένας. Στις παλιές εγκαταλελειμμένες αποθήκες τότε-ψαράδων, στα λιμάνια, θα στεγάζονται κρυφοί ναοί και θα κατοικοεδρεύουν ξεπεσμένες θεότητες- που θα ζουν όσο τους θυμάται έστω και ΕΝΑΣ (1). </div><div>Στις πόλεις αυτές, το υπερφυσικό μέσω της υπερβολικής πίστης-προσήλωσης θα γίνεται ένα με την εξέλιξη και τη ροή του θέματος. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ανακάλυψη; Ή μάλλον, όχι ανακάλυψη. Το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ φαινόμενο, που κανείς δε θα καταφέρει να εξηγήσει ποτέ (μετά το μεγάλο μάτι στο νεκρό ουρανό): οι Πόρτες. Παντού θα υπάρχουν πόρτες. Πύλες. Μια Πύλη μπορεί να είναι ένα μαξιλάρι, ένας αναπτήρας, μια πόρτα, ένας τοίχος, ένα ανθρώπινο ον, μπορεί να είναι οτιδήποτε. Η Πόρτα θα ανοίξει από μόνη της, αν, και μόνο αν, υπάρχει το σωστό "κλειδί". Το οποίο "κλειδί" θα είναι οτιδήποτε, ένα μαξιλάρι, ένας αναπτήρας, μια πόρτα, ένας τοίχος, ένα ανθρώπινο ον, ένα ωραίο τσιμπούκι απ' τη γκόμενά σου, οτιδήποτε. Με σαγηνεύει η λογική του Planescape, και το Planescape:Torment είναι μια εμπειρία από μόνη της. Γι'αυτό και το δάνειο από κει. Αγάπη μεγάλη. </div><div>Πόρτες. Ναι.</div><div>Οι Πόρτες θα ανοίγουν στους μη γνώστες στο έτσι, ξαφνικά. Και θα τους παρασέρνουν στο τίποτα. Ή, μερικές φορές, στο απόλυτο Τϊποτα. Χαμένες ψυχές παντού. Μια μέθοδος του Σύμπαντος να καθαρίζει από μας, τη κωλοφάρα μας. Αυτοανακύκλωση δε θέλαμε, κωλόπαιδα; Κακομαθημένοι; Ε; Πάρτε την. Κάθε δεύτερο, κινδυνεύεις να χαθείς στο Τίποτα. Κάνε τη ζωή σου ακόμα πιο δημιουργική. Πιο ανθρώπινη. Σωστά;</div><div>Δε θα το κάνεις.</div><div><br /></div><div>Και μέσα σε όλα αυτά;</div><div>Ένας ήσυχος βουκολικός τόπος της Ησυχίας, για να υπάρχουμε και μεις οι ακοινώνητοι μπάσταρδοι και να πίνουμε με την ησυχία μας.</div><div>Ναι.</div><div>Ένα παράλληλο σύμπαν, μακριά απ' όλα, με τα βασικά, απ' ό,τι έχει απομείνει απ' τη Φύση, για να επιβιώνουμε ανενόχλητοι.</div><div>Η "Ζώνη της Ησυχίας".</div><div>Ωραία ακούγεται, ε;</div><div><br /></div><div>Στη Πάτρα με φιλοξενεί η γκόμενά μου η Αγγελική. Βάλθηκε να παρατήσει τις σπουδές της και να περάσει Καλών Τεχνών. Της εξήγησα το δύσκολο του πράγματος. Όχι λόγω "Τέχνης". Να πάει να γαμηθεί η "Τέχνη". Τι είναι; Ξέρει κανείς; Θα σου πω εγώ. Είναι μια χαζοβιόλα γκόμενα που αν της πεις τα σωστά λογάκια ενώ την έχεις σουρώσει, στο μπαρ της αντίληψης, θα σου κάτσει το ίδιο βράδυ. </div><div>((Αρχίζω και μιλάω σα τον Γιώργη. Μακάρι να μπορούσα να πιάσω έστω και ένα δέκατο της ελευθεριακής του, χύμα αντίληψης του κόσμου. Θα ήμουνα απίστευτα χαρούμενος. Ειλικρινής. Παντοδύναμος. Τώρα απλά προσποιούμαι))</div><div>Λόγω εξεταστών. Λόγω του παρασκηνίου. Ό,τι ισχύει εδώ, ισχύει κι εκεί, και vice versa. "Στην Τέχνη δε θα πρεπε να ισχύουν αυτά". </div><div>Καλημέρα. Κοιμήθηκες καλά, μωρό μου;</div><div><br /></div><div>Στο ισόγειο μένει ένα σμήνος από πρεζόνια. Χέζεις και τους ακούς να φωνάζουν με πάθος. Βραχνιασμένα, δίχως ροή, όποτε να'ναι. </div><div><br /></div><div>"Τάκη. Ταααααααακη! Ταααααααααααακη!"</div><div>"Άντε γαμήσου ρε. Άντε γαμήσου ρε. Άντε γαμήσου ρε"</div><div>"Θα μου πεις μένα πόσα έχω; Θα μου πεις μένα πόσα έχω;"</div><div>"Α στο διάλο γελάδα. Α ΣΤΟ ΔΙΑΛΟ ΓΕΛΑΔΑ"</div><div><br /></div><div>Πρεζάκικα mantras.</div><div>Δε μ'ενοχλούν. Μαθαίνεις πράγματα.</div><div>Καταχράσσονται το χώρο μιας μισόμουρλης γριάς. Η Αγγελική μου'λεγε ότι συχνά πυκνά κει κάτω μυρίζει χορτίλα αφάνταστη. Τους είδα κιόλας, αξούριστοι με τατουάζ, με μια απερίγραπτη γκόμενα με κατσαρά μαλλιά κοτσίδα, γυαλιά, λεπτή και αφυδατωμένη, να γυροφέρνει ανάμεσά τους και να φωνάζει ό,τι της κατέβει. Δεν είμαι σε θέση να σηκώνω το δάχτυλο σε κανέναν, ακόμα κι αν απωθούμαι απερίγραπτα απ' το μπούσουλα, το έκτρωμα που λέγεται "ηρωίνη". Χρειάζεται να χεις κάνει κάποια κατάχρηση, έστω και σε ένα επίπεδο (αυτό δε το κρίνεις ποτέ εσύ, απ' ότι κατάλαβα, και πάντα υπάρχει ο x, y που θα σε κοιτάξει με ύφος Καρδηναλίου Κατάχρησης και θα σου πει ότι είσαι λίγος, ούτως ή άλλως) συγκεκριμένο, για να κατανοήσεις ότι δεν είσαι ανώτερος του οποιουδήποτε, τουλάχιστον στο γεγονός ότι αναπνές το ίδιο με αυτόν. Δε με ενοχλούν. Μου αρέσει ο θόρυβος. Είναι σα να ζεις κάθε μέρα, σουρωμένος, σε διήγημα του Μπουκόβσκι. Να πάει να γαμηθεί κι αυτός.</div><div>Σκεπτόμουνα σήμερα να επικοινωνήσω με τον κάτοχο της πολυκατοικίας. Αν υπάρχει κάτι τέτοιο. Με τον Μεγάλο Ρυθμιστή της Ορθογώνιας Τσιμεντόπλακας που μένουμε, έστω. Δε με ενοχλούν οι πρέζοι από κάτω. Αλλά ενοχλούν όλους τους άλλους. Να του πω, αν είναι, να μαζέψω μια ομάδα από άτομα απ' την πρωτεύουσα, να τους σπάσουμε στο ξύλο, να τους φοβερίσουμε, και να τους διώξουμε μια και καλή. Μισά σε μένα, μισά σε δαύτους. Αρχίδια συννενόηση. 1/3 σε μένα, τα υπόλοιπα σε δαύτους, αλλά δε βαριέσαι. Χρειάζομαι λεφτά. </div><div><br /></div><div>"Δεν υπάρχει κάτοχος πολυκατοικίας, όπως το λες" μου είπε η Αγγελική.</div><div>"Μαλακία".</div><div><br /></div><div>Συνεχίζουν να μη με ενοχλούν πάντως. Αλήθεια.</div><div>Γουστάρω να ακούω τις κραυγές μάχης τους.</div><div>Αλλά αν αύριο μου δίνανε αρκετό μπερντέ</div><div>και μου λέγανε να τους εξαφανίσω απ' τη γειτονιά,</div><div>μεθαύριο δε θα τους άκουγα πλέον.</div><div><br /></div><div>Στη τηλεόραση τραγουδάνε. Η ένταση είναι στο μηδέν. Προτιμώ να ακούω τον Wino να ψέλνει βραχνιασμένα και τον Τζίμμη να λέει για το "Τέλος". Και να σκοτώσει το πατέρα του, και, Μάνα, να σε...</div><div>Χα.</div><div>Γιατί είμαστε τόσο φλώροι;</div><div>Το μαχαίρι είναι δίκοπο. Δεν είμαι ελιτιστής της μουσικής. Γουστάρω τη μουσική. Το να πεις ότι είμαι "ανοιχτόμυαλος" είναι επίσης δίκοπο μαχαίρι. Ισοδυναμεί με το να πεις ότι είσαι ένα πούστικο κάθαρμα που μας το παίζεις ιστορία. Μ'αρέσει η rock μουσική, όσο βαριά και χυδαία να είναι, είτε ο τραγουδιάρης σκούζει σα γουρούνι, είτε βγάζει τα σώψυχά του, είτε τα όργανα βαράνε σα κομπρεσέρ, είτε απλά βαράνε τρεις νότες το λεπτό. Τριγύρω επικρατεί ένα χάος. Πολλοί πιστεύουν ότι δε πρέπει να ασχολούμαστε με το "overground" της κοινωνίας της μουσικής γύρω μας, διότι δε μας αφορά. "Είναι για χαζούς". Οι ίδιοι είναι που στο μέλλον φοράνε κοστουμάρες και εκσφενδονίζουν πιάτα, και όταν τους ρωτάς για το Lemmy, σου λένε "A, de pethane akoma aftos?". Πρέπει, όσο έχεις αντίληψη, να την εξασκείς. Για πολλά. Μην είσαι προσκοπάκος. ΤΙΠΟΤΑ απ'όσα πεις δε θα αλλάξει το κόσμο, εκτός κι αν είσαι ο Ντοστογιέφσκι ή ο Σελίν και πάει λέγοντας. </div><div>((Σελίν. Ναι. Σωστά. Αν διαβάσετε το Μπουκόβσκι, θα τον αναφέρει συχνά. Ναι, απ' το Μπουκόβσκι τον έμαθα πριν πολλά χρόνια. Ναι, Ο Σελίν γαμάει.))</div><div>ΤΙΠΟΤΑ απ' όσα σκεφτείς, δεν είναι δικό σου- θα το'χει σκεφτεί μια αδερφική ψυχή πολύ μακριά, ή πολύ δίπλα από σένα- κι αυτό είναι το υπέροχο. </div><div>Αλλά πρέπει να χεις χιούμορ. Ή να προσπαθείς να'χεις. Αξίζει να'σαι σκατόγερος απ' τα 18; Αγνόησε τα σινιάλα μιζέριας. Μακάρι. Κοίτα τριγύρω σου: αλήθεια, γιατί κυκλοφορεί τόσο σκατομουσική; Αδερφές. Ναι. Αδερφές. Ακόμα κι αν τρίψουν σε ένα μήνα όσες κλειτορίδες δε θα τρίψεις εσύ σε όλη σου τη ζωή, ναι, είναι αδερφές. Με ζελιασμένα μαλλιά, τέλεια χαρακτηριστικά, φανταχτερά ρούχα, πιθανώς μεγάλες ψωλές, αυτές που θα κάνουν τη γκόμενά σου, ίσως, αν έχεις μπλέξει με μαλακισμένη γκόμενα, να φαντασιώνεται και να χύνει μόνη της τα βράδια μακριά σου. </div><div>Φανταχτεροί άνθρωποι. Τέλειοι. Με όλα έτοιμα στη ζωή τους. Με θράσος.</div><div>Με μηδέν ντροπή.</div><div>Χρειάζεται να ντρέπεσαι για πράγματα.</div><div>Αλήθεια.</div><div><br /></div><div>Αυτούς τους τέλειους ήθελα, και θέλω ακόμα, κάθε βράδυ σούρας, να τους σπάσω τα μούτρα. Τους παρατηρούσα κάθε μέρα, ξεμέθυστος, ή μάλλον πριν μεθύσω για τη μέρα, στις καφετέριες, στα μπαράκια. Σε κοιτάζανε, λάμποντας, με ξιπασιά, δίπλα από πλαστικές γκόμενες δίχως ζωή, σε κοιτάζανε με περιφρόνηση και δήθεν επιθετικά.</div><div>Πώς θα έλεγε ένα ποντίκι ομοφυλόφιλο στη φάκα του;</div><div><br /></div><div>"Σκουυυυιιιιιικ μωρέ, θα σε γρατζου-νί-σω"/</div><div><br /></div><div>Και κάθε φορά που μεθυσμένα θα κατηφόριζα τα βράδια τα πεζοδρόμια, οι ίδιοι, με τις ίδιες άψυχες κούκλες γύρω τους, ή άλλες εξίσου άψυχες, όταν τους κοίταζα στα μάτια, face to face κατά τας Γραφάς, θα κλάνανε μέντες και θα περπατάγανε μακριά. Όσα μούσκουλα και να' χανε, όσο μάγκες και να νομίζανε ότι είναι.</div><div><br /></div><div>Να μάθεις να χάνεις.</div><div>Να μάθεις να πέφτεις, καλύτερα.</div><div>Αυτό είναι το μάθημα της ζωής.</div><div>Αν δε πέσεις, δε ξανασηκώνεσαι.</div><div>Αν δε ξανασηκωθείς, αν δεν έχεις ήδη πέσει, δε ζεις.</div><div>Τελεία.</div><div>Ευχαριστώ πολύ.</div><div><br /></div><div>Η Αγγελική βγήκε απ' το μπάνιο και είναι γυμνή. Η τελευταία Diabrau της πρώτης τετράδας της διπλής αδειάζει. Θέλω λίγο αγάπη, όπως "αγάπη" μεταφράζεται ο στοματικός έρωτας στους χασομέρηδες. </div><div>Και τα πρεζόνια από χάμου πριν λαλούσαν σα παγώνια, και τώρα μένουν σιωπηλά, σχεδόν νεκρά.</div><div>Υπενθυμίζοντάς μου το Συμπαντικό Ανέκδοτο που παίχτηκε, και συνεχίζει να παίζεται, εις βάρος όλων μας.</div><div><br /></div><div>Όμορφες νυχτιές, έρχονται κατευθείαν πάνω μας.</div><div>Ακούστε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8615632756020405770?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-85740209433558975892010-06-25T16:13:00.000-07:002010-06-25T17:41:57.017-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCU4LmDYWPI/AAAAAAAACO4/UrAlrCYBKEA/s1600/Hermann-Paul_l%27acool.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 305px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TCU4LmDYWPI/AAAAAAAACO4/UrAlrCYBKEA/s320/Hermann-Paul_l%27acool.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486853492865259762" /></a><br /><div>Ήταν εκείνη η περίοδος που ένιωθα γαμάτος μέσα στη μηδενική ανοχή της καθημερινότητας. Κάθε μέρα και μια ανακάλυψη- μια ανακάλυψη για το πόσο μπορείς να στρετσάρεις τις αντοχές και τις ανοχές. Κυρίως των θηλαστικών που σε συντροφεύουν, με τίτλους τιμής όπως "φίλοι" και "αδέρφια". Ενίοτε και με ψιλοφλερταρίσματα υπερκοινωνικότητας, εξωγήινης προς εσένα ανέκαθεν μα ωθούμενης από αρκετές σταγόνες ασημένιες παραπάνω, φλερταρίσματα λόγου που κατέληγαν σε βατερλώ επικοινωνιακά. </div><div><br /></div><div>Ήμουνα μια γελάδα βρωμιάρα σε ένα σταύλο τσιμεντούπολης. Σχεδόν ένιωθα πάλι πιτσιρικάς, λες και ακόμα τριγύρνα σε κείνη τη μουνότρυπα που αποκαλούσαμε τότε οικογενειακώς σπίτι, καπελωμένη από ένα μάτσο άρρωστα, χαρακωμένα κτήρια με ραμμένα στόματα, χωμένα όλα αυτά στην κοιλιά της πιο σιχαμένης γειτονιάς που γνώρισα ως τώρα. Μείον την ακαταστασία. Ω ναι, τότε, μιας και οι γονείς μου δεν είχαν ακόμη ανακαλύψει τη χαρά του να έχεις οικονομική άνεση, άρα να'σαι χουβαρντάς δράσεων, το ριχναν όλη μέρα στη καθαριότητα. Στις αντιδράσεις. Οι οποίες και σε κάνουν να ξεχνιέσαι. Όχι, το διαμερισματάκι μου ήταν βρώμικο, πολύ βρώμικο. Ανιοδιοτελώς βρώμικο, θα έλεγε κανείς. Μου χάριζε την άνεσή μου, μέσα στη μπίχλα και την ακαταστασία, και γω του πρόσθετα, λιθαράκι, λιθαράκι, και από ένα ακόμα κομμάτι για το Ζιγκουράτ της Παρακμής που χτιζόταν εκεί μέσα. Καρέκλες αναποδογυρισμένες και πεταμένες μέχρι να τις μαζέψει κάποιος για να κάτσει, βουνά από χαρτούρα, μπουκάλια άδεια, κουτάκια μπύρας, πεταμένα βιβλία σε λεγεώνες σχεδόν παραταγμένα, ρούχα. Πολλά ρούχα. Ένιωθα ζεστασιά βλέποντάς τα να σχηματίζουν λιμνούλες από μπαμπάκι και πολυεστέρα στο κάθε πιθανό σημείο, ανεξάρτητα από τον ιδρώτα μου και τη βρωμιά της τρίχας μου. Ήταν ΕΛΕΥΘΕΡΑ! </div><div>Απέφευγα επίσης να μπαίνω στο μπάνιο μου. Πολλές κοιλίδες από σκατά παντού, κωλόχαρτα έκαναν ταπετσαρία στο τοίχο, το κατουρλιό είχε σχηματίσει μια φρέσκια, χρυσαφιά κρούστα στη λεκάνη. Αστειευόμενοι, λέγαμε με τους συνάδελφους εις την καθημερινότητα ότι αν κοιτάξεις έντονα στη κρούστα, και μετά στο νερό, στο πάτο της λεκάνης, βλέπεις σεραφείμ να σου χαμογελάνε και να σου κλείνουν το μάτι. Η Βρωμιά είχε έρθει στο επίπεδο του Αμήν και του Ινσαλάχ και πάλι.<br />"Αν θέλει ο Θεός". </div><div>Σωθήκαμε.</div><div><br /></div><div>Κάθε μέρα, κατέβαζα ένα με δύο μπουκάλια βότκα, σκέτη. Δε θυμάμαι πώς και γιατί ξεκίνησε το βίτσιο αυτό το ρωσόλαγνο. Διάολε, η μόνη σχέση που χα με τη Ρωσία είναι μια μπλούζα κοντομάνικη που μου χαν δώσει στο λύκειο, της ΚΝΕ, που γραφε "Αλληλεγγύη στη σοσιαλιστική Κούβα" ((κουσούρι από το μανιφέστο του Μαρξ , τα χρόνια που ακολούθησαν, δε, μεθυσμένος, σχημάτισα ένα μακρουλοκανιάρικο "ν" εκεί που είχε το σήμα της ΚΝΕ και συμπλήρωσα "ΚΝΙΚΕ" εις την αγγλιστίν, ταυτόχρονα επέμεινα να γράψω τη λέξη "σκατά" πάνω από την αλληλεγγύη μπλαμπλαμπλα)). Θα' πρεπε να μουνα Κοζάκος στη προηγούμενη ζωή μου. Να έπαιζα αυτό το παιχνίδι με τα σφηνακοπότηρα, να μαστίγωνα τους πάντες που δε θα πίνανε σκέτη τη βότκα τους και μετά να γύριζα σπίτι, να σφαλιάρωνα τη γυναίκα μου και να τάιζα το γεράκι μου. Ωραία ζωή. Χλιδάτη. </div><div>Σιχαινόμουνα όμως με όλο μου το είναι τη λέξη "παρακμή" και περισσότερο απ' όλα, όταν αυτή η λέξη, στα λάθος, αμύητα στόματα, ηχούσε σαν "ντεκαντάνς". "Ντεκαντάνς", άνθρωπε του 2000φεύγα, ιδού το κατόρθωμά σου. Πήρες τη σκατίλα και την έκανες μετροσέξουαλ. Ξύρισες τα αρχίδια του Γηρυώνη. Δεν ήταν παρακμή. Είχα κλείσει σχεδόν τον τρίτο μήνα της καθημερινής κατάχρησης βότκας. Οι λίγοι φίλοι οι αδερφικοί, μου φωνάζανε για το ότι έχουν να μου μιλήσουν σα να μαστε άνθρωποι, ξεμέθυστο δηλαδή, πολύ καιρό τώρα. Κάθε μέρα, τα πρωινά, όπως είναι φυσικό, πόναγα απίστευτα, μερικά βράδια δε, είμαι σίγουρος ότι χεζόμουνα απ' το φόβο μου, απ το σκοτάδι και το τίποτα σε συνδιασμό με τον αφόρητο πόνο σε όλο το σώμα, πολύ περισσότερο απ' ό,τι μπορώ να θυμηθώ τώρα. Μα ήμουν καλά. Πολύ καλά, για την ακρίβεια, ευχαριστώ πολύ! Πέρναγα τις μέρες μου θαυμάσια. Δε σκεφτόμουν. Βαριά λέξη. Μερακλίδικη. Μα είναι αλήθεια. Ήμουν ευτυχισμένος που μπορούσα να κρατήσω το πρόγραμμά μου με τη σχολή μου σε μια σειρά. Κάθε πρωί ήμουν στην ώρα μου για να παράγω Τέχνη! Αυτή τη πουτάνα, ναι. Δεν έδωσα αφορμή σε κανένα για την απόδοσή μου, μόνο για την εμφάνισή μου, η οποία σταδιακά γινόταν όλο και χειρότερη. Βαριόμουν ακόμα και να ζητήσω να με κουρέψουν οι φίλοι με την ψιλή, όπως γινόταν ανέκαθεν, και αυτοί από τη μεριά τους, φυσιολογικότατα, δε μπαίναν στο κόπο να πάρουν τη πρωτοβουλία να με ξυρίσουν, με αποτέλεσμα να αφήσω ένα σεβαστό ποσό τρούχας στη κεφαλή μου, και ένα μεγάλο πάκο από μούσια στο υπόλοιπο πρόσωπο. Το ξυρισμένο κεφάλι δε θέλει ευθύνες, απλά βαζελίνα για να λάμπει στο φως του ηλιάτορα του παντο-παντοκράτορα. Άπλυτα όλα. Απέφευγα το σαπούνι και το νερό με πάθος. Χάσιμο χρόνου, όταν θα μπορούσες να πιεις λίγο παραπάνω. Το ίδιο και με το οτιδήποτε είχε σχέση με καθαριότητα, ακόμα και τις μπατονέτες και την οδοντόβουρτσα. Φορούσα τα ίδια ρούχα ξανά και ξανά, ένα τζην που είχε μουλιάσει απ' τον ιδρώτα των παπαριών μου, ένα μακρυμάνικο σκούρο μπλε με πράσινα μανίκια, ζαρωμένο και καταποντημένο, ή εναλλάξ μια άσπρη μακρυμάνικη μπλούζα που θαρρώ, κάποτε, δίχως τους λεκέδες από λάδια και αλκοόλ, έμοιαζε σαγηνευτικότατη, τα ίδια παπούτσια που μου μόλυναν τις άκρες των δαχτύλων. Άλλαζα μόνο μποξεράκια. Ο κώλος μου ήταν πολύτιμος όσο τίποτε άλλο. Πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου. Το ξέρω.</div><div><br /></div><div>Ήταν όλα υπέροχα. Η μέρα μου σταμάταγε νωρίς το απόγιομα, μα το χειμώνα στα βουνά, ήδη από της 19:00, ήταν τίγκα σκοτάδι, τη χειμωνιά. Υπέροχες συνθήκες για ασκητισμό. Είχα ήδη σταματήσει να τρώω ιδιαίτερα, όχι λόγω έλλειψης λεφτών. Ήμουν αρκετά τυχερός ώστε, σπουδάζοντας, να έχω ένα ποσό, ούτε αρκετό αλλά ούτε και ελαχιστότατο, ώστε να τα βγάζω πέρα, προσφορά του πατέρα μου, που αρνιόταν πεισματικά να εγκαταλείψω τη σχολή για να δουλεύω μέρα νύχτα για να ρεφάρω. Άλλωστε, αυτό το έκανα όποτε έπιανα δουλειές του ποδαριού, και συνήθως κακοπληρωμένες, σκυλίσιες. Ο πατέρας μου μού έμαθε να προσπαθώ και να ιδρώνω. Ωραίος άνθρωπος. Συζητίσιμος όπου πρέπει, αλλά πουθενά αλλού. Περισσότερο έκοβα απ' το φαγητό, για να αγοράζω περισσότερο αλκοόλ. Είχα μάλιστα υιοθετήσει για ένα διάστημα μια δίαιτα με ποπκόρν και βότκα. Έλιωνε το ποπκόρν στο στομάχι και χόρταινες. Ταυτόχρονα, ήμουν ευλογημένος με άτομα που νοιάζονταν ο ένας για τον άλλο ((κι εγώ γι'αυτούς και αυτοί για μένα)), οπότε ήμουν συχνά πυκνά καλεσμένος σε κάποιο τραπέζι ή έστω, συνάθροιση-μικρογραφία ταπεινή λουκούλειου γεύματος με φαγητό από σουβλατζίδικα. </div><div>Το πρωί ξύπναγα νωρίς. Δεν είχα πονοκέφαλο. Δε ξέρω γιατί. Αλλά δεν είχα πονοκέφαλο σχεδόν ποτέ. Πολλές φορές, πάντως, ξύπναγα μεθυσμένος. Σε τέτοιες καταστάσεις, απ' την άλλη, χάνεις ολόκληρες μέρες και νύχτες απ' το κενό, την αμνησία. "Τι έκανα"; "Τι είπα και σε ποιον"; Δε μάθαινες ποτέ. Σε ιντριγκάρει ως ένα σημείο. Μα ναι.</div><div>Κατηφόριζα προς τη σχολή, άναβα το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και αν είχε μείνει κάποια μπύρα από το χτεσινό βράδυ, αν είχα αγοράσει μπύρα, την έπινα σπίτι πριν κλείσω τη πόρτα. Έκανα ό,τι ήταν να κάνω στη σχολή, δίχως γκρίνιες ή ιστορίες. Παρήγαγα το ω-μα-τόσο-βαρυσήμαντο έργο μου και την έκανα. Έφτανε μεσημέρι, άραζα λίγο με μερικά πολύ όμορφα, ανεπανάληπτα άτομα, και στη συνέχεια αγόραζα το αλκοόλ μου. Άρχισα να πίνω ακούγοντας μουσική. Αντρίκια, μουστακέικη rock' n roll. Ω ναι. Μόνο αυτό ήθελα. Διάβαζα κείμενα, από βιβλία ή το ιντερνέ, έπινα κι άλλο, άρχιζα δειλά δειλά να πληκτρολογώ το ω-μα-τόσο-βαρυσήμαντο έργο μου. Ένιωθα ολοκληρωμένος, ζεστός και μουδιασμένος υπέροχα. Δεν είχα ανάγκη κανέναν και τίποτα. Ραμσής Β' ο "Μεγάλος". Τι να έκλανε μπρος μου κι αυτός; Κοίταγα τη νύχτα απ' το παράθυρο, με τον ελάχιστο κόσμο να περιπλανιέται άσκοπα, χάζευα φωτογραφίες από γάτες στο διαδίκτυο και μελαγχωλόντας, θυμώμενος τις δικές μου, έγραφα σε κόλλες Α4 με μαρκαδοράκι, στιχάκια για αυτές, σχεδόν ερωτικά. Σουρωμένος είχα πάρει απόφαση ένα βράδυ να πάρω τηλέφωνο την γιαγιά μου και να της τα απαγγείλω, όντας το μόνο άτομο που τις αγάπησε ποτέ όσο εγώ. Χαίρομαι που δε το έκανα. Οι γάτες μου ήταν όλες χοντρές, κατσούφες, βρωμιάρες. Αντικείμενα λατρείας μα για μένα και μόνο για μένα.</div><div><br /></div><div>Εκείνη τη περίοδο είχα παρατήσει, σουρωμένος, την μικρούλα, φτιαγμένη από σταλακτίτες γυναίκα που με ιντρίγκαρε και με ιντριγκάρει ακόμα και σήμερα απίστευτα, σε όλα τα επίπεδα, για χάρη μιας άλλης. Λιγότερο συναρπαστικής από όποια οπτική γωνιά και να το βλεπες, πιεστικής. Μα καλός άνθρωπος όπως αποδείχτηκε. Την φώναζαν Άννα και είχε μια μανία να μαγειρέυει και να κάνει σεξ. Μικροσκοπικός άνθρωπος, παθιασμένος. Δε μπόρεσα ποτέ να ολοκληρώσω μαζί της, δε με ενδιέφερε, δε το ήθελα, μα πιστέψτε με, έφαγα του σκασμού, τη σύντομη περίοδο που ανεχόμασταν ο ένας τον άλλο. Ένα βράδυ, σπίτι μου, προσπάθησα να της εξηγήσω κάτι (δε θυμάμαι τι), σουρωμένος, φωνάζοντας σα λιοντάρι και σβήνοντας ένα τσιγάρο στη παλάμη μου με λύσσα, το οποίο στη συνέχεια έκαψε ένα μέρος απ' το καναπέ μου. Μικροσκοπική, μαύρη τρυπούλα. Ακριβώς όπως και η Άννα. Η οποία και έτρεξε κλαίγοντας στο μπάνιο. Ησυχία για ώρες. Στη συνέχεια ήρθε και έκλαιγε πάνω μου, μα δε με ένοιαζε τίποτα, μέσα στη γλυκιά μου νιρβάνα. Πέταγα δυο-τρεις λέξεις "ηρεμίας", μα έβλεπα απερίσπαστα τηλεόραση. Νομίζω είχε ένα αστυνομικό θρίλερ. Σειρά ήταν. Με ένα μανιώδη βιαστή. Καλά περνάνε αυτοί, σκεφτόμουνα, και ρούφαγα ό,τι μπύρα είχε μείνει από χτεσινά ποτήρια άλλων.</div><div>Μια άλλη φορά απλά παραιτήθηκα απ' όλα και ξεκαθάρισα πως δε θα μου αλλάξει κανένας, και σημαντικότερα, καμία, τίποτα. Το προϊόν σας είναι αυτό, δεσποινίς μου. Κοιτάτε το στα δόντια, το κοιτάξατε στα δόντια πριν το πάρετε, σωστά; Το μουλάρι σας ήταν ελλατωματικό. "Ελλατωματικό" για σας, πάντα. </div><div><br /></div><div>Είχε πλάκα, όταν μια μέρα στη σχολή, σούρνοντας τα μουδιασμένα μου γόνατα και κοιτώντας το κόσμο απ' τα νεκρά μάτια εντόμου μου, η Άννα πλησίασε και βγάζοντάς με έξω, άρχισε να μου μιλάει. Λακωνικά αλλά με ουσία.</div><div><br /></div><div>-Λοιπόν. Τελειώνει εδώ το πράμα.</div><div>-Ναι.</div><div>-Δε μπορώ άλλο. Με αρρώστησες και μένα.</div><div>-Χμ.</div><div>-Δε θέλω να σε ξέρω, δε θέλω να μου μιλάς, δε θέλω να ξέρω ότι υπάρχεις.</div><div>-Αν αυτό είναι το καλύτερο για σένα, Αννούλα, τότε...</div><div>-Αυτό. Γεια σου.</div><div><br /></div><div>Είχε πολύ δίκιο με το μέρος της. Μα δεν αισθάνομαι καθόλου κάθαρμα, όταν σήμερα δε μετανιώνω για τίποτε απ' όλα. Η ανοχή είναι προσών ή κατάρα ταυτόχρονα, και ο καθείς θα πρέπει να έχει τη γνώση για να σπαταλήσει εκεί που πρέπει. Όταν φωνάζω πως καλύτερα είναι να με αφήσεις ήσυχο, εσύ, καλύτερα για όλους, και η ψευδαίσθηση της αγάπης, η μαλακισμένη συναισθηματική ουτοπία δεν αφήνει εσένα, να αποδεσμευτείς από τη μάπα μου και τα κλάματα, τότε εγώ απλά θα ρευτώ παραπάνω και θα κοιμηθώ το βράδυ ξύνοντας το κωλομάγουλο το δεξί με περισσότερο πάθος.</div><div>Η όμορφη κατάληξη για μένα πάντως είναι ότι στη συνέχεια, η γυναίκα μου από σταλακτίκες φτιαγμένη, με δέχτηκε πίσω, μίζερο και σακάτη, και μάλιστα με φρόντισε πανέμορφα. Ωραία γυναίκα. Πολύτιμη. Όταν ξαναδεθήκαμε, κάναμε έρωτα με πορτοκαλί φως από πορτοκαλιά λάμπα, γεμάτοι ιδρώτα, λες και αύριο τελείωναν τα πάντα μα δε βιαζόμασταν. Τελείωσα πάνω στο στήθος της και αισθανόμουνα ότι είχα πηδήξει την Κόρη του Αυτοκράτορα, του Θεού του ίδιου, και το επόμενο πρωί θα πέθαινα, μα δε με ένοιαζε, καθώς ξάπλωνα και ένιωθα τα κατσαρά, βαμμένα μαύρα μαλλιά της να μου γαργαλάνε τον αφαλό. Ο Ουροβόρος. Το μηδέν και το άπειρο μαζί.</div><div>Ωραίες νυχτιές εκείνες.</div><div><br /></div><div>Συνέχιζα να αποφεύγω το μπάνιο. Έμπαινα μέσα για να κατουρήσω, να χέσω και να ρίξω νερό στη κούτρα μου. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Περισσότερο από τους ξεραμένους σκατολεκέδες, σα γλυπτά του Duchamp, στη λεκάνη, με ενοχλούσε ο καθρέφτης. Ο καθρέφτης ήταν εχθρός. Ρουφιάνος. Δοσύλογος. Όταν έμπαινα μέσα στο μπάνιο δε τον κοίταζα σχεδόν ποτέ. Ούτε κοιταζόμουνα ιδιαίτερα σε τζαμαρίες καταστημάτων ή παράθυρα ή σε καθρέφτες από σπίτια άλλων. Σκοτίστηκα για τη μούρη μου. Δε με ένοιαζε η μούρη μου. Το δέρμα μου το ένιωθα να φεύγει σα του φιδιού, κάτι που δεν ίσχυε- στη πραγματικότητα, ένιωθα να φεύγει η ψυχή μου, βαριεστημένη απ' το πολυάσχολο τίποτα των υποχρεώσεων. Σιχαμένη από τη καθημερινή αλκοολορουτίνα- τι να σου κάνω, μανάρα μου; Κι εγώ δε σε παρήγγειλα. Μαζί μας ράψανε αόρατα δάχτυλα κάπου, κάπως, κάποτε, μας βαφτίσανε Ηλία, μας πλάσανε στρογγυλούς και μηδαμινούς, έμβρυα από πλαστελίνη, και μας πετάξανε σε ένα από τα Μητροκάλαθα της Θνητότητας. </div><div>Ένα βράδυ, μετά από μάζωξη στο σπίτι μου με βαρβάτες καταχρήσεις, ξεχάστηκα και κοιτάχτηκα στο καθρέφτη. Του έδωσα μια γροθια και τον έκανα θρύψαλα. Βγήκα έξω με ελάχιστα ματωμένο χέρι ((τα παλιά χρόνια της τεστοστερόνης και των 100 κιλών μυών και αντρίλας έκαναν το θαύμα τους εδώ, απροσδόκητα)) και μάζεψα σε μια σακούλα τα απομεινάρια. </div><div><br /></div><div>-Έη, Ηλία, να τη κρατήσεις τη σακούλα.</div><div>-Χμ; Γιατί;</div><div>-Πλάκα κάνεις; Είναι και γαμώ τα όπλα.</div><div><br /></div><div>Δημιουργικότης, ω Μήτηρ της Ουτιδανότητας.</div><div>Πουτάνα Καντήλα.</div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8574020943355897589?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-2804608250458479992010-06-20T21:45:00.000-07:002010-06-20T22:00:14.651-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TB7uuslw8sI/AAAAAAAACOw/H9Vv-qN0gCw/s1600/Carriere_Sleep.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 252px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TB7uuslw8sI/AAAAAAAACOw/H9Vv-qN0gCw/s320/Carriere_Sleep.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485083882194793154" border="0" /></a><br />Ο ύπνος ήταν απαίσιος απόψε. Προσπαθούσα απ' τις 1 το πρωί να κοιμηθώ μα δε μπορούσε. Ξύπναγα, πεταγόμουν στον ύπνο μου, κοπανιόμουνα σα χταπόδι δηλαδής. Μαλακίες και πουστιές. Ξύπνησα πριν από λίγο, κοιτάω την ώρα ότι ήταν εφτά και είκοσι, και τριπαρισμένος πίστευα ότι κοιμήθηκα μέχρι τις 8 το βράδυ σχεδόν, παίρνοντας τηλέφωνο ένα φίλο, ξυπνώντας τον ξεδιάντροπα.<br /><br />*Στο όνειρο:*<br />Όλα ξεκινούν σε ένα πάρκο. Τεράστιο, αχανές. Τίγκα στο σκοτάδι, μα φωτισμένο σε συγκεκριμένα σημεία από αόρατους προβολείς. Ήμουνα με μια θεια και τη γιαγιά μου τη κυρα-Κατίνα σε ένα τραπεζάκι. Μίλαγαν έντονα. Η κυρα-Κατίνα κατέληξε να μονολογεί. Κάτι για τη ξενιτιά και το θάνατο και τον πόλεμο. Είπε χαρακτηριστικά ότι "δεν υπάρχει ζωή, τι νομίζεις, είναι ένα μακρύ ταξίδι στην άκρη της νυχτιάς", σαν άλλος Σελίν. Τσαντίστηκα με τα βαρυσήμαντα που άκουγα και έφυγα με τα πόδια μεχρι την άκρη της νυχτιάς.<br /><br /> Στο σπίτι. Κάποιο σπίτι. Διαμέρισμα. Η μάνα μου ήταν έγγυος. Τούρλα κοιλιά. Έρχεται και μου λέει τρομαγμένη ότι είδε λέει ότι οι γείτονές μας, στο δίπλα διαμέρισμα, έχουν μια σβάστιγκα ζωγραφισμένη στο τοίχο. Λες και άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Αρχίζουν δηλαδή να σκάνε μές το σπίτι, απ' τη μπαλκονόπορτα, η οποία κάπως επικοινωνούσε με τη δικιά τους μπαλκονόπορτα, αρχίζουν να σκάνε ένα μάτσο σκατόφατσες. Ξεδοντιάρηδες ποντικομούρηδες με λειψά χαρακτηριστικά, βρώμικα, λιγδιάρικα μακριά μαλλιά, ενίοτε με ένα μάτι, όλοι ντυμένοι με τα ίδια κωλοκοστούμια. Ζητάγανε συνέχεια μπύρες και ναρκωτικά, μα δεν είχαμε τίποτα, άρα άρχισα να θυμώνω και απαιτούσα να βγουν έξω. Ο αρχηγός τους, σα να λέμε, ήταν ένας κοντός τυπάκος, αμούστακος, με κοντό μαλλί, μικρότερος σε ηλικιά από την αφεντιά μου, που κουβάλαγε σουγιά. Άρχισε να νταβατζηλικώνει άσχημα τους πάντες μας. Ενοχλητικός και τρομακτικός.<br /><br />Μια σκατόφατσα έρχεται με ένα χασισοτσίγαρο. Πίνει μαζί με μένα και τους γονείς μου. Σε λίγα δεύτερα, κατεβάζοντας τη τελευταία μου τζούρα, το σπίτι έχει γεμίσει γυμνά κορμιά. Ένα ατελείωτο όργιο μαστουρωμένον σωμάτων, για την ακρίβεια. Δε ξέρω τι να κάνω. Δε ξέρω τι να πω. Όλοι χαμουρεύονται. Στο δωμάτιο, ένα κύμμα από νεαρούς τζιφοβόρους χίπηδες και χίπισσες έχει απλωθεί στο κρεβάτι και βογγάει. Γαμιούνται απίστευτα άγρια, μία από κεινες τις τύπισσες με καλεί και μου κλείνει το μάτι. Φεύγω απ' το δωμάτιο, μέσα μια απ' τα ίδια. Ένας λέει "άλλη ελευθερία θέλει το αχλάδι, και άλλη ελευθερία η αχλαδιά".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-280460825045847999?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-90422575859969017792010-06-20T06:04:00.000-07:002010-06-20T06:15:51.574-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TB4SpaiEskI/AAAAAAAACOQ/7gST6bc6lkM/s1600/The_Invisibles_V3_04_00%28A_Shade_Scan%29.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 206px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TB4SpaiEskI/AAAAAAAACOQ/7gST6bc6lkM/s320/The_Invisibles_V3_04_00%28A_Shade_Scan%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484841898890015298" border="0" /></a><br />Ο Αγγελάκας τραγούδαγε σε ένα ξενοδοχείο<br />της Μέσης Πολιτείας<br />υπερχλιδάτο<br />ψες<br /><br />Μας έβαλε σε κόπο,<br />μεθυσμένους, να περπατάμε<br />τη μισή Μέση Πολιτεία<br />ασταμάτητα<br /><br />Εν τέλει μας ξεπλήρωσε<br />μιας και<br />ούτως ή άλλως δε θα τον<br />ακούγαμε<br /><br />αλλά πήγαμε από πίσω<br />στα σκοτάδια<br />στο εξωτερικό μπαρ<br />με τη πισίνα<br /><br />δεν ήτανε ψυχή<br />και ο κύριος 6<br />έκλεψε<br />μια σαμπάνια<br /><br />"χάι κλας" κεφάλι<br />όμορφο<br />αποτελεσματικό<br />και ειλικρινές<br />γι'αυτό μάλλον τώρα<br />μου είναι έτοιμο<br />να εκραγεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-9042257585996901779?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-36538080080544209952010-06-18T19:10:00.000-07:002010-06-18T19:16:24.247-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBwnMxXO6dI/AAAAAAAACOA/U9wMW7bJnE8/s1600/courbet.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 279px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBwnMxXO6dI/AAAAAAAACOA/U9wMW7bJnE8/s320/courbet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484301546593118674" border="0" /></a><br />Συνέχεια λες<br />εδώ κι εκεί<br />σκοτάδι και φως υπέρλαμπρο<br />Νόμος της Ουσίας<br />της Ποίησης.<br /><br />Αρχίδια.<br />Βότκες<br />φτηνόμπυρες<br />από απόγιομα<br />τότε που ο ήλιος ήταν<br />δειλό παπάρι<br />ανάμεσα στα σύννεφα<br />που τα είχαν χύσει,<br />Τιτάνες της Ιστορίας μας,<br />πιο πριν,<br />για να'ναι άσπρα<br />κάτασπρα<br />Αρχίδια<br />και λοιπόν;<br />Το στόμα<br />του κροκόδειλου<br />απαίσιου, απωθητικά απαίσιου,<br />να ναι ορθάνοιχτο<br />και μετά;<br /><br />"ΚΑΙ ΜΕΤΑ; Ε;"<br />"ΒΟΥΛΩΤΟ1<br />ΚΑΙ; ΚΑΙ;"<br /><br /><br />"Σούπερ σταρς"<br />πυροτεχνήματα<br />βαριομάρα<br />χωριό ισούται με<br />ΕΘΙΜΑ.<br />Περήφανος για τα έθιμα.<br />Μετά;<br />ΑΡΧΙΔΙΑ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-3653808008054420995?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-62953827742545677952010-06-16T11:54:00.000-07:002010-06-16T12:15:35.951-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBkeYCleLuI/AAAAAAAACNw/DGoDQKJzY9s/s1600/DSC05378.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBkeYCleLuI/AAAAAAAACNw/DGoDQKJzY9s/s320/DSC05378.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483447419660021474" border="0" /></a><br />Μπήκε το καλοκαίρι.<br />Στα παπάρια μας θα μου πείτε. Ή ίσως όχι. Αναλόγως της σφιγγοκωλαρίασης που μας μαστιγώνει. Και δε θα'χετε και άδικο εδώ που τα λέμε. Καλοκαίρι προς το παρόν για εδώ πάνω = χήνες να γκαρίζουν + μωβομπλε σαπισμένα ούλα + κουφόβραση το πρωί να σε ξυπνάει με χριστοπαναγίες και ντίρλες από ψύχρα το βράδυ να σε ξυπνάνε με χριστοπαναγίες.<br /><br />Μέσα στο όλο fun του κλίματος, είπα να σας γράψω μια συλλογούλα, που ανέβασα στο mediafire, για να πιείτε 3 μπύρες παραπάνω στην υγειά μου. Τίποτα πρωτότυπο εδώ, απλά ωραία, καυλωτικά rock (ή προσεγγίζοντα τον όρο "rock") κομμάτια σε διάφορες μορφές του συγκεκριμένου ήχου, που προκαλούν στύσεις και εκσπερματώσεις, ύπο τον γενικό τίτλο "Crocodile Boozedications". Volume 1, μιας και έχω(έχουμε) σκοπό να υπάρξει και volume 2. Έτσι για το γαμώτο.<br /><br />Το link είναι εδώ:<br />http://www.mediafire.com/?vfmmjwyutzy<br /><br />Τα κομμάτια, λέτε;<br /><br />1)ENTOMBED- "TO RIDE, SHOOT STRAIGHT AND SPEAK THE TRUTH"<br />Δε ξέρω τι πάει να πει "death n' roll", όπως το λένε για τους εν λόγω τύπους, για να περιγράψουν τη μουσική τους. Ξέρω όμως ότι το εν λόγω κομμάτι είναι βαρβάτο, αντρίκιο και βαράει στο ψαχνό. Με groove που σκοτώνει. Rock n' roll τα λέω γω κάτι τέτοια.<br /><br />2)CLUTCH- "MOTHERLESS CHILD"<br />Μπαντάρα, ιδρώτας και αντρίλα και μαγκιά. Απ' το τελευταίο, ατόφιο ροκενρόλ δίσκο τους. Τίγκα μαγκιά όμως.<br /><br />3)MOTORHEAD- "LOVE ME LIKE A REPTILE"<br />Είναι Motorhead --> άρα δε μιλάμε πλέον για μουσική μα για αντιληπτικό κώδικα στη ζωή την ίδια --> άρα η επαφή με τέτοιες μπάντες δε προσεγγίζει πλέον το "ακούω" μα το "νιώθω και προσπαθώ να καταλάβω" --> άρα, ξέρω γω. Ακούτε το. Όλοι μας. Και όσοι έχουμε βαρεθεί να το ακούμε. Να το ξανακούσουμε. Ξανά και ξανά.<br /><br />4)LUNGFISH - "JONAH"<br />Τα χουμε ξαναπεί για δαύτους.<br /><br />5)ROKY ERICKSON- "TWO HEADED DOG (RED TEMPLE PRAYER)"<br />Όταν η παράνοια συναντά τη ταλεντάρα, όταν το κάψιμο απ' το LSD συναντά την θρασύτατη, ειλικρινέστατη rock τραγουδοποιία, τέτοια διαμάντια βγαίνουν. Άσε που παίζει ο τύπος όντως να βλεπε δικέφαλα σκυλιά μπρος του τότε. Γι'αυτό και τόσο πάθος.<br /><br />6)TROUBLE- "COME TOUCH THE SKY"<br />Απ' τους δίσκους που ξεφτιλίζουν τον όρο "stoner" με ευκολία. Περισσότερο rock και από 56,878 μιμητές των Kyuss.<br /><br />7)ORANGE GOBLIN- "THE ALE HOUSE BRAVES"<br />Αν υπάρχει "stoner", τότε για δαύτους πρέπει να βγει μουσικός ορισμός φάσης "alcoholer". Βαρέλια και ρέγουλα που εξαφανίζονται στο ηλιοβασίλεμα ντροπιασμένα από τη μηδαμινή ουσία της ίδιας τους της ύπαρξης.<br /><br />8)SPICE AND THE RJ BAND- "NO ONE TOLD ME"<br />Όταν μια ΦΩΝΑΡΑ αποφασίζει να ανοιχτεί ακόμα περισσότερο, μουσικά φτιάχνει ευκολομνημόνευτα, μα απίστευτα κολληματικά και δουλεμένα μαγκιόρικα, χυδαία κομμάτια, και στιχουργικά στα λέει χύμα, απλά και κατανοητά. Είμαστε δω και γουστάρουμε όλοι. I was searching for a drug, for me.<br /><br />9)DANIEL HIGGS- "ALL CHERISHED THINGS"<br />Αν δε το ξέρατε, τον μάθατε από δω μέσα. Στα solo του ταξιδεύει σε παράλληλα σύμπαντα, κει που μαστουρωμένοι ασκητές ξεκωλιάζουν το σιτάρ παρέα με φαφούτηδες μπαντζογρατζουνιστές, και όλοι μαζί σιγοντάρονται από μια σέκτα τροβαδούρων της Αποκάλυψης που ψέλνουν άτσαλα, άναρχα, σουρεάλ στιχάκια για την μη-ύπαρξη και τις κινητήριες δυνάμεις της δήθεν πραγματικότητας. Ακούγεται κλισέ, μα ναι: Τέτοιες μουσικές τις θες για να τριπάρεις.<br /><br />10)OMAR SOYLEYMAN- "LEH JANI"<br />Έκπληξη!<br />(και γαμάει)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-6295382774254567795?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-70656601644028306462010-06-14T09:17:00.000-07:002010-06-14T09:40:41.185-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBZWVK6ANQI/AAAAAAAACNo/ZptJr_cglMA/s1600/plaguedr1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 247px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBZWVK6ANQI/AAAAAAAACNo/ZptJr_cglMA/s320/plaguedr1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482664518075036930" border="0" /></a><br />Οι προσκυνητές μαζεύτηκαν και ετοιμάζονται για μαζική αναχώρηση. Περπατώντας τα κορφοβούνια ντυμμένοι σαν γιατροί τη περίοδο της πανούκλας. Τρομακτικό θέαμα. Υπερτροφικά, κατάμαυρα πουλιά, ανθρωπόμορφα, σιωπηλά και βλοσυρά. Που, παρεμπιπτόντως, δε πιστεύουν σε κάποιο θεό. Προσκυνάνε απλά για να προσκυνήσουν, και γι'αυτό το λόγο οι κάτοικοι της Μέσης Πολιτείας τους θεωρούν άγιους και ανθρώπους χρήζοντες σεβασμού, γενικότερα. Ο κύριος 4 τους σκιάζεται σα θέαμα, μη μπορώντας να βρει κάτι αγνό πάνω τους. Ή ίσως επειδή θεωρούνται παράδειγμα αγνότητας από όλους εκτός από αυτόν.<br /><br />Το μπάνιο του κυρίου 1 έχει γεμίσει μυρμήγκια. Το μεσημέρι, κάποια συγκεκριμένη ώρα, κλάνουν όλα μαζί, και σε συνδιασμό με τη κουφόβραση, λένε πως βρωμάει απίστευτα. Τα μυρμήγκια της Μέσης Πολιτείας είναι τριχωτά και τεμπέλικα. Λιονταρομέρμηγκες. Σέρνικα-θηλυκά όμως. Σκαρφαλώνουν στη μπανιέρα βαριεστημένα και μένουν εκεί μέχρι να πεθάνουν της πείνας.<br /><br />Ο κύριος 3 καθόταν και έκανε κυκλάκια με το καπνό και το σάπιο του δόντι είχε μισοπεταχτεί όξω, πονώντας πλέον αφόρητα και απαγορεύοντάς του να φάει οτιδήποτε για το υπόλοιπο της μέρας. Ο κύριος 1 ξεπάγωνε γρανίτα μοσχαράκι από τη κατάψυξη και την έλιωνε σε κατσαρόλα με ζεστό νερό, καπνίζοντας επίσης αρειμανίως. Τα κυκλάκια του ενός ενώνονταν με τα συννεφάκια του άλλου και καμώνονταν ότι δήθεν φτιάχνανε το σύμπαν απ' το μηδέν, ξανά, σε συνθήκες δωματίου πάντα. Προς το παρόν ήταν στη φάση που άνοιγαν το τίποτα, το χάος, και προσπαθούσαν να το στραγγίσουν, φτιάχνοντας χώρο, συγκεκριμενοποιώντας το. Στυ συνέχεια θα πέταγαν ένα κομμάτι αγγούρι και μια ντομάτα σχισμένη στη μέση, μέσα στη καπνίλα του πάγκου της κουζίνας, και θα δίνανε τα χέρια περήφανα, όντας έχοντας φτιάξει τους πρωτόπλαστους. Αποφάσισαν να πάρουν ρεπό από τη πρώτη μέρα κιόλας της Δημιουργίας, αποφεύγοντας να βιαστούν για να κάνουν τα ίδια λάθη με τον πρώτο μάστορα που είχε αναλάβει το ίδιο έργο πριν αιώνες ολόκληρους ((φιλότιμο παιδί, μα άπειρο, δεν είχε ψηθεί ακόμα για τέτοιου βεληνεκές εργασίες)). Ο κύριος 5 προσπαθούσε να βρει δημιουργικό τρόπο για να περάσει η υπόλοιπη μέρα, παίρνοντας τηλέφωνο γνωστούς κι αγνώστους, αναζητώντας καθόλου χάχα. Ήταν εκπληκτική η αφοσίωσή του στο θέμα.<br /><br />Έλιωσαν και τα τελευταία φρούτα στα ξύλινα τραπέζια μας, οι μπανάνες γίνανε πολτός, και απέξω οι χήνες να ακούγονται από μακριά, απ' το ποτάμι, να γκαρίζουν θρασύτατα, η μία στην άλλη, για όσην ώρα μπορούσε να αντέξει ανθρώπινο αυτί πριν του σπάσει το τύμπανο. Πείνα και πόνοι που θα λειτουργούσαν σα το καλύτερο δυνατό μάθημα, αν υπήρχε η διάθεση για πνευματικές αθλοπαιδείες, εκείνη τη περίοδο. Κανένας όμως δε πήδηξε βίαια την αλήθεια παραπάνω απ' όσο έπρεπε, ποτέ. Άντε βγάλε άκρη με τις ψευτοευλογίες, στην αρχή της κάθε βδομάδας. "Ίσως θα'πρεπε και μεις να ντυθούμε σα γιγάντια πουλερικά και να πάμε ινκόγκνιτο με κείνους τους προσκυνητές, να δούμε τι σκατά κάνουν πάνω στους χωματόδρομους, μόνοι τους". Κανένας δεν χασκογέλασε καν. "Τι κάνουν; Να σου πω εγώ. Πηδάει ο ένας τον άλλο. Αυτό κάνουν. Ούτε προσκυνάνε τη γη, ούτε τίποτα. Περπατάνε με τις ώρες, σε βαθμό λιποθυμίας απ' τη ζέστα, για να πηδηχτούν". Οι μπανάνες έλιωναν ακόμα. "Δε το πιστεύω ιδιαίτερα. Πολύ ρηχό". "Ναι αλλά έχει βάση". Το δόντι και οι πνεύμονες πόναγαν ακόμα. "Στρίψε μου ένα τσιγάρο σε παρακαλώ. Αισθάνομαι άσχημα". Τα μυρμήγκια κλάνανε ακόμα. "Δεν είσαι άσχημα. Τεμπέλης είσαι". Τα κυκλάκια ανεβαίναν στο ταβάνι και τα κατασπάραζε η λάμπα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-7065660164402830646?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-5692551793811251312010-06-11T19:27:00.000-07:002010-06-11T19:34:41.517-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBLwpe4_SLI/AAAAAAAACNg/aDSBkM7HrDk/s1600/218goya.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 232px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBLwpe4_SLI/AAAAAAAACNg/aDSBkM7HrDk/s320/218goya.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481708291920709810" border="0" /></a><br />Ακόμα κουνιέται το δόντι<br />που έχει σαπίσει με το καιρό, τις βότκες<br />και με βοηθάει να σπάω τη μονοτονία<br />διαλύεται η ψευδαίσθηση του εγώ<br />μέσω της γιγάντωσής της<br />και τι να κάνεις;<br /><br />Διαφορετικά, πεντακόσιες χιλιάδες χρώματα απόψε<br />από εδώ, εκεί<br />η προσωπική κληρονομιά<br />το άλλοθι,<br />το μηδέν,<br />η έναρξη που δεν<br />έχει λήξη.<br /><br />Παραπατώντας,<br />όπως άλλοτε<br />και όπως πάντα,<br />χείλια βαμμένα γυναικεία<br />άδεια σφηνακοπότηρα<br />το αντίστοιχο της υπευθυνότητας<br />με περίσσια χρώματα<br />πόσα έχετε αντιληφθεί,<br />μικροί, ταπεινοί λέμουροι<br />όπως και μεις;<br /><br />Ένα μαξιλάρι<br />μια στιγμή,<br />έστω,<br />λίγες παραπάνω<br />στιγμές,<br />εδώ είμεθα<br />και αναμένουμε<br />κλεισμένοι στα σπάργανα της φωλιάς<br />από χόρτα και άχυρα,<br />να μας ταϊσεις,<br />ω,<br />Μάνα της Έμπνευσης<br />που μας έχεις<br />εγκαταλείψει<br />τόσο καιρό<br />μα τόσο καιρό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-569255179381125131?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-49057084505775375262010-06-09T15:53:00.000-07:002010-06-09T16:03:33.137-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBAbygMAorI/AAAAAAAACNY/Mvw_xUCxxvw/s1600/DSC03663a.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TBAbygMAorI/AAAAAAAACNY/Mvw_xUCxxvw/s320/DSC03663a.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480911300957610674" border="0" /></a><br />Μια σειρά από εικόνες<br />μεταξύ άβολων καταστάσεων και<br />καμμένων τοστ μουχλιασμένου τυριού<br />με εικόνες να καταπίνουν πετριές<br />να κυμματίζουν<br />μπρος στη μάπα, τη ταλαίπωρη μάπα,<br />ένα δεύτερο είναι τέσσερα δεύτερα και<br />μισή ζωή ακόμα σε άλλο χωροχρόνο,<br />χωρίζεται η πόλη στα δύο<br />στα νότια το χάος<br />τα φώτα η Βαβυλώνα τα Σόδωμα και Γόμμορα και Ζεραϊμ<br />και το αυτοαναφλεγόμενο απόλυτο ()<br />ενώ βόρεια η έρημος<br />ο αγέρης σιωπηλός<br />μέσα στη τσιμεντίλα<br />που ήταν λες και<br />άνοιγε τα χέρια της<br />να μας αφήσει να μπούμε<br />μέσα της<br />στη ζέστα του στήθους της<br />απέναντι από το εξαίσιο<br />μα τόσο περίεργα ελεγχόμενο<br />συναίσθημα του ότι<br />εκμηδένισες και την τελευταία<br />περίπτωση για να<br />ηρεμήσεις λίγο παραπάνω<br />απ' το προβλεπόμενο<br />απόψε μα τι να γίνει<br />η νυχτιά μένει το ίδιο<br />ανούσια και αγάμητη<br />και με ξεραμένες ρώγες να κρέμονται<br />από ζαρωμένα βυζιά<br />το τρίτο πρόσωπο της Θεάς<br />η Μέγαιρα, η ώρα να σηκώσεις τα μανίκια<br />να φας τα σκατά και να<br />δυναμώσεις για το αύριο.<br /><br />Ίδια λαμόγια<br />σκέψης και ενστίκτου<br />να σηκώνουν εικόνες<br />από βρέφη να<br />έλκονται από τον ίδιο τους<br />τον ομφάλιο λώρο<br />μέχρι να φτάσουν στο επίπεδο<br />της λάσπης<br />και να μηδενιστούν κι αυτά<br />στο ενδιάμεσο της<br />πράξης και του<br />παντελώς τίποτα<br />όπως και χτες<br />έτσι και αύριο<br />σαφώς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-4905708450577537526?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-9816043202851339612010-06-07T14:00:00.000-07:002010-06-07T14:59:41.316-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TA1eG1Tu2cI/AAAAAAAACNQ/AqIyfh6fa1k/s1600/bull.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TA1eG1Tu2cI/AAAAAAAACNQ/AqIyfh6fa1k/s320/bull.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480139793061829058" border="0" /></a><br />*1*<br />-Απόψε είναι η νύχτα των 7 σκυλιών.<br />-Αχά.<br />-Αλυχτούν το ένα μετά το άλλο και μετά λαμβάνουν ρόλους.<br />-Ρόλους.<br />-Το ένα είναι το φεγγάρι. Κλαίει για τις αμαρτίες σου και μετά σε συνοδεύει σε χωράφια νεκρά.<br />-Χαρωπός φίλος.<br />-Το άλλο είναι ο ήλιος. Σε παινεύει και μετά σε χαμηλώνει στο έδαφος σα σκουλήκι.<br />-Αρχίδι.<br />-Το τρίτο σκυλί είναι ο Γκανέσα. Αφαιρεί τα εμπόδια.<br />-Τον θέλω τον τύπο.<br />-Πάρε τζούρα.<br />-Αχμφφφ, χμφφ, συνέχισε.<br />-Το τέταρτο είναι κόκκαλα και λάσπη. Ό,τι έφτιαξε κάποτε τον Tezcatlipoca και ακόμα βολοδέρνει στο μηδέν, και σου στραγγίζει τα ζουμιά του σώματος...<br />-Πφφφχμμφφ, θα μεθύσει...<br />-Το πέμπτο σκυλί, οι ιδέες. Τεράστιοι διάδρομοι με κλειδαμπαρωμένα συρτάρια, μερικά εκ των οποίων ανοίγουν βίαια κάθε δεύτερο, φτύνοντας χαρτιά, χαρτούρα, ιδιοκτησία των αιώνιων Λογιστών του Σύμπαντος...<br />-Βαρετό...βαρετό, βαρετό. Όλοι οι λογιστές είναι οι ίδιοι.<br />-Ναι.<br />-Πάρε τζούρα.<br />-Χμφφφ...<br />-Συνέχισε.<br />-Το...το έκτο... το έκτο είναι η Άτις. Οργή, μανία. Αυτοκαταστροφή. Καθισμένη πάνω στη φοινικιά...<br />-Αστεία θα'ναι η καριόλα.<br />-Το...το έβδομο σκυλί...<br />-Ναι, ναι. Συνέχισε.<br />-Το έβδομο σκυλί δεν είναι.<br />-Χμφ;<br />-Αυτό.<br />-Τι αυτό;<br />-Αυτό. Πάρε τζούρα.<br />-Να σου πω. Όχι. Δε θέλω τζούρα. Κάτσε ρε! Καθόμαστε στη θάλασσα το βράδυ και μου λες ένα μάτσο μαλακίες...ένα μάτσο μαλακίες για σκυλιά και συμβολισμούς! Μαστουρώνουμε, μαλακιζόμαστε...και μετά τι;<br />-Τι;<br />-Στο τέλος δε λες τίποτα! Τι είναι το τελευταίο σκυλί;! Τι σημαίνει;! Δε με νοιάζει, μα...μα...πρέπει να μου πεις! Να κλείσει η ιστορία!<br />-Αχά...πφφφφχχχχχφφφ...<br />-Σταμάτα! Αρκετά! Πες μου τι είναι το τελευταίο σκυλί! Τι σκατά συμβολίζει;!<br />-Κοίτα λίγο δω.<br />-Πού;<br />-Εδώ.<br />-Στο νερό; Στη θάλασσα;<br />-Στο καθρέφτη.<br />-....<br />-Βρωμόσκυλα. Αυτό.<br />-Μεγάλη απογοήτευση η ιστορία.<br />-Κι όμως. Κάθε τι που θέλει να μαγεύεται από φολκλόρ, μυθολογίες, θρησκείες, μυστικισμούς και συμβολισμούς, δε πρέπει να ξεχνάει αυτό:...<br />-"Ότι είναι βρωμόσκυλος". Να'σαι καλά. Κερνάω βότκες.<br />-Μα ναι. Μα ναι.<br /><br />*2*<br />-Κοίτα τη λασπούρα ευθεία μπρος.<br />-Ναι. Κόκκινη και καφετιά. Μαζί με τη βροχή.<br />-Πάρε μια χούφτα και κάντηνα ανθρωπάριο.<br />-Μπα;<br />-Ανθρωπάριο.<br />-Ξέρω τι πας να κάνεις. Αλλά αν είναι να κάνω ζημιά σε άνθρωπο, πρέπει να έχω και κάποιο στοιχείο του σώματός του.<br />-Δε θα κάνεις ζημιά σε κανένα. Μαλακίες είναι αυτές.<br />-Και τότε ποιος ο σκοπός;<br />-Απλά πάρε λασπούρα και φτιάξε ανθρωπάρια.<br />-Ορίστε. Χμφ. Πάρε μια γουλιά.<br />-Δε θέλω.<br />-Ωραία. Να. Ένα ανθρωπάριο.<br />-Παραμορφωμένο είναι.<br />-Ναι. Μάτια δε χρειάζεται, παρά μόνο τρύπες εντόμου. Στόμα, μια τρούπα. Μύτη; Μπα. Δυο τρύπες. Αυτιά; Ούτε καν.<br />-Φτιάξε άλλα δύο.<br />-Αμέ.<br />-Έτοιμα;<br />-Ναι, ναι.<br />-Βάλτα μαζί.<br />-Χμφ...γαμιούνται;<br />-Παρατήρησε.<br />-Γαμιούνται.<br />-Ναι,ναι.<br />-Μα, γαμιούνται!<br />-Τι άλλο;<br />-Τίποτα! Γαμιούνται!<br />-Ναι, και...;<br />-Τι "και"; Πετάει το ένα τα μάτια στο άλλο! Και δεν τους έφτιαξα καν γεννητικά όργανα!<br />-Τι άλλο; Τι άλλο;<br />-Τίποτε άλλο! Γαμιούνται! Αυτό! Φινίτο! Αυτό!<br />-Τώρα τι κάνουν;<br />-Μα...; Τώρα δεν υπάρχουν ανθρωπάρια από λάσπη!<br />-Ενώθηκαν όλα μαζί σε βίαιη παρτούζα.<br />-Ναι...και...χμφ; Έφτιαξαν κάτι σαν...σαν σαρανταποδαρούσα;<br />-Κάμπια.<br />-Τρώει το ένα το άλλο.<br />-Εσύ τι είσαι;<br />-Λάσπη;<br />-Και κάμπια, ίσως;<br />-Και τρώω; Τρώω τα πάντα; Είναι δίκαιο αυτό;<br />-Τι ρωτάς;<br />-Ρωτάω...δηλαδή...ποτέ δεν έτρωγα κανέναν. Απλά κοίταζα τη δουλειά μου. Έπινα, έγραφα, ζωγράφιζα, δούλευα. Δεν έφαγα κανέναν.<br />-Κοίτα τη κάμπια. Τη σαρανταποδαρούσα, αν θες.<br />-Ναι, η αλήθεια είναι ότι δε κατανοείς τι είναι μεμιάς...<br />-Κοίτα και τα αστέρια.<br />-Ναι. Και;<br />-"Όπως ψηλά, έτσι και χαμηλά". Αυτό λέγανε.<br />-Δηλαδή;<br />-Το σύμπαν τρώει τα μηδενικά ψηφία του χώρου όπως και η κάμπια τη λάσπη. Ή καλύτερα, το φύλλο του φυτού. Εσύ γιατί να κάνεις αλλιώς;<br />-Διότι σκέφτομαι.<br />-Και το γεγονός της σκέψης αρκεί;<br />-Ίσως όχι, μα έχω και συνείδηση.<br />-Ποιος στην επέβαλλε;<br />-Κανένας, εγώ την έφτιαξα.<br />-Από τι;<br />-Από εμπειρίες και καρφιά και μνήμες.<br />-Και αυτές ποιος στις έβαλε στη κούτρα;<br />-Η ζωή. Τα πρόσωπα. Οι καταστάσεις.<br />-Η ζωή είναι χρόνος. Ο χρόνος είναι σπείρα χρυσή και συνέχεια κάνει την ίδια κυκλική κίνηση μέχρι να εξολοθρευτεί από μόνος του, και έρθει το τέλος. Τα πρόσωπα είναι αντανακλάσεις του χτες, του σήμερα και του αύριο. Αλληλεπιδρούν με σένα μέχρι να έρθει το τέλος της ωρίμανσης των αισθήσεων. Οι καταστάσεις είναι τα μπασταρδοπαίδια της στιγμής. Επιλογές, τυχαία αποτελέσματα, μέχρι να σβήσουν στο σκότος της απόλυτης έννοιας της ελεύθερης βούλησης, στο τέλος. Άρα τι μένει;<br />-Το τέλος;<br />-Φέρε μου μια γουλιά.<br />-Πάρτη. Και πάμε σπίτι. Νύσταξα.<br /><br />*3*<br />-Πάντα θα σ'αγαπάω.<br />-Μεγάλα λόγια.<br />-Είναι μεγάλα επειδή τα εννοώ.<br />-Εννοείς τι;<br />-Ότι σ'αγαπάω, τι ερώτηση είναι αυτή;<br />-Ερώτηση περιστάσεως.<br />-Διασκεδάζεις να με τρομάζεις. Και ενίοτε να με θυμώνεις.<br />-Τι είναι η ζωή χωρίς αλατοπίπερο;<br />-Να μου λείπει αυτό το αλατοπίπερο. Είναι ανούσιο.<br />-Για σένα.<br />-Για όλους με μυαλό που λειτουργεί καλά.<br />-Δείξε μου ένα, να σου δώσω ό,τι θες.<br />-Αρκετά. Απλά πες μου ότι μ'αγαπάς.<br />-Μα, σ'αγαπάω, είμαι σίγουρος γι'αυτό. Σ'αγάπαγα και πριν σε γνωρίσω. Σ'αγάπαγα και στην Βαβυλώνα, στη Μεσοποταμεία, στον Τίγρη και Ευφράτη.<br />-Τότε δεν είμασταν καν ιδέα.<br />-Είμασταν ιδέα στο μυαλό άλλων.<br />-Μαλακίες. Το ίδιο τσιμέντο θα κοιτάμε και το ίδιο πράσινο. Και αύριο. Και μεθαύριο.<br />-Αντιμεθαύριο θα'ναι το μαύρο και το ασημί.<br />-Ο Πικάσσο στα 16 είχε μάθει όλα όσα μπορούσε να μάθει. Ήταν άρχοντας.<br />-Μη ξύνεις πληγές. Το δεχτήκαμε όλοι αυτό, στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Αποτυχίας, πλέον.<br />-Ο Πικάσσο είναι ο Ιησούς.<br />-Ο Ιησούς ήταν ο Πάνας, έλεγε ο Γκιμπράν.<br />-Ωραίος ο Γκιμπράν. Υπέροχος. Αισιόδοξος.<br />-Ναι. Ωραίος.<br />-Εσύ είσαι απαισιόδοξος. Με μαυρίζεις.<br />-Γι'αυτό με γουστάρεις τόσα χρόνια.<br />-Κάνεις λάθος.<br />-Όταν ένας έχει τατουάζ στο κώλο το σήμα της αιωνιότητας, τι έχει σημασία να γνωρίζει;<br />-Την έννοιά του; Του τατουάζ;<br />-Έχει σημασία να γνωρίζει τον κώλο του. Και την κωλοτρυπίδα του. Να κάνει ειρήνη μαζί της. Ειδάλλως είναι μαλάκας.<br />-Να σου πω. Κουράστηκα. Με κούρασες όπως πάντα. Θέλω να ξαπλώσω πάνω σου. Γυμνή.<br />-Ελεύθερα.<br />-Και εδώ που είμαι...<br />-Ναι;<br />-Εδώ που έχω το κεφάλι μου, ακούω τη καρδιά σου.<br />-Ναι ε;<br />-Ναι. Και είναι μεγάλη, κόκκινη και χτυπάει άναρχα. Και μιλάει.<br />-Και τι λέει;<br />-Λέει ότι μ'αγαπάς πολύ.<br />-Μωρό μου;<br />-Ναι;<br />-Το κεφάλι σου.<br />-Ναι;<br />-Το χεις στα δεξιά του στήθους μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-981604320285133961?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-7432669569669963712010-06-03T11:30:00.000-07:002010-06-03T11:53:06.494-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAf01R6LFKI/AAAAAAAACNI/wXztOb0nn2E/s1600/austinosman.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 222px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAf01R6LFKI/AAAAAAAACNI/wXztOb0nn2E/s320/austinosman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478616667897140386" border="0" /></a>Απόψε η χαραυγή μοιάζε με εποχή ολόκληρη<br />ντυμένη με τα νυφικά της<br />παραπονιέται συνέχεια που πατάει καθ'όλη τη διαδρομή<br />προς το Ναό<br />σκυλόσκατα, λιωμένα μούσμουλα και χλέπες.<br />Τυφλή, μουγγή, με δέρμα από την άμμο<br />και μουνί από αρουραίους.<br /><br />Χειρονομίες προς αυτήν ήταν έξοδοι, έξοδοι ανάγκης,<br />τραγούδια από στάχτες και η γενειάδα του παλιού μας του αυτοκράτορα,<br />να λούζει τη πλάση όλη και να φτιάνει<br />λιμνούλες με αλιγάτορες και<br />βρέφη που όταν κλαψουρίζουνε<br />φτύνουν απ' τα μάτια διαμάντια.<br /><br />Η βότκα τελείωσε,<br />ο καπνός πύκνωσε και το δωμάτιο γέμισε<br />από μορφές ανήλικων που χάνονταν με τον αέρα διαλύονταν<br />να πιπιλίζουν σεξουαλικά τα χείλια τους στο τίποτα<br />ζητώντας σχεδόν φασιστικά να το παίξω κύκνος<br />και να τρυπήσω με τα δόντια μου το ίδιο μου το στέρνο<br />για να τα θρέψω με το αίμα<br />και τον ιδρώτα μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-743266956966996371?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-6681901058074503272010-06-02T17:14:00.000-07:002010-06-02T17:48:15.172-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAbz9QMeTLI/AAAAAAAACNA/ZqMhNndZK8s/s1600/bacon_painting1946.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAbz9QMeTLI/AAAAAAAACNA/ZqMhNndZK8s/s320/bacon_painting1946.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478334230387641522" border="0" /></a><br />Πατάρι δίχως σκαλιά η πρασινάδα σήμερα στη μωβιά κηλίδα που'ταν ο ουρανός στο χωριό όπου μας μαζεύουν, όλους μας, του Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Αποτυχίας, για να πιτσιλίσουμε χαρτιά και ξύλα, οι γελάδες βόσκαγαν όπως τότε και πριν και μετά, τα τσομπανόσκυλα επέμεναν να χαμογελάνε παραπάνω απ' όσο πρέπει σε μας, ω, τους ξένους και εισβολείς, καταπατητές των νοητών ορίων της ανεμοδαρμένης γιδοπροβατολασπούρας που ανήκει στις ρυτιδιασμένες ιτιές που το κατοικούν πια, ετοιμοθάνατες και σε ξέρα.<br /><br />Το ασήμι είναι πανέμορφο εκτός κι αν προέρχεται από την αντανάκλαση μπουκαλιού βότκας που τελειώνει σε -off το όνομά της, ό,τι λέει και το όνομα, "off", περίεργη μίξη, συνδιασμένα τα διανοητικά ερεθίσματα της συνέχειας με το διεφθαρμένο αυτό ασήμι, η όραση έμοιαζε να διευρύνεται με ελαφρύ τσούξιμο στα μάτια, δε μπορούσες να επικεντρώσεις κάπου συγκεκριμένα, παρά μόνο να δεις την ολότητα του πράγματος, το νόημα της κατάστασης.<br /><br />Αγγίζοντας τρίχες άλλου και μούσια άλλου επιφέρω εις τον συνάνθρωπον το ολικό φρενάρισμα των στομαχικών του λειτουργιών εκ πλημμύρας μέγιστης προερχόμενο, πλημμύρας αίματος από καταστροφή του φράγματος μεταξύ στομάχου και εγκεφάλου, κοτόπουλο βασανισμένο σε ιαπωνικό εστιατόριο διεστραμένο και βρώμικο φτωχομπινιάρικο, από πίσω η βραχνάδα έσκουζε για να "την αγαπήσει σαν ερπετό" και έλεγες πώς να αγαπάν τα ερπετά, αγαπάν άραγε καθόλου, απλά μαζεύουν τη ζέστα απ' αυτόν στον οποίο τυλίγονται, η βότκα παραμένει στην άκρη, μικροχτυπήματα στο άνω δεξί άκρο του κούτελου σφυριές να ακούγονται στο βάθος μα είναι μηχανάκια από ντελίβερυ-μπόυζ, μούδιασμα υπερ- πολικής αρκούδας που τρίβει τους ψύλλους απ' τη πλάτη της στο πυκνό στρώμα από χιόνι κάτω απ' τις πατούσες της, ίδια αίσθηση ψύχους και ηλεκτροσόκ ταυτόχρονα, κάθε λέξη που βγαίνει είναι αψεγάδιαστη καθώς δεν ρέει πλέον στο ρυάκι του διπόλου της συνειδητοποίησης-ή-όχι, ή της τραμπάλας της εκλογικευμένης σκέψης ή της τακτοποιημένα άναρχης, επιμελημένα ατημέλητης αυτοακύρωσης αυτής.<br /><br />Έξω ο κόσμος γυρνάει ακόμα και όσο και αν δε το περίμενες κι εσύ γυρνάς επίσης καθώς έχεις συντονιστεί με την αόρατη δεσμίδα στο ενδιάμεσο της φάσης της επιτυχούς αναδόμησης καθετί στρωτού και ιερού για την καθημερινή πάλη των ενστίκτων με τα τσιμεντόχοντρα Βεεμώτ της Νέας Δεκαετίας Τρόμου και Βίας, τα σοκάκια μοιάζουν με κακόφημα στέκια σε λιμάνια κουρσάρων, το ποτάμι μια πολύ καλή πιθανή τοποθεσία για ενέδρα, απόπειρα δολοφονίας εμένα, του δήθεν Πρέσβη του Αντικαθεστωτικού Καθεστώτος με τα έγγραφα και της αποδείξεις για την ανάμειξη τριών Κοστουμιών σε παιδεραστικά κυκλώματα, το ασανσέρ στο υπόγειο της πολυκατοικίας τρεμοπαίζει και ο πιο βρώμικος κοσμοναύτης του 3ου μικροσύμπαντος αριστερά της Αρνητικής Ζώνης, είναι έτοιμος να εκτοξευτεί στο απόλυτο μαύρο, το περήφανο και περίφημο μαύρο, το ίδιο με αυτό που βλέπουν οι πρόγονοί σου πλέον, γινόμενο πάλι παιδιά απ' την αρχή με κοκκάλινα σαγόνια αντί για ροδαλά μάγουλα, ο ίδιος ουρανός με αυτόν που βλέπουν δαύτοι οι φτωχοδιάβολοι της ζωής, μικρά σκουληκάκια να φέρνουν σβούρες στο χώμα μέχρι που τρυπάνε το κατάμαυρο της όρασης του κρανίου και η άκρη απ' το σκουληκάκι που κουνιέται μοιάζει με αστέρι που πέφτει, και το κατάμαυρο χώμα που τους πλακώνει να'ναι ολόιδιο με έναν γαλήνιο, καλοκαιρινό ουρανό, τη νύχτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-668190105807450327?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-55086607160918522032010-06-01T06:02:00.000-07:002010-06-01T06:17:15.818-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAUFK7vgENI/AAAAAAAACM4/XZVguWDd9S4/s1600/MELT+003.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 232px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAUFK7vgENI/AAAAAAAACM4/XZVguWDd9S4/s320/MELT+003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477790207159832786" border="0" /></a><br />Με τους Sun of Nothing έχουμε παθολογική εμμονή κυρίως δια τον λόγο του ότι δε μπορούμε να θυμηθούμε αυτή τη στιγμή παραπάνω από 5 μπάντες εγχώριες που να παραδίδουν κάτι τόσο προσωπικό και πρωτοποριακό όσο δαύτοι. Φανταστείτε πόσο κατουρήσαμε από χαρά τα βρακιά μας όταν ο συνονόματος βασανιστής φωνητικών χορδών, Ηλίας, μας έστειλε ένα link με καινούριο, ηχογραφημένο υλικό της συμμορίας του(ς). Και που ευγενικά μας παραχώρησε τη τιμή να σας το προσφέρουμε<br />εδω: <a href="http://www.msplinks.com/MDFodHRwOi8vd3d3Lm1lZGlhZmlyZS5jb20vP2RteXlubTJxZ2Fs">http://www.mediafire.com/?dmyynm2qgal</a><br /><br />Φανταστική science fiction doom-ιά. Mood-ίλα και σκατίλα.<br />*(το οποίο κομμάτι δε θα μπει τελικά στο νέο δίσκο που σκαρώνουν όπου να'ναι -ελπίζουμε σύντομα-, αλλά σε μια συλλογή της Spinaloga)<br />Forza!<br /><br />Η φωτό από πάνω είναι συνοδευτική του κομματιού και είναι δια χειρός Ηλία, συνονόματου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-5508660716091852203?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-32714785542800157822010-05-31T17:09:00.000-07:002010-05-31T17:35:36.390-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TARPx2LWlNI/AAAAAAAACMw/DjvliTRYFlg/s1600/fuseli_nightmare-1781.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 259px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TARPx2LWlNI/AAAAAAAACMw/DjvliTRYFlg/s320/fuseli_nightmare-1781.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477590764564681938" border="0" /></a><br />Μεγάλωσα, στο μικροσκοπικό εκείνο τσιμεντόλακκο<br />που δε χώραγε καλά καλά κανέναν από όλους μας<br />σε κείνη τη γειτονιά στη πόλη<br />που ήμουνα μόνος,<br />κοντόχοντρος και ανασφαλής για όλα<br />κληρονομιά των γονιών<br />κοινωνικών λειτουργών.<br /><br />Ήταν ωραία, αλήθεια.<br />Δε με ένοιαζε και το τι λένε οι άλλοι για μένα,<br />η εντύπωση που λεν',<br />μιας και,<br />δεν είχα κατά βάση "άλλους" για να πουν για μένα.<br /><br />Είχαμε κότες πολλές.<br />Στη σαβάνα που λέγανε "κτήμα"<br />ακριβώς πάνω απ' το κωλόσπιτό μας.<br />Μια κότα θυμάμαι καθόταν κουρνιασμένη,<br />κάθε καλοκαίρι,<br />στα κλαδιά της μουσμουλιάς που'χαμε στο κήπο,<br />και όταν της απευθύνανε το λόγο οι γονείς/συγγενείς,<br />μαζεμένοι για να ρουφήξουν τη καλοκαιρινή δροσιά της νυχτιάς,<br />εκείνη τους απαντούσε κάθε φορά<br />κακαρίζοντας.<br />Και ένας κόκορας νάνος που είχαμε<br />σιχαμένα πλάσματα<br />κομπλεξικά<br />όπως όλοι οι κοντοί που γνωρίζω,<br />μας πούλαγε νταβατζηλίκια<br />δεν άφηνε κανέναν μα κανέναν<br />να τον πλησιάσει στο κτήμα<br />και μια φορά<br />που η μάνα μου με έβγαλε βόλτα με το καροτσάκι<br />και αυτός μας είδε<br />έτρεξε απ' τη σαβάνα προς το μέρος μας<br />και άρχισε να μας τσιμπάει με μανία<br />ο κοντός κομπλεξικός<br />μέχρι που η γιαγιά με μια γριά γειτόνισσα,<br />του κόψανε το λαιμό<br />και τονε φάγαμε<br />απ' όσο ξέρω.<br />((Μόνο ο μακαρίτης ο θείος ο Γρηγόρης τον έκανε καλά τον πουσταρά το νάνο, διότι άρπαζε ένα ξεριζωμένο παλούκι από φτυάρι, και όταν πλησίαζε, το χτύπαγε στο έδαφος, και του φώναζε του κόκορα, με κείνη την απίστευτα αντρίκια, βραχνή, κατεστραμμένη και ηδονική ταυτόχρονα φωνή, "Κάστε χάμω ρε πούστη! Κάτσε χάμω πούστη!" και ο νάνος με το λοφίο υπάκουε δίχως δεύτερη σκέψη, κάνοντας τη κότα))<br /><br />Μεγάλωσα όμως με γάτες.<br />Συγκεκριμένα, από κούτσικος, είχα έναν γάτο,<br />τον είχε ονομάσει η γιαγιά μου "Ριρίκο",<br />μάλλον ένα αμάγαλμα από τις μνήμες της<br />από τους Ιταλούς<br />και τη καταπιεσμένη σεξουαλικότητα<br />που της επέβαλλε η εποχή της,<br />σε συνδιασμό με τον ήχο των ζώων που είχε ακούσει ως τότε,<br />"ρρρρρρρρρ" οι γάτες<br />τις τρώγανε τότε κιόλα,<br />"ριριριριρι" τα πουλιά<br />η μόνη διέξοδος απ' τη σκατένια ζωή,<br />"κο κο κο κο" οι κότες<br />προνόμιο για τότε<br />((γι'αυτό είχαμε τόσες όταν ήμουν μικρός_)).<br /><br />Άκου "Ριρίκο".<br /><br />Ο Ριρίκος ήταν χοντροκώλης και αδιάφορος.<br />Σα τους περισσότερους γάτους<br />απλά αυτός ήταν πιο ανώμαλος.<br />Μια φορά πήγε να γαμήσει μια σκύλα εξημερωμένη<br />της γειτόνισσας.<br />το είχα δει από κοντά<br />στο ανεμοδαρμένο πανί της ξεραϊλας<br />που το λέγανε τότε οι γονείς μου<br />"κτήμα":<br />μάλλον αυτό με έκανε σε δεύτερη φάση<br />να παρατήσω μια ζωή υπαλλήλου<br />ισοβίτη.<br /><br />Αν γαμάει ο πολυαγαπημένος σου γάτος<br />μια σκύλα<br />είμαστε όλοι εδώ, σερνόμαστε<br />ασχέτως πόσα πόδια έχουμε<br />ίδια κουμάσια είμαστε όλοι.<br /><br />Ο Ριρίκος κάποια μέρα κοιμήθηκε για πάντα<br />((του ταίριαζε κιόλας,<br />του σκατόχοντρου))<br />μέσα σε κάτι χορτάρια πεζοδρομίου<br />με βγαλμένη μύτη<br />και ξεντεριασμένος.<br />Πιτσιρικάς, έκλαιγα.<br />Αυτό που του άξιζε βέβαια,<br />ήταν να φάω μια παστιτσάδα ακόμα<br />στη πάρτη του.<br />Αυτό θα γούσταρε.<br /><br />Μετά πήραμε τον "Τζακ".<br />Μπασταρδόσκυλο σπάνιο.<br />Διότι ήταν σπάνιο πώς ένα πλάσμα του Θεού<br />μπορούσε να ήταν τόσο τεμπέλικο<br />και χοντρό<br />σα βαρέλι.<br />Ο Τζακ είχε περίεργη αντίληψη για το κόσμο γύρω του.<br />Έθαβε τυρί στο έδαφος<br />έτρωγε ό,τι σκατά τον ταϊζανε,<br />από γαλακτομπούρεκο<br />μέχρι πεταμένα αγγούρια,<br />δε μας έδινε σημασία<br />μέχρι που χαϊδεύαμε άλλα σκυλιά της γειτονιάς μπρος του,<br />τότε εκτοξευόταν,<br />ο χοντρός,<br />και έπεφτε πάνω μου.<br />Σκυλί γενικά μεσαίου μεγέθους<br />με μπυροκοίλι.<br />Σπάνιο θέαμα.<br />Μια φορά μάσησε φόλα<br />και πήγε να τη χωνέψει<br />δε τα κατάφερε αλλά άντεξε μια χαρά<br />μέχρι που τον πήγαμε στο κτηνίατρο<br />και τονε σώσαμε.<br />Τη δεύτερη εμπειρία με τη φόλα<br />δε τη γλίτωσε τόσο φτηνά.<br /><br />Το αστείο είναι ότι πέθανε ακριβώς<br />όταν γνώρισα τη γυναίκα<br />με την οποία ντααβερίζομαι,<br />με φορτούνες και πρωτοβρόχια,<br />τόσα χρόνια.<br />Οπότε, μεταξύ σοβαρού και αστείου,<br />έλεγα παντού, μεθυσμένος,<br />"μου πέθανε ο σκύλος,<br />και μου φορτώθηκε μια σκύλα".<br /><br />Στο τέλος, ξαναείχαμε γάτες.<br />Είχαμε μετακομίσει στο χωριό χρόνια τώρα.<br />Μια περίοδο μαζέψαμε τουλάχιστον 10 με 12 γάτες<br />δε θυμάμαι πλέον<br />και μερικές τις εξημέρωνα γω<br />με το να τις ταϊζω,<br />σημαντικότατο,<br />και να κάθομαι παρέα μαζί τους από απόσταση με τις ώρες,<br />πιτσιρικάς χωρίς βλέψεις για οτιδήποτε,<br />και να τις παρατηρώ<br />να κλείνουν δήθεν νυσταγμένα τα μάτια<br />και τότε να σε σταμπάρουν πραγματικά.<br />Καριόλες. Ύπουλες.<br />Πανέμορφες,<br />οι γάτες.<br />Είχα βγάλει ονόματα,<br />είχα αναθέσει, τρόπω τινά, ρόλους<br />ο ένας ήταν ο κοιλιόδουλος επιβήτορας,<br />που ακόμα και όταν τεκνοποιούσε θηλυκιά γάτα,<br />μόλις έβλεπε τη γιαγιά μου να βγαίνει απ' τη πόρτα,<br />συνηθισμένος στο φαγί,<br />ΠΛΑΦ,<br />έβγαινε απ' τη τρύπα<br />και έτρεχε πίσω της.<br />Ο άλλος ήταν ασθενικός<br />βρωμιάρης, ετοιμοθάνατος,<br />τον αγαπούσα πολύ,<br />και δε θυμάμαι καν πλέον πώς τον λέγανε,<br />νομίζω απλά τον φώναζα "Γάτο",<br />μιας και κανείς άλλος δεν ασχολιόταν σοβαρά μαζί του,<br />καθόταν τρέμοντας σε πλακάκια,<br />μερικές φορές ξέρναγε,<br />αλλά έδειχνε να απολαμβάνει ειλικρινά<br />ένα ειλικρινές χάδι στη κεφάλα.<br />Τσακωνόμουνα συνέχεια με το πατέρα μου για αυτό<br />για τη βρώμα του<br />τον έβριζα χυδαία<br />και ξαναχάιδευα τον Γάτο.<br />Πάνε όλα κι αυτά<br />ο νόμος του χωριού,<br />"Σκότωστα όλα<br />διότι βαριέσαι<br />και μπορείς!".<br /><br />Τώρα δεν υπάρχουν κατοικίδια<br />απλά μια ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη<br />και ζεστασιά<br />που λες ότι σε ζώνει φίδι<br />για να ρουφήξει και τη<br />τελευταία σταγόνα<br />απ' τη ζέστα<br />του σώματός σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-3271478554280015782?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-3878601938431656502010-05-31T06:13:00.000-07:002010-05-31T07:05:43.080-07:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);">FRIEDRICH SCHRODER-SONNESTERN</span> (1892- 1982)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3aOQ5g0I/AAAAAAAACMg/Q0UbP_g4A4s/s1600/5547272.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 221px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3aOQ5g0I/AAAAAAAACMg/Q0UbP_g4A4s/s320/5547272.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477423232946111298" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΙΕ</span>: Λιθουανός αλητάμπουρας και γνήσια σαλταρισμένος, ο Frμπλαμπλαμπλαμπλαμπλαstern πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας σε σωφρονιστικά ιδρύματα, καθώς και 5 μήνες το 1910 σε τρελόσπιτο, και άλλη μια βόλτα από κει το 1917. Καλό παιδί. Μετά απ'αυτά κι απ'αυτά λοιπόν, ο τύπος αυτοανακηρύχθηκε "Δόκτωρ/Ψυχολόγος των Πανεπιστημιακών Επιστημών", τίτλο που αργότερα θα αλλάξει με το πιο catchy "Το Αστέρι του Ήλιου", και θα αποφασίσει ότι είναι θεραπευτής και μάντης. Το αστείο είναι ότι έβγαζε όντως χρήμα από αυτές τους τις απασχολήσεις, το αξιέπαινο είναι που τα δινε όλα σε φτωχούς, το ρεαλιστικό είναι που οι μπάτσοι τον ξαναμάζεψαν και τον ξαναέχωσαν μέσα. Σε αυτή του την επίσκεψη λοιπόν στο Μορμόλη, γνωρίζει έναν σύντροφο βαρυποινίτη-ζωγράφο, ο οποίος και τον ωθεί στην καλλιτεχνική έκφραση μέσω ζωγραφικής, πράγμα με το οποίο ασχολείται αποκλειστικότατα από το 1949 στο Βερολίνο, όπου και μετακομίζει.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΙΑΤΙ ΓΑΜΑΕΙ</span>: Δε θα γίνω αρχίδης και θα πω ότι σιγουρότατα, το έργο του Ηλιάστερου είναι για πολύ...ας πούμε...ειδικευμένα γούστα. Τις περισσότερες φορές, δε, αγκιστρώνει μόνο το ενδιαφέρον ακαδημαϊκών, κριτικών και ψαγμένων μπλαμπλάδων, κι αυτό σε σχέση με τους συμβολισμούς των πινάκων του. Λογικό απ' τη μία, καθώς η σχιζοφρενική τέχνη είναι ένα πλούσιο τοπίο γεμάτο επαναλαμβανόμενες εικόνες και ζωγραφικές νόρμες/φιγούρες, με μπόλικο ψωμί για πίρλα. Μαλακία απ' την άλλη, επειδή ο Φρήντριχγρκρλρκφφκστερν παρουσιάζει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο που γίνεται το εσωτερικό ενός μυαλού τιγκαρισμένο από αποκαλυπτικές παραστάσεις, ένα όραμα ενός ενδιάμεσου μικροσύμπαντος όπου ο Ιερώνυμος Μπος βιάζει τις πιο χυδαίες φιγούρες που γέννησε ποτέ το χέρι μιας Φρίντας Κάλο, και απλά σε αφήνει με το σαγόνι στο πάτωμα.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3Ul8nZhI/AAAAAAAACMY/nFflAUj5Tw4/s1600/friedrich.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 243px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3Ul8nZhI/AAAAAAAACMY/nFflAUj5Tw4/s320/friedrich.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477423136224273938" border="0" /></a>*<span style="font-size:85%;">Και δε νομίζω από τέτοια μάπα να περιμένεις κάτι πιο στρωτό.<br /></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3PVeOFvI/AAAAAAAACMQ/EuSJlQThv50/s1600/Schroder3.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 221px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3PVeOFvI/AAAAAAAACMQ/EuSJlQThv50/s320/Schroder3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477423045902472946" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3LFQ6jRI/AAAAAAAACMI/Go3OTeF7on8/s1600/starofthesun.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 219px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO3LFQ6jRI/AAAAAAAACMI/Go3OTeF7on8/s320/starofthesun.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477422972832222482" border="0" /></a>Αν θέλουμε να'μαστε λιγάκι ορθολογιστές, θα λέγαμε ότι είναι τέτοια η ιστορία και η φύση του καλλιτέχνη δαύτου, που, όποια αναγνώριση και να έλαβε από το φανταχτερό, ανώμαλό του έργο, δε κάθισε ποτέ στη Σάλα των Μεγάλων, επειδή ίσως δε του άξιζε. Αν αφήσουμε όμως τη γεροντοπίρλα και τη μουρμούρα, θα έλεγα ότι, ο Friedrich δεν έμεινε στην Ιστορία σα Μεγάλος, μόνο και μόνο λόγω του ονόματος-σιδηρόδρομου...<br />(Αν πάντως ψάχνετε να βρείτε σπόρους του Sonnenstern σήμερα, στη μοντέρνα τέχνη, ψάξτε να δείτε ζωγραφιές/σχέδια του Daniel Higgs -ναι αυτός πάλι-)<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">GUSTAV KLIMT</span> (1862-1918)<br />--------------------------------<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΙΕ</span>: Γεννηθής το 1862 δρ φτωχογειτονιές κοντά στη Βιέννη, στα 14 του ο πιτσιρκάς Γουστάβος γράφεται στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, όπου και αρχίζει να μελετάει με τα μούτρα ζωγραφική όπως και ψηφιδωτό και νωπογραφία. Μέχρι το 1893 ήταν ήδη διαβόητος στους καλλιτεχνικούς κύκλους για το έργο του, τις ζοχάδες και τις κόντρες που έριχνε με το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και τους τότε σκληροπυρηνικούς συναδέλφους του. Είχε ιδρυτική θέση στο βιεννέζικο κίνημα της Sezession (Απόσχιση), μέσω του οποίου βοήθησε στην εδραίωση της λεγόμενης Αρτ Νουβώ ("Αρ Νουβώ" για τους κουλτουριαρέους και "Art Nouveau" για τους φρανγκοφών της παρέας), απέκτησε μεγάλη φήμη και οικονομική ανεξαρτησία με τους πίνακές του, ζωγραφίζοντας συχνά γκόμενες της βιεννέζικης αστικής τάξης (κάτι σαν μαικήνες/προστάτιδες/νταβατζήδες θηλυκοί της Απόσχισης), άφησε το κόσμο μαλάκα με αυτό που κατάφερε να αποτυπώσει, σαν σύνολο/έργο, στους καμβάδες του, γνώρισε και το φωβισμό, και πέθανε το 1918 από αποπληξία, αφού πρώτα τον χτύπησε εγκεφαλικό και του παρέλυσε όλη τη δεξιά μεριά του σώματος.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΙΑΤΙ ΓΑΜΑΕΙ</span>: Τούτα τα ερωτήματα περισσότερο διέπονται από θρασύτητα παρά από ψευδοφιλοσοφημένα τερτίπια (που συχνά τα ντύνεις με ένα μανδύα "ρητορικού" και πουλάς και μούρη στη φουρνάρισσα της γειτονιάς σου). Ο Klimt έμεινε στην Ιστορία διότι ήταν ο Klimt και ζωγράφιζε όπως θα ζωγράφιζε ο Klimt. Ο Klimt γεννήθηκε στο Κόσμο των Ιδεών πρώτα σαν έννοια, και μετά μετοίκισε στο σώμα του μουσάτου, ημικαράφλα Βιεννέζου μούρλιακα. Τα έργα του Klimt είναι από τα ΕΛΑΧΙΣΤΑ εκείνα έργα, τα οποία, όταν τα βλέπεις σε καταλόγους ή σε φωτογραφίες, χάνουν το νόημά τους όλο, καθώς ο πυρήνας τους είναι το να μεσμερίσουν την αντίληψη, και να παίξουν με συμπαντικές αλήθειες, και αυτό καλώς ή κακώς, επιτυγχάνεται πλήρως μόνο με face to face αναμέτρηση με τον πίνακα. Ο Klimt αγαπούσε τις γυναίκες. Τις λάτρευε, τις γούσταρε ως τα μπούνια. Το έργο του αποτελείται από μια σειρά γυναικείων φιγούρων (όχι μόνο), οι οποίες συχνά αποκτούν μια συμβολική, θρησκευτική χροιά, συνδιαζόμενες συχνά πυκνά και με την αίσθηση του Θανάτου ή της Ζωώδους Σεξουαλικότητος. Ο Klimt ήταν ο Klimt και ο Klimt ήταν ένας καυλωμένος, υπερταλαντούχος, χυδαία λόγιος και ονειρικά/λεπτεπίλεπτα κραιπάλας, απερίγραπτα αισθαντικός καλλιτέχνης. Που μεταμορφώθηκε μαζί με το έργο του, όπως και αρκετοί ακόμα Μεγάλοι της Τέχνης.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO23lWB6cI/AAAAAAAACMA/_ZLLKuqbQO8/s1600/423px-Gustavklimt.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO23lWB6cI/AAAAAAAACMA/_ZLLKuqbQO8/s320/423px-Gustavklimt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477422637846227394" border="0" /></a>*<span style="font-size:85%;">O Γουστάβος στη φάση 1 ((a.k.a κρατιέμαι ακόμα))</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO2qR7GnkI/AAAAAAAACLw/vd8F4jemt8M/s1600/klimt6.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 224px; height: 315px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO2qR7GnkI/AAAAAAAACLw/vd8F4jemt8M/s320/klimt6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477422409294716482" border="0" /></a>*<span style="font-size:85%;">Ο Γουστάβος στη φάση 2 -ενδιάμεση- ((που σημαίνει, αρχίζει και κλατάρει η βίδα))</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO2kwNKOqI/AAAAAAAACLo/9FodR17v4NY/s1600/Gustav-Klimt-1902.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 258px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO2kwNKOqI/AAAAAAAACLo/9FodR17v4NY/s320/Gustav-Klimt-1902.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477422314344299170" border="0" /></a>*<span style="font-size:85%;">Ο Γουστάβος φάση 3 και τελειωτική ((έμφυτη μούρλα και καταχρήσεις = τζιζ))</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO2Yg--AJI/AAAAAAAACLg/Vi0I1oY4WYI/s1600/klimt_gustav2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 315px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO2Yg--AJI/AAAAAAAACLg/Vi0I1oY4WYI/s320/klimt_gustav2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477422104099815570" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO5Ay-DOxI/AAAAAAAACMo/Qsm71pzqQVM/s1600/klimt_death_life.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 296px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAO5Ay-DOxI/AAAAAAAACMo/Qsm71pzqQVM/s320/klimt_death_life.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477424995145825042" border="0" /></a><br />Ο Klimt δώρισε στο κόσμο ένα σύνολο δουλειάς που επηρέασε τόσο την διακόσμηση (Mucha), όσο και τη σύγχρονη εικονογράφηση, ακόμα και την Τέχνη των Κόμιξ (π.χ Bisley, ελάτε τώρα που έχετε ενστάσεις, έχετε διαβάσει το "Horned God", έτσι;).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-387860193843165650?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-88298583488526585652010-05-30T15:19:00.000-07:002010-05-30T15:42:30.446-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TALkc7QbdNI/AAAAAAAACLY/RHOsIeabFA4/s1600/Post+Mortem.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 211px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TALkc7QbdNI/AAAAAAAACLY/RHOsIeabFA4/s320/Post+Mortem.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477191282430014674" border="0" /></a><br />Κόκκινο φέγγει κόκκινο έρχεται και φεύγει, μικροσκοπικό λαμπιόνι σε ενέδρα από νυχτοπούλια ξεσκισμένο γυαλί και λάμπα με τα μυαλά της να εκτοξεύουν σπινθήρες στο πεζοδρόμιο μετά από παρατεταμένες ραμφιές. Πίσω από μουσαμάδες και ξύλινους τοίχους, με καλογυαλισμένα καθρεφτάκια στο τοίχο και αφίσες του Mucha, αυτές οι αυστηρές, ποτέ κατακτήσιμες γυναίκες με τα μακριά μαλλιά, θυμήθηκα και τη πρώτη φορά που είχα δει πίνακα του Κλιμτ και ένιωθα ότι είχα ερωτευτεί και ότι κάποια απ' τις φιγούρες του θα έρθει να με νανουρίσει και να μου προσφέρει τα μικροσκοπικά, φανταστικά της στήθια σα προσκέφαλο και δεν ήξερα καν ότι ο Κλιμτ ήταν αυτός που με είχε ερεθίσει πνευματικά τόσο, παρά μόνο οι γυναικείες φιγούρες του και τα χρώματά του.<br /><br />Ο Κλιμτ αγαπούσε τις γυναίκες πολύ. Όπως οι περισσότεροι από μας, αλλά δεν είμαστε Κλιμτ. Δεν είμαστε καν καλλιτέχνες.<br /><br />Στο δρόμο για το Δημοτικό της Μέσης Πολιτείας, είχαν αδειάσει έναν ρινόκερο στολισμένο με χάντρες στο κέρατο και φανταχτερά παπλώματα στη πλάτη, τον είχαν δέσει με ένα λουρί και τον τάιζαν με τις παρανυχίδες τους. Τις έκοβαν με τα δόντια, μαζεύοντας μαζί και κομματάκια κρέατος, και του τις πρόσφεραν σε ένα κοκκάλινο δοχείο στρογγυλό. Ο ρινόκερος ήταν ο Χριστός, πιστεύω. Δε ξέρω τα έθιμα της Μέσης Πολιτείας. Η Μέση Πολιτεία στριφογυρνάει συνεχώς και ανακαλύπτει νέα έθιμα κάθε βδομάδα.<br /><br />Ο κόσμος περπατούσε. Οι νυχτιές είχαν γίνει γλυκές. Δεν ήξερες όμως ακόμα αν θες να φορέσεις το παλτό σφιχτότερα ή να βγεις έξω γυμνός. Ίδια ζέστα την ίδια χρονική στιγμή με το τσούξιμο το ελαφρύ από τον αγέρη. Αλλά ο κόσμος περπατούσε. Σαχλαμάριζε, τσακωνόταν, περπατούσε αμίλητος σα να έψαχνε ένα μέσο για να απελευθερώσει τις ορμές του, που ποτέ δεν έβρισκε. Οπότε απλά περπατούσε. Μαζί του περπατούσα κι εγώ. Δε μου άρεσε που δεν είχα καταφέρει να εκμεταλλευτώ τις περιστάσεις και να φτιαχτώ όσο μπορούσα. Λίγα κέρματα στη τσέπη έμειναν εκεί, όταν ανακάλυψα πως είχαν τελειώσει τα αποθέματα ζύθου σε κάθε ανοιχτό μίνι-μάρκετ της Μέσης Πολιτείας.<br /><br />Μπορεί να ποτίσανε τον μαλακισμένο, χοντρό ρινόκερό τους με τις μπύρες μου. Δε ξέρω και δε με ενδιαφέρει. Ας κάνουν ότι καταλαβαίνουν. Και αν μεθύσει ο ρινόκερος, εγώ δε θα τρέξω πουθενά- θα'μαι ήδη στο διαμέρισμά μου και θα τους κοιτάω απ' το μπαλκόνι.<br /><br />Άλλο ένα παιχνίδι που θα παίξω πάλι. Μοσαϊκό από κουνούπια, ερείπια παλιάς γαλέρας τιγκαρισμένης στους πνιγμένους ναυτικούς του χτες, ανάσες πάνω στο τζάμι του μπαλκονιού και δυο σώματα να πιέζονται πάνω του, με μικροσκοπικά, φανταστικά στήθη γυναικεία να αποτυπώνονται δίπλα απ' τη κουρτίνα τη σκωτσέζικη, ανάσες πάνω στο ποτήρι και η ίδια υπόσχεση όπως πάντα ((όπως τότε στην Αθήνα με τα τσίπουρα, δε θα πιω ιδιαίτερα ούρλιαζα, και τερματισμένος απ' όλα, σε κείνο το φτηνό τσιπουράδικο, να παραπατάω και να ζητάω αναπτήρα από κείνη την πολύχρωμη, φανταχτερή παρέα μπουζουκόβιων, παππάς, παππάς, να με ρωτάει κεφάτο το ένα κοστούμι απ' τα υπόλοιπα, παπάρας, παπαροπαπάρας να του λέω πετώντας τον αναπτήρα απαλά στο μέρος του αφού άναψα το στριφτό μου και οι παλλακίδες της παρέας να κάνουν πως κρατάνε το κοστούμι που δήθεν παρεξηγήθηκε, παπάρια, ακόμα μια επίδειξη αντρίλας μπροστά στην θηλυκή αγέλη, σας ήξερα από πριν, σας γνωρίζω κάθε μέρα και καλύτερα)), αρχιτεκτονική των σκουπιδιών σε εσωτερικό χώρο, σεραφείμ που την έχουν ακούσει απίστευτα από τα κοκόρια και πετάνε με υπερταχύτητα, φλυαρώντας ακατάπαυστα και παρασέρνοντας μες την βαβούρα τους πινακίδες απ' την Εθνική, στο 365 σημείο ακριβώς, και ο Αμπραξάς τρίβει τα χέρια του στο γηροκομείο που τον έχουνε πετάξει δω και χρόνια, με μαλάκυνση και σε αναπηρικό καροτσάκι.<br /><br />Ο ιδρώτας που πέφτει απ' τα μούσια, σκάει στα βρώμικα, μουτζουρωμένα μου δάχτυλα, ό,τι τρώω είναι το ίδιο που θα χέσω αργότερα, αρμαδίλος με πέτρινη μάπα, Αιγύπτιος μονάρχης και ταπεινός βρωμόσκυλος την ίδια στιγμή, και αυτός ο μαυρομάτης βρωμόσκυλος θα τη μαγκώσει την κοπελάρα του Κλιμτ και αυτή θα τον τρέφει και θα τον κοιμίζει και θα του προσφέρει το σώμα της για μια ζωή ολόκληρη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-8829858348852658565?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-70664515184236796882010-05-30T07:48:00.000-07:002010-05-30T08:06:36.011-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAJ63zrx5SI/AAAAAAAACLQ/_UDN2jvisHY/s1600/Dogs+playing+poker+-+His+Station+and+4+Aces+-+Coolidge.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 211px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAJ63zrx5SI/AAAAAAAACLQ/_UDN2jvisHY/s320/Dogs+playing+poker+-+His+Station+and+4+Aces+-+Coolidge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477075196021171490" border="0" /></a><br />Ο κύριος 1 κοπάναγε τα πινέλα με τις ξεροχυμένες ακουαρέλες στο χαρτόνι που'χε στεριώσει στον τοίχο δίπλα απ' τον καναπέ. Σχεδίαζε τον κύριο 3 να ζωγραφίζει τα δικά του, σε μια κόλλα χαρτί, και τον κύριο 6 από δίπλα να παίζει φυσαρμόνικα. Ωραίος ζωγράφος ο κύριος 1. Ο κύριος 4 έφερνε βόλτες, παρακολουθώντας το φαγητό που ζεσταινόταν στη κατσαρόλα. Κρέας. Ο κύριος 4 πείναγε αφάνταστα.<br /><br />-Δε νόμιζω να φάμε σήμερα.<br />-Χμ;<br />-Από τι ώρα μαγειρεύουμε;<br />-Από τις 2 το μεσημέρι, θαρρώ.<br />-Και τι ώρα είναι τώρα;<br />-7 και είκοσι.<br /><br />Πιο δίπλα, ο κύριος 5 είχε αράξει στο πάτωμα, δίπλα από την κουρτίνα, σχεδιάζοντας ζαλισμένα και αυτός.<br /><br />-Πολλή καλλιτεχνεία σήμερα, ε;<br />-Ναι...ναι...<br /><br />Ο κύριος 1 ζαλιζόταν επίσης, το πρόσωπό του είχε κιτρινίσει και οι κινήσεις του ήταν μετρημένες. Μόνο μπροστά από το χαρτόνι έδειχνε σημάδια ζωής. Ο κύριος 4 κάθισε σε μια απ' τις σκόρπιες καρέκλες του σαλονιού και άρχισε να γελάει μαζί με τον κύριο 6, ο οποίος προσπαθούσε να παίξει άτσαλα στην φυσαρμόνικα το τραγούδι που παίζουν στους γάμους. Ο κύριος 3 ανασκουμπώθηκε λίγο και έτριψε τα μάτια του, κοιτάζοντας ταυτόχρονα το σχέδιο του κυρίου 1.<br /><br />-Με έχεις κάνει με ένα πόδι.<br /><br />Ο κύριος 1 συνέχιζε να ζωγραφίζει.<br /><br />-Και επίσης, μου'χεις...πφφφ, πώς το λεν...μου χεις προσθέσει παραπάνω μούσια... υπερβολικά πολλά θα'λεγε κάποιος με σώας τας φρένας.<br /><br />Ησυχία.<br /><br />-Με έχεις κάνει σα παράλυτο φαλαινοθήρα.<br />-Σκάσε. Θα σε φτιάξω. Αρχή είναι...αρχή είναι ακόμα. Ε...σκάσε.<br />-Και μένα, πετάχτηκε και ο κύριος 6, φτιάξε τη κουκούλα που φοράω καλύτερα.<br />-Ναι.<br />-Και το κεφάλι μου είναι πολύ μικρό.<br />-Ρε μαλάκες...;!<br /><br />Ο κύριος έκανε πίσω, ακίνητος, μουδιασμένος, μας κοίταξε με τα πεσμένα στο στόμα μάτια του και είπε,<br /><br />-Θα με αφήσετε, να πούμε, να ζωγραφίσω...;<br />-Εμείς απλά...λέμε ό,τι βλέπουμε.<br />-Δε βλέπετε καλά. Είστε υπό την επήρεια.<br />-Κι εσύ το ίδιο...έτσι...;<br />-Ναι αλλά εγώ ζωγραφίζω. Άρα, σας παρατηρώ...εσείς απλά κοιτάζετε.<br />-Κι εγώ...κι εγώ ζωγραφίζω...<br />-Εσύ δε ζωγραφίζεις. Ανεβοκατεβάζεις το πενάκι και τριπάρεις με τη κίνηση...<br />-Άρα ζωγραφίζω...;<br />-Πρέπει να έχεις συναίσθηση του τι κάνεις. Εγώ αυτό λέω...<br />-Είσαι απόλυτος...και είσαι λάθος...<br />-Όχι...κοίτα να δεις...πάντα θα υπάρχει αυτό που λέμε...εεεεεμμφφφ...ο παράγοντας "χ", ας πούμε...Το στοιχείο που θα σου δώσει ώθηση να φτιάξεις κάτι. Καλό είναι. Αρκεί να ξέρεις γιατί κάνεις τι...<br />-Δε διαφωνούμε καθόλου...μα...κάτσε...πώς έβγαλες το συμπέρασμα ότι δε ξέρω τι κάνω...;<br />-Δε λέω για σένα...γενικά μιλάω...<br />-Κύριε 1...αυτή η κουβέντα δεν έβγαλε κανένα...μα κανένα...απολύτως...<br />-...νόημα, ψιθύρισε ο κύριος 5, μέσα από το έντονο χρατσαχρούτσα του μολυβιού στο χαρτί του.<br /><br />Το κρέας ακόμα προσπαθούσε να βράσει στη κατσαρόλα. Φουρνάκι μηδέν. Η ώρα περνούσε. Οι πρώτες σκουριές στα σύννεφα ήταν γεγονός αδιαπραγμάτευτο.<br /><br />-Στηθείτε, φώναξε ο κύριος 1 ξαφνικά προς τη δυάδα του καναπέος.<br />-ΜΙΛΑ ΠΙΟ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!<br />-Εεε...όχι, κύριε 6...<br />-Μας έφερες στο σπίτι σου, θα μας πηδήξεις κιόλας;<br />-Όχι, κύριε 6...νομίζω εννοούσε να στηθούμε καλύτερα στο καναπέ...ξέρεις...μάλλον αλλάξαμε θέση χωρίς να το καταλάβουμε...και ξέρεις...<br />-...ζωγραφίζει, ψιθύρισε άλλη μια φορά ο κύριος 5.<br /><br />Ο κύριος 1 συνέχιζε να πετάει ακουαρέλες στις φιγούρες του, ο κύριος 5 να γρατζουνάει το χαρτί, ο κύριος 4 να φέρνει βόλτες απ' τη καρέκλα στη κουζίνα, ο κύριος 3 με το κύριο 6 να αράζουν στον καναπέ. Και το κρέας να βράζει με τις ώρες, ποτέ να μην είναι έτοιμο, και τα σύννεφα να σκουραίνουν κι άλλο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-7066451518423679688?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-70213309806157329982010-05-30T05:30:00.000-07:002010-05-30T06:47:58.948-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAJa2Ax_MDI/AAAAAAAACLI/TBo6ng46CUQ/s1600/coolidge_poker_sympathy.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAJa2Ax_MDI/AAAAAAAACLI/TBo6ng46CUQ/s320/coolidge_poker_sympathy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477039980805042226" border="0" /></a><br />Ο κύριος 1 είχε διπλαρώσει μια μεθυσμένη στις δαγκάνες του, την άφηνε να τρίβεται στην αγκαλιά του και να του δίνει κλεφτά φιλάκια στο λαιμό, γουργουρίζοντας άρρυθμα, τσαπατσούλικα, ενώ αυτός κατάχλωμος, ρούφαγε λιγοστή μπύρα από ξένο μπουκάλι και τράβαγε τζούρες απ' το τσιγάρο του, απολαμβάνοντας την σκοτεινιά. Ο κύριος 3 έφερνε βόλτες τσαπατσούλικα με τον κύριο 4 στο πεζόδρομο, ο μεν έψαχνε κάτι να φάει, στα γρήγορα, στα κλεφτά, για να κλείσει η βραδιά, και ο δε έψαχνε να αγοράσει να καπνίσει. Πιο πίσω, ένας Γνωστός Γνωστού, τρόφιμος επίσης στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Αποτυχίας της Μέσης Πολιτείας, έφερνε άβολες σβούρες στα πλακάκια, προσπαθώντας να αναγνωρίσει την αρχή και το τέλος απ' το τεράστιο πλήθος που τον περικύκλωνε, καλοβαλμένο και φανταχτερό, βαμμένο στα χρώματα του πολέμου σα τον τελευταίο άγγελο του θανάτου που θα δεχόταν ποτέ να κατέβει χάμου, στα χάλια της ανθρωπότητας της ίδιας, για να θερίσει και να σπείρει κατά βούλησην, ο Γνωστός Γνωστού είχε σπάσει σε εκατομμύρια μικρά κομμάτια, η αντίληψή του δηλαδή. Είχε εισχωρήσει στην παρέα των κύριων 3, 4 και 5, νωρίτερα, ενδίδοντας σε αρκετά λίτρα αλκοόλ. Ωραίος τύπος ο Γνωστός Γνωστού, μόνο που όταν έπινε, όπως φάνηκε, και μίλαγε για ιδεολογικά ή πολιτικά, είχε ένα σχεδόν άκομψο μέταλλο στη φωνή, και σε συνδιασμό με τις λεκτικές του επιλογές, σου έφερνε στο μυαλό έναν νεοσσό Βλάντιμιρ Ίλιτς, να γιγαντώνεται αργά και σταθερά. Ο κύριος 4 γύρισε απαλά το κεφάλι, προσπαθώντας να προσδιορίσει τις συντεταγμένες του κυρίου 5, ο οποίος είχε χωθεί σε μια παρέα, σε ένα μαγαζί με ρυθμικά χτυπήματα σαρδελοκουτιών με κουτάλια αντί για μουσική, και φαινόταν να τους κάνει να γελάνε, ενώ αυτοί τον κέρναγαν σφηνάκια. Ωραίος τύπος ο κύριος 5. Είχε μάθει από πιτσιρικάς να τα βγάζει πέρα με κάθε τρόπο. Ίσως αυτό ήταν και η κλειδαριά που κράταγε μια τέτοια παρέα από μισθοφόρους και σκυλιά του πολέμου, ο καθένας στο τριπάκι του, ενωμένη. Ο κύριος 3 μουρμούριζε ενοχλητικά, σα βραχνιασμένος σκύλος, για το γιατί ο καθείς που γνωρίζουν, και τυχαίνει να μοιράζονται μαζί του κομμάτια σάρκας της κραιπάλης, αρχίζει να μιλάει για πολιτικά και ιδεολογίες. Ο κύριος 3 ποτέ δεν αποφάσισε πλήρως για τη θέση του στα πολιτικά και τα ιδεολογικά, οπότε του ήταν πολύ εύκολο, και ανέντιμο επίσης, να κουνάει το δάχτυλο προς τις μάπες που είχαν ξεκάθαρη άποψη επί του θέματος.<br /><br />Ο κύριος 3 μπήκε στο φαγάδικο της στιγμής, 24 ώρες προσφερόμενα μπαγιάτικα κρουασάν με ζαμπόν, ντομάτα και μαρούλι, ή θρυμματισμένα κουλούρια, ή αραβικές πίτες ξεχασμένες στο γυάλινο θάλαμο της απομόνωσης καιρό τώρα, να έχουν δεχτεί τη μεταμόρφωση σε σόλα, λάστιχο. Απ' έξω, πέντε πιτσιρίκια ντυμένα πάνκηδες, σήκωναν φασαρία, φώναζαν σα λυσσασμένα και σπρώχνονταν, μέσα στη λήθη του γλυκού μεθυσιού.<br /><br />-Εμένα με βλέπεις...με βλέπεις καλά; Εμένα...; Εγώ είμαι...πολύ κωλόπαιδο...σκληρός άντρας...<br /><br />Ο κύριος 3 έπιασε κουβέντα με τον υπάλληλο του μαγαζιού. Έμοιαζε συνέχεια μελαγχολικός και βαριεστημένος, και τα 4 χρόνια που ο κύριος 3 τον είχε πρωτοσταμπάρει στο μαγαζί. Μίλησαν για το γάμο του υπάλληλου τον πρόσφατο. Ο κύριος 3 πήρε ένα μπαγιάτικο κρουασάν στο χέρι, άδειασε λίγα κέρματα στο πάγκο και του ευχήθηκε καλούς απογόνους. Ο υπάλληλος γέλασε για 3 δεύτερα, αλλά μόλις κατάλαβε την πραγματική φύση της δήθεν αυτής ευχής, ξαναμελαγχόλησε και ξαναβαρέθηκε.<br /><br />Ο κύριος 3 σκάναρε τη περιοχή, μα όλοι είχαν εξαφανιστεί. Ο μόνος που έμενε ήταν ο Γνωστός Γνωστού, ακόμα το ίδιο χάλια με πριν, τώρα τον είχε αρπάξει από τον ώμο ένας βρωμερός ξυδόμπαρμπας, με καράφλα, μούσια και βγαλμένα δόντια, ντυμένος με μια σκονισμένη καφετιά παλτουδιά και ένα ξεβαμμένο παντελόνι. Κάθε φορά που γέλαγε, το πρόσωπό του γινόταν τρομακτικό, ξύλινο, και έφτυνε χολή δίχως να το ελέγχει. Ο κύριος 3 αποφάσισε ότι ο Γνωστός Γνωστού πέρναγε αρκετά καλά, αν μπορούσε να κρίνει βέβαια απ' το χαμόγελό του, αν ήταν χαμόγελο δηλαδή, καθώς η απόσταση ήταν γενναία μεταξύ τους, άρα έφυγε απ' το δίπλα δρομάκι, χωρίς να κάνει αισθητή τη παρουσία του σε κανέναν.<br /><br />Στα πλακόστρωτα τα νότια, με σιωπηλά μαγαζιά, κλειστά εδώ και ώρα, και άσχημες πολυκατοικίες, λεγεώνες από ζευγάρια, παρέες, κάθε φύλου και ηλικίας, γέμιζαν το πεζοδρόμιο και ο κύριος 3 αναγκαζόταν να περπατήσει απ' το δρόμο. Ήταν οι στιγμές της άρνησης, καθώς μισούσε να μισεί το οτιδήποτε, μα δε μπορούσε να διώξει αυτή την βαθύτατη, ειλικρινή ανάγκη να τους κοιτάει με τρελά, λυσσασμένα μάτια. Μάτι με μάτι, γινόταν η επαφή. Ο "μέσος άνθρωπος". Ιδού η ανακάλυψη των αιώνων. Ο ρόλος που φέρνει σβούρες αναλόγως των τσαλιμιών μιας εκλεγμένης απ' τη πλειοψηφία των πολιτών ενός κράτους ομάδας από καλοπερασάκηδες, οι οποίοι με τη σειρά τους κάποτε ήταν "ο μέσος άνθρωπος", και τώρα μεταβιβάζουν τον τίτλο στην αμέσως επόμενη κάστα. Αυτών που ελέγχουν ουσιαστικά τους χυμούς της ζωής εκ των όπισθεν, των κακομαθημένων βρεφών με τα παχιά μουστάκια που με το θάνατο 3 υπαλλήλων στην επιχείρησή τους, εξοικονομούν τρεις μύτους κοκαϊνας παραπάνω, για την επόμενη βαρκάδα με το σκάφος. Είναι εμετικό, σκέφτηκε ο κύριος 3, πώς, σκατιάρηδες, αποτυχημένοι σα και αυτόν, χύνουν αίμα και ιδρώτα για να μοιάσουν στο "μέσο άνθρωπο". Δε καταλαβαίνουν ότι αυτοί είναι ο "μέσος άνθρωπος"; Αυτό είναι ο ορισμός του ανθρωπίνου είδους, ο κύριος 3 είχε πάρει στάση προφήτη, κρατώντας αόρατες πέτρινες πλάκες με εντολές, αυτός είναι ο ορισμός του ανθρώπινου είδους: μια αποτυχία που χέζει όλο το πλανήτη, κατουράει σε οτιδήποτε καθαρό και γαμάει σαν οπλοπολυβόλο οτιδήποτε αγνό και απλό και ειλικρινές. Όσο και να τον φθείρεις τον άνθρωπο, θα συνεχίσει να στολίζεται για την σαββατοβραδινή ιεροτελεστία. Θα κρύψει τους μώλωπες απ' το οικογενειακό περιβάλλον, θα βάλει πούδρα σε όλο του το σώμα για να μη φαίνονται οι ουλές από ένα γκρίζο, μεσημερινό μέλλον του τίποτα, όλα για να μπορέσει να γλύψει απ' τα στήθη της Καλοπέρασης, αχόρταγα, τις στάλες που του αντιστοιχούν. Που πιστεύει ότι δικαιωματικά κατέχει, λες και έχει υπογράψει συμβόλαιο με τη ζωή και το θάνατο. Ο κύριος 3 τους είχε μάθει τους "μέσους ανθρώπους" από πιτσιρικάς, όταν έπαιζε αρκετές φορές μαζί τους ποδόσφαιρο στις τσιμεντένιες αλάνες. Συνήθως θα'ταν αυτοί που, μετά από ένα σκληρό μαρκάρισμα, αλλά καθ'ολα σωστό και μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού, θα σηκώνονταν από το έδαφος και θα σε απειλούσαν με γροθοκοπάνημα. Τους στραπατσαριζόταν ο εγωισμός, όσα χρόνια και να σου έριχναν. Διότι για τα αποφασιστικά αυτά 4 δεύτερα, μεταξύ του μαρκαρίσματος και της κρούσης στο έδαφος, δεν είχαν τίποτα λαμπερό, νικηφόρο, αυτοκρατορικό. Δεν υπήρχε κανένα σίγουρο μέλλον μπρος τους, δεν είχαν καμία οικογενειακή παράδοση ή επιχείρηση που να χέζει λεφτά και να τους υπόσχεται μια παραδεισένια ζωή μέχρι τα γεράματα. Ήταν ένα με τους υπόλοιπους και κλωτσάγανε ένα ασκί στρογυλλό, αυτή η συνειδητοποίηση τους έκανε να λυσσάνε μέχρι τα τρίσβαθα της καλογυαλισμένης τους, πιπουλένιας τους ψυχής. Και αν δεν έχεις μάθει να πέφτεις, δε μπορείς να παίξεις το παιχνίδι της ζωής. Ούτε ποδόσφαιρο, επίσης.<br /><br />Όλη η διαδικασία του να δηλώνεις παραίτηση από το σήμερα και τα περίπλοκα πλοκάμια της, είναι στη πραγματικότητα ένας ξιπασμένος αγώνας τρωκτικών. Αόρατα, ουράνια δάχτυλα τους έχουν κόψει τα δύο ποδάρια, και τα αφήνουν να σέρνονται σα σκουλήκια μέχρι το τερματισμό, ξερνώντας μια γραμμή από φρέσκο αίμα πίσω από κάθε τους κίνηση, για να δουν ποιο θα δαγκώσει πρώτο το τυρί, στη γραμμή λήξης του αγώνα. Ποτέ το τυρί δεν είναι αρκετό και για τα δύο. Το πιο πεινασμένο θα συρθεί με όλη του τη δύναμη μέχρι το τερματισμό. Ή θα τραμπουκήσει το νικητήριο ποντίκι, αν έρθει το ίδιο δεύτερο, και θα του κλέψει το τυρί με το έτσι θέλω. Κάποιες φορές, το πεινασμένο ποντίκι θα κοιτάξει τριγύρω, το Μεγάλο Ιερό Στόμα από αιθέρα, να γελάει βροντερά με το θέαμα, και απλά θα συρθεί ως την άκρη, με όση δύναμη έχει, περιμένοντας να πεθάνει από αιμοραγια. Και το Μεγάλο Ιερό Στόμα, η Πόρνη της Δήθεν Ελεύθερης Βούλησης, θα το βουλώσει και θα ζητήσει συγγνώμη, μέχρι να ξαναγελάσει με δύο διαφορετικά τρωκτικά. Και το νικητήριο τρωκτικό, θα μουλιάζει το τυρί με αίμα, ατσούμπαλα, δαγκώνοντας με μανία. Γι'αυτό και όσοι δηλώνουν παραίτηση απ' τη ζωή, συνήθως τη λαχταράνε με όλο τους το είναι. Αρνούνται, ας πούμε, να δεχτούν το ότι απλά δε τη κατανοούν, και μια ασπίδα προστασίας είναι να ζητάς απ' το κεφάλι σου να σβήσει, με οποιοδήποτε τρόπο, για κάποιες ώρες της ημέρας, αν όχι για όλη τη μέρα, ώστε να μη σκέφτεσαι τίποτα. Να μείνεις στα βασικά. Τέτοιες ώρες μένεις πάντα στα βασικά. Και μέσα στη γλυκιά θολούρα του να συνέρχεσαι, λίγο πριν κλείσεις μουδιασμένα τα μάτια, επιμένεις να κάνεις μόνο ό,τι σε γεμίζει πραγματικά. Τίποτε ανούσιο ή "λίγο".<br /><br />Στη Πλατεία, στο Πεζόδρομο, είχε γάμο. Ο ουρανός ήταν ακόμα γαλανός και αυτό έκανε τον κύριο 3 να χαμογελάει. Είχαν κλείσει το δρόμο όλο, χορεύανε και τραγουδάγανε, φυσάγανε χάλκινα όργανα, βαρούσαν χορδές. Άχρωμος γάμος. Όλοι ήταν ντυμένοι, λες και είχε πέσει συνεννόηση από πριν, με λευκά κοστούμια και φορέματα. Τρεις χοντρές παράνυφες ίσιωναν τους κορσέδες τους για να μη χυθεί ο σάρκινος μπερντές στο έδαφος, με αδιάφορα μούτρα κλόουν να κοιτάνε τριγύρω, σχεδόν ειρωνευόμενα τα πάντα. Ο κύριος 3 τις προσπέρασε αναιδέστατα, κουτουλώντας σχεδόν πάνω τους, μπήκε λίγο πιο πολύ μέσα στη βαβούρα και προσπάθησε, σηκώνοντας τις μύτες των ποδιών του, να δει το γαμπρό και τη νύφη. Στη Μέση Πολιτεία, ο γαμπρός φορούσε στολή από Στρατιώτη του Σκακιού, με ασημένια υφάσματα και ένα ψευδοκράνος στο κεφάλι, που κατέληγε σε μια αιχμηρή μύτη, και η νύφη ντυνόταν απλά με κλαδιά και φύλλα συκιάς, καλύπτοντας μόνο τα απαραίτητα. Θαρρείς πως είναι πανάρχαιο έθιμο που έχει ξεφύγει από τις νυχάρες του χριστιανισμού μέχρι και σήμερα, κάτι σαν μια βοϋτσέκικης υφής απεικόνιση της ένωσης του Ανήρ/Πολεμιστή ->άρα αυτοθυσία, γενναιότητα, καμιά υποταγή στους νόμους της ζωής, λαγνεία για αίμα, πόλεμο, με τη Γυνή/Φύση -> άρα μάνα, στοργικότητα, υπομονή, μα επίσης μεγαλύτερη λαχτάρα για αίμα και χυμένα άντερα από τον Ανήρ. Ο φαλλός βρίσκει ένα σύμπαν για να το κάψει ολόκληρο, με την υπερνεργητικότητά του, και το αιδείο ανοίγεται σαν απέραντη σαβάνα, παραχωρώντας αυτό που του ανήκει δικαιωματικά στον εισβολέα. Ο Γιος ενώνεται σαρκικά με τη Μάνα, ο κύκλος κλείνει.<br /><br />Πουθενά ο κύριος 3 δεν είδε το γαμπρό και τη νύφη. Δεν είχαν βγει ακόμα φαίνεται.<br />Παραπάτησε λιγάκι, περνώντας μπροστά από τα φαστφουντάδικα, με τα ντηλίβερυ-μπόυζ να τον κοιτάνε και να χασκογελάνε, τους χαμογέλασε κι αυτός και τα χαιρέτισε, και έψαξε να βρει την παρέα του από μισθοφόρους και σκυλιά του πολέμου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-7021330980615732998?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5328062214399228841.post-45571568322719620052010-05-29T17:49:00.000-07:002010-05-29T17:58:50.211-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAG2Rv-Sv2I/AAAAAAAACLA/TlEeoFZEvzo/s1600/Dogs+Playing+Poker.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KIlDXzZpMjk/TAG2Rv-Sv2I/AAAAAAAACLA/TlEeoFZEvzo/s320/Dogs+Playing+Poker.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476859037911007074" border="0" /></a><br />Άλλη μια βραδιά<br />άλλη μια ευκαιρία<br />να πεις,<br />"δε με νοιάζει".<br />"Δεν είμαι του εδώ,<br />είμαι του ΕΚΕΙ".<br /><br />Βότκες, το ανώτατο μέτρο<br />η υψηλότερη στάθμη.<br />Μαζί με όλα τα άλλα<br />χτίζει πολυκατοικίες<br />και τραγούδια που τραγουδάγαμε παλιά<br />μέχρι να χαθούν στον αντίλαλο, στην ηχώ,<br />και ήμασταν και όμορφα.<br />Απερίσπαστοι απ' όλα.<br />Βότκες<br />και όλα τ'άλλα.<br />Εδώ, εκεί,<br />λαμπιόνια,<br />και αθώα πρόσωπα,<br />ρωτώντας, "Έχεις αναπτήρα, αδερφέ;",<br />ο διαχωρισμός:<br />-Όχι, δεν έχω για σένα, βρωμιάρη,<br />και,<br />-Ναι, για σένα μόνο, βρωμιάρη!<br />Πολύ άγχος.<br />Πολύ σκοτούρα.<br />Μα,<br />Νο χόουπ, νο φιούτουρ,<br />νο γόριζ.<br /><br />Ε, μα.<br /><br />Σήμερα το βράδυ<br />απλά όλα τα αυθεντικά θηλυκά<br />έλειπαν<br />μηδέν<br />μια τροχιά,<br />μια λεγεώνα από αδιάφορους<br />μαλακισμένους κηφήνες<br />ω-χο.<br /><br />Και ακόμα<br />ο κύριος 3 να σκέφτεται<br />καστανά, μακριά μαλλιά,<br />να γεμίζουν το ποτήρι του<br />και να ρουφάει<br />σταγόνες ευχαρίστησης<br />από τρίχες<br />δήθεν αδιάφορες.<br /><br />Ο κύριος 3 είπε,<br />ξύνοντας τις λίγες τρίχες στο κεφάλι του,<br />"Τίποτα.<br />Μηδέν.<br />Απλά,<br />η ομορφιά του βραδιού<br />με πορτοκαλιά φεγγάρια<br />και από κει και πέρα<br />κανένα,<br />ΚΑΝΕΝΑ,<br />θηλυκό πρότυπο."<br /><br />Οι κύριοι οι υπόλοιποι δεν έδωσαν σημασία.<br />Όλοι στο ίδιο λούκι<br />μα λιγότερο ομιλητικοί<br />περιγραφικοί.<br /><br />Καλά είναι.<br />Παραλία άδεια<br />με άμμο πεταμένη ως τις ντουζιέρες<br />-απλά, έτσι έγινε.<br />Έτσι,<br />απλά,<br />έγινε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5328062214399228841-4557156832271962005?l=andthethirdangelfarted.blogspot.com' alt='' /></div>Αυτοςhttp://www.blogger.com/profile/05656908082535067534noreply@blogger.com